ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ❤️ #คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วย รัก

ชื่อตอน : CASSANOVA 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2560 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CASSANOVA 5
แบบอักษร





หลังจากที่ฉันตื่นมาในวันนั้น..ฉันก็พบว่าฉันหลับไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เพราะสมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงโชคดีที่ฉันปลอดภัยและรอดมาได้อย่างง่าย..แต่ในขณะเดียวกันพระเจ้าไม่ได้เข้าข้างเราตลอด..สายฟ้าเขาสลบไปเป็นเดือน หมอบอกแค่ว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาแต่เขาจะ ความจำเสื่อม..

และพอวันนั้นมาถึงสายฟ้าก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆแต่กลับเป็นคนละคน เขาจำใครไม่ได้นอกจากคนในครอบครัว.. เขาจำฉันไม่ได้..ฉันได้แต่พยายามเข้าหาเขาตลอด แต่สายฟ้ากลับผลักไสไล่ส่งฉันและกล่าวหาว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่มียางอายที่เที่ยวไปหาเขาทุกวัน..สายฟ้าเปลี่ยนไปมาก เขาเที่ยวกลางไม่เว้นแต่ละวัน เขากินเหล้าสูบบุหรี่ เขานอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า..ฉันไม่รู้จะทำยังไง จึงยอม..ยอมตกเป็นคู่นอนของเขาทั้งๆที่ฉันหวังว่าวันหนึ่งเขาจะจำฉันได้บ้าง

จนตอนนี้..เป็นเวลา3ปี เขาก็ยังจำเรื่องของเราไม่ได้สักที..ฉันไม่เคยบอกหรอกนะว่าฉันเคยเป็นแฟนของเขา เพราะฉันอยากให้เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน..มันซึมซับเข้าไปในหัวใจเขาบ้าง

แต่มันก็ไม่..ไม่เลยสักนิด

สายฟ้าลืมฉันไปจากความทรงจำ เหมือนพระเจ้าเล่นตลกที่ตัดเฉพาะความทรงจำที่มีเกี่ยวกับฉันทิ้งไป..ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แม้แต่เพื่อนสนิทฉัน ฉันบอกกับพวกมันแค่ฉันหลงรักเขา..แต่ฉันไม่ได้บอกทุกอย่างในอดีต..มันแย่มากนะที่คนที่เรารักมากและยังรักอยู่เขากลับจำเราไม่ได้

วันนี้ฉันไม่ได้หมดรัก..แต่ฉันหมดแรง

ฉันตามตบผู้หญิงของเขาทุกคนไม่ได้..ฉันตามราวีพวกเธอไม่ไหว..

‘ก๊อกๆ’เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ฉันต้องหยุดนึกถึงเรื่องในอดีตแล้วกลับมาเคลียปัจจุบันสักที..ว่าแล้วฉันที่เพิ่งนั่งร้องไห้เสร็จก็ออกไปเปิดประตูให้ก็พบว่าสายฟ้าอยู่ในใบหน้าที่ตึงเครียด

“มีอะไร?” ฉันถามเสียงอ่อนเพราะเหนื่อยกับการร้องไห้ไปมาก

“พูดแบบนั้นคืออะไร..แซนหมายความว่าไง” เขาถามฉัน

“ฉันรักนายนะ..แต่ฉันเหนื่อยแล้ว” ฉันพูดพร้อมเดินหันหลังกลับมา..แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดของฉันทั้งหมดออกมาใส่กระเป๋าเดินทาง

ถึงเวลาแล้ว..ฉันต้องรักตัวเองบ้าง ก็แค่นั้น

“เธอจะไปไหนว่ะ?!!” เขาตะคอกอย่างหัวเสียแล้วเดินมากระชากเสื้อที่มือฉันอย่างแรงจนมันหล่นลงไป

‘เพี๊ยะ!’

ฉันตบเข้าที่หน้าสายฟ้าอย่างแรงจนเลือดออกที่มุมปาก..ดี!จะได้เอาเลือดชั่วออกบ้าง

“อย่ามายุ่งกับของของฉัน” ฉันพูดเสียงเย็นแล้วก้มลงไปเก็บเสื้อผ้ามายัดใส่กระเป๋าอย่างเร็ว..พอเก็บเสร็จฉันที่กำลังลากกระเป๋าออกไปก็ต้องเซไปชนอกแกร่ง

“อ๊ะ!” ฉันร้องเสียงหลงก็เพราะเขากระชากฉันจนตัวปลิวเลยน่ะสิ!

“ตบแล้วหนีอ่อ..กล้าใหญ่ละนะแซน!” เขาตะคอกฉันกลับมา

อ่าาา..หงุดหงิดว่ะ

ฉันผลักเขาออกอย่างแรงเช่นกัน..และเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ แล้วพูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“อย่ายุ่งกับฉัน” ฉันพูดแค่นั้นก็หยิบกระเป๋าสะพายและกระเป๋าเดินทางที่หล่นอยู่ขึ้นมาและรีบออกจากห้องนั้นโดยไม่ฟังเสียงโวยวายสักนิด!

‘ปั้ง!’

จบแล้วแซน..เขาจำเราไม่ได้

“ไม่เป็นไรนะ..ไม่เป็นไร” ฉันเหมือนคนบ้าที่ยืนปลอบใจตัวเองอยู่คนเดียว และรีบเดินไปกดลิฟต์ทันที..พอเข้าลิฟต์ฉันก็ปลดปล่อยสิ่งที่กลั้นมานาน..

“ฮึก..ฮืออ” ฉันยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น จนลิฟต์ไปหยุดที่ชั้น20 สายฟ้าอยู่ชั้น25 คอนโดนี้จะเชื่อมลิฟต์แค่ลิฟต์วีไอพีกับวีไอพีเท่านั้น..สงสัยจะมีคนลง คิดได้แบบนั้นฉันก็หันไปที่กระจกในลิฟต์แล้วเช็ดน้ำตาแบบลวกๆ

‘ตริ้งง..’

ประตูลิฟต์เปิดพร้อมมีผู้ชายร่างสูงเดินเข้ามา ฉันมัวแต่เล่นโทรศัพท์จึงไม่ได้มองหน้าตาเขาเท่าไหร่..

‘ฟืดดด’ ด้วยความที่เพิ่งร้องไห้เสร็จไง ก็ต้องมีน้ำมูกไหมล่ะ?! ฉันสูดจมูกเข้าและสะอื้นเบาๆ จนผู้ชายคนข้างๆหยิบผ้าเช็ดหน้ายืนมาให้ฉัน..พอฉันหันไปก็เจอกับผู้ชายร่างสูง เขาเหมือนสายฟ้ามากเลยแหละ..แต่สายฟ้าสูงกว่าและผมสีดำ ส่วนผู้ชายคนนี้ผมออกน้ำตาลๆ เห้อ..แล้วฉันจะนึกถึงเขาอีกทำไมนะ?!

“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดอย่างเกรงใจ พร้อมรับมาแบบงงๆ นิสัยดีจัง..

“ไม่เป็นไรครับ..คุณโอเคนะ?” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อ่า..ต่อมตอแหลและต่อมแรดของฉันมันเริ่มทำงานทันที

“อะโอเคค่ะ” ฉันต้องไปเสียงอ่อน เรายืนอยู่ในลิฟต์กันสักพักก็ถึงชั้นใต้ดิน..พอฉันกำลังลากกระเป๋าออกมาก็ต้องพบว่าล้อกระเป๋าลากของฉันมันหลุด! โอ้ยหลุดไปเพราะเขาโยนแน่ๆ ตอนลากมาจากห้องก็ไม่ได้สังเกตด้วยสิมัวแต่ร้องไห้อยู่ได้ !

“ฮึ่ยย!” ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อคิดว่าทางเดียวที่จะเอาไปด้วยคือการยก..โอ้ย! แซนเบื่อ

“ให้ผมช่วยไหมคุณ” ผู้ชายคนนั้น..ยังไม่กลับไปอีกหรอเนี่ย

“ผมเห็นคุณทำท่าหงุดหงิดเลยเดินมาดูหน่อยน่ะ” เขาพูดน้ำเสียงติดตลก ให้ตายเถอะ..เขาล้อฉัน!!

“ขำอะไรของนายยเนี่ยย!” ฉันที่กำลังหงุดหงิดก็เผลอตอบไปด้วยเสียงห้วนๆ..แต่ยังไม่ทันพูดไรต่อผู้ชายคนนั้นก็ยกกระเป๋าฉันขึ้น

“ฮึ้บบ! รถอยู่ไหนนำไปสิครับ..” เขาพูดพร้อมทำหน้าหนักๆ “เอ้า! เร็วหนักนะเนี่ย” เขาเร่งฉันอีก ท่าทางจะหนักจิงแฮะ..

“อ๊ะ..ทางนี้ๆๆ” ฉันที่เห็นว่าเขากำลังหน้าดำหน้าแดงเพราะยกกระเป๋าก็ต้องรีบพาเขาไปที่รถของฉัน..พอมาถึงที่รถเขาก็วางกระเป๋าฉันลงพร้อมจะเดินกลับไปอย่าเร็ว..ยังไม่ได้ขอบคุณเลยนะ!

“เอ่อ..คุณ!! เดี๋ยวสิ” ฉันวิ่งตามเขามาแล้วจับแขนเขาให้หันหน้ามา จะรีบไปไหนเนี่ย

“ขอบคุณนะคะคุณ..?!” ฉันขอบคุณและกำลังจะถามชื่อเขา

“คิน..ผมชื่อคินครับ” เขาตอบอย่างยิ้มๆ

“อ่อ..ค่ะ ขอบคุณคุณคินนะคะ” ฉันว่าอย่างนั้นแล้วก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย..และฉันก็เดินกลับมาที่รถ โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของคินมองมาตลอด..

ท่าทางเขาจะชอบคนนี้ซะแล้ว..

@Plum Condo

หลังจากที่ฉันขับออกมาจากคอนโดสายฟ้า ก็มายังคอนโดตัวเองที่หลังจากเขาความจำเสื่อม..ฉันก็แทบไม่ได้มาอีกเลย เพราะมัวแต่ไปอยู่กับเขาทีนั่น

‘ติ๊ด’

พอถึงห้องฉันก็ถอดรองเท้าเปิดไฟ และทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อย..ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งหลับตาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอหยิบมาดูก็ต้องยิ้มออกมาอย่างดีใจ..

[ฮัลโหล ทำอะไรอยู่คะคุณลูก]

[แม่! คิดถึงแม่จังเลย..แซนเพิ่งกลับมาคอนโดค่ะ] ฉันตอบแม่ไป

[คอนโดตัวเองหรอลูก?]

[ใช่ค่ะแม่ แซนว่าสายฟ้าไม่มีทางจำแซนได้หรอก]

[เห้อ อย่าคิดมากนะลูก..แม่คิดถึงแซนเลยโทรมาหาเฉยๆว่าจะโทรไปหายัยซินต่อ] ซินคือน้องสาวฉันเองแหละ..แต่ตอนนี้ไปเรียนต่อต่างประเทศน่ะ..

[ค่ะแม่..ดูแลตัวเองนะคะ] ฉันพูดพร้อมคุยกับท่านต่ออีกนิดก็วางสายไป..วันนี้ฉันเครียดมามากแล้ว! ไปอาบน้ำนอนดีกว่า

หลังจากที่ฉันอาบน้ำทาครีมเสร็จก็นึกอยากลงรูปขึ้นมาอีกทีหลังจากที่ลงไปตอนเย็นรอบนึงแล้ว..

instagram

image

20 liked

ssanin.1 ไม่ไหว..บอกไหว✌🏻💕 #รักตัวเอง

jacob.h : น่ารักจังครับ😜

gotzzz.m : เป็นอะไรครับน้องแซนคนสวย

ssinin.1 : ซินรักแซนนะ @ssanin.1

ssanin.1 : โกรธ! หายไปเลยนะ @ssinin.1

ssinin.1 : เรียนโว้ยย เดี๋ยวปิดเทอมกลับไป จุ๊บ @ssanin.1

พอฉันลงรูปไปก็มีคนเข้ามาเม้นทันที ร่วมถึงยัยน้องสาวตัวดีที่หายหน้าหายตาไปนาน ฉันตอบกลับไปอย่างหยอกๆ จนได้ข่าวว่านางเรียนหนัก..และกำลังกลับมาไทย..ฉันที่กำลังว่างๆเลยเรื่อยดูไอจีไปเรื่อยๆ กดไลค์ไอจีอปป้าไปสักพักก็เริ่มง่วง..และหลับคาโทรศัพท์ไปในที่สุด



ความคิดเห็น