facebook-icon

ขอบคุณทุกคมเม้นท์และการติดตามนะคะ ติดตามการอัพเดทของไรท์ได้ที่ Page: Pcr Rb

ชื่อตอน : Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1
แบบอักษร

Chapter 1


“ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” ฉันกระชากแขนผู้ชายตรงหน้าอย่างโมโห รูปที่เขาไปเดินห้างกับผู้หญิงชุดนักเรียนที่หน้างสรรพสินค้านี่มันหมายความว่ายังไง ฉันตวาดถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เขาไม่ตอบและกลับสะบัดแขนออกอย่างแรงโดยที่ไม่ได้สนใจว่าแรงนั้นจะทำให้ฉันเซถอยไปชนโต๊ะข้างหลัง

          โครม!

          “เราเลิกกัน”

          คำพูดสั้นๆ ง่ายๆ ดังมาจากปากผู้ชายที่ฉันคบมาตลอดสองปี สองปีที่ฉันไม่ยอมบอกใครว่ามีแฟน สองปีที่คบกับมาแบบเงียบๆ ตามที่เขาต้องการ แล้วนี่คือสิ่งที่ฉันสมควรได้รับหรอ

          “ทำไม”

          ฉันเงยหน้าถามเขา

          “ก็เบื่อ”

          “หึ!”

          ฉันได้แต่สมเพชความโง่ของตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยรักผู้ชายคนนี้ คำพูดแค่คำเดียวมันทำลายความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีมาจนหมดสิ้น ได้ในเมื่อเขาเบื่อแล้วฉันก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่

          “เออ... ฉันก็เบื่อเหมือนกัน” ฉันลุกขึ้นจากพื้นมามองสบตาคนตรงหน้า

          “ก็ดี”

          เขายังคงไม่แคร์

          “จากนี้ไปก็ต่างคนอย่างอยู่ อย่ามาให้เห็นหน้า” ฉันตวาดใส่คนตรงหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปเก็บของทุกอย่างและรีบย้ายออกจากคอนโดเขาให้เร็วที่สุด ฉันไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

          “เดี๋ยว”

          หมับ!

          คนที่บอกเลิกฉันคว้าแขนฉันเอาไว้ตอนที่ฉันจะเปิดประตูออกจากห้อง

          “อะไร”

          “ก่อนจะไป เธอลืมอะไรไปอย่างหนึ่ง”  แม็กซ์แสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับมองหน้าฉันอย่าไม่น่าไว้ใจ เสียงในหัวฉันเตือนว่าควรจะรีบหนี เขาอันตรายเกินไป

          “อะไร”

          “เธอลืมอำลาผัวเก่า”

          “ฮะ O.O”

          ฉันตะลึงกับคำพูดเขาโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็รวบตัวฉันลงไปโยนที่เตียงแล้ว ฉันทั้งเจ็บทั้งจุกแต่พอจะลุกขึ้นอีกฝ่ายกลับตามมาคร่อมและกดฉันลงจนลมเตียง

          “เลว ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

          ฉันดิ้นรนขัดขืน

          “หวงทำไม ทำอย่างกับไม่เคย” เขาเลิกคิ้วถาม

          “ขยะแขยง”

          ฉันขยะแขยงทุกอย่างเกี่ยวกับเขาตั้งแต่วินาทีนี้

          “อ้อหรอ! ฉันก็ขยะแขยงเธอ”

          “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!”

          ฉันได้แต่ร้องตะโกนลั่นสุดเสียง สัมผัสเลวๆ ของเขาในวันนี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัย ในเมื่อเขากล้าข่มขืนฉันทั้งที่ไม่เต็มใจ ทุกความเจ็บปวด ทุกบาดแผล ฉันจะเอาไว้และฉันสัญญาว่าเขาจะไม่มีวันได้อะไรจากฉัน

          แม้กระทั่งความเป็น ‘พ่อของลูก’

คอนโด C

          แหวะ! แหวะ!

          ฉันกอดชักโครกและอาเจียนออกมาจนหมดแรง ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองท้อง กินอะไรก็อ้วกออกมาหมดจนฉันโทรมอย่างเห็นได้ชัด แถมยังไม่ได้ไปโรงเรียนอีก สาเหตุทั้งหมดมันก็มาจากผู้ชายคนเดียว คนที่กล้าทิ้งฉันในวันนั้น คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแค่เจ้าของน้ำเชื้อ

          “อย่าดื้อนะลูก” ฉันได้แต่ลูบท้องตัวเองทั้งน้ำตา ความเครียดและกังวลหลายอย่างทำมันสะสม ทำให้ฉันไม่กล้าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ ทั้งๆ ที่คุณวัยใสมันมีอยู่เยอะแยะ แต่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่น่ายกย่องและฉันอายเกินกว่าจะบอกใครว่า ฉันท้อง

          มันคือความผิดพลาดของชีวิต!

          ฉันพลาดเอง T.T

          กริ้ง! กริ้ง!

          เสียงกดออดหน้าห้องทำให้ฉันฝืนลุกขึ้นจากพื้นและเดินไปที่ประตู มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ เพราะว่าฉันไม่ได้บอกใคร ฉันไม่อยากให้ใครรู้ โดยเฉพาเขา

          แกรก!

          ทันทีที่ฉันเปิดประตูคนที่ยืนรออยู่นอกห้องก็ทำหน้าตกใจ เป็นนาเดียที่แวะมาหาฉัน ยัยนั่นทำหน้าสงสัยและเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

          “ไปทำอะไรมาเนี่ย ถึงโทรมได้ขนาดนี้”

          “ไม่สบายนิดหน่อย” ฉันตอบแบบเลี่ยงๆ และคว้ายาดมมาดม รู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลม ฉันรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายฉันไม่เหมือนเดิม ฉันสังเกตตัวเองมาสักพักและเดาได้ว่าน่าจะท้อง ฉันแค่อยากจะรอให้แน่ใจว่าท้องจริงๆ ค่อยหาโอกาสบอกเขา แต่ว่าฉันกลับไม่ทันได้บอกก็โดนทิ้ง

          น่าขำชะมัด!

          “อ้อ! แล้วนี่ไปหาหมอหรือยัง”

          “ไปมาแล้ว” ฉันโกหกออกไป

          “แล้วหมอว่ายังไงล่ะ”

          “ไม่ได้เป็น... อุ๊ป”

          ฉันรีบยกมือปิดปากและวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที ความรู้สึกนี้มันมาอีกแล้ว ฉันได้ยินเสียงนาเดียตะโกนเรียกชื่อและวิ่งตามมาแต่ฉันไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

          แหวะ! แหวะ!

          “อ้วกขนาดนี้ไม่ปกติแล้วมั้งแก” นาเดียลูบหลังฉันที่ทรุดตัวนั่งกอดชักโครกและอ้วกอย่างเอาเป็นเอาตาย สภาพตอนนี้แทบจะเรียกว่าย่ำแย่ แค่จะพูดอะไรสักคำยังลำบากเลย

          “ฉันไหว แหวะ!”

          “ยังจะดื้ออีก” ยัยนาเดียบ่น

          “ขอน้ำหน่อย”

          “ได้ๆ”

          นาเดียรีบลุกไปเปิดเอาน้ำในตู้เย็นและเดินกลับมาหาฉันในห้องน้ำ ยัยนั่นนั่งเฝ้าฉันอ้วกอย่างไม่รังเกียจ และพอเสร็จก็พาฉันไปนั่งพัก ก่อนจะมองหน้าฉันอย่างพิจารณา

          “นิน นี่แกท้องหรอ”

          O.O

          “ฉันกำลังจะมีหลานหรอ” นาเดียจ้องหน้าฉัน

          เรื่องฉันคบกับพี่แม็กซ์มีแค่นาเดียที่รู้เพราะว่ายัยนี่คบกับพี่ตินน์เพื่อนพี่แม็กซ์ แต่สิ่งที่ฉันกังวลคือถ้าคนเลวคนนั้นรู้ว่าฉันท้อง เขาคงไม่ปล่อยฉันเอาไว้แน่

          “อย่าบอกพี่แม็กซ์นะ ฉันขอร้อง”  ฉันรีบคว้ามืออีกฝ่ายและส่งสายตาอ้อนวอน

          “แกมีอะไรจะเล่าไหม” นาเดียถามหน้านิ่ง

          “แกอย่างรู้เรื่องไหนล่ะ”

          ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นตั้งแต่ตอนไหนดี

          “ทุกเรื่อง”

          “ฉันกับพี่แม็กซ์เราเพิ่งเลิกกันเมื่อวาน หลังจากที่ทะเลาะกันมาเกือบสองปีที่คบกัน แต่ฉันเพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองท้องเมื่อเช้านี้ ฉันแค่คิดว่าตัวเองไม่สบาย แต่มันไม่ใช่อ่ะนาเดีย ฉันจะทำยังไงดี” ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์สองปีของเรามันเริ่มมาจากคำว่า 'ผิดพลาด' ฉันมันก็แค่คนที่เขาเผลอนอนด้วยเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์ ฉันมันซวยเองที่เจอเขาในวันนั้น แม็กซ์ก็แค่อยากรับผิดชอบ แค่ความอยากรับผิดชอบที่วันหนึ่งเขาก็เบื่อ

          ฉันไม่รู้ตัวว่าควรจะทำยังไงและตอนนี้น้ำตามันก็ไหลออกมา ฉันแค่อยากกอดใครสักคนที่สามารถปลอบฉันได้ฉันกำลังอ่อนแอ

          “ไม่ร้องนะ! พี่เขาคงไม่คิดจะเลิกกันแกจริงๆ หรอก”

          “เขามีคนอื่นอ่ะนิน เขาบอกเลิกฉัน” ฉันรู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้มีแค่ฉัน แต่เพราะว่าเขาอยู่กับฉันทุกวัน ฉันเลยคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไร แต่ว่าฉันคิดผิดเพราะมันไม่ใช่แค่นั้น

          แค่อยู่ด้วยกันทุกวันมันไม่ได้ช่วยอะไร!

          “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

          “ฉันไม่รู้ แต่ฉันไม่อยากให้เขากลับมาเพราะแค่มีลูกกับฉัน”

          “แล้วแกจะเอายังไง”

          “ฉันไม่รู้ ฉันเพิ่งเรียนมอปลาย อนาคตฉันยังไม่ได้สร้าง ฉันมีความฝันมีสิ่งที่อยากได้ ฉันเป็นความหวังของพ่อแม่ แล้วถ้าพวกเขารู้” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างทนไม่ไหว ฉันมาเรียนไกลบ้านและกลับบ้านแค่ช่วยปิดเทอม พ่อกับแม่ไม่รู้เรื่องที่ฉันมีแฟน แต่ตอนนี้ปัญหามันคือฉันท้อง

          ฉันไม่รู้จะบอกพวกเขายังไง

          “ฉันพลาดไปแล้ว ฉันผิดเอง” ฉันได้แต่ร้องไห้กับความโง่ของตัวเอง

          “โอเคๆ อย่าเพิ่งเครียด”

          “แกทำใจดีๆ นะ ทุกอย่างมีทางออก”อีกฝ่ายพยายามปลอบใจฉันและทำให้ฉันไม่เครียด แต่ปัญหาที่ฉันแบกเอาไว้มันหนักมาก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะผ่านวันนี้ไปได้ยังไง

          ชีวิตฉันมันมืดแปดด้านไปหมด!

          “ฉันจะทำยังไงดี ฉันจะทำยังไงดี”

          “แกต้องมีสตินะ ตอนนี้แกมีลูกทั้งคนให้ดูแล”

          ลูก!

          ทำไมคำๆ นี้มันดูใหญ่เกินตัวฉันเหลือเกิน ฉันได้แต่นั่งคิดว่าทำไมตอนที่ทำอะไรฉันถึงไม่คิด ไม่ป้องกัน ถ้าฉันรู้จักคิดมากกว่านี้ก็คงไม่ต้องมานั่งร้องไห้แบบวันนี้

          “อย่าเครียดนะ ไหนๆ ฉันก็โดนพักการเรียนแล้ว ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนแกนะ” นาเดียยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนจะยิ้มให้ ฉันรู้สึกดีใจที่มีเพื่อนที่ดีแบบนี้จัง

          “ขอบใจนะ”

“เราเพื่อนกันนี่ มีอะไรต้องช่วยกันอยู่แล้ว”




------------

*** มาแล้ว แม็กซ์เวลล์ คนเลว 2017 


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว