ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 : ลักลอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : ลักลอบ

คำค้น : ตอนที่ 4 : ลักลอบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2561 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : ลักลอบ
แบบอักษร

ตอนที่ 4 : ลักลอบ

*************************************************


"หากเจ้ากินอิ่ม ก็ควรจะกลับไปที่ห้องเจ้าได้แล้วกระมัง"คุณชายทรงลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ผ้าคลุมสีสะอาดที่วางอยู่ซ้ายมือถูกนำมาคลุมให้กับร่างบางตรงหน้า แน่นอนว่าเขาระวังไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัวว่าที่ภรรยา แค่เพียงแต่หากอยู่สภาพนี้ต่อไปคงจะเป็นเขาเองเสียที่จะไม่สบายตัว

"ข้าไม่อยากถูกจับแช่น้ำอีกเป็นครั้งที่สอง ข้าจะอยู่ที่นี่"ท่าทางขึงขังองอาจ แน่วแน่ ก็คงเป็นเช่นที่พูด

"อาหารพวกนี้มีอะไรให้เจ้าติดใจเช่นนั้นหรือ"ของเหล่านี้เขากินมาตั้งแต่ยังจำความได้ ก็ไม่เห็นว่าจะอร่อยรสเลิศปานใด มันก็เป็นเพียงอาหารที่ทำให้อิ่มท้อง ทำไมบุคคลตรงหน้าข้าถึงกินมันราวกับว่าอร่อยจนที่สุดจะหาใดเทียบ  

"ก็ข้าชอบ โดยเฉพาะชิ้นนี้ ท่านไม่ชอบหรือ มันทั้งอร่อยทั้งนุ่มลื่นคอยิ่งนัก"มือเล็กๆ ที่หยุดตรงหน้าเขาถืออาหารที่เล่าว่าอยู่เต็มหน่วย ตาที่เปล่งประกายทอดมองว่ามันต้องเป็นอย่างที่ข้าพูดแน่นอน

"ก็คงเป็นเช่นนั้น"คุณชายน้อยไม่เคยรู้สึกเป็นปลื้มเช่นนี้มาก่อน ทำไมเจ้าช่างน่ารักถึงเพียงนี้ ข้าอยากจะประทับริมฝีปากลงมือของเจ้ามากกว่าอาหารที่เจ้ากำลังจะป้อนเสียมากกว่า

"คุณหนูเจ้าคะ! ท่านอยู่ที่ใด"

"เอ๋ ขะ...ข้าควรจะทำเช่นไรดี"เสียงที่ร้องตะโกนมาจากอีกด้านทำให้ร่างบางหยุดมือพลัน กลัวว่าจะถูกจับได้

"ข้าว่าเจ้ากลับไปเสียก่อนเถิด"หากพบเจอในสภาพเช่นนี้ คงไม่ดีนัก

"แต่ข้ายังไม่อยากกลับ"

"คุณหนู! อาหารมาแล้วนะเจ้าคะ คุณหนู"

"อะ...อาหารงั้นหรือ"คำนี้ทำเอาร่างเล็กๆ ที่ไม่ยอมลุกแน่นอนถึงกับกระโดดดึ๋งดั๋งออกไปอย่างเร็วพลัน คุณชายที่มองดูถึงกับระบายยิ้มอ่อนกับท่าทางเช่นนั้น

"อาหารตรงนี้ ยังไม่ทำให้เจ้าอิ่มได้เช่นนั้นหรือ"

"พวกเจ้าที่อยู่ด้านนอก"

"ขอรับ คุณชาย"

"ยกออกไปได้แล้ว ข้าจะกลับ"ถึงเวลาที่สมควรที่จะกลับห้องเสียที 

"ขอรับ" 

"คุณหนู ท่านไปที่ใดมาเจ้าคะ"พอจะกล่าวว่า ก็ไม่สามารถจะทำได้ เพราะใบหน้าของคุณหนูที่มองมาช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

"ขะ...ข้าแค่ไปเดินเล่น"พวกเจ้านั่นแหละผิด ที่ทิ้งข้าไว้ที่นี่เพียงลำพัง

"คุณหนู ท่านจะไม่พูดเรื่องจริงหรือเจ้าคะ"ตั้งแต่สองสามวันที่อยู่ด้วยกันมา มันทำให้นางเข้าใจชัดแจ้ง ถ้าหากคุณหนูพูดโกหก หางจะลู่ตกและใบหูจะกระดิกสองครั้ง นั่นมันทำให้การจับผิดเป็นไปได้อย่างง่ายดาย 

"ข้า..." 

