ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 : เตรียมการ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : เตรียมการ

คำค้น : ตอนที่ 3 : เตรียมพร้อม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2561 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : เตรียมการ
แบบอักษร

ตอนที่ 3 : เตรียมการ

*************************************************


"คุณท่านเจ้าคะ คุณหนู คุณหนู หายตัวไปเจ้าค่ะ!"

"พวกเจ้าหมายถึง ริวนะหรือ"คุณท่านที่กำลังจิบชาอยู่ริมระเบียง ลดมือลง เสียงของสาวใช้ดูกังวลราวกับว่าเป็นเรื่องใหญ่โต

"พอตอนค่ำข้าจะเข้าไปเปลี่ยนน้ำ ก็ไม่เห็นคุณหนูอยู่ในห้อง คุณท่านคุณหนู..."แม้จะซุกซนเพียงใด แต่เมื่อถึงเวลาคุณหนูมักจะกลับห้องตัวเองเสมอ แต่วันนี้หาไม่ คุณหนูหายตัวไป  

"อืม เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนแถวนี้ช่วยกันตามหาดู"

"ท่านพ่อ มีอะไรกันหรือ"เสียงของลูกสาวคนโตร้องทัก ทำไมถึงดูวุ่นวายเช่นนี้

"น้องของเจ้า ไม่กลับไปที่ห้อง"

"เป็นอย่างนั้นได้เช่นไร ในเมื่อ..."อาเปากับอาชาก็กลับมาที่นี่แล้วก่อนจะถึงคราอาบน้ำ 

"เกิดอะไรขึ้น เจ้ารู้อะไร"

"ข้า...คือท่านพ่อ ข้าเป็นคนอนุญาตให้น้องไปงานเทศกาลที่อยู่ในเมือง แล้วให้อาเปากับอาชาไปเป็นเพื่อน พร้อมกับกำชับหนักแน่นว่า ให้กลับมาก่อนจวนอาบน้ำ"

"งานเทศกาล นี่เจ้าให้น้องไปงานแบบนั้นได้เช่นไร"งานที่เต็มไปด้วยเหล่าคนมากมาย แถมที่ตรงนั้นยังเป็นพื้นที่ของเผ่าพันธุ์หมาป่า ชักรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเสียแล้วสิ

"ข้าไม่ได้คิดถึงเพียงนั้น ข้าเพียงแต่อยากให้น้องออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้าง ข้าไม่นึกเลยว่า...จริงสิ อาเปา อาชา น่าจะรู้เรื่องนี้ พวกเจ้าไปตามมาพบข้า"

"เจ้าค่ะ"

"มีอะไรหรือขอรับ ท่านพี่"

"อาเปา อาชา น้องชายข้าอยู่ที่ใด"ตอนนี้ใจข้าเป็นกังวลเหลือเกิน ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"ข้า...คือ"ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะก้มหัวลงแทบจรดพื้น

"เจ้ามีอะไรปิดบังข้า"

"คือข้าขอประทานอภัยขอรับ ที่ข้าดูแลน้องเล็กไม่ดี ริวเขาถูกหมาป่าจับตัวไป"ตอนที่เดินออกไปตามหานั้น ก็เห็นพวกหมาป่ารุมล้อมแล้วจับตัวน้องชายเขาไปต่อหน้าต่อตาเขาเสียแล้ว 

"น้องข้า ถูกจับตัวไปเช่นนั้นหรือ"คำนี้แทบจะทำให้ขาที่มั่นคงสั่นไหวราวกับจะล้ม โชคดีที่มีพวกนางประคองเอาไว้

"ขอรับ พวกมันมีมากมายเหลือเกิน ข้ามีเพียงกันแค่สองคนไม่อาจต่อกรกับพวกมันได้ขอรับ"

"แล้วแบบนี้ข้าจะบอกแก่ท่านแม่ว่าเช่นไร น้องข้าเจ้าจะเป็นตายร้ายดี"ท่านแม่รู้ข่าวคงได้ล้มป่วยไปอีกคน ถึงกระนั้นก็ต้องตามน้องกลับมา


