facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 สถานะ : อยู่ในช่วงกำลังจีบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 สถานะ : อยู่ในช่วงกำลังจีบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 สถานะ : อยู่ในช่วงกำลังจีบ
แบบอักษร

14

สถานะ : อยู่ในช่วงกำลังจีบ

“ฉันหมายถึงความหน้าด้านของแกต่างหากนิค**!” รอสส์อธิบายให้เพื่อนเข้าใจอย่างถูกต้อง ไม่ใช่ทึกทักไปเองอย่างที่พูดมา**

“แกยังเป็นเพื่อนฉันอยู่รึเปล่าวะ”


“เพราะฉันเป็นเพื่อนแกนี่แหละ ฉันถึงอยากจะบ้า” ชายหนุ่มบอก ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “นี่! อย่าบอกนะว่าแกกักตัวคุณนิรดาไว้ตั้งแต่มีเรื่องที่สนามบิน”


รอสส์ถามออกไปด้วยความหวังว่าสิ่งที่คิดจะไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งนั่นหมายความว่าถ้าผู้หญิงเขาไม่เต็มใจอยู่กับนิคาโอ เพื่อนของเขาก็ทำผิดข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวดีๆ นี่เอง


“หนึ่งอาทิตย์แล้ว” มหาโจรยืนยัน


มันผิดจากที่คิดซะที่ไหนล่ะ “ฉันอยากจะบ้าๆ”


รอสส์กุมขมับเพราะสิ่งที่ได้ยิน แม้ทาดิโอจะมีอำนาจมากมายใหญ่โต แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกักขังหรือบังคับใคร โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่เต็มใจอยู่


“ให้ฉันเดา ผู้หญิงเขาไม่เต็มใจอยู่กับแก”


“คิดหาทางหนีอยู่ทุกวัน” นิคาโอบอกอย่างไม่ปิดบัง แม้นิรดาจะยังอยู่ที่นี่ในตอนนี้ แต่เขารู้ว่าเธอพยายามคิดหาหนทางที่จะหนีไปจากเขาให้ได้ ซึ่งรอเพียงเวลาที่ประจวบเหมาะเท่านั้น 


“แกคิดจะทำอะไร นิค” รอสส์ถามอย่างจริงจัง โดยไม่มีวี่แววล้อเล่น


“ฉันจริงจัง” นิคาโอเองก็ไม่ล้อเล่นเช่นกัน ไม่ใช่เพียงแค่พูดให้ดูดี แต่ชายหนุ่มพูดออกมาจากใจ หลังจากที่คิดทบทวนมาแล้วหลายรอบ


“แล้วแกจะทำยังไงต่อไป”


“นี่คือเหตุผลที่ฉันโทร. หาแก” ชายหนุ่มบอกเหตุผลแท้จริงที่ตนโทร. หาเพื่อนในครั้งนี้


“เฮ้อ...” คนที่ถูกปรึกษาถอนหายใจ นี่ละนิคาโอตัวจริง อยากได้อะไรก็ต้องได้ แม้จะผิดวิธีไปหน่อยก็เถอะ แถมท่าทางแบบนี้มันคนมีความรักชัดๆ


“ชอบเขาแกก็ต้องจีบ ไม่ใช่ใช้วิธีป่าเถื่อนเยี่ยงมาเฟียแบบที่แกเคยทำ” รอสส์แนะนำ


“จีบเหรอวะ” ถามออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อหูว่าเพื่อนรักพูดอย่างนั้นหรือไม่ ใช่ว่าเขาหูฝาดไปเอง


“ถ้าแกจริงจังอย่างที่ปากพูด”


“แกก็รู้ว่าฉันไม่เคยจีบใคร” นิคาโอยอมรับออกมาตรงๆ


ชายหนุ่มไม่เคยจีบใคร เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เคยควงก็มักเข้าหาเขาก่อน ทว่าผู้หญิงเหล่านั้นก็ไม่ได้มีอิทธิพลต่อชีวิตจนต้องมานั่งสนใจ แตกต่างจากแม่กระต่ายน้อยที่เพียงแรกพบสบตาก็ทำให้เขาใจเต้นแรงได้โดยไม่รู้สาเหตุ จนต้องมาปรึกษาเพื่อนเช่นในตอนนี้


“แกเกิดมาแกก็ยังเดินไม่เป็นนิค”


คนที่รู้จักนิคาโอดีแนะนำ เขารู้ว่าเพื่อนรักกำลังสับสนและจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่เป็น นี่ละคนเย็นชาไม่เคยมีความรักอยู่ในหัว พอเจอคนถูกใจเข้าให้หน่อยกลับไปไม่เป็น


“...”


“คนเก่งอย่างแกไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ฉันเชื่อในตัวแกนิค” ชายหนุ่มให้กำลังใจเมื่อเสียงคนที่โทร. มาเงียบไป นิคาโอคงกำลังคิดว่าตัวเองจะเริ่มต้นอย่างไร


“เมื่อกี้แกว่าอะไรนะรอสส์ พอดีมัวแต่ดูไส้กรอกเลยไม่ได้ฟัง”


เพล้ง! จบกันกับความเชื่อมั่นในตัวแกนิค ไอ้เพื่อนเลว!


“เปล่าหรอกๆ ถ้าแกจะทำอาหารก็วางสายเลยแล้วกัน” รอสส์ที่กำลังจะกดตัดสายชะงัก “แต่เดี๋ยวนะนิค...แกทำอาหาร!”


“แค่เบรกฟาสต์ธรรมดา” ปากตอบ มือก็ตักไส้กรอกที่สุกได้ที่ใส่จาน


“โอ้...แกใช่นิคตัวจริงไหม ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าความรักทำให้แกเปลี่ยนไปขนาดนี้” รอสส์ห่อปากถามตาโต ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้


“ขอบใจสำหรับคำแนะนำนะรอสส์”


นิคาโอไม่ได้แย้งในสิ่งที่เพื่อนพูด เพราะรอสส์ก็ไม่ได้พูดเกินความจริงเสียเท่าไร ก่อนจะแนะนำเรื่องบางอย่างกับเพื่อนรัก


“กวางน้อยที่แกนอนกกกอดอยู่ อย่าลืมคืนพี่ชายเขาไปล่ะ ไม่งั้นหมอนั่นตามฆ่าแกแน่รอสส์”


“ให้ตายเถอะนิค!” คนได้รับแนะนำสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อถูกรู้ทัน ใช่ว่าเขาจะรู้ทันนิคาโอฝ่ายเดียว แต่ไอ้มาเฟียมันก็รู้ทันเขาไปเสียทุกเรื่องเช่นกัน


“ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะรอสส์” มาเฟียหนุ่มพูดปนขำ เมื่อนึกถึงสีหน้าเพื่อนที่แสดงออกตอนที่เขาพูดความลับของมัน


“เรื่องของหมอนั่นสิ มันก็แค่พี่ชาย...ส่วนฉันเป็นผัว ใครจะสำคัญกว่ากันแกก็ลองคิดดู” รอสส์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าตนเองต้องสำคัญกับแม่กวางน้อยกว่าผู้ชายคนอื่นแน่ แต่คำพูดของเพื่อนตัวดีนี่สิ


“พี่ชายแน่นอน ฮ่าๆ”


นิคาโอบอกอย่างมั่นใจ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนขุดคำด่าที่รู้จักมาตลอดชีวิตมาใส่เขาไม่ยั้ง ทว่าเขาก็ชิงตัดสายไปเสียก่อนที่รอสส์จะด่าจบ แต่เมื่อหันหลังจะนำอาหารที่ทำเสร็จไปจัดโต๊ะก็เจอแม่กระต่ายน้อย ‘ของเขา’ ยืนรออยู่ก่อนแล้ว


“อาบน้ำเสร็จแล้วหรือครับ” นิคาโอชวนคุยแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่เพื่อให้ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาสั้นลงเขาก็ยอมที่จะถามด้วยคำถามสิ้นคิดแบบนี้


“ค่ะ” เมื่อเขาถาม นิรดาจึงตอบไป ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ชายหนุ่มเลื่อนให้อย่างทำตัวไม่ค่อยถูกนัก เมื่อเจอนิคาโอเวอร์ชันใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิม


เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้เพราะไม่ไว้ใจนิคาโอเท่าไรนัก โชคดีที่ชุดชั้นในที่มีเพียงชุดเดียวแห้งทันพอดี จึงมีความกล้าพอที่จะมานั่งเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้านอย่างไม่กระดากอาย


หลังจากใช้เวลาดูความเรียบร้อยของตนเองอยู่พอควร นิรดาจึงออกมาจากห้องและได้เห็นคนตัวโตที่ขะมักเขม้นทำอาหารอยู่หน้าเตาตามที่เขาบอก ทว่ามือข้างที่ว่างจากการจับตะหลิวจับโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วแนบหู เหมือนกำลังสนทนาอยู่กับใครสักคนที่คงจะสนิทกันพอดู จากสีหน้าดูมีความสุขและผ่อนคลาย หรือบางทีนิคาโออาจจะกำลังคุยกับผู้หญิงสักคนในสต๊อกก็เป็นได้ ถึงได้อารมณ์ดีแบบนี้


