facebook-icon

ขอบคุณทุกคมเม้นท์และการติดตามนะคะ ติดตามการอัพเดทของไรท์ได้ที่ Page: Pcr Rb

ชื่อตอน : Chapter 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2560 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4
แบบอักษร



Chapter 4




“ไม่น่าเชื่อเลยเนาะ เหี้ยแบบนี้จะมีสิทธิ์เป็นพ่อคนได้”

ฉันกอดอกมองคนที่ทำหน้าตาเหวี่ยงอย่างสะใจ แม็กซ์เหมือนอยากจะเอามีดมาแทงฉันแต่ทำไม่ได้ เลยได้แต่ทำหน้าโมโหแทน

“นี่พี่อีกแล้วหรอคะ” เสียงใสดังมาจากร่างเล็กที่เดินออกมาจากห้องน้ำ น้องแป้งไงจะใครล่ะ เด็กนั่นเดินมาเกาะแขนแม็กซ์อย่าวแสดงความเป็นเจ้าของและจิกตามองฉันอย่างไม่เป็นมิตร

“หนูไม่ได้บอกหรอคะว่าอย่ามายุ่งกับคนของหนู

หึ! ฉันได้แต่ยิ่มเยาะคนที่ทะนงตัวเอง ถ้าเด็กนี่ไม่ท้องคนเหี้ยแบบนั้นไม่มีวันสนใจหรอก

“นี่ไม่ได้บอกหรอคะว่า ผัวน้องมายุ่งกับพี่ก่อน”

ฉันหันไม่ตอบเด็กสาวคนนั้นและยักคิ้วให้ผู้ชายตรงหน้า

“นี่แก” เสียงใสตวาดข้นและตรงเข้ามาจะหาเรื่อง

“แป้ง!”

แม็กซ์ดึงแขนยัยเด็กนั่นเอาไว้

“ระวังจ้ะน้อง เดี๋ยวเด็กหลุดนะ” ฉันร้องบอกคนตรงหน้าทำให้ร่างบางชะงัก

“อย่าปล่อยให้หลุดล่ะ เดี๋ยวจะจับพ่อเด็กไม่อยู่นะ อุ้ป!”

ฉันแกล้งยกมือปิดปากอย่างดัจริตที่สุดเท่าที่เคยทำมา บอกแล้วว่าไม่เคยหาเรื่องใครก่อนและก็ไม่ชอบให้ใครหาเรื่อง ร้ายมาร้ายกลับไม่โกงจ้ะ

“แก”

ผู้หญิงตรงหน้าง้างมือขึ้นเตรียมจะตบ

“เอาสิ คิดว่ามีมือคนเดียวหรอ” ยัยนาเดียเสริมขึ้นมา ส่วนฉันแค่แสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

“แป้ง พอได้แล้ว” แม็กซ์เรียกชื่อยัยเด็กนั่นและพาหล่อนเดินจากไป ทิ้งให้ฉันมองนามหลังทั้งสองคนไปจนลับตา

“เมื่อกี้ฉัันชนะใช่ไหม”

“แหง๋สิ! แกสตรองมากเพื่อน” นาเดียยิ้มให้

ฉันพยักหน้ารับและเดินกลับไปตึกเรียน ทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนชนะ และทำไมชัยชนะที่ได้มันไม่ได้ให้ความเจ็บบ้าๆ นี่จางหายไปเลย ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองแพ้ทุกครั้งที่เห็นว่าเขายืนข้างใคร

เจ็บจนแทบไม่ไหวแล้ว!



04.54 P.M.

เพื่อนทั้งสองคนพาฉันมาที่โรงพบาบาล สาเหตุเพราะอาการแพ้ท้องของฉันมันรุนแรงเอามากๆ ฉันแทบกินอะไรไม่ได้เลย

“พบคุณหมอห้องเบอร์ 20 นะคะ” พยาบาลสาวสวยยิ้มให้ ก่อนที่พวกเราจะเดินเข้าไปที่ห้องตวรจ ฉันยอมรับว่ารู้สึกกังวลและอายมากๆ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว

แกรก!

พวกเราเปิดประตูเข้าไปถึงกับชะงัก

“ฉันว่าเราเข้าผิดห้อง” ยัยมารีทำหน้าเหวอ

“นี่ห้องเบอร์ 20 ถูกแล้ว” ป้ายก็ติดอยู่จะผิดห้องได้ยังไง

“งั้นพวกแกจะบอกว่านั่นหมอหรอ” มารีพยักเพยิดไปทางคนที่นั่งอยู่กลางห้อง คือเขาหน้าเด็กมาก และที่สำคัญคือหล่อมากด้วย

“เข้ามาเลยครับ พี่เนี่ยแหละหมอ” คนในห้องยิ้มให้

“แหะๆ”

พวกเราพากันเดินเข้าไป เขาก้มอ่านแฟ้มประวัติแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถาม

“คนไหนครับ ว่าที่คุณแม่” คุณหมอคนหล่อถามขึ้น

“คนนี้ค่ะ” นาเดียชี้มาที่ฉัน

“ประจำเดือนไม่มานานหรือยังครับ”

“เอ่อ… เกือบสองเดือนแล้วมั้งคะ” ฉันไม่ได้สนใจว่าประจำเดือนมาวันไหน ถ้ามาก็คือมา นี่คือความผิดพลาดอย่างหนึ่งของชีวิต

“หมอขอคุยกับคนไข้สองคนได้ไหมครับ”

“เอ่อ…”

“พวกฉันออกไปรอข้างนอกนะ” นาเดียบอกก่อนจะลากมารีออกไปด้วย ทิ้งให้ฉันเผชิญหน้ากับหมออยู่สองคน บรรยากาศยิ่งชวนอึดอัดเข้าไปใหญ่

“คุณพ่อไม่มาด้วยหรอครับ”

“ตายไปแล้วค่ะ” ฉันเผลอตอบเสียงเข้ม ใครใช้ให้ถามเรื่องผู้ชายคนนั้นกัน

“จบกันไม่สวยสินะ”

“ประมาณนั้นค่ะ”

“อาการแพ้ท้องเป็นเรื่องปกตินะครับ แต่หมออยากให้ระวังตัวเองมากกว่านี้เพราะคนไข้มีอาการหน้ามืดด้วย แล้วก็ช่วยพยายามฝืนทานหน่อนนะครับ” คุณหมอบอกก่อนจะปิดแฟ้มประวัติ

“ค่ะ”

“คุณอายุสิบแปดหรอ”

“ใช่ค่ะ คุณหมอมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เรียกผมว่าพี่บอสก็ได้ ผมอายุแก่กว่าคุณแค่ห้าหกปีเอง” หมอบอสแนะนำตัวเองและยิ้มออกมา บรรยากาศรอบๆ ต้วก็ดีขึ้นมาหน้อย

“พี่หมออายุเท่าไหร่คะ” ที่บอกว่าแก่กว่าห้าหกปีนี่ก็ยังเด็กอยู่เลยนะ ได้เป็นหมอแล้วหรอ

“24 ครับ”

“อ่อ…” ฉันพยักหน้ารับ

“เดี๋ยวพี่จะเป็นหมอเจ้าของเคสเรานะ มีอะไรก็สอบถามได้ เวลากินอะไรแล้วแพ้หนักๆ ก็เลี่ยงนะ เดี๋ยวพี่จะจัดยาบำรุงให้ทาน”

“ขอบคุณค่ะ หนูกลับได้เลยใช่ไหมคะ”

ฉันเตรียมจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

“เดี๋ยวก่อน”

“คะ?”