*************************************************​


"คุณหนูเจ้าคะ"

"พวกเจ้า ข้ายังไม่อิ่ม"แววตาทอดมองยามอาหารถูกจัดเก็บออกไปมันช่างปวดร้าวปานจะขาดใจตายลงให้ได้ อาหารของข้า นั่นเจ้าจะไปที่ใดกัน

"ไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นคืนนี้ท่านจะนอนไม่หลับ"แม้จะเห็นใจสักเพียงใด แต่สภาพร่างกายของคุณหนูก็ต้องมาก่อน ขืนเจ็บป่วยไข้ในช่วงเวลานี้คงไม่ดีนัก

"แต่หากข้าไม่อิ่มท้องแล้วข้าจะนอนหลับได้เช่นไร ท้องของข้าคงต้องร้องจนรุ่งเช้าเป็นแน่"ร่างบางลูบท้องตัวเองที่โป่งนูนขึ้นมาเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นชุดรัดรูปก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อร่างกายที่เล็กบาง

"คุณหนู"

"พวกเจ้า ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่"คุณชายที่ออกมาเดินเล่น ก็ต้องหยุดฝีเท้าลง เพลานี้ถึงเวลาที่จวนจะต้องเข้านอนแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังอยู่ที่ห้องอาหาร

"คะ...คุณชาย"

"คือ..คุณหนู"จะบอกได้เช่นไรดีว่า คุณหนูไม่ยอมกลับเข้าห้อง

"ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ"พลันสายตาไปเห็นเข้าก็เดินเลี้ยวเข้าไปด้านใน

"เจ้ายังไม่อิ่มอีกหรือ"เหล่านางทั้งหลายหลีกทางให้คุณชายขึ้นไปประทับบนเก้าอี้ แววตาที่ทอดมองทั้งสองท่านพุดคุยนั้นทำเอาอิ่มเอมใจเสียเหลือเกิน

"อันนี้ของข้า"

"ข้าไม่ได้มาแย่งของเจ้ากินเสียหน่อย แต่เวลานี้เจ้าควรจะกลับไปพักผ่อนได้แล้วกระมัง"หางที่กวัดแกว่งไปมา พยายามขู่ฟ่อ ช่างน่ารักเสียเหลือเกิน

"ข้ายังไม่อิ่มนี่ ท้องข้ายังหิว"พอเห็นหน้าเจ้า ข้าก็ยิ่งหิวมากกว่าเดิมเสียอีก

"คุณหนู"ท่านพูดอย่างนั้นได้เช่นไร ในเมื่ออาหารตั้งมากมายหมดไปตั้งครึ่ง

"ถ้าเจ้ายังไม่อิ่ม ข้าก็จะนั่งเป็นเพื่อนเจ้า"ถึงไม่ได้พูดอนุญาตคุณชายก็ยังคงนั่งประทับลงตรงหน้าอย่างมั่นคง

"ข้าไม่ต้องการ ท่านกลับไปเสียเถอะ"แล้วทำไมเจ้าถึงเอาแต่จ้องหน้าข้า ข้าจะกินลงได้เช่นไรหากยังคงถูกจ้องเช่นนี้

"ข้าไม่กลับ"

"ท่านช่างดื้อดึงนัก"ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะกลับเอง

"นั่นเจ้าจะกลับแล้วหรือ"

"ขะ...ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ คุณชาย คุณหนูรอด้วยเจ้าค่ะ"เมื่อเห็นคุณหนูเดินออกไป เหล่าสาวใช้ก็พากันกรู่ตามออกไปให้ทันเช่นกัน 

"คุณชาย ขอรับ"

