ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 17:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9
แบบอักษร

"ฉันอยากจะนอนกับนาย" 

"หืมได้สิ แต่แน่ใจนะว่าแค่นอนเฉยๆหนะ" 

"อ เอ่อ ค คือ คือว่า" 

"หืม" 

"คือ คือ คือว่าช่วย" 

"ช่วยอะไรงั้นเหรอ" 

ชั้นใช้มือจับปลายคางของซาคุยะ แล้วเสยคางเธอขึ้นมา 

ชั้นจ้องไปที่ตาของซาคุยะ 

แล้วขยับหน้าเข้าไปใกล้หน้าซาคุยะเรื่อยๆ 

"ว่าไง ให้ช่วยไรละ" 

หน้าของซาคุยะเริ่มแดงขึ้นมานิดๆ 

"ช่วย" 

"ช่วยอะไรละ" 

ชั้นขยับหน้าเข้าไปใกล้อีก 

ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของซาคุยะ 

"ช ช่วย ช่วยอ่อนโยนกลับฉันด้วยนะ" 

พูดจบซาคุยะก็เข้ามาจูบชั้น 

แต่จูบได้สักพักซาคุยะก็ผละออกไป 

แล้วซาคุยะก็เข้ามาจูบอีกที 

โดยซาคุยะนำลิ้นมาพันกับลิ้นของชั่น 

"อืม อืม อืม อืม อืม" 

ชั้นกับซาคุยะจูบกันต่อไปอีกสักพัก ซาคุยะก็นำปากของเธอผละ ออกไป 

"ฮา ฮา ฮา ฮา" 

ซาคุยะเริ่มนำปากเข้ามาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ชั้นหยุดเธอไว้ด้วยการดีดหน้าผากไปเบาๆ 

เพี้ยะ 

"อู อู อู" 

ซาคุยะนำมือทั้งสองข้างไปลูบที่หน้าผากของตัวเอง 

"ดีดหน้าผากฉันทำไมอะ" 

"ชั้นรู้ว่าเธออยากจะทำ แต่เธอดูสถานการณ์หน่อยก็ดีนะ" 

"อ อ้ะ..." 

ในที่สุดซาคุยะก็รู้ตัว ว่าตอนนี้ทุกคนในห้องกำลังมองมาที่พวกเราสองคนกันเป็นตาเดียว 

"แห่มๆ สนุกกันต่อเลยก็ได้นะจ้ะไม่ต้องสนใจพวกเราหรอก" 

ราชินีเรเนียพูดขึ้น 

"ฉันเองก็อยากทำมั้งจัง" 

ลูน่าพูดด้วยเสียงเบาๆจนไม่มีใครได้ยิน 

"....." 

ลูลู่กับยูริไม่ได้พูดไรแต่หน้าแดงเป็นแตงโมไปแล้ว 

ตึก ตึก ตึก 

"ออกไปห่างๆจากพี่ซาคุยะนะ" 

เอเลนเดินเข้ามาตรงกลางระหว่างชั้นกับซาคุยะ 

"อย่ามาทำร้ายกับท่านพี่ซาคุยะนะ " 

เอเลนพยายามผลักชั้น แต่ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันทำให้ชั้นไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว 

"อืมมมมมมมมมม อืออออออ" 

เอเลนพยายามผลักชั้นพร้อม ชั่งน่ารักจริงๆ 

น่ารักจน อยากจะพากลับบ้านเลย 

ชั้นรอให้เอเลนผลักชั้นไปสักพัก 

แล้วชั้นแกล้งล้มไปข้างหลังตามแรงผลัก 

"ว วา ว้าาาา" 

ตุบ 

ชั้นล้มลง โดยมีเอเลนล้มตามมาด้วย 

เอเลนลุกขึ้นมานั่งทับชั้น 

"เอเลนไม่ยอมให้คนแปลกหน้ามาทำร้ายท่านพี่ซาคุยะเด็ดขาด" 

เอเลนพูดออกมา 

มันจะดีมากเลยถ้าตรงจุดที่เอเลนนั่งทับอยู่มันไม่ใช่ตรงแกนกายชั้นพอดีอะนะ 

"แห่มๆ " 

"ไม่ได้นะเอเลน ท่าทางแบบนี้มันไม่ดีนะ" 

"อะไรไม่ดีหรอคะ ท่านพี่ยูริ" 

"อ เอ่อ คือว่า แบบว่า" 

ยูริพูดแบบตะกุกตะกัก โดยที่หน้าของเธอยังแดงอยู่ 

"คือว่านะ เอเลน ไอ้ท่าทางที่ลูกกำลังทำอยู่หนะ มันคือท่าทาง ของชายหญิงที่เป็นคู่รักกันหนะ" 

"คู่รัก? มันคืออะไรงั้นเหรอคะท่านแม่" 

"ตอนนี้เอเลนยังไม่เข้าใจแต่เดียวในอนาคต เมื่อเอเลนโตไปเจอผู้ชายที่คนหนึ่งที่พิเศษ มากกว่าผู้ชายคนอื่นๆ เอเลนก็จะเข้าใจเองละจ๊ะ" 

เอเลนยังคงทำหน้างงต่อไป 

"เอเลน เอเลนเห็นที่ซาคุยะจัง ทำกับเอ่อ " 

"ยินดีที่รู้จักครับ ท่านราชินีเรเนีย ผมชื่อว่า คุโระครับ" 

เมื่อชั้นพูดชื่อออกไป ก็มีคนที่มีปฏิกริยาตอบรับกลับมา2คน 

คนแรกคือ ยาเอะ คนที่สองคือ ราชินีเรเนีย 

"เอ๊ะ คุโระ งั้นนายเป็นคนจากต่างโลกเหมือนกับฉันนะสิ" 

ยาเอะถามขึ้นมา ด้วยสีหน้าดีใจ 

ถึงจะมองไม่เห็นหน้าเพราะโดนเอเลนนั่งทับอยู่ 

แต่แค่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ได้ทันที 

คงดีใจที่ได้เจอคนจากต่างโลกสินะ 

"ต่างโลกเหรอครับ ไม่ใช่หรอกครับ " 

"ง งั้นหรอกหรอคะ แต่ชื่อของนายหนะ มัน-" 

"คุโระ นี่เป็นชื่อที่ ซาคุยะ ลูน่า และ ลูลู่ ตั้งให้ผมหนะครับท่านผู้กล้า" 

ยาเอะหันหน้าไปทางพวกซาคุยะ 

"จะว่าไปซาคุยะจังก็มีผมสีดำนี่น่ะ แต่ดวงตาเป็นสีแดง" 

"ยาเอะขอโทษด้วยนะ เป็นชั้นก็ไม่ใช่คนจากต่างโลกเหมือนกันหนะ" 

"ง งั้นเหรอคะ" 

"นี่ๆ พี่ยาเอะคะ ทำไมพี่ต้องตกใจด้วยเหรอคะ" 

"เอ่อ คืองี่นะเอเลน ชื่อคุโระหนะ เป็นชื่อจากโลกของพี่หนะ ซึ่งคุโระหนะแปลว่าสีดำ นะ" 

"งั้นเหรองั้นต้องเปลี่ยนเป็น คนแปลกหน้าสีดำ(ใครมีชื่อไรทีดีกว่านี้ก็บอกกันมาได้นะครับ) สินะคะ" 

"แล้วคุโระ มาจากเมืองไรเหรอจ๊ะ" 

"ผมมาจากเมืองคลาเดียนะครับ ท่านราชินี ผมเกิดและโตที่ เมืองคลาเดียหนะครับ" 

*เมืองคลาเดีย เป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของคลอเดีย* 

"เอ๊ะเมืองคลาเดียหรอ" 

"ค ครับ" 

"มีไรหรอคะท่านแม่" 

ยูริถามราชินีเรเนีย ที่มีท่าทีตกใจกับคำตอบของชั้น 

"คืองี้นะยูริเมืองคลาเดียหนะเป็นเมืองที่ไม่เปิดรับคนภายนอกและไม่มีการค้าขายกลับเมืองอื่นๆ แต่เป็นเมืองที่มีกำลังทหารที่แขร่งแกร่งมาก ว่ากันว่าแค่ทหารเลวหนึ่งคนของคลอเดีย ก็มีเลเวล40แล้วหนะจ๊ะ" 

"สุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอค่ะนั้นหนะ" 

"ใช่จ๊ะ แต่ก็เป็นเมืองที่ไม่ควรจะไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาดหนะ" 

"ทำไมหรอคะ" 

"เมื่อก่อน อาณาจักรสก็อตยาร์ด ที่เคยรุ่งเรืองอยู่ในตอนนี้ก็เกือบจะเหลือแต่ชื่อแล้วละ" 

"ทำไมเหรอคะท่านแม่" 

"เพราะอาณาจักรสก็อตยาร์ด ต้องการการ จะเอาเมืองคลาเดียมาเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร ของตัวเองหนะ แล้วส่งทหารจำนวน2แสนนายไปเพื่อที่จะยึดเมืองคลาเดีย" 

ตอนนี้ทุกคนกำลังตั้งใจฟังเรื่องที่ราชินีเรเนียเล่ากันหมด 

รวมถึงเอเลนด้วยแต่เธอยังคงนั่งทับ อยู่บนส่วนล่างของชั้น ไม่ลุกไปไหน 

"เมืองคลาเดียเลยส่งทหารจำนวน10,000นายออกไปสู้ โดยที่หลังจากเริ่มสงครามไปได้แค่1วัน ทหารทั้ง2แสนนายของ สก็อตยาร์ดได้เสียชีวิตกันหมดแล้ว โดยทางฝั่งทหารคลาเดียไม่มีใครบาดเจ็บสักคนเดียว" 

"ใช้เวลาแค่1วัน เองเหรอ" 

ใครบางคนที่อยู่ในห้องพูดขึ้น 

"แต่ยังไม่จบแค่นั้นนะ ด้วยทหาร10,000คนพวกเค้า บุกเข้าไปถึงเมืองหลวง เข้าไปถึงห้องบัลลังก์ แล้วฆ่าราชา ราชินี แล้วก็ทายาท ของพวกเค้าจนหมด แล้วพวกเค้าก็เดินทางกลับเมืองของพวกเค้า โดยก่อนจะกลับ พวกเค้าได้พูดไว้ว่า" 

"จงจำไว้ใครก็ตามที่คิดจะบุกรุกเข้ามาในดินแดนของพวกเรา มันผู้นั้นจะถูกส่งลงหลุมเหมือนกับเจ้าพวกนี้" 

เมื่อ ราชินีเรเนียเล่าจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที 

"อ แฮ่ม กลับเข้าเรื่องกันดีกว่านะจ๊ะทุกคน" 

เป็นราชินีเรเนียที่ทำลายความเงียบ 

"เอเลนเห็นสิ่งที่ซาคุยะจังทำกับคุโระใช่ไหมจ๊ะ" 

"ที่พี่ซาคุยะเอาปากไปปะกบกับปากของคนแปลกหน้าใช่ไหมนะหรอคะท่านแม่" 

"ใช่แล้วละจ๊ะ สิ่งนั้นเรียกว่าจูบหนะจ๊ะ" 

"จูบงั้นเหรอ แต่เอเลนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีคะท่านแม่ ว่าทำไมพี่ซาคุยะต้องทำอย่างงั้นด้วยเหรอคะ " 

"งั้นทำไมเอเลนไม่ลองทำดูละจ๊ะ" 

"ไม่ดีกว่าคะท่านแม่" 

"งั้นเหรอจะน่าเสียดายจังนะจ๊ะ" 

"ถ้าไงก็ช่วยลุกออกจากตัวผมได้ไหมครับองค์หญิงเอเลน" 

"ไม่ได้นี่เป็นการลงโทษที่นายทำร้ายท่านพี่ซาคุยะ" 

ลงโทษ นี่แค่ขนาดดีดหน้าผากเฉยๆนะ ถ้าตบหน้าหรืออย่างอื่นจะเป็นไงละเนี่ย 

"แล้วทำไมคุโระถึงออกมาจากเมืองคลาเดียหรอจ๊ะ" 

"คือผมหนะอ่อนแอ่เลยต้องออกมาหาประสบการณ์หนะครับ" 

"งั้นคุโระ นายคลาสอะไรงั้นเหรอ" 

"เอ่อ ผมเป็นนักเวทย์หนะครับ แล้วไม่ใช่ว่า ท่านผู้กล้าทุกคนมีสกิลตรวจสอบหรอครับ" 

ชั้นถามยาเอะ 

"คุโระอาจจะไม่รู้แต่การที่ไปดู สถานะของคนอื่นโดยไม่ได้ขออนุญาตหนะ ถือว่าเป็นเรื่องเสียมารยาทนะจ๊ะ" 

