ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 : ไม่สบาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : ไม่สบาย

คำค้น : ตอนที่ 5 : ไม่สบาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2561 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : ไม่สบาย
แบบอักษร

ตอนที่ 5 : ไม่สบาย

*************************************************


"จวนถึงเวลาแล้วกระมัง เจ้าไปรับว่าที่ภรรยาของเจ้าเสียเถิด"พี่ชายทั้งสองเองก็จวนจะกลับแล้วเช่นกัน ไม่อยากให้เวลาอันแสนสำคัญของน้องชายและคนรักต้องหมดไปอย่างเปล่าประโยชน์

"งั้นข้าขอตัว"คุณชายน้อยเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ร่ำลากันพอเป็นพิธีก็เดินตามหา ทั้งที่กำชับหนักหนาว่าอย่าห่างสายตา ตัวเจ้าไปอยู่ไหนเช่นนั้นหรือ

ฮึบๆๆ

"หืม?"ไม่ต้องพินิจพิเคราะห์กับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงปลายโต๊ะอาหารที่ยาวเหยียด ก็รู้ได้ทันทีว่าใคร

"นี่เจ้าเมา?"

"อึก มายย ริว อึก มายย เมา"ใบหน้าแดงกล่ำด้วยฤทธิ์ของสุรา ทำให้ผิวขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีชมพูทั่วหน้า แววตาหวานเลื่อนลอยมองมาทางเขาอย่างหยาดเยิ้มอย่างไม่ได้ตั้งใจนั้น ทำเอาใจดวงน้อยของคุณชายเต้นไม่เป็นกระส่ำ เฉตามองไปอีกทาง

"เจ้านี่ช่าง..."คุณชายไม่รู้จะเปรียบเปรยเช่นไรดี แต่เอาเถอะยังไงเสียก็ต้องพากลับห้อง 

"เกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ น้องข้า"พี่ชายทั้งสองที่จวนจะกลับออกไป ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลง

"เห็นทีจะเป็นเรื่องใหญ่เสียแล้ว ท่านพี่ทั้งสอง"ปริมาณน้ำในโหล่หลากสีพร่องเกือบหมด ไม่ช้าไม่เร็วคงได้จับไข้

"ช่างไร้เดียงสายิ่งนัก"เขาได้แต่สายหัวไปมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะจัดการเรียกพวกนางที่อยู่นอกงานมาช่วยดูแล

"คะ...คุณหนู เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูหรือเจ้าคะ!"ทำไมถึงเมามายเช่นนี้ ทั้งที่ข้ากำชับหนักหนาถึงเพียงนั้นแล้วแท้ๆ

"พวกเจ้าช่วยพากลับไปที่ห้องทีเถิด"เขายังแตะเนื้อต้องตัวไม่ได้ หน้าที่นี้จึงตกเป็นของพวกนาง

"เจ้าค่ะ คุณชาย..."

"ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย"เพราะตัวเขาเองที่ไม่ได้อยู่ห้ามปรามถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ ยังไงเสียการรับผิดชอบดูแลก็เป็นหน้าที่

"คุณชายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ ข้าทั้งหลายจะดูแลคุณหนูเองเจ้าค่ะ"เนื่องจากนี่เป็นเวลาพักผ่อน นางเองก็ไม่อยากจะรบกวนเวลาของคุณชายที่งานหนักอยู่แล้ว ไหนจะต้องมานั่งรอให้ฟื้น

"ไม่เป็นไร ข้าจะไป"

"เจ้าค่ะ"ในเมื่อรับสั่งเช่นนั้น นางก็ไม่กล้าขัด รีบพาคุณหนูกลับเข้าห้องเร็วพลัน

"เชิญคุณชายนั่งรอก่อนนะเจ้าคะ"

"อืม"เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ไม่ได้ห่างจากเตียงนอนมากนัก ร่างบอบบางไร้เรี่ยวแรงกำลังนอนหอบรัวรินกับพิษไข้ที่เกิดขึ้น 

"อื้อ"น้ำเย็นที่ลูบไล้ตามผิวกายทำเอาเสียงครางแผ่วๆ ดัง มันยิ่งทำให้คุณชายที่มองอยู่แทบจะฝินใบหน้าหนีไปอีกทาง ทว่าก็กลับมามองด้วยความห่วงใยอีกครั้ง 

"ตัวร้อนมากเลย พวกเจ้าแกะเสื้อผ้าคุณหนูออกเสียก่อน"เสื้อผ้าเป็นอุปสรรคต่อการเช็ดร่างกายนัก สาวนางหนึ่งจึงค่อยๆ แกะชุดอันแสนงดงามออกช้าๆ เผยให้เห็นผิวนวลกระจ่างทั้งด้านบนด้านล่าง หากตรงด้านล่างมีผ้าห่มผืนหนาปิดเอาไว้อย่างมั่นคง

"คุณหนูพยายามเข้านะเจ้าคะ"คืนนี้คงต้องพลัดเวรกันดูแลไม่ให้ละสายตา ยิ่งช่วงดึกๆ ร่างกายของคุณหนูอาจจะจับไข้สูงอย่างเร็วพลัน

"อึก อื้อ"

"คุณชาย..."

"พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาใหม่"แม้จะอยากอยู่จนถึงเช้า แต่การกระทำของเขาอาจจะทำให้พวกนางลำบากใจ ก็ยอมเดินจากไปเสียโดยดี


*************************************************​


รุ่งเช้า

​"คุณชาย"ไม่คิดว่าจะมาหาคุณหนูเช้าถึงเพียงนี้

"เป็นเช่นไรบ้าง"

"คุณหนูยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ ยามใกล้รุ่งสางก็จับไข้อีกรอบ"ต่างพากันระวิงเช็ดตัวจวนเสร็จก็นานโข

"เป็นเช่นนั้นหรือ"

"คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"คนที่อยู่ด้านในบานประตูเปิดออกมาด้วยความยินดีที่คุณหนูรู้สึกตัวแล้ว

"อึก ขะ....ข้าปวดหัว ฮือ"พอฟื้นจากอาการก็เอาแต่สะอึกสะอื้นร่ำไห้ เหล่านางที่มองดูก็สุดแสนจะปวดใจไปด้วย

"เพราะความซุกซนของเจ้าแท้ๆ"คุณชายส่ายหน้าไปมาก่อนจะนั่งลงประทับตรงหน้า มือข้างขวาถือชามข้าวต้มมาชามใหญ่

"ก็ข้า...อึก"

"ในเมื่อรู้แล้ว ก็อย่าทำ"น้ำหลากสีเหล่านั้น ขนาดเป็นเขามากสุดก็สองหรือสามแก้วก็เต็มกลืน แต่ร่างบอบบางตรงหน้านี่สิ กินไปตั้งเท่าไหร่ถึงหมดเกือบหกโหล 

"เอาละ เจ้าคงหิวแล้ว รีบกินเสียก่อนมันจะเย็นชืด"ช้อนที่กำลังตักป้อนคนที่นอนบนเตียงช่างน่ารักเสียจริง ทำเอาเหล่านางมองภาพนั้นเต็มชื่นในตัวใจ

"เอ้าช้าๆ หน่อย อึก"ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ แววตาก็ห้ามปราม นี่เจ้าแกล้งข้าเช่นนั้นหรือ 

"เห็นเจ้าชอบกิน ข้านึกว่าข้าจะป้อนไม่ทันใจเจ้าเสียแล้ว"ความจริง คุณชายแค่ชอบมองแก้มขาวนวลที่พองไปด้วยข้าวเต็มคำเสียมากกว่า มองเช่นนี้แล้วดูน่ารักกว่าตอนปกติธรรมดาเสียอีก  

"มีแค่นั้นเองหรือ"กลืนลงคอคำสุดท้าย แววตาทอดมองอาหารในชามที่หมดจดไม่เหลือ ก็หันไปลอบมองข้างๆ ก็ไม่เห็นมีสิ่งใดที่เป็นของกินวางอยู่ก็หดหู่ใจยิ่งนัก

"อืม"คุณชายยื่นชามเปล่าให้พวกนางไปเก็บ

"แต่ข้า..."

"คุณหนูนี่เจ้าค่ะ"หลังจากทานข้าวก็ต้องทานยา สิ่งที่ถูกยื่นให้จึงมีสองชาม

"อันนี้คือสิ่งใด"น้ำสีเขียวอื๋ออันนี้ ไม่เห็นจะน่าทานสักนิด

"ชามนี้คือยาลดไข้เจ้าค่ะ"ส่วนอีกชามคือยาที่คุณหนูต้องรับประทานทุกวันอยู่แล้ว

"งั้นหรือ"ในเมื่อต้องดื่ม ก็ทำใจหลับตาแล้วฝืนกลืนลงไปช้าๆ

"ไม่อร่อย..."มันทั้งขม ทั้งฝาดยิ่งกว่ายาที่ข้ากินทุกวันเสียอีก ไม่ชอบเลย

"อดทนหน่อยนะเจ้าคะคุณหนู"ยังไงเสียก็ต้องทานให้หมด

"ข้าจะต้องอดทนเพื่อของอร่อยๆ"หากข้าหายแล้วข้าจะกลับไปกินของอร่อยๆ ได้เหมือนเดิม

"คุณชาย อาหารเสร็จแล้วขอรับ"

"ให้ยกเข้ามาที่นี่"

"ขอรับ"อาหารมากมายถูกยกเข้ามาในห้อง แน่นอนมีคนที่ได้รับอนุญาตที่จะกินมันได้มีเพียงคนเดียว

"วันนี้ก็รสชาติดีเหมือนเดิม"คุณชายหยิบชิมอาหารแต่ละจานอย่างที่เคยทำ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คงเพราะมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวไปพร้อมๆ กับตอนเขาคีบอาหารเข้าไปในปากพลางเคี้ยวช้าๆ แล้วกลืนลงไป อะไรบางอย่างที่กระดิกและขนฟูๆ ของมันก็ไม่รอดพ้นสายตาของเขา พอวนครบรอบหนึ่งครั้งก็หยุดมือลง แล้วสั่งเก็บออกไป พร้อมด้วยแววตาละคนเสียดายของใครบางคน ภาพนี้แหละที่เขาอยากจะเห็น จึงได้สั่งอาหารเข้ามาทานในนี้!

"ท่านพ่อข้าว่าเช่นไรบ้าง"คุณชายไม่ได้มีเวลาคุยกับนางที่ถูกแต่งตั้งดูแลว่าที่ภรรยาโดยตรง ที่ได้รับคำมาจากท่านพ่อครานั้น เลยถือโอกาสตอนที่คนไม่สบายหลับปุ๋ยบนเตียงมาคุยกันด้านนอก

"คุณท่านสั่งให้คอยบำรุงคุณหนูเจ้าค่ะ โดยสมุนไพรที่ได้รับมานั้นจะช่วยในเรื่องของการตั้งครรภ์"

"เช่นนั้นหรือ"เขาเองก็ได้รับยาสมุนไพรเช่นกัน แสดงว่าท่านพ่ออยากจะให้เขามีหลานไวๆ เสียแล้วกระมัง

"แต่..."

"เจ้ามีอะไร"

"สำหรับข้า คุณหนูช่างไร้เดียงสายิ่งนัก หากคุณชายจะโปรด รอให้คุณหนูเติบโตอีกเสียหน่อยแล้วจึงค่อย...."นางเองก็บอกไม่ถูกเช่นกัน แต่ที่นางพูดออกไปนั้นก็เพราะทั้งรักทั้งเอ็นดูคุณหนูจับใจเมื่อได้มาอยู่ใกล้ ก็รู้ได้เลยว่าคุณหนูไม่มีทางหลุดมือคุณชายไปได้หากจะทำเช่นนั้นจริงๆ 

"อืม ข้าเองคงรับปากเจ้าไม่ได้เช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้น"ยิ่งท่านพ่อเร่งเวลามาเช่นนี้แสดงว่าคงอยากให้เขารีบมีลูกเร็วพลัน เขาจะขัดได้เช่นไร

"เจ้าค่ะ แค่โปรดเอ็นดูคุณหนูเสียสักหน่อย ก็ประทานเมตตามากแล้ว"

"เดี๋ยวข้าจะเข้าไปพบท่านพ่อ เจ้าไปอยู่ดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด"

"เจ้าค่ะ"


*************************************************​​


"ฮึบๆๆ หนึ่ง สอง"

"คุณหนูทรงทำอะไรเจ้าคะ"ถึงได้ลุกนั่งเช่นนั้นบนเตียงนานสองนาน

"ท่านพ่อเคยสอนข้าว่าหากไม่สบายนั้นเพราะร่างกายข้าอ่อนแอ ข้าต้องออกกำลังกาย"และนี่คือสิ่งที่ข้าถนัดที่สุด วันนี้ข้าต้องทำให้ได้หนึ่งร้อยครั้ง

"คุณหนู"ท่านไม่ได้ไม่สบายเพราะโรคร้าย แต่เพราะท่านดื่มน้ำเมามายเสียต่างหาก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ห้าม

"นี่ ทำไมข้าถึงไม่สบายละ"ข้าจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนวานเกิดอะไรขึ้น

"เพราะคุณหนูฝืนดื่มน้ำหลากสีเข้าไปยังไงเล่าเจ้าคะ"

"น้ำอร่อยๆ นั้นนะหรือ"ข้าไม่เห็นว่ามันจะกินไม่ได้นี่นา แถมรสชาติของมันข้ายังจำได้ไม่ลืม

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ถึงสิ่งภายนอกจะดูดีเช่นไร แต่นั่นนะของต้องห้ามเลยนะเจ้าคะ คุณหนูรู้แล้วก็อย่ากินอย่างที่คุณชายว่าไว้"

"อื้อ"เขาพยักหน้าก่อนจะทำท่าลุกนั่งต่อไปไม่หยุด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ท่านพ่อ นี่ข้าเอง"

