facebook-icon

ขอบคุณทุกคมเม้นท์และการติดตามนะคะ ติดตามการอัพเดทของไรท์ได้ที่ Page: Pcr Rb

ชื่อตอน : Chapter 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2560 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2
แบบอักษร

Chapter 2

            “ออกไปเที่ยวกันไหม” ฉันละสายตาจาวิวนอกหน้าต่างหันมามองคนที่ชวนออกไปข้างนอก ช่วงนี้นาเดียมาอยู่ด้วย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้มันจะทำให้เพื่อนเครียดไปด้วยหรือเปล่า เพราะว่าช่วงนี้ฉันชอบเหม่อลอยและชอบนั่งคิดอะไรคนเดียวบ่อยๆ

            “ออกไปข้างนอก เผื่อแกจะอารมณ์ดีขึ้น”

            “ไปไหน” ฉันไม่อยากออกไปไหนเลย แต่ถ้าไม่ไปไหนนาเดียก็จะเครียดไปด้วย

            “ไปดูหนังกันไหม กินข้าวก็ได้ เอาที่แกอยากไป”

            “อืม”

            ฉันพยักหน้ารับเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนชุด นาเดียบอกว่านัดมารีเอาไว้ที่ห้างสรรพสินค้าใกล้กับโรงเรียน เพราะว่าพวกเราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้ว พอมาถึงจุดนัดพบก็เจอมารียืนยิ้และโบกมือทักทาย

            “ทางนี้ๆ”

            “พวกแกทิ้งให้ฉันมาเรียนคนเดียวทั้งอาทิตย์ เพราะฉันนั้นต้องเลี้ยงปลอบใจฉันด้วย” ยัยมารีทำหน้างอนๆ

            “ไม่อยากเรียนก็ไปหาเรื่องให้โดนพักแบบฉันสิ” นาเดียยักไหล่ตอบ ยัยนี่โดนพักการเรียนเพราะไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทย์ในโรงเรียนเมื่ออาทิตย์ก่อน

            “เหอะ! มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่ทำ”

            “นี่มุนินหายดีแล้วหรอ หน้าซีดๆ” คนที่พูดเจื้อยแจ้วหันมามองฉัน มารียังไม่รู้ว่าฉันท้อง เพราะว่าฉันยังไม่ได้บอกเธอ

            “ก็ดีขึ้นแล้ว”

            “นานจะได้อยู่ครบเนาะ พวกเราไปดูหนังกันดีกว่า”

            ฉันพยักหน้ารับ ไปดูหนังก็ดีเหมือนกันเผื่อตจะอารมณ์ดีขึ้น พวกเราสามคนก็พากันเดินไปโรงหนัง แต่ระหว่างทางไปยัยมารีก็บ่นว่าหิวและจะขอแวะกินข้าวก่อน ฉันกับนาเดียชินแล้วกับการหิวตลอดเวลาของมารี

            “ร้านนี้ๆ เอ๊ะ!”

            ยัยมารีชะงัก

            “นั่นพี่แม็กซ์นี่” นาเดียชี้ไปที่งผู้ชายที่เดินมากับสาวชุดมอต้น ก่อนจะหันมามองหน้าฉันอย่างเกรงใจ ฉันมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ฉันเคยเห็นในรูปมาแล้ว มาเจอจังๆ แบบนี้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจาก

            เจ็บดี!

            “แกจะกินร้านนี้หรอ” นาเดียสะกิดมารี

            “แกไม่โอเค เราไปร้านอื่นก็ได้นะ” มารีส่ายหน้าและหันมามองหน้าฉัน ฉันรู้หรอกน่าว่านี่มันร้านประจำของมารีและเจ้าตัวคงอยากจะกินร้านนี้มาก

            “ฉันไม่ได้สนใจ”

            “งั้นก็ไปเลยเนาะ เอ๊ะ! นั่นพี่ตินน์นี่นา” ยัยมารีชี้ไปที่ผู้ชายอีกคนที่ยังมีคดีกับนาเดียอยู่ สองคนนี้อยู่ในช่วงที่ทะเลาะกันน่ะ แต่ฉันไม่ได้สนใจและเดินนำเข้าไปในร้าน ฉันอยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ คนที่ทำให้คนเลสอย่างนั้นหยุดได้จะเป็นคนแบบไหน