"ข้าก็ต้องกลับไปนอนเช่นกัน"เขาก็แค่แวะส่งภรรยาที่น่ารักเข้านอน​เท่านั้นเอง

"ผมของคุณหนูช่างนุ่มลื่น กลิ่นหอมเหลือเกินเจ้าค่ะ"ช่างเป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้มาดูแลคุณหนู

"ท่านพ่อบอกว่า ผมของข้าเหมือนท่านแม่"

"ท่านแม่ของคุณหนู คงจะสวยมากเลยสินะเจ้าคะ"ถึงได้มีลูกน่ารักๆ เช่นคุณหนู

"แน่นอนท่านแม่ของข้าสวยดั่งดวงจันทร์ที่สุกสกาวบนท้องฟ้า ข้ารักท่านแม่มาก"

"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ทรงนอนเถิด"

"นี่ภรรยาหมายถึงสิ่งใด"พอทรงนอนลงบนที่นอนก็นึกขึ้นได้ ข้าได้ยินมา แต่ไม่มีใครบอกว่าหมายความว่าเป็นเช่นไร

"ภรรยาก็เปรียบเสมือนท่านแม่ของคุณหนูนะเจ้าคะ ท่านแม่ท่านพ่อของคุณหนูคือสามีภรรยากัน"

"ข้าไม่เข้าใจ แล้วทำไมพวกเขาถึงบอกว่าข้าเป็นภรรยา"ข้าไม่ใช่ท่านแม่เสียหน่อย ข้าจะเป็นเช่นนั้นได้

"คุณหนู ท่านช่างไร้เดียงสานัก แต่เมื่อถึงคราท่านจะเข้าใจเจ้าค่ะ แต่เพลานี้คุณหนูต้องเข้านอนก่อนเถิด"

"ข้านอนไม่หลับนี่ ข้าคิดถึงห้องนอนที่บ้าน แถมท้องของข้าก็เริ่มประท้วง"

"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ"นางเองก็เข้าใจความรู้สึกนั้นดี แต่เรื่องที่ท้องประท้วงนั้นทำเอานางแทบหลุดหัวเราะ คุณหนูช่างกินเก่งนัก ก่อนจะขอประทานอภัยลูบไล้ศีรษะของคุณหนูคล้ายกล่อมให้หลับ ใช้เวลาไม่นาน คุณหนูน้อยก็หลับสนิทไปเสียแล้ว

"คุณหนู อาบน้ำแต่งตัวได้แล้วเจ้าค่ะ"ได้เวลาแล้วที่จะต้องทรงเรียนหนังสือและกฏระเบียบของที่นี่

"ข้าเพิ่งหลับไปแค่แปบเดียวเองนะ"ข้ายังง่วงอยู่เลย ขอข้าหลับอีกสักพักเถิด

"ไม่ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวคุณชายก็จะมารับแล้ว"นั่นก็เพราะเมื่อคืนคุณหนูกลับมาเกินกว่าเวลานอนแล้ว ช่วงเช้าถึงได้เป็นเช่นนี้

"ทำไมข้าต้องไปกับคนเช่นนั้น ข้าไม่อยากไป"

"คุณหนูห้ามพูดเช่นนี้นะเจ้าคะ"คุณชายคือว่าที่สามีในอนาคต ภรรยาที่ดีต้องคอยดูแล ประคับประคองกันไปอีกยาวนาน 

"เดี๋ยวอาหารทรงจืดชืดหมดนะเจ้าคะ วันนี้วันดีสำนักครัวได้นำปลาย่างชั้นดีมา..."คุณชายทรงบอกมาว่าหากไม่ยอมเชื่อฟังก็ให้เอาอาหารมาล่อลวง และมันก็ได้ผลชะงักนัก คุณหนูน้อยรีบตื่นขึ้นมาทันที

"อาหารเช่นนั้นหรือ พวกเจ้ารีบๆ พาข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดได้แล้ว"ทำไมถึงไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ ข้าจะได้รีบตื่น

"เจ้าค่ะ"เห็นทีวันนี้คงไปก่อนเวลา

"นี่ข้าอยากกินอีก มีปลาย่างอีกหรือไม่"แค่นี้ไม่พอสำหรับท้องของข้าหรอก 

"ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวคุณชะ..."

"คุณท่านบอกให้คุณหนูตามไปที่ห้องตอนนี้"ไม่ทันได้พูดกล่าว เหล่าคนยามก็ตามมาเรียกเสียก่อน

"เอ๋ แต่คุณชาย..."ท่านสั่งไว้ว่าจะมารับคุณหนูที่นี่

"ไม่เป็นไร หมอหลวงแค่จะมาตรวจร่างกาย"คงใช้เวลาไม่นานนัก

"เจ้าค่ะ"

"นี่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียสักหน่อย ทำไมถึงต้องตรวจร่างกาย"ถึงปากเล็กๆ จะพูดไม่หยุดแต่หมอหลวงก็ไม่มีท่าทีว่าจะพูดตอบเช่นไร แต่ยังคงยิ้มไม่หุบกับคนช่างพูดช่างจา

"ท่านร่างกายแข็งแรงดี แต่การตรวจร่างกายนั้นก็จำเป็น"

"แล้วร่างกายของข้าเป็นเช่นไรบ้าง"หูเล็กๆ กระดิกไปมา ยามหมอหลวงหันไปจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ

"อืม ข้าจะเพิ่มยาบำรุงให้"

"แค่ยาบำรุงหรือ"

"...?"

"ทำไมไม่มีใครบอกข้าเลยว่า ให้เพิ่มอาหารบ้าง"ร่างกายเช่นข้าต้องเพิ่มอาหารสิถึงจะถูก ไม่เช่นนั้นท้องข้าจะประท้วงหรือไร

"คุณหนู"เหล่าสาวใช้ต่างกลั้นหัวเราะไม่ได้แล้ว ที่ได้ยินคำนี้จากปากของคุณหนู

"นี่ก็ได้เวลาอาหารว่างของข้าแล้ว ไปกันเถอะ"ข้าจำได้ ท้องข้ามันบอก

"เจ้าค่ะ"

"ท่านหมอหลวง ท่านคิดว่าเช่นไร"คุณท่านที่รออยู่ในห้อง รอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

"จากที่ข้าดูแล้วนั้น คุณหนูท่านนี้อายุพร้อมจะตั้งครรภ์แล้ว ข้าดีใจกับท่านด้วย"

"ข้าคิดว่าคงต้องรอเสียอีก"ได้ยินคำนี้แล้วก็ทำให้ความกังวลมลายหมดสิ้น ฟ้าดินยังคงเห็นใจเขา

"อายุของแมวนั้น แม้จะล่วงโรยไปแต่สภาพภายนอกจะไม่เปลี่ยนแปลงมากนักคุณหนูท่านนี้เองก็เช่นกัน ให้กินยาบำรุงเสียหน่อยก็เพียงพอแล้ว"

"พวกเจ้าได้ยินอย่างที่ข้าได้ยินไม่ เร็วเข้า รีบจัดหาฤกษ์แต่งงานให้ไวที่สุด!"

"ขอรับ!"


*************************************************​​


"นี่พวกเจ้า ข้าต้องทำเช่นนี้ถึงเมื่อไหร่"ทำไมถึงให้ข้ามาแช่อะไรเช่นนี้ตั้งนานสองนาน ข้าอยากออกไปข้างนอกแล้ว

"ไม่ได้เจ้าคะ นี่เป็นน้ำสมุนไพรจะช่วยให้ผิวของคุณหนูขาวผ่องจวนไปถึงงานมงคล"

"แล้วน้ำขมๆ นี่ข้าไม่กินไม่ได้หรือ"แค่ปลายลิ้นของข้าแตะมันเพียงเล็กน้อยข้าก็ไม่ไหวแล้ว 

"ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านต้องดื่มให้หมด"เป็นยาของท่านหมอหลวงที่กำชับเอาไว้ว่ายังไงก็ต้องดื่ม เพื่อให้สภาพร่างกายพร้อมก่อนการตั้งครรภ์

"ข้าไม่ชอบเลย"ข้าควรจะทำเช่นไรดี

"สมุนไพรใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวมานะเจ้าคะ"

"ข้าออกไปด้วยไม่ได้หรือ"ข้าไม่อยากแช่แล้ว ร่างกายของข้ามันอ่อนไปหมด

"ไม่ได้เจ้าค่ะ แล้วอย่าทรงไปห้องข้างๆ"

"ที่นั่นทำไม"หางและหูพร้อมเพียงกระดิกทีหนึ่ง 

"ไม่ได้นะเจ้าคะ"สาวใช้กำชับอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป

"ให้ข้ารอเฉยๆ ข้าเบื่อนี่"แล้วห้องข้างๆ มันเป็นเช่นไร ถึงห้ามข้าไป

ฟุดฟิด

"ทำไมกลิ่นช่างหอมเหลือเกิน"มันลอยมาจากห้องข้างๆ ข้า หรือในนั้นจะมีอาหารแสนอร่อย

"อาหารคุณชายเตรียมพร้อมแล้วขอรับ"เหล่าคนดูแล นำอาหารมาเสิร์ฟให้คุณชายถึงที่ห้อง เนื่องจากการแช่น้ำสมุนไพรยังคงดำเนินต่อไป

"พวกเจ้าออกไปได้แล้ว"เขาต้องการความเป็นส่วนตัว หลับตาลงดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้

"เจ้าจะเป็นเช่นไรบ้าง"เรียวปากคลี่ยิ้มระบายยามนึกถึงใบหน้าหวานของคนที่คำนึงถึง ยิ่งเผลอจินตนาการเรื่องเมื่อวาน ในใจก็อยากจะสัมผัสร่างกายบางเหลือเกินว่าจะเป็นเช่นไร ผมของเจ้า ผิวกายของเจ้า ข้าอยากจะแตะต้องมันเสียเหลือเกิน แต่ช่วงเวลานี้ข้าต้องคอยหักห้ามใจตัวเอง เจ้าจะรู้ไหมว่ามันช่างแสนทรมาน

"หืม ข้าบอกให้พวกเจ้าออกไปไม่ใช่หรือ"ทำไมถึงรู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างในห้อง

"พวกเจ้า!"

"อะ...อื้อ!"เพราะความตกใจอะไรบางอย่างรีบหลบ

"นั่นใคร"เพียงเงาแวบเดียว ทำให้คุณชายที่ลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วเข้าหากัน แม้จะถามออกไปเช่นนั้น แต่ความจริงเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นใคร หางสีขาวฟูฟ่องสั่นไหวไปมาหลังโต๊ะอาหาร หากจินตนาการต่ออีกนิดก็คงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเข้ามา

"ขะ...ข้าเอง ก็ข้าหิวนี่"ทำไมที่นี่ถึงมีอาหาร ห้องของข้าไม่มีเลย

"เป็นเจ้าเองหรือ"เสียงของคุณชายอ่อนลง มีเพียงระบายยิ้มอ่อนเมื่อได้ยินคำว่า อาหาร

"ข้ากินมันได้หรือไม่"ทำไมอาหารของเจ้าถึงดูน่ากินยิ่งนัก แล้วไหนเยอะแยะเช่นนี้เจ้าคงกินไม่หมด ข้าจะช่วยกินเอง 

'เอาสิ ตามใจเจ้าเลย"ร่างกายที่ปราศจากเสื้อผ้ากำลังนั่งอยู่ตรงหน้าของเขาอวดเรือนร่างที่แสนหมดจดงดงาม ทำไมเจ้าถึงไม่ระวังตัวเอาเสียเลย ข้าไม่ได้ทำผิดกฎอันใดฟ้าดินคงไม่กล่าวโทษข้า 


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น