เมื่อคิดว่าเขาคุยกับผู้หญิงอื่นเธอก็โมโหโดยไม่มีสาเหตุ อาจจะเพราะเขามีท่าทีสนใจในตัวเธอ แต่สุดท้ายก็ทิ้งนิสัยเจ้าชู้ตามที่เคยเป็นข่าวไม่ได้


‘ทำไมแกต้องอารมณ์เสียด้วยเล่ายายฝัน แกต้องถอยห่างจากเขาสิถึงจะถูก’


นิรดาเตือนตัวเองในใจ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจ้าของแผ่นหลังที่จ้องอยู่อย่างไม่วางตาหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


“อาบน้ำเสร็จแล้วหรือครับ”


“ค่ะ” หญิงสาวตอบแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้


นิคาโอวางจานอาหารที่ทำเมื่อครู่ลงตรงหน้าหญิงสาว แล้วถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “คุณพอจะทานได้ไหมที่รัก”


นิรดามองจานกระเบื้องตรงหน้า และอีกจานซึ่งเป็นของคนทำที่มีเบคอนทอดอยู่สองชิ้น ไส้กรอกหนึ่งชิ้น ขนมปังปิ้งกับแยมรสส้ม รวมถึงไข่ดาวหนึ่งฟอง เสิร์ฟพร้อมกับน้ำส้มเย็นๆ


เธอไม่มีปัญหาอะไรในการรับประทานอาหาร ออกจะแปลกใจมากกว่าที่คนอย่างนิคาโอเข้าครัวทำอาหาร เพราะคนระดับเขาไม่จำเป็นต้องทำเองด้วยซ้ำ เพียงแค่เอ่ยปากในสิ่งที่ต้องการ สิ่งนั้นก็จะมาอยู่ตรงหน้าทันที


“ค่ะ” หญิงสาวตอบเพียงสั้นๆ


“คุณทานไปก่อนเลยได้นะ เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำหน่อย” นิคาโอบอก


แท้จริงแล้วเขาอยากจะนั่งกินอาหารพร้อมเธอ แต่ดูจากอาการนิ่งเงียบของคนตัวเล็กแล้ว หญิงสาวคงอยากใช้เวลาอยู่ลำพังมากกว่า เขาจึงตัดใจยอมถอยห่างออกมาก้าวหนึ่ง เพื่อไม่ให้สาวเจ้าอึดอัดมากนัก


“ค่ะ” 


เมื่อเจ้าของห้องบอกความต้องการของตัวเองจบ นิรดาก็ลงมือกินอาหารที่เขาทำทันที โดยไม่รอเจ้าของห้อง แต่คนที่บอกว่าจะไปอาบน้ำกลับยังไม่ไปไหน จึงเงยหน้ามองเขาพร้อมแสดงสีหน้าเหมือนจะถามว่า


‘มีอะไรอีกรึเปล่า’


ชายหนุ่มอ่านสีหน้าเธอออกจึงบอกไป “แค่มีเรื่องอยากจะบอกคุณ”


“มีอะไรคะ”


หญิงสาววางมีดและส้อมลง ตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาจะบอก บางทีนิคาโออาจกำลังจะบอกว่ายินยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระแล้วก็ได้


นิคาโอก้มลงใกล้หูเล็กของหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของนิรดาทำให้ชายหนุ่มเผลอสูดลมหายใจไปฟอดใหญ่อย่างอดใจไม่อยู่ ก่อนจะบอกในสิ่งที่ต้องการตั้งแต่ต้น


“จีบอยู่นะ...เผื่อยังไม่รู้”


เมื่อได้พูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดที่ชายหนุ่มทิ้งไว้ทำให้คนที่ต้องการออกห่างจากเขาเกิดอาการหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง


คำว่า ‘จีบอยู่นะ...เผื่อยังไม่รู้’ ยังดังก้องอยู่ในหูของนิรดา มีทั้งความตื่นเต้น กลัว และสับสน ไม่รู้ว่านิคาโอต้องการอะไรจากตนกันแน่


คนอย่างนิคาโอสามารถหาหญิงสาวที่ทั้งสวยและเหมาะสมกับเขาได้ไม่ยาก แต่ทำไมถึงเลือกผู้หญิงมีตำหนิเช่นเธอ และที่สำคัญเธอก็เคยบอกเขาไปแล้วว่าเธอเคยมีสามีมาก่อน แม้ว่าสามีที่ว่าจะหมายถึงเขาก็ตาม ทว่าเหตุใดเขาจึงไม่คิดถอยห่าง


ไม่ว่าเหตุผลของการกระทำของเขาคืออะไร แต่เธอจะไม่พาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอีก ไม่ใช่แค่ตัวที่จะเสี่ยง แต่หัวใจดวงน้อยที่สั่นไหวทุกครั้งยามที่เขาอ่อนโยนก็จะเสี่ยงไปด้วย ซึ่งหากเธอหลงไปกับความอ่อนโยนที่เขาสร้างขึ้น ก็ยากที่จะถอนตัวออกจากสิ่งล่อลวงนั่น


“ฉันไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงกับคนอย่างคุณอีกแล้ว...นิคาโอ”



นิคาโอใช้เวลาอาบน้ำชำระร่างกายไม่นานก็ออกมาแต่งกายด้วยชุดสบายๆ เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด ไม่ได้ออกไปทำงาน ที่สำคัญเขาอยากรีบออกไปกินอาหารร่วมโต๊ะกับผู้หญิงที่รู้สึกดีด้วยเป็นครั้งแรก แต่พอจะหมุนตัวออกจากห้อง โทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กกลับแผดเสียงร้อง จะไม่สนใจเลยก็มิได้ เนื่องจากเป็นเครื่องที่ใช้ติดต่อเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงาน ทว่าพอเดินไปหยิบมือถือมาดูกลับเป็นสายจากคนที่เขาไม่อยากจะรับสายที่สุด แต่นิ้วเรียวก็รับสายเป็นที่เรียบร้อย


“หายหัวไปหลายวัน พาไมเคิลมันไปเสียคนถึงที่ไหนล่ะ” ชายหนุ่มทักทายด้วยการแขวะ เพราะเจ้าตัวดีไม่โทร. หาหลายวัน ทั้งที่ปกติมักจะเอาเสียงน่ารำคาญของมันมาป่วนทุกวัน แม้จะกำลังเล่นสนุกอยู่กับไมเคิลก็ตาม


จากการรายงานของไมลีย์ ดูเหมือนว่าทั้งสองจะกลายเป็นคู่หูกันไปแล้ว แถมยังพากันขลุกตัวอยู่แต่ที่สนามแข่งได้ทั้งวี่ทั้งวัน ไม่รู้ว่าที่นั่นมีอะไรดีถึงไม่ยอมไปเที่ยวเล่นที่อื่น


“คิดถึงผมก็พูดมาเหอะแด๊ด ไม่ต้องมาเฉไฉหรอกน่า” คนถูกแขวะล้อกลับ ทุกครั้งที่ซีโน่ไม่ได้โทร. หา นิคาโอจะเป็นฝ่ายโทร. มาถามความเคลื่อนไหวของเขาจากไมเคิลแทน แม้จะไม่ได้พบหน้าพ่อทุกวันอย่างที่ต้องการก็ไม่เป็นไร เพราะสนามแข่งรถที่นิคาโอมีหุ้นอยู่ก็มีอะไรที่น่าสนใจไม่แพ้กัน


“หึ อย่าทำเป็นพูดดีไป เดี๋ยวก็ไล่กลับไปหาแม่ซะหรอก”


เมื่อรู้ว่าเจ้าเด็กมึนไม่ยอมลงให้แน่ เขาจึงขู่ด้วยเรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายเงียบปากทุกครั้ง และครั้งนี้ก็ยังได้ผลอยู่เช่นเดิม


“เฮ้อ...” ซีโน่ไม่เถียง แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเป็นกังวล เพราะจนถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อมารดาไม่ได้ โทร. ไปถามจอห์นที่อังกฤษก็ทราบว่าท่านไม่ได้เดินทางไปที่นั่น แต่เขาเชื่อว่าท่านไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่มีเหตุขัดข้องอะไรบางอย่างเท่านั้น โดยเด็กหนุ่มไม่รู้เลยว่าเหตุขัดข้องที่ว่านั้นกำลังคุยกับตนอยู่นี่ละ


“ยังติดต่อแม่ไม่ได้รึไง” ฟังจากเสียงก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นกังวล และแน่นอนว่าซีโน่ยังติดต่อมารดาไม่ได้ เขาเองก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำอะไร จึงยื่นข้อเสนอไป


“ให้ฉันช่วยไหมล่ะ”


=======================================================================



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว