ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4 - แด๊ดดี้...ผมอยากไปเที่ยว (70%)

ชื่อตอน : 4 - แด๊ดดี้...ผมอยากไปเที่ยว (70%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2560 10:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 - แด๊ดดี้...ผมอยากไปเที่ยว (70%)
แบบอักษร

หลังจากเดรโกเอาของไปเก็บที่รถ จิตใจของเขามันก็กระวนกระวายเหลือเกิน เขากลัวว่าแฮร์รี่ จะหนีเขาไป บ้าจริง!


ร่างสูงเดินไปที่ร้านน้ำหอมในห้างสรรพสินค้า ตาสีเทาตวัดมองหาคนตัวเล็กไปทั่ว 


ในที่สุดเขาก็เดินเข้าไปในร้านน้ำหอมที่นัดกับแฮร์รี่ไว้ กลิ่นน้ำหอมที่นี่ฟุ้งไปหมด ส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น แต่จะว่าไป...พอตเตอร์ก็หน้าหวานเหมือนกันนะ บางคนอาจจะคิดว่าหมอนี่เป็นผู้หญิงก็ได้ใครจะรู้ 


"มัลฟอย!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เดรโกผ่อนบมออกจากปาก โล่งอกไปที....พอตเตอร์ยังไม่ได้หนีไป


"นายเลือกเสร็จหรือยัง?" ร่างสูงถามพลางเดินเข้าไปหาร่างเล็ก 


"เสร็จแล้ว...เดี๋ยวเราไปดูหนังสือนิทานกันอีกอย่างนึงนะ" แฮร์รี่บอก


"นายยังจะอ่านนิทานอยู่หรือไง?" เดรถาทพร้อมกับคิ้วที่ย่นเข้าหากัน 


"ซื้อไปให้ลูกไงล่ะนายบ๊อง! นายนี่ยังไง ไม่เคยอ่านหนังสือให้ลูกฟังหรือยังไง!" ว่าจบก็เดินไปที่เคาท์เตอร์ เขาต้องรีบเดินตามไปเพราะเขาเป็นคนจ่ายเงิน ...จะว่าไปแล้ว พอตเตอร์ก็พูแถูกนะ เขาไท่เคยเล่านิทานให้ลูกฟังหรอก เมื่อก่อนก็เป็นแอสโทเรียทั้งนั้น 


ณ คฤหาสน์มัลฟอย 


หลังจากที่กลับมาจากห้างสรรพสินค้า เดรโกกับแฮร์รี่ก็ทำตัวเนียนๆเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่งั้นสกอร์เปียสคงจะแผลงฤทธิ์เป็นแน่ 


"แด๊ดดี้....ผมอยากไปเที่ยว" พ่อแมงป่องน้อยยืนหน้าบูแหน้าเบี้ยวขณะที่เดรโกกำลังวุ่นอยู่กับกองเอกสาร 


"เที่ยวที่ไหนล่ะครับ?" ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมา 


"ก็แด๊ดดี้ไม่พาผมไปเที่ยวเลย! นานแล้วนะ ตั้งแต่หม่าที๊หายไปแด๊ดดี้ก็ไม่ไปไหนเลย" สกอร์เปียสพูดพลางยกมือขึ้นกอดอก เดรโกลุกออกจากโต๊ะและอุ้มลูกชายขึ้น


"แล้วลูกอยากไปไหนล่ะครับ?" ชายหนุ่ทถาม


"ไปทะเลนะ! น้ำใสเห็นตัวปลา! ผมอยากเล่นน้ำ!" 


23 : 30 น.


แน่นอนว่าตอนนี้แฮร์รี่ยังไม่นอน เขายังไม่กล้านอนในตอนนี้ เพราะอะไรถึงมานั่งดูทีวีแล้วก็กิรป๊อบคอร์นไปด้วยไงล่ะ อีกไม่นานหมอนั่นต้องมาแน่ 


แกร๊ก 


นั่นไง มาจริงๆ เวลาเดิมตรงเป๊ะๆ 


"พอตเตอร์...." เสียงทุ้มดังมาแต่ไกล ปรากฎร่างของชายหนุ่มที่เดินมาที่เตียง ร่างสูงกระโดดขึ้นมาก่อนจะรีบเข้าไปหาร่างเล็กทันที เดรโกซบหน้าลงกับไหล่ของคนตัวเล็กและปิดตาลง 


"พึ่งทำงานเสร็จหรือไง?" แฮร์รี่ถามพลางนวดขมับให้ร่างสูงเบาๆ 


"ช่ายยย ฉันง่วงมากเลย" เดรโกตอบขณะยังไม่เปิดเปลือกตา  


"ง่วงก็นอนสิ" ร่างเล็กพูด เปลือกตาสีไข่เปิดออก ในวินาทีแรกตาสีเทาคู่นั้นก็เป็นประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ 


"นอนได้ยังไงกัน...ยังไม่ได้ออกกำลังกายเลย" ว่าจบมือหนาก็ปลดกระดุมชุดนอนของคนตัวเล็กออก เลื่อนหน้าเข้าไปคลอเคลียกับซอกคอของคนตัวเล็ก กลิ่นหอมอ่อนๆจากครีมอาบน้ำยิ่งยั่วอารมณ์เขาเหลือเกิน เห็นทีคืนนี้คงจะต้องทำกันไปยาวๆ...


ปากหนาเข้าประกบกับเรียวปากสวย ลิ้นร้อนค่อยๆอทรกเข้าไปกวาดความหวานภายในโพรงปากของคนตัวเล็กจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แฮรผืทุบอกร่างสูงเบาๆเป็นเชิงประท้วงทำให้เดรโกผละออก 


คนตัวสูงค่อยปลดกระดุมชุดนอนของตัวเองออกก่อนจะเหวี่ยงเสื้อลงไปกองที่พื้น แฮร์รีรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย นี่เขาฟิตเน็ทหรือว่าเป็นนักกีฬากรือยังไงกัน? ลอนกล้ามตรงนั้น มัดกล้ามตรงนั้น...ไม่นะ อย่ามองแฮร์รี่ อย่ามอง 


"เขินหรือยังไง?" เดรโกกล่าวเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงซ่านของคนตัวเล็ก คนตัวสูงค่อยๆขึ้นคร่อม 


ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าไปใกล้ๆลำคอขาวเนียน กลิ่นหอมอ่อนๆจากครีมอาบน้ำทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีด ลิ้นร้อนไล่ไปตามลำคอระหงษ์ ความเสียวซ่านเริรมแพร่ไปทั่วร่าง


ร่างสูงพรมจูบลงบนใบหน้าและหน้าผากของร่างเล็ก เสียงครางเบาๆจากคนใต้ร่างทำให้รอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นบนหน้าของเดรโก ไม่มีอะไรจะมีความสุขแบบนี้อีกแล้ว 


เดรโกเลื่อนต่ำลงไปที่ขาเรียวทั้งสองข้าง มือหนาจับขาให้แยกออก ลิ้นร้อนไล่ไปตามจุดอ่อนของเขาจนเปียกชุ่ม แฮร์รี่กำผ้าปูเตียงแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน


คนตัวสูงสอดแทรกแก่นกายเข้าไปทางช่องทางรัก น้ำขาวๆขุ่นค่อยไหลออกมา


"อื๊อ....เบาๆ" คนตัวเล็กร้องไปท้วง รอยยิ้มร้ายปรากฎขึ้บนหน้าของคนตัวสูง 


เดรโกค่อยๆจับให้คนตัวเล็กนอนคว่ำ มือหนาไล่ไปตามขาของแฮร์รี่เบาๆ ความเสียวซ่านโหมกระหน่ำเข้าอีกครั้ง ตาสีเทาจ้องมองที่สะโพกขาวเนียน 


ปัก ปัก ปัก ! 


แก่นกายของคนตัวสูงสอดแทรกเข้าไป ร่างสูงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เสียงครางสลับกับเสียวหอบหายใจดังขึ้นไม่หยุดหย่อน 


02 : 05 น.


สอวร่างนอนกอดกันบนเตียงใหญ่ คนผมบลอนด์ยังไม่เลิกที่จะพรมจูบลบบนไหล่มรจากด้านหลัง 


"เสร็จแล้วก็ออกไปสิ" แฮร์รี่พูดเรียบๆ เดรโกยิ้มออกมาก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มขาวเนียนหนึ่งครั้ง 


"แต่วันนี้...ฉันอยากนอนนี่" ว่าจบก็กอดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้น ปิดตาลงเป็นเชิงว่าจะนอนแล้ว แฮร์รี่เองก็จนใจ ไม่รู้ว่าจะไล่ไปยังไง ร่างเล็กค่อยๆแิดตาลงก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปพร้อมๆกัน 


เข้าวันรุ่งขึ้น 


"แด๊ดดี้ๆๆๆ ไปทะเล" ภายในก้องนั่งเล่น สกอร์เปียสวิ่งไปรอบๆเดรโก และเอาแต่พูดประโยคเดิม แฮร์รี่เองก็สงสัยเหมือนกันว่าที่สกอร์เแียสพูดน่ะหมายถึงอะไร 


"ลูกก็รู้ว่าแด๊ดดี้งานยุ่ง" เดรโกพูดหน่ายๆ 


"ให้เบลสทำสิ ไม่เห็นจะยากเลย" พ่อแมงป่อยน้อยบอก 


"มันไม่เหมือนกันนะ" เดรโกพูดก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมา 


"ไม่รู้แหละ! แด๊ดดี้ต้องพาผมไปทะเล!" เด็กชายยยกมือขึ้นกอดอกและอมลมไว้ในปาก เดรโกถอนหายใจออกมาแบบเหนื่อยๆ คนตัวสูงหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ๆสักครู่ เป็นเชิงถามความคิดเห็น แน่นอนว่าแฮร์รี่เห็นด้วยกับสกอร์เปียสแน่ 


"ก็ได้ๆ เราจะไปสุดสัปดาห์นี้"


"เย้! รักแด๊ดดี้ที่สุดเลย" 

_________________


แฮร่!! มาแล้วววว อยากจะบอกว่าขอบคุณทุกคนที่ยังรออ่านอยู่ ข้าน้อยต้องขอกราบประทานอภัย ณ บัดนี้ ไม่ได้หายไปไหนนะ ยังแวะมาอ่านคอมเมนท์อยู่ แต่พอดีงานยุ่งอ่าาา เลยมาช้า ติด nc ไว้ก่อนนะ เดี๋ยวมาต่อให้

_____


ไปทะเล~~~~

ความคิดเห็น