ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 : เจรจา

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : เจรจา

คำค้น : ตอนที่ 6 : เจรจา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,473
× 4,500
แชร์ :
ตอนที่ 6 : เจรจา
แบบอักษร

ตอนที่ 6 : เจรจา

*************************************************


"นี่ ข้าออกไปข้างนอกไม่ได้หรือ"เสียงอึกทึกวุ่นวายมันทำเอาแมวน้อยแสนซุกซนอยากออกไปแทบแย่ แต่ก็ถูกเหล่านางคอยปรามจับตามองอยู่ตลอดเวลา แม้เพียงขยับกายเล็กน้อยยังถูกจ้อง

"ไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหนูเวลานี้ ต้องอยู่แต่ในห้องเท่านั้น"มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ว่า เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะต้องไม่เห็นหน้ากันคืนหนึ่งก่อนวันแต่งงาน ไม่เช่นนั้นแล้วจะเกิดความโชคร้าย

"ข้าเบื่อนี่นา"ให้นอนเล่นอยู่แต่ในห้องช่างอุดอู้นัก ยังไงเสียข้าต้องหาทางออกไปให้จงได้

"ถ้าคุณหนูเบื่อ จะกินของว่างหรือไม่เจ้าคะ"

"อื้อ!"เรื่องเช่นนี้ข้าจะไม่ปฏิเสธแน่นอน

ตึกตัก ตึกตัก

​"คุณชาย ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอกขอรับ เข้าไปพักผ่อนด้านในเถิด"ยืนมาทั้งวันแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นก่อนคืนงานมงคลคงไม่ดีนัก

"อืม ไม่เป็นไร ข้าอยากจะอยู่ต่ออีกสักพัก"คุณชายน้อยมองไปยังลานงานพิธีที่จัดอย่างยิ่งใหญ่นัก รู้สึกจะเห็นแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว หนึ่งครั้ง ไม่สิสองครั้ง ก็งานของพี่ชายทั้งสองอย่างไรเล่า ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่อีกข้ามคืนก็ต้องถึงคราตัวเอง เหล่าผู้คนมากมายต่างระวิงกับหน้าที่ของตัวเอง แทบไม่หยุดหย่อน

"ตื่นเต้นเช่นนั้นหรือ น้องข้า"พี่ชายทั้งสองเดินผ่านมาพอดี ก็ทักทายน้องชายคนเล็กของตระกูล ในหน้าที่ดูยิ้มแย้มยินดีนั้นทำเอารู้สึกชื่นใจไปพร้อมๆ กัน

"ท่านพี่"

"ข้าชักอยากจะเห็นงานพรุ่งนี้ไวๆ เสียแล้วสิ"

"อีกไม่นานแล้ว ท่านพี่ทั้งสอง"

"ข้าต้องไปเตรียมตัว เจ้าก็เช่นกัน ไปพักผ่อนเอาเรี่ยวเอาแรงเผื่อวันพรุ่งนี้เถิด"

"งั้นข้าขอตัว"


*************************************************​


วันรุ่งขึ้น

​"คุณหนู จำที่สอนไปได้ไหมเจ้าคะ"เหล่านางต่างช่วยกันจัดแต่งชุดเจ้าสาวอย่างกระตือรือล้น ชุดสีแดงแย้มไปกลีบดอกไม้ขาวสะอาดตัดกับผิวของคุณหนูอย่างที่คิดจริงๆ 

"ข้าจำได้"

"แต่ข้าขอกินอีกไม่ได้หรือ"ตอนนี้ข้ายังไม่อิ่ม 

"เจ้าสาวจะต้องเข้างานพิธีห้ามกินอะไรมากไม่ได้เจ้าค่ะ"ไม่เช่นนั้นอาจจะเกิดอาการปวดท้องได้

"เจ้าสาว"ข้านะหรือเจ้าสาว แล้วเจ้าสาวคือสิ่งใดกัน มันกินได้หรือเปล่า

"ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูเป็นเจ้าสาว คุณชายเป็นเจ้าบ่าว ทั้งสองท่านกำลังจะแต่งงานกัน"

"เช่นนั้นก็ออกไปได้แล้วเจ้าค่ะ"ถึงเวลาอันเป็นมงคลแล้วก็ใช้ผืนผ้าปิดบังใบหน้าของคุณหนูพาไปที่ลานพิธี ยิ่งแสงแดดตอนเช้าที่สาดส่องยิ่งขลับผิวคุณหนูเปล่งประกายยิ่งไปอีก

"นั่นนะหรือเจ้าสาวของคุณชายน้อย ช่างงดงามนัก"เหล่าคนที่มาร่วมงานต่างชื่นชมต่างๆ นาๆ แม้ไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง แต่ท่าทางและการแต่งกายนั้นก็ทำให้เชื่อได้เลยว่าต้องงดงามมากทีเดียว

"ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที"คุณชายน้อยที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เอื้อมมือไปรับมือเจ้าสาวของตัวเองจากเหล่านางที่พามาส่ง แม้ปลายนิ้วมือที่สัมผัสกันจะทำให้มืออันอ่อนนุ่มกระตุกแต่ถึงอย่างนั้นก็ถูกจับด้วยมือที่มั่นคงพาเดินเข้าไป

"เชิญทางนี้ครับ คุณชาย"คนที่เป็นสักขีพยานที่อยู่หน้าลานพิธีได้กล่าวให้คนทั้งสองพูดตามพิธีการจนในที่สุดก็ล่วงเลยมาถึงฉากสุดท้าย

​"ท่านพ่อ ตามข้ามาทางนี้"แค่เพียงมาครั้งเดียวก็จำได้ แต่แปลกทำไมข้างนอกถึงได้เงียบสงบนัก พวกหมาป่ามันหายไปไหนกันหมด

"ท่านแม่ ท่านทรงระวังด้วย"

"ริว น้องอยู่ในนี้ใช่ไหม"ผู้เป็นแม่หันไปมองกำแพงใหญ่สูงชันที่ตั้งตระง่านอยู่ตรงหน้า อีกเพียงไม่กี่อึดใจก็จะเข้าไปถึงเสียที ห่างหายจากอกแม่ไปแสนนานเจ้าจะเป็นเช่นไรบ้าง

"เข้าไปกันได้"เมื่อได้รับสัญญาณจากผู้เป็นนายใหญ่ก็พากันเดินเข้าไปในงานอย่างสง่าผ่าเผย ด้านในดูอึกทึกวุ่นวาย อย่างนี้นี่เองพวกมันกำลังจัดงานยิ่งใหญ่อยู่นี่เอง

"แบบนี้จะเจอน้องได้เช่นไร"คนพลุ่งพล่านเช่นนี้ คงหาตัวจับยากนัก 

"ไม่ต้องกังวลไป พ่อส่งคนไปดูลาดราวก่อนหน้านี่แล้ว"เพราะเป็นเผ่าพันธุ์แมวการปีนป่ายกำแพงสูงๆ เช่นนี้ไม่ได้มีปัญหาสักนิดกลับเป็นการดีเสียอีกที่จะลักลอบเข้าไปได้อย่างแยบยล

"คุณท่าน! คุณท่าน! แย่แล้วขอรับ!"

"เกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ"หรือว่าจะเจอลูกชายของเขาแล้ว

"ข้างใน งานแต่งงาน แต่งงาน!"

"งานแต่งงานหรือ"คำนี้ทำเอาผู้เป็นนายใหญ่ถอนหายใจหนักๆ หลงคิดไปว่าเจอลูกชายเสียอีก แต่ท่าทางของนายบ่าวคนนี้ก็ทำให้ตัวเองต้องตั้งใจฟังจนจบ

"ใช่ครับ นายท่านเจ้าสาวคนนั้น เป็น..."

"หืม"

"คุณหนูขอรับ คุณหนูไม่ผิดแน่!"เขาจำได้เผ่าพันธุ์ที่มีเอกลักษณ์หายากเช่นนี้ ที่มีหางสีขาว และเจ้าสาวคนนั้นคนที่ตัวเองไปเห็นมาก็มีขนหางสีขาวดังเช่นคุณหนูที่หายตัวไป ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน แต่คุณหนูกำลังอยู่ในพิธี

"เจ้า พูดใหม่อีกครั้ง"เป็นไปไม่ได้ ลูกชายข้านะหรือกำลังแต่งงาน

"เป็นความจริงขอรับนายท่าน!"เขาเองก็ตกใจไม่แพ้กันที่เห็นคุณหนูในสภาพเช่นนั้น

"น้องข้า"ข้าคิดไว้แล้วเชียวว่าพวกมันต้องกำลังทำอะไรบางอย่าง 

"ริว ลูก"ผู้เป็นแม่แทบจะเป็นลมเสียให้ได้ที่ได้ยินข่าวนี้ ไม่จริงใช่ไหม ลูกชายของเขากำลังจะแต่งงาน แล้วนั่นเผ่าพันธุ์หมาป่า มันจะเป็นไปได้เช่นไร

"ท่านพ่อข้าจะไปช่วยน้องเอง"ริว อาจจะถูกพวกนั้นบังคับฝืนใจเป็นแน่ ถึงต้องเข้างานวิวาห์ 

"หยุดก่อน หากเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปเจรจาเอง"ในเมื่อเรื่องเป็นมาอย่างไรเขาไม่รู้ แต่เรื่องงานวิวาห์เป็นเรื่องของทั้งสองฝ่ายยังไงเสีย ฝ่ายนี้ก็ต้องรับรู้ด้วยเช่นกัน


*************************************************​​


"ต่อจากนี้ก็เป็นอันเสร็จพิธี"เพียงเท่านี้ทั้งสองคนก็ถือเป็นสามีภรรยา ฟ้าดินเป็นพยานเรียบร้อยแล้ว

"คุณหนู"เหล่านางที่มองอยู่ต่างปลื้มปิติที่วันนี้คุณหนูช่างทำออกมาได้ดี ดั่งที่สอนเอาไว้จริงๆ

"เดี๋ยว!"เสียงของผู้มาเยือนทำให้คนทั้งงานหันไปมองต่างตกใจยกใหญ่ที่เห็นเผ่าพันธุ์ที่คิดว่าสูญหายไปจากแผ่นดินนี้เสียแล้ว บุกมาถึงในงาน

"ทะ...ท่านพี่ ท่านแม่ ท่านพ่อ"เสียงอันแสนคิดถึงทำให้ร่างบางที่อยู่ในชุดเจ้าสาวงดงามปล่อยมือจากคุณชายน้อย 

"ริว ลูกแม่"พอเห็นท่าทางของลูกชายที่อยู่ดีมีสุขก็พลอยให้น้ำตาไหลไม่รู้ตัว ไม่เจอกันเพียงอาทิตย์เดียวเจ้าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทีเดียว พวกเขาทำอะไรกับเจ้าเช่นนั้นหรือ

"ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านแม่"อ้อมกอดของท่านแม่ช่างอบอุ่นเหลือเกิน

"น้องข้า พวกมันบังคับขู่เข็ญเจ้าใช่หรือไม่ พี่สาวคนนี้จะจัดการให้เอง"

"เอ๋ ท่านพี่ ท่านพูดถึงสิ่งใด"

"ก็ที่เจ้าต้องมาเข้างานวิวาห์นี้เช่นไรล่ะ"

"งานวิวาห์?"

"นี่เจ้าไม่รู้หรือ"อ่า และข้าจะถามไปเช่นนั้นทำไม ก็รู้อยู่แล้วถึงเหตุผลของงานนี้ น้องข้าคงถูกบังคับจากเผ่าพันธุ์หมาป่าจอมเจ้าเล่ห์

"ท่านพ่อข้าจัดการเอง"คุณชายที่เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ก็บอกให้ทุกฝ่ายสงบนิ่งไว้ เขาจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

"อืม"นายใหญ่ไม่ได้ห้ามปราม ในเมื่อเสร็จพิธีมงคลก็ให้ทุกฝ่ายแยกย้ายกันกลับ

"สวัสดีพวกท่าน ข้าเป็นลูกชายคนเล็กขอรับ ยังไงเสียขอเชิญไปคุยกันด้านใน"เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอันวุ่นวาย คุณชายเล็กเลยเดินออกมารับหน้าแทนแล้วเรียนเชิญเข้าไปข้างใน

"อืม"นายใหญ่เผ่าพันธุ์แมวตอบตกลงอย่างไม่ขัดข้อง เขาเองก็ต้องการคำตอบที่แน่ชัดเช่นกัน

"ฮ่าๆๆ ท่านพี่ ท่านอย่าทำเช่นนี้"ท่านแกล้งข้า 

"เจ้ามัน...ฮือ"ใจพี่สาวอยากจะกอดเจ้าไม่ปล่อย เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าข้ารักและคิดถึงเจ้าถึงขนาดไหน ถึงขนาดนอนโทษตัวเองที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้อยู่ร่ำทุกคืนวัน

"ท่านพี่ งานเทศกาล สนุกมาก ข้าได้กินของอร่อยๆ ตั้งเยอะ"ครั้งนั้นไม่ได้เล่าให้พี่สาวฟัง ครั้งนี้เลยถือโอกาสเล่าความเป็นมาในคืนวันนั้นให้ฟัง

"เช่นนั้นหรือ แต่กลับไปครานี้คงไม่ได้ออกมาเช่นนี้อีก"ท่านพ่อคงห้ามปรามถึงที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีกหน ใครจะไปรู้ได้เช่นไร ว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น 

"ก่อนอื่น ข้าต้องขออภัยแก่ท่านทั้งสองที่ไม่ได้เรียนเชิญมาร่วมงานในครั้งนี้"เพราะเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน เลยคิดว่าหากผ่านไปสักสองหรือสามวันก็จะพาเจ้าสาวไปบ้านเกิดอยู่แน่แท้

"เรื่องมันเป็นมายังไงเช่นนั้นหรือ"ถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ยังไงเสียเรื่องวิวาห์เป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่นอน

"ได้ขอรับ"คุณชายน้อยพยายามเรียบเรียงคำพูดให้รัดกุมมากที่สุด พอเล่าเรื่องราวให้ฟังจนจบสีหน้าของ ทั้งสองคนก็พลันห่อเหี่ยวลง 

"ริว"ฝ่ายคนเป็นแม่แทบทำใจยอมรับไม่ได้ที่ได้ฟังเรื่องราวจนจบไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายจนแก้ไขอะไรไม่ได้

"อืม เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะลิขิตของสวรรค์ ข้าเองก็คงจะไม่ห้าม"ในเมื่อมันเป็นไปตามกฏ และลูกชายของเขาก็ถูกเลือกแล้ว ก็คงต้องทำใจ ไม่อาจไปผิดกฏต่อการเลือกคู่ครองของเผ่า

"ขอบคุณท่านทั้งสอง ข้าจะพาภรรยาของข้ากลับไปเยี่ยมพวกท่านแน่นอน"คุณชายเคารพต่อทั้งสองคนเปรียบเสมือนพ่อแม่ของตัวเองไม่มีผิด ความสง่าและกิริยามารยาทเช่นนี้ คงจะวางใจได้ว่าเป็นคู่ที่ดีได้แน่นอน

"น้องยังเด็กยังไงแม่ขอฝากเจ้าด้วย"หัวอกคนเป็นแม่ไม่ว่าเมื่อไหร่ลูกก็ยังเด็กวันยังค่ำ ยิ่งเป็นลูกชายคนนี้แล้วนางยิ่งห่วง

"ขอรับ ข้าจะดูแลอย่างดี"

"อืม ถ้าเช่นนั้น พวกเราคงต้องขอตัวกลับ"ทิ้งที่นู้นมานานคงไม่ดีนัก ยังไงเสียก็ต้องกลับไป

"ก่อนจากแม่ขออะไรสักอย่างได้ไหม"เรื่องนี้ยังไงก็ต้องพูดตกลงกันเสียก่อน

"ขอรับ ท่านแม่"

"หากริวท้อง จงพาไปคลอดที่บ้านด้วยเถิด"มันเป็นธรรมเนียมอันเก่าแก่ที่ว่าเจ้าสาวจะต้องกลับไปคลอดที่บ้านเมื่อถึงเวลาสมควร และนางก็ไม่อยากทอดทิ้งธรรมเนียมเหล่านี้แม้ว่าจะขัดต่อกฏของเผ่าพันธุ์หมาป่าก็ตาม

"ขอรับ ข้าจะพากลับไปเอง"คุณชาย ยอมรับในเงื่อนไข เขาเองก็เห็นด้วยเช่นกัน

"ท่านแม่ ท่านจะกลับแล้วหรือ"เห็นท่าทางของทุกคนเตรียมลุกจะจากไป ท่านพี่ข้าเพิ่งจะได้พูดคุยกับท่านพี่

"หากคิดถึงก็กลับไปเยี่ยมพี่ๆ ของเจ้าบ้าง"ผู้เป็นแม่โอบกอดลูกชายอีกครั้ง รอยยิ้มครั้งนี้เป็นรอยยิ้มแห่งความยินดีแต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าหมองไม่น้อย ไม่คิดว่าจะต้องพลัดพรากกันไวถึงเพียงนี้

"ท่านแม่ ท่านพ่อ ท่านพี่"ข้ายังอยากจะอยู่กับพวกท่าน ข้าจะไปด้วย

หมับบ

"อื้อ! เจ้า ปล่อยข้านะ ข้าจะไป"ทำไมต้องยื้อข้าไว้ ท่านแม่ ท่านแม่

"ไม่ได้ พวกเขาแค่มาส่งเจ้า"คุณชายดึงเจ้าสาวเข้ามาในอ้อมกอด รอจนพวกเขาออกไปจากห้องจนครบ ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง

"ตอนนี้เจ้าเป็นภรรยาของข้าแล้วรู้หรือเปล่า เสี่ยวเอ๋อร์"เสียงกระซิบเพียงข้างหู ทำเอาใบหูของร่างบอบบางกระตุกหนึ่งที แก้มขาวพองลมที่ถูกเรียกชื่อผิด

"ข้าไม่ได้ชื่อนี้เสียหน่อย"ทำไมถึงเรียกชื่อข้าเช่นนี้

"เพราะเจ้าเป็นเป็นภรรยาของข้าแล้วเช่นไรเล่า"สามีสามารถมอบชื่อให้แก่ภรรยาที่รักของตนได้ และเขาก็ชอบชื่อนี้อยู่มากเช่นกัน 

"สักวันเจ้าจะเข้าใจ"หากเพียงตอนนี้ข้าคงต้องพาเจ้าสาวกลับเข้าหอเสียก่อนกระมัง


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น