            “นินกล้าเดินเข้าไป แล้วแกกล้าไหมล่ะ”

            “ใครกลัวกันล่ะ”

            มารีและนาเดียเดินตามเข้ามาในร้านเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นลุกออกไปจากโต๊ะ ทำให้พี่ตินน์และพี่แม็กซ์หันมามองทางที่พวกเราเดินมาพอดี แต่ฉันไม่ได้สนใจและเดินทำหน้าตรงต่อไป

            เชิดเข้าไว้!

            “เหี้ย! ทั้งร้านว่างโต๊ะเดียว” ยัยมารีอุทาน

            “เหอะ!” นาเดียเบาะปากใส่ เพราะโต๊ะที่ว่างต้องเดินผ่านโต๊ะของพวกพี่ตินน์ไป

            “หิวแล้ว”

            ฉันไม่สนใจหรอกว่าจะนั่งตรงไหน ขอแค่ได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น ต่อให้จะต้องมองหน้าใครให้หัวใจเจ็บกว่านี้อีกร้อยเท่าพันเท่า ฉันก็ยอม

            “ไม่คิดจะทักทายผัวเก่าหน่อยหรอ” เสียงกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงคุ้นตาของคนที่เทฉันเดินเข้ามาขวางทางฉันเอาไว้ จะมาหาเรื่องอะไรอีกล่ะ แค่นี้ยังเลวไม่พอหรือไง

            “จำเป็นต้องทัก?” ฉันเลิกคิ้วมอง

            “เหอะ! เย็นชาดีนี่ ไม่เห็นร้อนแรงเหมือนคืนนั้นเลย” เสียงพี่แม็กซ์แสยะยิ้มพูดอย่างผู้ชนะ แต่เรื่องที่เขาพูดมันทำให้คนทั้งร้านหันมามอง ต้องเป็นนคนเลวขนาดไหนถึงจะพูดให้คนอื่นเสียหายทั้งที่ตัวเองยิ้มอยู่ ฉันไม่น่ายอมรับความรับผิดชอบควายๆ ของเขาเมื่อสองปีก่อนเลย

“จำไม่ได้ พอดีไปกับผู้หลายคน”

​ฉันกอดอกตอบ ไหนๆ ก็ดูแย่ไปแล้ว มากกกว่านีอีกหน่อยจะเป็นไรไป

            “มุนิน!!!”

            เสียงใหญ่ตะโกนลั่นร้านโดยไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง คนตรงหน้าสบตาฉันอย่างโกรธแค้น คนอย่างเขามีสิทธิ์จะมาโกรธอะไรด้วยหรอ

            “แค่คนเก่า อย่าเห่าไม่ชอบ” ฉันไม่ชอบท่าทางอันธพาลแบบนี้

            “มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

            พี่แม็กซ์จ้องตาฉัน

            “พูดความจริงรับไม่ได้ก็ถอยไป” ฉันกอดอกมองนิ่งๆ มองคนที่โมโหจนตัวสั่น แค่นี้ก็โมโหแล้วหรือ ฉันแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะมองคนที่กำลังดิ้นอย่างสมเพช ผู้ชายอย่างเขามันก็แค่นี้

            หมับ!

            เพี๊ยะ!

            ฉันปัดมือใหญ่ที่ยื่นมาหมายจะกระชากแขนฉันอย่างไม่ออมแรง ฉันไม่อยากให้เขามาแตะต้องตัวฉัน แค่ปลายเล็บก็ไม่ได้

            “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

            “แตะไม่ได้ หึ! มากกว่านี้ก็เคยไม่ใช่หรอวะ จะให้เล่าไหมว่าแตะตรงไหนบ้าง” คนตรงหน้าแสยะยิ้ม

            “เหี้ย!”

            ฉันด่า แต่เชื่อเหอะว่าเขาไม่ได้สนใจคำนั้น

            “เออ.. กูเหี้ยได้มากกว่านี้อีก จะลองไหมล่ะ” คนตัวโตขยับเข้ามาประชิดร่างฉัน ทำให้ฉันถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้

            “ไม่ล่ะ คงไม่เร้าใจเท่าคนเมื่อคืน”

            “นิน!”

            “เรียกชื่อทำไม ไปตายที่ไหนก็ไป” ฉันตะหวาดใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด เป็นคนขอเลิกเองแล้วจะมารวนคนอื่นเพื่ออะไร จะกลับเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฉันทำไม

            “อย่ามาทำเหมือนรังเกียจ” พี่แม็กซ์ถลึงตาใส่

            “ไม่ได้แค่ทำ แต่โคตรจังเกียจจริงๆ”

            ฉันย้ำถึงความจริง ตอนนี้ฉันโคตรรังเกียจเขา ฉันไม่อยากจะหายใจร่วมโลกกับเขาด้วยซ้ำ ยิ่งนิสัยแบบนี้ยิ่งรู้สึกดีที่โดนทิ้ง ถ้าให้ลูกมีพ่อแบบนี้ ลูกไม่มีพ่อยังจะดีเสียกว่า

            “นิน พี่แม็กซ์พอเถอะค่ะ คนมองใหญ่แล้ว” เสียงนาเดียเรียกและดึงฉันออกมาให้ห่างจากพี่แม็กซ์

            “เรื่องนี้น้องไม่เกี่ยว หลบไป” พี่แม็กซ์มองหน้านาเดีย

            “นาเดีย!!” เสียงพี่ตินน์แทรกมา

            “พี่ตินน์พาเพื่อนพี่กลับไปเถอะ” ยัยนาเดียมองหน้าพี่ตินน์อย่างโมโห จนพี่ตินน์ต้องดึงพี่แม็กซ์เอาไว้ไม่ให้เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างที่ต้องการ

            “กูจะคุยกับนิน”

            “คุยเหี้ยอะไร กูไม่คุย”

            O.O

            ฉันมองคนตรงหน้า พี่ตินน์ทำหน้าตกใจ มารีและนาเดียอึ้ง เพราะปกติฉันแทบไม่พูดกูมึงเพราะฉันรู้สึกว่ามันไม่ดีเท่าไหร่ แต่วันนี้มันสุดๆ แล้ว พี่แม็กซ์ยังมองหน้าฉันแบบอึ้งๆ เลย เขาไม่เคยฉันพูดแบบนี้มาก่อน แต่ที่ฉันเป็นแบบนีก็เพราะเขานั่นแหละ

            “นิน!”

            “พี่แม็กซ์คะ” เสียงหวานใสพร้อมกับสาวน้อยในชุดมัธยมต้นทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก เด็กผู้หญิงที่ฉันตั้งใจจะมามองหน้าให้เห็นชัดๆ เดินเข้ามาคว้าแขนพี่แม็กซ์และหันมามองฉัน

            “ทะเลาะอะไรกันคะ”

            “เหี้ย!”

            เสียงพี่ตินน์อุทาน

            “เอ่อ... คือ” พี่แม็กซ์มองคนข้างๆ อย่างเกรงใจและมองสบตาฉันอย่างหวาดระแวง

            “นี่แฟนเก่าพี่แม็กซ์นี่คะ” น้องคนนั้นหันมามองฉันอย่างประเมิน

            “หึ!”

            “เป็นของเก่าก็อยู่ส่วนของเก่านะคะ”

            “แป้ง O.O”

            “ตอนนี้พี่แม็กซ์เป็นของแป้ง แล้วแป้งก็ท้องด้วย คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะคะว่าควรทำยังไง”

            ท้อง O.O

            ฉันมองคนที่ยืนประกาสว่าตัวเองท้องอย่างตะลึง ทุกอย่างมันเหมือนหนักอึ้งไปหมด ฉันตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกและรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลมขึ้นมาดื้อๆ

            วืด!!

            “นิน”




***********

แซ่บต่อเนื่อง เด้อค่ะเด้อ ^^ 

ชอบไม่ชอบเม้นท์บอกได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว