ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 13:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8
แบบอักษร

กลับมาที่มุมมองของซาคุยะ 

ตอนนี้พวกเราได้เข้ามาในปราสาท 

เพื่อพบแม่ของยูริหรือพระราชินีของเมือง บริตัน 

ตึงงงง คลืนนนน 

โดยมี ยูริ เดินนำเข้าไปหน้า ตามด้วยยาเอะ ฉัน ลูลู่และลูน่า 

และตามด้วย หัวหน้าหน่วย กับเจ้าอดีตหัวหน้าหน่วย 

พวกเราเดินมาหยุดที่ประตูบานหนึ่ง 

"ห ให้พวกเราเข้าไปพบ ท ท่านราชินี ด้วยจะดีหรอคะ" 

"อืม ดีแล้วละ พวกซาคุยะ ช่วยชีวิตฉันไว้เลยนะ" 

"เชิญ ครับ องค์ราชินีกำลังรอพวกท่านอยู่" 

เอียดดดด คลืนนนนนนน 

เมื่อประตูเปิดพวกเราก็เดินเข้าไปในห้อง 

"ฉันกลับมาแล้วคะท่านแม่" 

"ฉันดีใจจริงๆนะที่เธอปลอดภัยกลับมา ยูริ" 

หญิงสาว​ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ พูดขึ้นมา 

ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วน่าจะอายุประมาณ30กว่าๆ 

เรเนีย ออเรนเฟร์ต Lv45 

อายุ 37ปี เพศ หญิง 

คลาส ราชินี(ผู้กล้า) 

มนุษย์ 

"ขอบคุณคะท่านแม่" 

มนุษย์ 

อายุ37บ้าแล้ว ถ้าฉันไม่มีสกิลตรวจสอบ แล้วดูจากใบหน้าเธอ ฉันคงคิดว่าเธออายุสัก24แน่ๆ 

"หนูก็คิดถึงท่านแม่คะ" 

ยูริวิ่งไปกอดแม่ของเธอ​ ทั้งสองกอดกันอยู่นานจนกระทั่ง 

"อะแฮ่ม ชั้นว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่านะ ตอนนี้เรามีแขกอยู่นะ" 

เมื่อราชินีพูดเช่นนั้นทั้งสองก็ผละออกจากกัน 

"อ๊ะ เอ่อ ทั้งสามคนนี่คือใครงั้นหรอยูริ" 

ราชินีถามยูริ 

"คือ พวกเค้าทั้งสามเป็นคนช่วยลูกไว้นะคะ ท่านแม่" 

"งั้นเหรอจ๊ะ เอ่อแล้วพวกเธอ" 

"ฉันมีชื่อว่า ซาคุยะ ค่ะ ท่านราชินี" 

ฉันพูดแนะนำตัวตามปกติ 

"ฉ ฉันช ชื่อว่า ลู ลูน่า ค่ะ ท่านราชินี" 

ลูน่าแนะนำตัวติดๆขัดๆนิดหน่อย 

แต่คนที่น่าเป็นห่วงคือลูลู่ 

"ฉ ฉ ฉัน ช ชื่อว่า ล ลู ลูลู่ ค-โอ้ย" 

ลูลู่เกร็งมากไปจนเผลอกัดลิ้นตัวเอง 

"คิก คิก คิก" 

นั้นทำให้ราชินีหัวเหราะออกมากับท่าทางของลูลู่ 

"คิก ขอโทษที่นะ เห็นท่าทางแบบนั้นของเธอมันน่ารักมากไปหน่อยนะ" 

"ฮึบ อ่าาาาา" 

ลูลู่สูดหายใจเข้าและออก 

"ฉันชื่อว่า ลูลู่ คะ ท่านราชินี" 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ซาคุยะ ลูน่า ลูลู่  ชั้นชื่อว่า เรเนีย ออเรนเฟร์ต แล้วก็เรียกชั้นว่าพี่เรเนียด้วยนะจ๊ะ" 

"เอ่อ เรื่องนั้นคงไม่ได้หรอกคะ พวกเราเป็นแค่ ประชาชนธรรมดาไม่สิทธิ์เรียกอย่างงั้นกับท่านหรอกค่ะ" 

ลูลู่พูดค้านคำขอของราชินี 

"งั้นก็ช่วยไม่ได้ ด้วยคำสั่งของราชินี ขอสั่งให้พวกเธอเรียกฉันว่า พี่เรเนีย" 

""ง๊ะ "" 

ราชินียิ้มออกมา 

"ค่ะ เข้าใจแล้วคะ พี่เรเนีย" 

"แห่มๆ ซาคุยะจังนี่น่ารักจริงๆเลย" 

พี่เรเนีย เข้ามากอดฉัน แล้วหันไปมอง ลูน่า กับ ลูลู่ 

""พ พี่เรเนีย"" 

"อืม ดีมาก ดีมาก" 

พี่เรเนีย ยิ้มออกมา 

"ท่านพี่ ท่านพี่กลับมาแล้วเหรอคะ" 

จู่ๆก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา โดยมีเมดคอยเดินตามหลังมาติดๆ 

แต่น่าแปลกที่เธอเดินโดยที่ยังหลับตาอยู่ 

"อ เอ่อนี่คือทำไม-" 

"คือเธอตาบอดตั้งแต่เกิดหนะจ้ะ" 

พี่เรเนียพูดขึ้นมา 

"ง งั้นเหรอคะ" 

"น นั้นใครเหรอคะ ท่านแม่" 

"เพื่อน ของยูริ และยังเป็นคนช่วยยูริด้วย หนะเอเลน" 

"เอ๊ะ เพื่อนของพี่หรอคะ ยินดีที่ได้รู้จักคะ" 

เอเลนโค้งขอบคุณ พวกเรา มันควรจะเป็นอย่างงั้นละนะ ถ้าไม่ใช่ว่าเธอกำลังหันผิดทางละนะ 

"คิก คิก เอเลน ผิดทางแล้วจ้ะ ข้างหลังนี่ต่างหากละจ้ะ" 

"ข ขอโทษคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉัน เอเลน ออเรนเฟร์ต คะ เรียกว่าเอเลน เฉยๆ ก็พอคะ" 

เอเลน ออเรนเฟร์ต Lv1 

อายุ 18ปี เพศหญิง 

คลาส องค์หญิง 

มนุษย์ 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเอเลน ฉันชื่อ ซาคุยะ" 

"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ ลูน่า" 

"ย ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อลูลู่" 

"ยินดีที่ได้รู้จักคะ พี่ซาคุยะ พี่ลูน่า พี่ลูลู่" 

"ขอ อนุญาตครับ" 

จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาในห้องเพิ่ม 

ชื่อ ?????  Lv5 

อายุ 29ปี เพศชาย 

คลาส- 

มนุษย์(ปีศาจ) 

เมื่อตรวจสอบผู้ที่เข้ามาใหม่ ฉันต้องตกใจกับส่งที่ปรากฏออกมา 

ถึงจะตกใจกับสิ่งที่เจอแต่ฉันต้องทำหน้านิ่งๆไว้ 

กลับมาที่มุมมองของคุโระ 

ชั้นกำลังเดินไปที่เมืองบริตันอย่างช้าๆ 

โดยชั้นกำลังอุ้ม รินที่กำลังนอนน้ำลายไหลอยู่ 

"ให้ตายสิตอนนอนนี่ช่างน่ารักจริงๆนะ น่าจับกดจริงๆเลยนะ" 

#นายท่านนี่ละก็ชอบทำแบบ Out Door สินะคะ# 

"ไม่อะชั้นชอบแบบโลลิมากกว่า เค้าว่ากินโลลิแล้วจะเป็นอมตะ หนะ" 

แต่อยู่ดีๆก็มีคนมาปรากฏตัวตรงหน้าชั้น 

"มีอะไรงั้นเหรอ ริกะ" 

คนที่ปรากฏตัวตรงหน้าชั้นคือ ริกะในร่างของหญิงสาว 

"คือที่เมืองบริตันมีพวกปีศาจแฝงตัวอยู่นะ คุโรคุง" 

"แล้วเธอจะมาบอกชั้นทำไมงั้นละ ริกะ" 

"นั้นก็เพราะว่าในตอนนี้ พวกซาคุยะจัง กำลังอยู่ในอันตรายไงละ" 

"งั้นเหรอ งั้นชั้นคงต้องรีบไปที่เมืองแล้วสินะ" 

"นี่เดียวก่อนสิฉันมีวิธีที่เร็วกว่าวิ่งไปนะ" 

"แล้ววิธีอะไรละ" 

"ถ้าอยากรู้ คุโระต้องทำตามความคำขอของฉันหนึ่งอย่าง" 

"ก็ได้แล้ววิธีไรละ" 

"ก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายยังไงละ อะมาสิเดียวชั้นพาไปเอง" 

เห้อ ไอ้เวทย์เคลื่อนย้ายหนะชั้นก็มีอยู่หรอก แต่ที่ไม่ได้นึกถึงมันเลย 

ยัยริกะยิ้มออกมา 

"เอาละไปกันเถอะ คุโระ" 

พูดจบริกะก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้าย ชั้นกับริน ไปยังปราสาทของเมืองบริตัน 

กลับมาที่มุมมองของซาคุยะ 

*จักรคุง : จะเปลี่ยนมุมมองไรนักหนา* 

"อ้าว อ้าว อ้าว อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะครับ" 

"อ๊ะ อาจารย์" 

"น่าเสียดายจริงนะครับ การที่ องค์หญิงยูริ ยังมีชีวิตอยู่แบบนี้นะครับ" 

"หมายความว่าไงเหรอคะ" 

"ก็เรื่องที่เกิดขึ้นมันคือฝีมือของผมเองละ​ อุตสาคิดแผนการณ์​มาอย่างดีแล้วแท้ๆ" 

*ไรท์ : ขี้เกียจหาบทพูดให้มัน เลยตัดให้ยอมรับแม่งเลย* 

พูดจบร่างของชายหมุ่น ก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง มีเขา2อันงอกขึ้นมา เหมือนเขาแพะ และมีหางงอกออกมาจากด้านหลัง 

และมีพลังปีศาจไหลออกมา 

ชื่อ ????? Lv 79 

ปีศาจ 

"ป ปีศาจจจ" 

ใครสักคนตะโกนขึ้นมา 

เจ้าปีศาจรวบรวมพลังเวทย์ไว้ที่มือแล้วยิงมันออกมา ใส่ยูริที่อยู่ใกล้ๆ 

ตูมมมม 

"ยูริ~~" 

"ว ว้าย ส เสียงอะไรนะคะ" 

"โฮ่ ไม่คิดว่าจะต้านการโจมตีนี้ได้นะท่านผู้กล้า" 

เมื่อควันจางลงตรงจุดที่ปีศาจยังเวทย์ใส่ยูริ มีโล่อันนึงตั้งอยู่แล้วคนที่ถือโล่อันนั้นคือ ยาเอะ 

ยาเอะ Lv37 

อายุ 18 เพศ หญิง 

คลาส ผู้กล้าโล่ 

มนุษย์(ต่างโลก) 

ถึงจะป้องกันไว้ได้ แต่สภาพของยาเอะในต้องนี้ถือได้ว่าแย่มากๆ 

เธอมีแผลไหม้บางส่วนอยู่บนร่างกาย 

"ย ยาเอะไม่เป็นไรใช่ไหม" 

"ฉ ฉันไม่เป็นไรยู- แค่กๆๆ" 

ปีศาจอาศัยจังหวะที่ยาเอะหันไปตอบยูริ มันต่อยเขาไปที่ท้องของเธอ 

"ยาเอะอดทนไว้ฉันช่วยเธอเอง" 

พี่เรเนีย เรียกดาบออกมาด้วยไอเท็มบ็อก และวิ่งไปหา ยาเอะ 

ปีศาจเห็นดังนั้นทำการรวบแขนทั้งสองข้างของยาเอะด้วยมือเพียงข้างเดียว 

"เอาสิเข้าได้เลยถ้าไม่ห่วงชีวิตของยัยนี่ละก็นะ 

พี่เรเนียที่กำลังวิ่งเข้าไป ก็หยุดวิ่ง 

"ชิ สกปรกที่สุด ใช้ตัวประกันแบบนี้หนะ" 

"หึจะบ่นไรก็เชิญ ขอแค่ชนะ จะทำยังไงก็ช่างมันสิ เอ้าโยนอาวุธมาทางนี้สะ ไม่งั้น ยัยผู้หญิงคนนี้ตาย" 

เคล้ง เคล้ง เกร้ง เกร้ง 

ทุกคนโยนอาวุธลงไปที่บริเวณรอบๆเท้าของปีศาจ 

"เอาละ เดินไปรวมกันที่ตรงนั้น แต่แย่ชายหญิงด้วยละ" 

พวกเราทำตามที่ปีศาจบอก 

"ทำดีมาก ดีมาก" 

ปีศาจพูดจบก็โยนยาเอะมาทางพวกฉัน 

"แล้วแกคิดจะทำอะไรกับพวกเราละ" 

"หึหึ ข้าจะใช้พวกผู้หญิงเป็นของเล่นของข้า จงดีใจสะเถอะ ส่วนพวกผู้ชาย ข้าทำให้พวกเจ้าเป็นทาสของข้า แล้วจะเอาเมืองนี้เป็น ฐานของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" 