"คุณหนู แล้วนั่นเอาผ้าคลุมที่ใดมา?"นางไม่ถามต่อ แต่สายตาพลันสะดุดกับผ้าคลุมเสียมากกว่า ผ้าคลุมผืนสะอาดลายเช่นนี้ ไม่ใช่ของคุณหนูแน่นอน และนางเองก็เพิ่งออกไปเอามา 

"คุณหนูไปที่ห้องด้านข้างหรือเจ้าคะ"นี่เป็นของคุณชายไม่ผิดแน่นอน ข้าอยากจะเป็นลมล้มพับตรงนี้เสียเหลือเกิน ที่นึกภาพทั้งสองคนเจอกันในสภาพเช่นนี้

"ก็ข้าหิว"

"ไม่ได้นะเจ้าคะ คราวหน้าคราวหลังห้ามไปเจอคุณชายในสภาพเช่นนี้"ร่างกายของคุณหนูต้องบริสุทธิ์จวนไปถึงวันงานมงคล หากทำอะไรผิดลู่ผิดทาง ฟ้าดินจะลงโทษเอาได้

"ข้าเข้าใจ ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีก"แล้วเมื่อใด ข้าจะได้กินเจ้าเสียที อาหารของข้า

"พวกเจ้าที่อยู่ด้านนอกยกอาหารนี่ไปเสีย"เหล่านางที่ได้ยินพากันยกอาหารออกไปตามคำสั่ง  

"ทะ...ทำไมถึงต้องยกออกไปเล่า"นั่นอาหารของข้าไม่ใช่หรือ

"คุณหนูจะต้องแช่น้ำสมุนไพรให้ลุล่วงก่อนเจ้าคะ ถึงจะกินอาหารเหล่านี้ได้"

"แต่ข้าหิว ข้าขอกินสักนิดเถิด"สักนิดก็ไม่ได้จริงๆ นะหรือ

"ไม่ได้เจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูถอดชุดคลุมและเข้าไปแช่ในอ่างน้ำได้แล้วเจ้าค่ะ"

*************************************************


"คุณหนู ลงมาเถิดนะเจ้าคะ คุณหนู!"

"ขะ...ข้าไม่ยอมลงไปเด็ดขาด หากพวกเจ้ายังบังคับให้ข้าใส่ชุดเช่นนั้นอีก"ข้าจะไม่ยอมโดนหลอกอีกเป็นแน่

"คุณหนู ชุดนี้นายใหญ่ประทานให้นะเจ้าคะ ลองใส่ดูก่อนเถิด"คืนนี้มีงานฉลองต้อนรับคุณชายใหญ่ คุณชายรอง และท่านทั้งสองคนก็อยากจะพบคุณหนู 

"คุณหนู อย่างน้อยถ้าไม่ใส่ก็ลงมาก่อนเถิด"ปีนต้นไม้สูงเช่นนี้หากพลาดตกลงมาจะเป็นอันตราย

"เกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ"คุณชายน้อยที่เดินออกมาพักผ่อนด้านนอก ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงเหล่านางทั้งหลายตรงลานกว้าง

"คุณหนู ไม่ยอมลงมาจากต้นไม้เจ้าค่ะ"

"ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นได้"

"คือเมื่อเย็นวานนายท่านส่งชุดแสนงดงามมาให้นะเจ้าค่ะ ท่านกำชับว่าอยากให้คุณหนูใส่เพื่อไปงานเลี้ยงฉลองของคุณชายใหญ่ คุณชายรองคืนนี้เจ้าค่ะ"

"อืม เป็นเช่นนี้เอง"

"ต้นไม้ ข้าคิดถึงพวกเจ้า"ข้าไม่ได้ปีนเล่นมาเสียนาน ข้าไม่ยอมลงแน่

"พวกเจ้าอย่าได้กังวลนัก"เผ่าพันธุ์แมว เขาเคยได้ยินมาว่าซุกซนเป็นธรรมดา ยิ่งกับการปีนป่ายล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ชอบยิ่งนัก 

"เอ๋ นั่นอะไร"ทำไมข้ารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงพุ่มไม้นั่น 

"ท่านพี่ อาเปา อาชา นี่!"พวกท่านไปอยู่ทำไมตรงนั้น  

"คุณหนู ท่านจะไปไหนเจ้าคะ!"พอเห็นท่าทางการกระโดดลงไปอีกฝั่งก็ทำเอาพวกนางตกอกตกใจ รีบพากันไปตามอีกด้านของกำแพง กำแพงสูงเช่นนี้ ขออย่าได้เป็นอะไรเถิด

"ฮึบๆๆ ท่านพี่ ท่านมารับข้าแล้ว"ข้าคิดถึงท่านพี่ ข้าจะไปหาท่านพี่เสียเดี๋ยวนี้

"พวกเจ้าน้องชายข้าอยู่แถวนี้จริงๆ นะหรือ"ทำไมยิ่งเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ขนาดกำแพงที่ว่ากว้างใหญ่แล้วนั้นยังไม่เท่ากับด้านในที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา 

"ขอรับ พี่ใหญ่ ข้าเห็นกับตา ว่าริวถูกจับเข้ามาทางนี้"เพราะความว่องไวกว่าเลยไม่ถูกจับได้ว่าสะกดรอยตามมา แต่ถึงกระนั้นใจของพี่สาวก็ยังคงรู้สึกร้อนลุ่ม คิดถึงน้องชายว่าจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร 

"ก่อนอื่นคงต้องแยกกันหาเสียแล้ว"ยังไงเสียก็ต้องตามกลับบ้าน

"ขอรับ"

"ท่านพี่ ท่านพี่ ข้าอยู่ที่นี่!"ท่านรอข้าด้วย

ตุ๊บบ!

"โอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นกับข้า"อะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ามาทำเอาร่างอันบอบบางกลิ้งลงกับพื้น แต่พอลืมตามองก็เต็มตื้นเมื่อใบหน้าอันแสนรักและคิดถึงกำลังปรากฏ

"น้องชายข้า ริวเป็นเจ้าจริงๆ นะหรือ"ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหมว่าเป็นเจ้า

"ท่านพี่ ข้าคิดถึงท่านพี่"

"น้องข้า เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง"พวกมันให้เจ้ากินดีหรือไม่ นอนหลับสบายหรือเปล่า หรือกักขังเจ้าไม่ให้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน

"ท่านพี่ ข้าสบายดี อาหารที่นี่อร่อยยิ่งนัก ท่านพี่ท่านต้องชอบ"

"พะ...พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเจ้าหรอกหรือ"แม้ไม่อยากจะเชื่อคำพูด แต่สภาพร่างกายของน้องชายคนเล็กก็ไม่มีอะไรเสียหาย แถมเสื้อผ้าหน้าผมก็ถูกประดับไว้อย่างดีราวกับว่า...

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านอยู่ที่ใด!"

"พวกเจ้าหลบ"เสียงผู้คนที่แห่กันมาทางนี้ ทำให้ทั้งสี่คนพยายามหลบเข้าไปยังพุ่มไม้ใกล้ๆ ที่จัดเตรียมเป็นทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อนหน้านี้

"อ่านอี้ อ่านอำอะไอ"ทำไมถึงต้องหลบด้วยเล่า หรือว่ากำลังจะเล่นซ่อนแอบ

"คุณชาย คุณหนูตกมาทางนี้นะเจ้าคะ ทำไมถึงไม่เห็นร่างคุณหนู"ไม่มีวี่แววของร่องรอยอะไรเลย คุณหนู 

"พวกเจ้าอย่าได้กังวลไป พวกเจ้าเอาสิ่งที่ข้าสั่งมาด้วยหรือไม่"

"ขอรับ คุณชาย"

"พวกนั้นคิดจะทำอะไร"พี่สาวที่หลบตามพุ่มไม้คอยมองดูการกระทำของพวกหมาป่าอย่างใจเย็น ว่าจะทำเช่นไร หากก็ต้องแปลกใจเมื่อพวกนั้นกลับนั่งลง จัดเตรียมอาหารกลางวันแสนธรรมดา เหมือนมาดื่มด่ำกับธรรมชาติด้านนอก

"ฮึบๆๆ"

"ระ...ริว เจ้า!"เพราะมัวแต่สนใจการกระทำของคนพวกนั้นเลยลืมนึกไปว่า น้องชายของเขามีปฏิกิริยากับอาหาร แถมหูและหางก็เอาแต่กระดิกไปมา ไม่ได้การ ถูกจับได้แน่!

"นะ...นั่น คุณหนู!"หางที่โผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้ ทำเอาเหล่านางรับใช้พากันกรู่ไปดูและก็จริงคุณหนูอยู่ตรงนี้

"พวกเจ้าหาข้าพบเสียแล้ว"

"โธ่ คุณหนู อย่าทำให้เป็นห่วงสิเจ้าคะ"พวกนางต่างโล่งอกที่คุณหนูปลอดภัย

"ข้าเป็นอะไรอย่างนั้นหรือ"

"คุณหนูไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ กลับกันเถอะ"

"แล้วอาหารของข้าล่ะ"ข้าได้กลิ่นอาหาร ก่อนหางปุยๆ จะดุกดิก ไปมาชวนน่ามอง

"ไม่มีของเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"แค่กลิ่นที่คล้ายอาหารเท่านั้น 

"พวกเจ้าหลอกข้าเช่นนั้นหรือ"