“แอดไลน์พี่ไว้ เผื่อมีเรื่องไม่เข้าใจก็ไลน์มาถามนะ” โทรศัพท์เครื่องหรูถูกส่งมาตรงหน้า อึ้งกว่าการที่หมอายุ 24 คือการที่หมอขอไลน์เนี่แหละ

“เรียบร้อยค่ะ” ฉันกดพิมพ์ไลน์ให้และส่งโทรศัพท์คืนเขาไป

“กลับแล้วนะคะ”

“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งนะ” คนตรงหน้าลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาเปิดประตูให้ ฉันเลยต้องเดินออกไปแบบงงๆ ในการกระทำของเขา

“แล้วเจอกันนะ”

พี่บอสยิ้มก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อ เมื่อเดินมาส่งฉันหน้าห้อง ท้้งสองคนมองหน้าฉันสลับกับพี่บาสอย่างสงสัย พอเขาเดินไปปุ้ปก็รีบถามปั๊บ

“เขาเดินมาส่งเลยหรอ” มารีมองตาม

“อื้อ… เขากลัวว่าจะหน้ามืดมั้ง เลยเดินมาส่ง” ฉันนักไหล่ตอบ

“เขาว่าไงบ้าง”

“ก็บอกให้ดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็จะจัดยาบำรุงให้ทาน”

ฉันเดินนำเพื่อนทั้สองคนไปรอรับยาและจ่ายเงิน

“มีแค่นี้หรอ” มารีหรี่ตามอง

“จะให้มีอะไรล่ะ” ฉันหันไปกอดอกมอง

“สายตาเขาแปลกๆ อ่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรแปลกใช่ป่ะ” นาเดียถาม

“แปลกยังไง?”

“โอ๊ยยยยยย! เขามองจนงาบหัวแกไปอยู่แล้ว ดูก็รู้ว่าเขาสนใจแก” มารีถอนหายใจฟึดฟัดอย่างขัดใจ

“สติ! ใครจะมาสนใจคนท้อง”

“แล้วตกลงมันมีอะไรไหม ระหว่างแกกับหมอคนหล่อ” นาเดียถาม

“ก็แค่แลกไลน์กันเฉยๆ”

“กรี๊ดดดดดด! พูดจริงหรอ” มารีทำท่าตกใจ

“แล้วจะโกหกไปทำไมล่ะ”

“บอกแล้วว่าเขาสนใจแก” ทั้งสองคนมองหน้าแบบยิ้มๆ แต่ฉันกลับคิดว่ามันแค่เรื่องปกติ ก็แลกไลน์เอาไว้คุยเรื่องอาการแพ้ท้อง ไม่ได้คุยส่วนตัวนี่นา

“หลานฉันจะได้มีพ่อดีๆ กับเขาเสียที” ยัยมารีอมยิ้ม

“เวอร์ไปแล้ว”

“ฉันว่าแลกไว้ก็ดีนะ แกจะได้มีคนคุยด้วย จะได้ไม่เหงา”

“ฉันไม่อยากคุยกับใคร” ฉันอยากสนใจแค่เรื่องลูกและเรื่องเรียน

“ให้โอกาสตัวเองบ้างสิ การที่แกเจอคนไม่ดี ไม่ได้หมายถึงแกจะเจอแต่คนแบบนั้น” มารีบ่น

“พวกเราไม่ได้บังคับ ถ้าเขาอยากคุยกับแก แกก็ให้โอกาสเขาดิ”

“อืมๆ”

ฉันรับคำส่งๆ ไปก่อน หลังจากนั้นพวกเราก็พากันไปทานข้าว และก็เหมือนเคยเวลากินอะไรก็อ้วกออกมาหมดอีกแล้ว มันทรมานจนฉันเริ่มท้อ

ติ้ง!

เสียงโทรศัพท์เรียกให้ฉันเดินออกจากห้องน้ำด้วยความอิดโรย

Boss: อาการเป็นยังไงบ้างครับ

Munin: เหมือนเดิมค่ะ

Boss: กินอะไรหรือยัง

Munin: กินแล้ว อ้วกแลเวด้วย

Boss: งั้นเดี๋ยวพี่แวะไปหาก่อนกลับละกัน ดูแล้วน่าจะหนัก












………………………

มาเสิร์ฟพี่หมอบอส ผู้แสนดี

มาน้อยหน่อยเด้อ ปั่นไม่ทันเลยช่วงนี้ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ ❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว