ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา

คำค้น : ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2560 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา
แบบอักษร

ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา

*************************************************


"คุณหนูเจ้าคะ ได้โปรดยอมอาบน้ำเถอะนะเจ้าคะ"เดี๋ยวจะต้องไปพบท่านหัวหน้าใหญ่แล้ว นี่ก็ใกล้เวลามาเต็มที 

"ข้าอยากกลับบ้าน พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถอะนะ"ที่นี่ที่ใดกัน มีแต่ผู้คนที่ไม่คุ้นเคย ข้าคิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ อาเปา อาชา ท่านอาจารย์ และพี่เลี้ยงของข้า พวกเขาคงเป็นห่วงข้าแล้ว

"คุณหนู"เหล่าสาวใช้มองร่างบอบบางที่คลอหน่วยไปด้วยน้ำตา ช่างน่าสงสารจับใจเสียเหลือเกินที่ต้องพลัดพรากจากครอบครัวมาอยู่ในที่แห่งนี้เพียงตัวคนเดียวแต่ทำยังไงได้ในเมื่อคุณชายของเขาถูกอกถูกใจเลือกมาเป็นคู่ครองแล้วก็ไม่อาจแปรเปลี่ยน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พวกเจ้า ส่งคุณหนูท่านนั้นออกมาได้แล้ว"เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำเอาเหล่าสาวใช้ต่างตกใจ ที่ยังไม่ได้ทำการอันใดเสร็จเลยแม้แต่น้อย คุณชายน้อยก็มารับเสียแล้ว

"คะ...คือ คุณชายเจ้าคะ"นางเดินออกไปอย่างรู้สึกผิด ที่ท่านเพรียบพร้อมแล้วแต่คุณหนูกลับยัง

"เกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ"เสียงอันสุขุมนุ่มลึก สายตาที่ทอดมองยาวเข้าไปในห้อง ก็ทำเอาคุณชายน้อยถึงกับคลี่ยิ้มออกมา ไม่ต้องให้นางได้กล่าว ก็รู้ได้ทันที 

"พวกเจ้า..."คุณชายยกมือห้ามปราม ทั้งที่กำชับให้รีบอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อพาไปพบท่านพ่อ แต่กลับยังเป็นเช่นเดิม

"เดี๋ยวข้าจัดการเอง พวกเจ้าออกไปรอหน้าห้องเถิด"หากช้ากว่านี้เดี๋ยวไม่ทันการ ท่านพ่อจะตำหนิเอาได้

"แต่...คุณชาย"พวกบ่าวต่างพากันตกใจเมื่อได้ยินคำสั่งเช่นนี้

"ข้ารู้ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลอันใด"เขาเองก็รู้ดีว่าการที่ถูกเนื้อต้องตัวเจ้าสาวก่อนวันแต่งงานเป็นเรื่องต้องห้าม ก็ใช่ว่าเข้าไปแล้วจะแตะต้อง

"จะ...เจ้าค่ะ"ในเมื่อเป็นคำสั่งก็พากันกรู่ออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงสิ่งมีชีวิตสองสิ่งเท่านั้นที่เผชิญหน้าต่อกัน แต่หากสิ่งหนึ่งในนั้นกลับไม่ได้ทอดมองมาทางเขา แววตาอันงดงามมองทอดไปยังหน้าต่างที่มีจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์ที่ลงกระทบผิวกายที่ขาวผ่องมันดูเจิดจ้าสวยงามยิ่งนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มตามวัย แก้มขาวมีเลือดฝาด ขนตาแพรยาวที่ทอประกายยามกระพริบตา ขนาดสาวงามที่เขาเห็นมานักต่อนักยังไม่มีใครเทียบได้เลย นี่นะหรือเผ่าพันธุ์แมว ที่ในตำรากล่าวไว้ว่า เป็นสัตว์ที่เหย่อยิ่งยโส อวดดี จองหอง แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นเพียงแมวน้อยตัวเล็กๆ ที่แสนน่าทะนุถนอมเสียมากกว่ากระมัง

"ท่านพ่อ ข้า..."เสียงที่เอ่ยออกมามันแฝงคะนึงไปด้วยความคิดถึง คุณชายน้อยพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่กำลังจะกล่าวออกมาประโยคหลังจากนี้ด้วยรอยยิ้มเจือจาง

"ข้าหิวเหลือเกิน กระเพาะของข้ามันกำลังเรียกร้องหาอาหาร ข้าควรจะทำเช่นไรดี"

"หิว"เขาอยากจะหัวเราะเสียเหลือเกินกับประโยคที่ได้ยิน อาหารที่ลานกว้างที่หมดไปตั้งครึ่ง ไม่ได้ทำให้แมวตัวน้อยเช่นนี้อิ่มได้อีกหรือ 