เป็นราชินีเรเนียที่พูดแทนยาเอะ 

"งั้นเหรอครับ ท่านราชินีนี่รอบรู้จังนะครับ" 

"ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกจะ ที่ชั้นรู้เพราะชั้นเองก็เป็นผู้กล้าเหมือนยาเอะจัง หนะจ๊ะ ถึงจะเป็นแค่ผู้กล้าเฉยๆก็เถอะ" 

*ผู้กล้า 

ผู้กล้านั้นจะมีด้วยกัน2แบบ 

1.ผู้กล้าที่มาจากต่างโลก(นับรวมที่มาเกิดใหม่แบบมาโอด้วย) 

2.ผู้กล้าที่เป็นคนของโลกนี้อยู่แล้ว 

ซึ่งคลาสผู้กล้าก็จะแบ่งออกเป็น2ระดับ 

1.คลาสผู้กล้า ธรรมดา ในหน้าต่าง สถานะ จะขึ้นแค่ว่า ผู้กล้า จะเป็นคนที่มีพลังมากกว่าคนปกติทั่วไป 

ไม่จำกัดการใช้อาวุธ 

2.คลาสผู้กล้า เอกลักษณ์ ในหน้าต่างจะโชว์ว่า คลาส ผู้กล้า???? (ตัวอย่างของยาเอะ ที่แสดงว่า ผู้กล้าโล่) มีพลังมากกว่า ผู้กล้าธรรมดา 

จำกัดอาวุธ ตามเอกลักษณ์ 

* 

"งั้นหรอครับ แต่ถ้าอยากดูผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะครับ" 

"งั้นขออนุญาตนะจ๊ะ" 

คุโระ Lv 3 

อายุ 17 เพศ ชาย 

คลาส นักเวทย์ 

มนุษย์ 

"ดูเหมือนนายจะไม่ได้โกหกนะ" 

"แต่อายุ17นี่ เลเวล3 เลเวลต่ำน่าดูเลยนะจ๊ะ" 

"ค ครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" 

"หึ" 

เอเลนส่งเสียงไม่พอใจออกมา 

"นี่คุโระ แล้วที่นาย จัดการกับแบล์ควูล์ฟ 3ตัวนั้น นายน่าจะเลเวลเพิ่มขึ้นมาไม่ใช่เหรอ" 

ยูริพูดขึ้นมา 

"เอ๊ะ จริงหรอยูริ" 

"คะ ท่านแม่ หนูเห็น คุโระในร่างแบล์ควูล์ฟ ฆ่า พวกแบล์ควูล์ฟ ตัวอื่นๆคะ" 

"งั้นเหรอจ๊ะ  งั้นคุโระเธอจ๊ะที่ยูริพูดมาเป็นความจริงไหม" 

ราชินีเรเนียหันมาทางชั้น 

"ครับ อย่างที่องค์หญิงยูริบอกครับ" 

"งั้นช่วยแสดงให้ดูหน่อยได้ไหมจ๊ะ" 

"เรื่องนั้นก็ได้อยู่หรอกครับท่านราชินี แต่ผมคงต้องให้ องค์หญิงเอเลนลงไปก่อนนะครับ" 

ราชินีเรเนียพยายามเกลี่ยกล่อมให้เอเลนลุกออกจากชั้นอยู่สักพักเอเลน จึงยอมลุกออกไป 

เมื่อเอเลนลุกออกไป ชั้นจึงเริ่มแปลงร่างเป็น แบล์ควูล์ฟ 

"ว้าวเท่ไปเลยนะนายเนี่ย" 

"พอแล้วละ ฉันจะไม่ถามว่ามันคือสกิลอะไร เพราะมันเป็นมารยาทอย่างหนึ่ง" 

ชั้นกลับมาร่างมนุษย์ 

"ขอบคุณมากครับท่านราชินี" 

"เอาละ ฉันว่าถึงสายไปหน่อยเราไปกินข้าวเช้ากันนะจ๊ะ" 

พวกเราเดินไปที่ห้องอาหาร 

โดยชั้นอุ้มรินมา 

"เชิญทุกคนเลยนะจ๊ะ" 

ราชินีเรเนียนั่งลง ตามด้วยยูริ เอเลน 

ลูน่ากับลูลู่ นั่งลงอย่างกล้าๆกลัวๆ 

ชั้นว่างรินไว้ข้างกำแพง 

ชั้นนั่งลงตามปกติ 

ซาตุยะนั่งบนตักของชั้น 

"เธอจะมานั่งบนตักชั้นทำไมเนี่ย" 

"ไม่เห็นเป็นไรเลยก็ตรงนี้มันสบายสุดแล้วนี่น่า" 

"แห่มๆ ชั่งเป็นคู่รักที่ร้อนแรงจริงๆเลยนะ" 

ไม่นานนักพ่อครัวก็นำอาหารมาวางบนโต๊ะ 

หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มกินอาหารกันทันที 

"อ่าาาาาา อร่อยมากเลยคะพี่เรเนีย" 

"พี่ก็ดีใจจ๊ะที่ได้ยินอย่างงั้น แต่จะไม่เป็นไรเหรอจ๊ะ คุโระหนะไม่ได้กินเลยนี่จ๊ะ" 

"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ" 

อาหารมื้อนี้จบลงโดยที่ชั้นไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว 

"แล้วพวกคุโระจะเอาไงต่อหรือจ๊ะจะอยู่พักที่ปราสาทก็ได้นะฉันอนุญาต" 

"คือว่าฉันกับลูลู่ต้องกลับไปหาพ่อกับแม่ที่ในเมืองหนะคะ" 

"เอ๋ ทั้ง2คนอาศัยอยู่ในเมืองนี้งั้นหรอ" 

"คะ พ่อแม่พวกเราเปิดร้านขนมปังหนะคะ" 

"ง งั้นเหรอ แล้วคุโระกับซาคุยะจังละจ๊ะ" 

"ผมกะว่าจะไปหาที่พักในเมืองหนะครับ" 

"ฉันจะที่ไหนก็ได้ขอแค่มีคุโระอยู่" 

"อย่างงี้ก็เท่ากับว่าจะไม่มีใครนอนที่ปราสาทเลยนะสิเนี่ย แย่จังเลยนะ" 

ราชินีเรเนียทำหน้าเสียดายออกมา 

"เอ่อ ท่านแม่คะ งั้นลูกขอไปกับพวกคุโระได้ไหมคะ" 

"แต่ยูริเพิ่งกลับมาเองนะจ๊ะ" 

"เอเลนก็อยากไปด้วยคะท่านแม่" 

"ถถถ งี้ก็เท่ากับแม่ต้องอยู่คนเดียวหนะสิเหงาแย่เลย" 

"แต่ผมคงต้องอยู่ที่ปราสาทนี่ละนะครับ เพราะต้องดูแลยัยนี่ด้วย" 

ชั้นชี้ไปที่ริน 

"อะถ้างั้นฉั-" 

"เธอไปเทียวในเมืองนั้นละซาคุยะ" 

ชั้นล้วงเข้าไปในเสื้อเพื่อหยิบสิ่งนึงออกมา 

มันคือถุงอันนึง 

"อะ เอาไว้ซื้อของที่อยากได้สะละ" 

ถึงมันจะเหมือนถุงเงินเล็กๆแต่ข้างในมันบรรจุเหรียญทองไว้1,000เหรียญ เลยนะ เพราะมันคือถุงเวทย์ ของได้ถึง90ชิ้น โดยถ้าเป็นของที่เหมือนกันมันจะทับซ่อนกัน ซึ่งทับได้มากถึง 999อัน 

เท่ากับว่าเหรียญ1000เหรียญเพิ่งใช้ไปแค่สองอัน 

"งั้นพวกเราไปละนะ" 

""ไปละคะท่านแม่"" 

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงแค่ 

ราชินีเรเนีย ยาเอะ ชั้น ริน และพวกเมด เท่านั้น 

"ถ้างั้นท่านราชินี ช่วยพาผมไปที่ห้องหน่อยได้ไหมครับ" 

"ได้สิ ตามมาเลยจ๊ะ คุโระ" 

ราชินีเรเนีย ลุกออกจากห้องและเดินนำทางชั้นกับรินไปยังห้องของชั้น โดยมียาเอะเดินตามมาด้วย 

"ชิ เจ้าโลลิค่อน" 

จู่ จู่ ยาเอะก็พูดขึ้นมา 

" ท่านผู้กล้า เมื่อท่านพูดว่าไรเหรอครับ" 

"ปล่าวฉันไม่ได้พูดอะไร" 

"งั้นเหรอครับสงสัยผมคงหูฝาดไปเอง" 

"นี่ละจะห้องของเธอคุโระ" 

ชั้นเปิดประตูออกไปดูก็พบกับห้องที่กว้างมากๆ(แต่ยังเล็กกว่าห้องของชั้นที่ปราสาทจอมมารตั้งเยอะ) 

เตียงนอน ที่สามารถนอนได้ประมาณ6-7คน พร้อมกับของใช้ที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่ไม่มีห้องน้ำก็มี และไม่มีห้องอาบน้ำ 

"ว้าวสุดยอดมากเลยครับท่านราชินี" 

"ถ้าคุณชอบฉันก็ดีใจคะ ส่วนห้องอาบน้ำกับห้องน้ำจะอยู่อีกที่นึงคะ" 

แล้วราชินีเรเยียก็ส่งกระดิ่งมาให้ชั้น 

"ถ้าคุโระต้องการอะไรก็สั่นกระดิ่งได้เลยนะเดียวจะมีเมดมาหา แต่ให้เป็นคู่นอนคงไม่ได้หรอกนะถ้าเมดไม่เต็มใจหนะนะ" 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมไม่ทำงั้นหรอกครับ" 

"นั่นสินะ ฉันแค่ล้อเล่นหนะจ๊ะ" 

'บอกว่าแค่ล้อเล่นแต่สายตานี่ไม่ใช่เลยนะครับ' 

ชั้นเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูห้อง แล้ววางรินลงบนเตียงแล้วก็นั่งลงข้างๆรินเพื่อ รอเธอตื่นขึ้นมา 

"ให้ตายสิน่า หน้าตาตอนรับนี่ชั่งน่ารักสะจริงๆ" 

ชั้นนำมือไปลูบ ส่วนต่างๆของใบหน้าของริน 

ทั้ง ใบหู ตา จมูก ปาก และเส้นผม 

และเริ่มสัมผัสส่วนอื่นของร่างกายของริน 

จับไปที่หน้าอกของเธอที่เล็กจนแทบจะไม่มี 

"อ อือ อือ" 

ชั้นนวดคลึงหน้าอกของรินอยู่สักพัก 

เม็ดยอดอกของรินแข็งตัวขึ้นชั้นจึงใช้นิ้วมือบีบไปที่เม็ดยอกอกทั้งสองข้าง 

"อ อือ อือ อือ" 

ชั้นเลิกเล่นกับหน้าอกของรินแล้วเติมที่จะไปเล่ยกับส่วนล่างของเธอแทน 

ชั้นกางขาของรินออก ทำให้เห็นกางเกงในสีขาวบริสุทธิ์ของริน 

ชั้นนำนิ้วไปถูไถกลีบดอกไม้ของริน ที่มีกางเกงในปกปิดไว้ 

"อ่า อ่า อ่า อ่า" 

ริน ครางออกมา หน้าของเธอเริ่มแดง 

ชั้นถูกลีบดอกไม้ของรินสักพัก ชั้นก็รู้สึกว่ามีน้ำแฉะที่ปลายนิ้ว 

เห็นดังนั้นชั้นจึง รวบกางเกงในของรินไปทางด้านซ้าย แล้วเริ่มนำนิ้วชี้แทงเข้าไปที่น้องสาวของเธอ 

ชั้นแทงนิ้วชี้เข้าไปแค่ข้อเดียว 

ข้างในน้องสาวของรินมันแน่นมาก แถมยังตอดรับนิ้วของชั้นอีกด้วย 

ชั้นขยับนิ้วชี้เข้าออกน้องสาวของรินอย่างช้า โดยที่ไม่ให้มันเข้าไปลึกเกินข้อเดียว 

"อือ อ่า อ่า อ่า" 

ชั้นขยับเข้าออกเร็วขึ้นที่ละนิด และใส่เข้าไปลึกขึ้นทีละนิด 

"อ่า อ่า อ่า อ่า อ๋าาาาาาา" 

หลังจากเล่นกับน้องสาวของรินไปได้สัก10นาที 

ในที่สุดรินก็ปล่อยน้ำของเธอออกมา 

ชั้นนำนิ้วที่เปรื้อนน้ำของลิ้นมาเลียให้สะอาด 

"เอาละมาเริ่มขั้นต่อไปกันดีกว่า" 

############ 

จบ 

ความคิดเห็น