"สุดยอดไปเลยหนิแล้วหลังจากนั้นละ" 

ฉันได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังออกมาจากหลังของเจ้าปีศาจ 

ลูน่ากับลูลู่เองก็น่าจะได้ยินด้วย เพราะทั้งสองคนมียิ้มออกมา 

"ข้าจะ- เอ๊ะ" 

ตุบ ตุบ 

จู่ จู่ หัวของเจ้าปีศาจก็หลุดออกจากบ่า และร่วงลงพื้น 

สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความตกใจให้กับทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ 

และร่างของปีศาจก็สลายหายไป 

"ริกะ อย่างน้อยเธอน่าจะให้เจ้านั่นพูดให้จบก่อนนะ" 

"ไม่เอาอะ มันน่ารำคาญ" 

ผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังของปีศาจที่ตายไปคือ ชายหญิงคู่นึง 

ซึ่งผู้หญิงนั้นฉันไม่รู้จัก 

แต่ผู้ชายนั้นคือ คุโระ 

ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาคุโระ 

"คุโระ~~~~~" 

กลับมายังมุมมองของคุโระ 

"คุโระ~~~~~" 

ซาคุยะวิ่งเขามาหาชั้น 

แต่พอซาคุยะนั่นวิ่งมาสักพักก็หยุดยืนอยู่หน้าชั้น 

ซาคุยะมองมาที่รินสลับกับชั้นและมองไปที่ยัยริกะ 

"น นี่ นี่นาย แค่แยกกันแปปเดียวนี่นายไปมีลูกกับผู้หญิงคนนี้แล้วเหรอ" 

"ปล่าวชั้นเก็บยัยนี่มาจากข้างทางหนะ และยัยนั้นก็คือ ริกะหนะ" 

"นายคงไมได้ทำไรแปลกๆกับริกะมาสินะ" 

"ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นละ" 

"ก ก่อ เพราะว่า ฉันมันอกแบนนี่น่า" 

ซาคุยะเอามือแตะหน้าหน้าอกตัวเอง 

"เอ๋คุย เรื่องไรกันอยู่เหรอทั้งสองคน" 

ลูน่าเดินเข้ามาหาชั้น 

"ว้าว น่ารักจังเลย เธอเป็นทาสของนายเหรอ" 

"ใช้แล้วละ แล้วเธอรู้ได้ไง" 

"ก็ปลอกคอไงละ มีแต่ทาสเท่านั้นละที่จะใส่ปลอกคอหนะ" 

"ยาเอะ เธอเป็นอะไรนะ" 

ขณะที่ชั้นกำลังคุยกับลูน่าอยู่ ยูริก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงที่ดังนิดๆ 

ชั้นวางรินลงบนพื้นแล้ว 

ชั้นเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น 

แต่ก่อนไปชั้นไม่ลืมที่จะใช้สกิล แย่งชิงสมบูรณ์ เอาเลเวลกับสกิลมันมาด้วย 

เมื่อชั่นเดืนมาถึง ชั้นเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น 

เธอมีผมสีดำ หน้าตาดูซีดมากๆ 

"โอ้ แย่มากๆเลยนะเนี่ย" 

ริกะพูดขึ้นหลังจากเห็นสภาพของหญิงสาว 

"เธอรู้งั้นหรอว่าทำไมนะ" 

"ใช่ ฉันรู้ มันเป็นพิษที่ร้ายแรงมากเลยละ ร้ายแรงถึงขั้นที่ตายได้เลยละ" 

"แล้ว แล้วคุณมีวิธีที่จะช่วยเธอไหมคะ" 

ยูริถามริกะอย่างคาดหวัง 

"ขอโทษ ด้วยนะแต่ฉันไม่รู้หรอกนะ" 

"ง งั้นเหรอคะ" 

ยูริก้มหน้าลงมองดูยาเอะ 

"ฮึก ฮึก ฮึก ข ขอโทษนะยาเอะ เพราะเธอปกป้องฉัน ฉันขอโทษนะ" 

ชั้นยืนดูสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนกับมันไม่ใช่เรื่องของที่ชั้นจำเป็นต้องสนใจ 

แม้ว่าคนที่กำลังจะตายจะเป็นคนจากต่างโลกเหมือนกับชั้นก็ตาม 

"นี่ ๆคุโระ นายจะไม่ช่วยยาเอะหน่อยเหรอ" 

"ทำไมละ" 

"ก็ยาเอะหนะเธอเป็นผู้กล้ามาจากต่างโลกเหมือนกับนายนะ" 

"จริงอยู่ที่ชั้นกับผู้หญิงคนนั่นมาจากต่างโลกเหมือนกันแต่ชั้นก็เป็นจอมมารนะส่วนเธอคนนั้นก็เป็นผู้กล้า" 

"งั้นเหรอ งั้นก็ได้ ฉันจะช่วยเธอเอง" 

พูดจบซาคุยะก็หยิบขวดโพชั่น ที่ชั้นให้เธอไว้ออกมา 

หมับ 

ชั้นจับไปที่แขนของซาคุยะ 

"นั้นเธอคิดจะทำอะไร" 

"ก็ในเมื่อนายไม่ยอมช่วยฉันก็จะเป็นคนช่วยเอง" 

"ชั้นคงให้เธอทำอย่างงั้นไม่ได้หรอกนะ" 

ชั้นบีบแขนของซาคุยะ 

"อ อึก อือ อืออออออ" 

จุดที่ชั้นบีบนั้นมีเส้นประสาทอยู่ 

ซึ่งมันทำให้ซาคุยะนั้นเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เจ็บจนไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ 

ที่ดวงตาของซาคุยะเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด 

"เห้อ ก็ได้ชั้นจะปล่อยให้เธอทำแต่ชั้นมีข้อแม้อยู่" 

ชั้นปล่อยมือจากแขนของซาคุยะ 

"เธอต้องใช้อันนี้แทน" 

ชั้นยื่นขวดโพชั่นให้ซาคุยะ2ขวด 

ซึ่งมีขนาดเพียงแค่1/3ที่ให้พวกซาคุยะไป (ใช้ได้แค่1ครั้ง) 

"อ อูย มันคืออะไร" 

"มันก็คือโพชั่นที่ชั้นให้พวกเธอไปนั้นละ แต่ชั้นทำให้มันมีผลคือ ทำให้เลเวลของผู้ดื่มเหลือแค่1 ส่วนอีกขวดเอาไปดื่มแก้ปวดสะ" 

ซาคุยะมองมาที่ชั้น 

"มันก็แค่กันไว้ก่อนหนะ" 

"หึ ก็ได้ แต่นายต้องทำตามที่ฉันขอร้อง1อย่าง" 

"ได้สิ" 

ซาคุยะหยิบโพชั่น2ขวดในมือชั้นไป 

แล้วเดินไปหา ผู้กล้าหญิงที่นอนอยู่แล้วให้เธอดื่มยา 

หลังจากนั้นผู้กล้าหญิงก็ลุกขึ้นมา 

"ขอบคุณมาเลยนะ ซาคุยะ " 

"ไม่เป็นไรหรอก แต่ยาเอะ ฉันมีเรื่องจะบอกเธอหน่อยนะ" 

"เรื่องไรหรอซาคุยะ" 

"คือไอ้โพชั่นอันนี้มันมีผลที่ทำให้ผู้กินเข้าไปจะทำให้เลเวลลดลงเหลือ1หนะ" 

"ง งั้นเหรอ แต่ช่างเถอะ เลเวลหนะค่อยเก็บใหม่ก็ได้ละนะ" 

"ง งั้นเหรอ อะจริงสิ เอเลน ดื่มยานี่สิ" 

ซาคุยะ นำโพชั่นไปวางไว้ในมือของหสาวที่ชื่อเอเลน 

ถ้าดูจากชื่อแล้วคงเป็นน้องสาวของยูริสินะ 

เอเลนรับสิ่งที่ซาคุยะนำมาวางไว้แล้วกระดกมันทันที่ 

'เห้ๆ ไม่เชื่อคนง่ายไปหน่อยหรอ นั้นหนะ' 

"เอาละทีนี้ลองลืมตาดูสิ" 

เอเลนลืมตาขึ้นมา 

"แล้วเป้นไงมั้งละ" 

"คะ ฉ ฉันมองเห็นแล้วคะ ขอบคุณมากเลยนะคะ" 

เอเลนร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ 

คนอื่นๆก็เดินไปรุมล้อมเอเลน แต่ชั้นไม่ได้เข้าไปด้วย 

ริกะเดินมาหาชั้น 

"เอาละงั้นฉันก็ขอตัวก่อนละ ส่วนเรืองคำขอเอาไว้คราวหน้าละกัน" 

ริกะพูดจบก็หายตัวไป 

แล้วซาคุยะก็เดินมาหาชั้น 

"ความต้องการของฉันคือ ฉันอยากจะ" 

"อะไรละ" 

"ฉันอยากจะ........" 

########### 

จบตอน 

ความคิดเห็น