"เอเนล เช่นนั้นหรือ"พอได้ยินเสียงลูกชายคนเล็กก็รีบบอกให้คนรับใช้ไปเปิดประตูและพาเข้ามาในห้องอย่างปลื้มปิติยินดี 

"ท่านพ่อ ข้าถวายความเคารพ"เมื่อเจอหน้าบุพการีก็ยกมือไหว้แล้วทรงนั่งลงบนเก้าอี้

"หึหึ เป็นเช่นไรบ้าง สมุนไพรที่ท่านหมอหลวงให้มา"

"ช่วงนี้ข้ารู้สึกร่างกายข้ากระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก แม้กลางคืนข้าก็นอนไม่หลับหากไม่หาอะไรทำเสียก่อน"เหมือนว่ากำลังวังชามันมากขึ้นกว่าแต่ก่อนผลดีมันก็ดีที่เขาทำอะไรมากขึ้น หากผลเสียก็คงร่างกายที่ดูเหนื่อยหล้าในกลางวันเสียกระมัง

"อืม ดี ถ้าเป็นเช่นนี้ก่อนคืนวันงานยิ่งดี"ผู้เป็นพ่อว่าอย่างปราบปลื้ม คุณชายเพียงยิ้มรับเท่านั้น ไม่ได้เข้าใจความหมายลึกซึ้งถึงการดื่มสมุนไพรที่เพิ่มกำลังวังชา ความหนุ่มแน่นนี่เลยแม้แต่น้อย

"ท่านพ่อ ท่านหมายถึง..."

"ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่ยินดีไปตามประสาคนมีอายุมากแล้ว ที่อยากอุ้มหลานเร็วๆ ฮ่าๆๆ"

"ขอรับ ข้าก็หวังว่าจะมีให้ท่านพ่อได้อุ้มชูเร็วๆ นี้เช่นกัน"

"เจ้าเตรียมตัวได้แล้วล่ะ เพราะฤกษ์ที่กำลังจะถึงนี้อีกสามวันข้างหน้า"หากไม่จัดภายในสามวันนี้ ก็ต้องรออีกครึ่งเดือนซึ่งแน่นอนหัวหน้าใหญ่ไม่ยอมให้เสียเวลาจึงรีบจัดการขึ้นภายในอีกสามวันที่จะถึง

"ขอรับท่านพ่อ"


*************************************************​​


อีกด้านของขุนเขา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก​

"ท่านพ่อ"

"เข้ามาได้"

"ท่านพ่อข้ามีเรื่องจะบอกให้ท่านทราบ"

"อืม"ผู้เป็นพ่อวางเอกสารทุกอย่างลงจากมือ พลางหันไปสนใจลูกสาวคนโต ที่เข้ามาอย่างกระตือรือล้น 

"พวกหมาป่ามันเจ้าเล่ห์นัก ใช้เล่ห์เหลี่ยมล่อลวงอาหารให้น้องชายข้าต้องติดกับอยู่ภายในปราสาทของพวกมัน"ทั้งที่จะพากลับมาได้แท้ๆ เพราะตอนสุดท้ายนั้นเชียว เจ็บใจนัก!

"อืม ข้าเองก็คิดเช่นนั้นไว้แล้ว"แต่ที่ยังคงค้างคาใจ ผู้เป็นนายใหญ่ก็คือทำไมถึงไม่ยอมปล่อยแมวน้อยแสนตะกละ อะ...แห่ม แมวน้อยแสนซื่อตัวนั้นออกมา ทั้งที่น่าจะรู้ฤทธิ์สงไปแล้วถึงหลายคืน 

"หรือพวกมันวางแผนอะไรไว้ ท่านพ่อ ข้าจะกลับเข้าไปช่วยน้องชายข้าอีกครั้ง"ครั้งที่แล้วกำลังพลไม่ได้ติดตามไปมีเพียงเขาสามคนพี่น้องเท่านั้น หากคราวนี้เขาจะยกคนไปชิงตัวน้องชายกลับมาแน่นอน

"เจ้าอย่าเพิ่งวู้วาม"

"แต่ท่านพ่อ นี่ผ่านมาเกือบอาทิตย์ ข้าคิดถึงน้อง"แค่ห่างหายไม่ถึงวันใจพี่สาวก็แทบสลาย อย่าว่าแต่ท่านแม่เลยทรงพร่ำหาแต่น้องทุกวันคืน

"ใช่ว่าข้าไม่เดือดเนื้อร้อนใจ แต่ที่ข้าพูดนั้นก็เพื่อให้เจ้าอย่าขาดสติ วู่วาม" 

"อีกสามวันให้หลังข้าจะเข้าไปเจรจาและพาริวกลับมาเอง!"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น