"แต่คืนนี้คุณหนูจะได้กินมากที่ต้องการเลยเจ้าค่ะ"งานฉลองคืนนี้นายท่านจัดให้อย่างยิ่งใหญ่ แน่นอนอาหารรสเริศย่อมมีมากมายให้คุณหนูได้ชิมรส

"จริงหรือ"

"เจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ต้องไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าค่ะ"

"ได้ๆ ข้าจะไปเสียเดี๋ยวนี้"ข้าอยากให้ถึงคืนนี้ไวๆ เสียแล้วสิ

"พี่ใหญ่ จะทำเช่นไรดี"คนที่หลบหลังพุ่มไม้อีกฝั่งพูดคุยกันหลังจากคนเหล่านั้นพากันกลับ

"พวกหมาป่าช่างเจ้าเล่ห์นัก"ที่รู้จุดอ่อนของน้องชายเขาเสียแล้ว แต่แปลกที่คนเหล่านั้นไม่ได้คิดจะทำร้าย หากกลับกันดูแลเสียยิ่งกว่าคนในครอบครัว

"พี่ใหญ่"

"กลับกันก่อนเถิด"แค่รู้ว่าน้องชายยังคงปลอดภัย แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว 

"ขอรับ"

"แต่หากข้าจะรายงานท่านพ่อว่าเช่นไรดี"


*************************************************​


ค่ำคืนงานฉลอง

"นี่นะหรือ คนที่เจ้าเลือก"ทั้งพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองต่างพากันแปลกใจกับคนของน้องชายคนเล็ก หากไม่ได้มาเห็นกับตาก็คงคิดว่าท่านพ่อคงโป้ปลด

"ใช่แล้ว ท่านพี่ทั้งสอง"

"แต่ที่ข้าแปลกใจยิ่งนัก คือท่านพ่ออนุญาต"ทุกคนต่างรู้ดีว่าคำพูดของท่านพ่อถือเป็นคำขาด แต่นี้กลับยอมรับลูกสะไภ้เช่นนี้ แม้หากหน้าตาจะหมดจดงดงามราวกับไม่ใช่บุรุษ แต่ก็ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน

"ข้าเองก็ยังตกใจเช่นกัน"คราแรกคิดว่าท่านพ่ออาจจะไม่เห็นด้วยและยกเลิกในพิธี 

"เป็นเช่นนั้นพี่ก็ยินดีกับเจ้าด้วย"

"ขอบคุณท่านพี่ทั้งสอง"

ดุกดิก

“เจ้าเป็นอะไร”ทำไมถึงเอาแต่ไม่อยู่นิ่ง

"ข้าออกไปได้หรือไม่"ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ท้องข้ามันกำลังประท้วง

"เจ้าหิวเช่นนั้นหรือ"แค่เพียงแววตาที่ทอดมองอาหารที่อยู่ในงานก็ทำเอาคุณชายแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ แต่ถึงกระนั้นก็ยอมให้ออกไป

"เดี๋ยวข้าไปรับ อย่าออกห่างไปไกลนัก"

"เจ้าไม่ตามไปด้วย"ความจริงแค่พามาพบหน้าก็เพียงพอ 

"ข้าอยากคุยกับท่านพี่ทั้งสองเสียก่อนและภายในงานข้าว่าคงไม่มีอันใดเกิดขึ้น"มีเพียงญาติพี่น้องเท่านั้นที่เข้ามาร่วมยินดี 

"ถึงกระนั้นก็อย่าให้ว่าที่ภรรยาต้องคอยนาน"

"หึหึ"

"พวกเจ้าช่างน่าอร่อยนัก"ข้าจะกินพวกเจ้าให้สมกับที่ข้าต้องใส่ชุดนี้มาในงาน ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ได้มาเจอกับพวกเจ้าเป็นแน่

"แล้วนี่คือสิ่งใด"ฝั่งทางซ้ายมือ มีขวดโหลหลากหลายวางประดับเรียงราย สีสรรน่าสะดุดตายิ่งนัก น้ำหลากสีเช่นนี้ข้าไม่เคยเห็น กลิ่นของมันชวนน่าลองชิม

"ข้าขอชิมสักนิดเถิด"

"อร่อยยิ่งนัก"หางของข้ามันตอบรับ แม้รสชาติของมันจะขมไปบ้างแต่ก็หวานมากเช่นกัน ยิ่งกินก็เหมือนกับอาหารที่กินเข้าไปก็ไม่มีวันจะรู้สึกพอ


คุณหนูจำคำที่บอกได้หรือไม่เจ้าคะ

"ข้าจะไม่แตะต้องน้ำหลากสีเป็นอันขาด ข้าจำได้"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น