"จะ...เจ้าเข้ามาได้เช่นไร"เพราะได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคน ทำเอาร่างบางหันมามองอย่างตกใจ ที่ว่าพวกนางหายไปไหนกันหมดถึงได้ให้ข้าอยู่กับชายผู้นี้เพียงลำพัง

"ทำไมเล่าที่เป็นข้า เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้าอย่างนั้นหรือ"แก้มสองข้างตอนนี้กำลังพองลมจ้องมาทางเขาช่างน่าเอ็นดู แบบนี้ชักอยากจะใช้นิ้วไปจิ้มสักทีสองทีแต่ก็ต้องหยุดความคิดลงเสียก่อน

"เจ้ากักขังข้า"เพราะเจ้าคนเดียว ข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ จะให้ข้าดีใจได้เช่นไรที่ได้พบเจอ

"ข้ากักขังเจ้าเสียเมื่อไหร่ ที่นี่เจ้ามีอิสระเต็มที่"

"ข้าไม่ต้องการ"อิสระในที่แห่งนี้ มันจะมีความหมายเช่นไรกัน

"แล้วสิ่งที่เจ้าต้องการคือสิ่งใด"

"ข้า..."

โครก ครากก

"ฮ่าๆๆ นี่เจ้า"วันนี้ทำไมข้าถึงได้หัวเราะและยิ้มกับการกระทำของเจ้าเสียทุกอย่าง ทั้งที่ข้าแทบจะไม่ยิ้มหรือหัวเราะบ่อยๆ เช่นนี้มาก่อน ช่างน่าสนใจ น่าสนใจ

"ท่านหัวเราะข้า"แก้มที่มีเลือดฝาดเล็กน้อย คราวนี้มันแดงสุกยิ่งนัก

"ข้าแค่เพียงล้อเจ้าเล่นไม่ได้อยากทำให้เจ้าโกรธ แต่ตอนนี้เจ้าต้องการอาหาร ข้าพูดถูกหรือไม่"

"ชะ...ใช่ ตอนนี้ท้องข้าก็หิวจวนจะขาดอยู่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรตกถึงท้องข้าต้องตายแน่ๆ"จะปฏิเสธก็กระไร เรื่องปากท้องเป็นสิ่งสำคัญ ข้าจะไม่พูดโกหกแน่นอน

"งั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้ากับเจ้ามาทำข้อตกลงกันเสียก่อน"

"ท่านจะให้ข้าทำสิ่งใด"

"ชุดตรงมุมนู้นเจ้าจงหยิบมาใส่เสีย แล้วไปกับข้า"มือที่ผายออกไปยังมุมห้อง มีชุดคลุมบางสีขาวตกแต่งด้วยลวดลายดอกไม้สีแดงอันแสนงดงาม มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่ไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป ถ้าหากไปอยู่บนเรือนร่างของคนตัวบางต้องดูเจิดจรัสไม่มีใครเทียบในค่ำคืนแห่งนี้ แน่นอนเขาเป็นคนเลือกชุดนี้เองกับมือ

"ถ้าข้าทำตาม ท่านต้องสัญญาว่าจะให้ข้ากินอาหารอร่อยๆ"ชุดนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของแมวน้อยที่หิวโหย ในหัวของเขาคิดถึงเพียงอาหารอันแสนเอร็ดอร่อยเหมือนดั่งลานกว้างเมื่อกี้เสียมากกว่า

"ได้ ข้าสัญญา"

"งั้นได้ ข้าจะไปกับเจ้าและสวมชุดตรงนู้น"


*************************************************​


"ท่านพ่อ ข้าขออนุญาต"เมื่อเตรียมการอันเสร็จสิ้น คุณชายก็เดินนำมาถึงห้องโถงใหญ่ตามธรรมเนียมพิธี ยืนรอให้ด้านในอนุญาต

"คุณหนู สวยมากเลยเจ้าค่ะ"ขนาดยังมีหูกับหางยังน่ารักได้ขนาดนี้ อีกสองสามปีคงไม่มีใครเทียบได้เป็นแน่แท้

"ทำไมข้าต้องใส่ชุดนี้"ริวจำได้ว่านี้เป็นชุดที่ท่านพี่ชอบใส่ แต่ท่านพี่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ใส่เหมือนกัน แต่พอทอดมองดูเหล่าคนที่เดินตามมาก็ไม่มีใครใส่แบบนี้สักคนเดียว

"ท่านหลอกข้า!"

"ข้าไม่ได้หลอกเจ้า ข้าจำคำสัญญาของข้าได้"ข้อแลกเปลี่ยน เจ้าใส่ชุดนี้ส่วนข้าก็จะให้เจ้ากินอาหารที่เจ้าอยากกิน ไม่มีอะไรที่ผิดแผก

"ข้า..."ในเมื่อไม่มีข้อโต้แย้งก็ทำได้แต่เชิดหน้าไปอีกทาง 

"เจ้าช่างน่าตีนัก"ถ้าหากแตะเนื้อต้องตัวได้ เขาคงจะจับมาตีก้นสักทีสองที เอาเถอะก็ใช่ว่าจะต้องรอตลอดไปถึงครานั้นเขาคงได้ทำอย่างที่พูดจริงๆ เสียที

"เข้ามาได้"เมื่อเสียงจากด้านในตระโกนออกมา ก็สงบเสงี่ยมลงทันที 

"คุณหนู เข้าไปสิเจ้าคะ"เหล่าสาวใช้พยายามดันคุณหนูให้เดินตามคุณชายเข้าไป แต่ใบหน้าที่เอาแต่ส่ายไปมา ทำให้ดูน่าเอ็นดูจับใจ

"ข้า...พวกเจ้าไม่เข้าไปด้วยหรือ"ทำไมข้าต้องไปกับคนผู้นั้นเพียงสองคน

"ไม่ได้เจ้าค่ะ เหล่าพวกข้าจำเป็นต้องรอที่นี่"ข้างในมีเพียงคนที่ได้รับเชิญเท่านั้น เหล่าผู้ดูแลไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปได้

"มากันแล้วหรือ"คนที่เป็นใหญ่ที่สุดภายในห้องยิ้มกว้างอย่างปลื้มใจที่ลูกชายคนเล็กพาเจ้าสาวที่เขาเลือกมาเสียที

"ขอรับ ท่านพ่อ"

"แล้วไหน คนของเจ้า"ผู้เป็นพ่อกวาดสายตามองทอดออกไปก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าใครจะตามเข้ามา

"เดี๋ยวข้าขอตัวออกไปตาม"คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้

"คุณหนู เข้าไปได้แล้วเจ้าค่ะ"เหล่าสาวใช้ต่างพากันให้กำลังใจ ลูกแมวน้อยเอาแต่สั่นเทาไปมา หูตกลงอย่างน่าสงสาร

"ข้าไม่ไปไม่ได้หรือ ในนั้นมีแต่..."แค่แวบเดียวที่เห็นก็รับรู้ถึงสายตาที่จ้องมอง ไม่ไหว ข้ากลัวคนพวกนั้น

"เจ้ารีบตามข้าเข้ามา"คุณชายที่ออกมาตาม รีบเรียกให้เข้ามาข้างใน 

"คุณหนูคงกลัวนะเจ้าค่ะ"ดูสิตัวสั่นกลัวใหญ่แล้ว

"แต่ยังไงก็ต้องเข้าไป"ไม่เช่นนั้นจะไม่ถือว่าเสร็จพิธี

"หรือเจ้าไม่อยากกินอาหารรสอร่อย"

"ขะ...ข้าอยากสิ"ท้องข้ามันร้องจวนจะบิดอยู่แล้วตอนนี้

"ในนั้นมีอาหารมากมายให้เจ้ากิน แถมข้าได้ข่าวมาว่า อาหารที่อร่อยรสเลิศมากที่สุดก็ถูกส่งมาที่นี่"ถึงจะไม่ใช่คำพูดที่ถูกที่สุดแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว

"จะ...จริงหรือท่านคงไม่ได้หลอกข้า"อาหารรสเลิศจะต้องอร่อยกว่าที่ข้ากินไปแน่แท้

"ข้าจะหลอกเจ้าเช่นนั้นทำไม ถ้าหากช้ากว่านี้บางที่อาจ...'

"ข้าจะไปกับท่าน"

"คุณชาย"เหล่าคนใช้ต่างพากันยิ้มขัน ที่สามารถพาคุณหนูเข้าไปได้เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยค แถมยังพูดถึงเรื่องอาหารเสียด้วย

"มาแล้วขอรับ ท่านพ่อ"คุณชายเคารพท่านพ่ออีกครั้งก่อนจะนั่งลงต่อหน้า พร้อมกับหันไปบอกให้ว่าที่ภรรยานั่งลงข้างๆ เช่นกัน

"เอ๊ะ! คุณชาย นี่มันเผ่าพันธุ์แมว"คนที่ขึ้นชื่อว่าท่านแม่ลอบมองคนที่นั่งข้างๆ ลูกชาย ก่อนจะต้องเอะใจ เมื่อเห็นหูกับหางที่กำลังสั่นไหวไปมา แถมยังเป็นสายพันธุ์ที่แทบจะหายากที่สุดบนผืนแผ่นดินแห่งนี้ ไปเจอได้เช่นไร ทั้งที่หลายร้อยปีมานี้เผ่าพันธุ์นี้แทบจะไม่ออกมาให้พบเจอ

"ใช่แล้วท่านแม่ คนที่ข้าเลือกคือเผ่าพันธุ์แมว"

"ละ...ลูกคงไม่ได้เข้าใจผิดอันใด"การเลือกคู่ครองเพื่อให้กำเนิดทายาทนั้นต้องมาจากเผ่าพันธุ์เดียวกันถึงจะให้กำเนิดสายเลือดบริสุทธิ์ หากเป็นเช่นนี้เกรงว่า เด็กที่คลอดจะต้องกลายเป็นลูกผสม

"ข้าเลือกของข้าเอง ข้ารู้เรื่องนั้นดี"

"ฮ่าๆๆ เจ้านี่ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"จากสถานการณ์ตรึงเครียดก็บังเกิดเสียงหัวเราะออกมา มันยิ่งทำให้ภายในห้องเงียบกริบ

"ท่าน ทำไมท่านถึงไม่ห้ามปรามลูก"แม้ในยุคนี้ชาย หญิง สามารถให้กำเนิดทายาทได้ก็ใช่ว่าการผสมข้ามเผ่าพันธุ์จะไม่เสี่ยง

"อย่ากังวลไปเลยนายหญิง ถ้าหากลูกเลือกแล้วข้าก็จะไม่ห้าม"

"ท่านคิดอะไรของท่านอยู่กันแน่"นายหญิงของบ้านมองอย่างไม่เข้าใจกับผู้เป็นสามี แต่หากคนที่ตัดสินใจลงความเห็นว่าผ่านก็คงไม่มีโต้แย้งได้

"เจ้าชื่ออะไร เจ้าแมวน้อย"

"ขะ...ข้าชื่อริว ข้าเคารพท่าน"

"ช่างน่าเอ็นดูเสียจริงหากเจ้าเลือกแล้วก็จงดูแลให้ดี"แม้ว่าจะดูเด็กไปหน่อยแต่ใช่ว่าจะตั้งครรภ์ไม่ได้หาหมอหลวงดีๆ สักสองสามคนมาดูแลก็คงจะได้ อ่า ตอนนี้ข้าต้องออกไปดูฤกษ์งานแต่งงานเสียก่อน 

"ข้าหิวแล้ว ข้าอยากออกไปข้างนอก"เจ้าหลอกข้าไหนว่าที่นี่มีอาหารรสเลิศ ที่มีก็แค่ขนมสองสามชิ้นและน้ำชาที่ข้าดื่มกินจนหมดแล้วตั้งแต่ก้าวเข้ามามันไม่ได้ทำให้ข้าอิ่มท้องเลย ถึงแม้รสชาติมันจะอร่อยมากก็ตามทีเถอะ

"ฮ่าๆๆ จะไปไหนก็ไป เจ้าก็อย่าปล่อยให้ว่าที่ภรรยาของเจ้าต้องท้องหิว เขาจะหาว่าข้าเลี้ยงดูไม่ดี"

"ภรรยา"มันคือสิ่งใดกัน ข้าไม่เข้าใจคำนี้

"งั้นลูกขอตัวขอรับ"

"นี่ อาหารของข้าล่ะ"พอเดินตามออกมา เรียวปากบางก็พูดถึงอาหารไม่หยุด

"เจ้าเอาของเหล่านั้นไปเก็บไว้ตรงไหน"คุณชายส่ายหน้าไปมา พอมองรูปร่างคนที่เดินตามมาก็ยิ่งแปลกใจ ร่างกายเล็กบางขนาดนี้ เอาอาหารไปเก็บไว้ส่วนไหนเสียหมด

"เจ้าว่าข้ากินเยอะหรือ"

"เจ้าก็รู้ตัวหนิ"

"จะ...เจ้า!"

"หึหึ"ด้วยความที่เผลอพลั้งมือ ปลายนิ้วจึงสัมผัสโดนปลายผมที่ปลิวมาตามลม เพียงแต่สัมผัสอันแผ่วเบาก็รับรู้ได้เลยว่ามันช่างนุ่มนวล

"คุณชาย"

"ข้าไม่ได้สัมผัสร่างกายเสียหน่อย พวกเจ้าจะตื่นตระหนกไปทำไม"เกือบไปแล้วก่อนจะรีบเก็บมือเข้าที่เดิม ถ้าไม่มีเสียงเรียกเขาคงลืมตัวทำมากกว่าเมื่อกี้


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif

ความคิดเห็น