ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 1 : งานเทศกาล

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 1 : งานเทศกาล

คำค้น : ​ตอนที่ 1 : งานเทศกาล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2560 11:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 1 : งานเทศกาล
แบบอักษร

ตอนที่ 1 : งานเทศกาล

*************************************************


"คุณหนู อย่าวิ่งแบบนั้นสิเจ้าคะ"เหล่าคนใช้ต่างพากันตกใจเมื่อคุณหนูน้อยวิ่งซุกซนไปมาภายในคฤหาสถ์ อาจจะเพราะด้วยวัยและสายเลือดแต่ยังไงก็ต้องห้ามปราม เพราะอาจจะเกิดอันตรายกับคุณหนูของเขาได้

"ก็ข้าเบื่อหนิ แล้วนั่นพวกเจ้าจะไปที่ใดกัน"เห็นของพะลุงพะลังเต็มไปหมด ก็มองอย่างสงสัยว่าของเหล่านี้เป็นของใครกัน

"เออ...ของคุณท่านนะเจ้าค่ะ"

"ท่านพ่อนะหรือ พาข้าไปด้วยสิ"ไม่ได้เจอท่านพ่อเสียนาน ริวจะไปไหว้ท่านพ่อ

"อะ...คุณหนูรอด้วยเจ้าค่ะ!"

"ท่านพ่อ ข้ามาแล้ว!"พอถึงห้องโถงใหญ่ก็รีบวิ่งเข้าไปอย่างเคยตัว แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยเหล่าคนไม่คุ้นเคย

"ขอประทานอภัยเจ้าค่ะ ที่ไม่ได้ห้ามคุณหนู"เหล่าคนใช้ที่ตามมาทีหลังก้มหัวลงอย่างรู้สึกผิด ทั้งที่นายท่านมีแขกต่างบ้านต่างเมืองมา

"ไม่เป็นไร พวกเจ้าเอาของวางไว้ตรงนั้น"

"เจ้าค่ะ"

"อ่า นี่ลูกชายคนเล็กของเจ้าหรือ"น้ำเสียงที่ดูสนิทสนม แววตาที่ทอดมองเด็กชายมันดูเอ็นดูเสียเหลือเกิน

"ใช่แล้วสหายข้า มานี่สิริว พ่อมีใครจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก"ผู้เป็นพ่อเรียกให้ลูกชายมานั่งด้านข้างที่ว่างอยู่ 

"ข้าขอทำความเคารพ"

"ไม่ต้องมากพิธี เสียดายที่ลูกชายของข้าไม่ได้มาด้วย"ไม่เช่นนั้นเขาสองตระกูลอาจจะได้สานสัมพันธ์อันดีต่อกัน

"ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือ"ผู้เป็นนายใหญ่พูดขึ้นอย่างเข้าใจความหมายนั้นดี ก่อนจะบังเกิดเสียงหัวเราะภายในห้อง

"ฮ่าๆๆ เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง ไม่เสียแรงๆ ที่เป็นสหายของข้า"

"ท่านพ่อ"ท่านพูดถึงเรื่องอันใดกัน ทำไมถึงเอาแต่หัวเราะเช่นนี้เล่า


*************************************************​


"คุณหนูได้เวลาเรียนแล้วนะเจ้าคะ"

"เรียนอีกแล้วหรือ แล้ววันนี้ข้าต้องเรียนสิ่งใดกัน"

"วันนี้เป็นเรื่องของหมาป่าเจ้าค่ะ"

"เอ๋ หมาป่าคือสิ่งใด"เขารู้เพียงว่าตัวเขานั้นเป็นเผ่าพันธ์แมว ถึงได้มีหูมีหางแบบนี้ไงล่ะ แต่ท่านพ่อบอกว่าถ้าโตขึ้นข้าจะสามารถควบคุมมันได้ 

"นี่เจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูเจอมันเข้า ต้องอยู่ให้ห่าง วิ่งหนีได้ก็จงวิ่งเพราะมันทั้งแสนน่ากลัวและร้ายกาจ"แถมเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด ทั้งในเรื่องพลังและอำนาจ เผ่าพันธ์ุเช่นเราไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลย

"เจ้าหลอกข้า"ภาพที่มองดูไม่ได้น่ากลัว ไม่เห็นต่างจากข้าเท่าไหร่ มีหูมีหางเหมือนกัน แล้วก็ตัวใหญ่กว่าเท่านั้นเอง

"แล้วเมื่อไหร่ท่านพี่จะกลับมา"ริวเบื่อแล้ว ท่านพี่บอกว่าจะพาไปข้างนอก ไปที่ที่สนุก

"เออ...เดี๋ยวท่านรินก็มาแล้วเจ้าค่ะ"

"นั่นเสียงของท่านพี่ใช่หรือไม่!"พอได้ยินเสียงคนมากมายที่ไกลออกไป ก็รีบวิ่งไปหาโดยไม่สนใจแม้สิ่งที่กำลังเรียน

"คุณหนู เรียนก่อนเจ้าค่ะ คุณหนู!"เป็นเช่นนี้อีกแล้วหรือ

"ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว!"

"เป็นเด็กดีหรือไม่ วันนี้"เมื่อเห็นน้องชายมารับ คนเป็นพี่ก็ยิ้มชื่น

"ข้าเป็นเด็กดี วันนี้ท่านพี่ต้องพาข้าออกไปข้างนอกตามสัญญา"แววตาเปล่งประกายที่มองพี่สาวของตัวเองนั้น มันช่างเจิดจ้าและน่าเอ็นดู

"ไปข้างนอก"

"ที่ท่านสัญญากับข้าไว้วันนั้น ท่านจำไม่ได้หรือ"

"ขะ...ข้าจำได้ แต่วันนี้พี่..."จะบอกได้อย่างไรว่าวันนี้เขานัดกับคนรักจะไปเที่ยวด้วยกัน แล้วน้องชายเล่าเขาจะบอกว่าอย่างไรดี

"ท่านพี่"

"นั่น อาเปากับอาชา มานี่หน่อยสิ"

"เรียกข้ามีอะไรหรือ พี่ใหญ่"อาเปากับอาชามีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของริว เช่นนี้ก็สามารถวางใจได้

"คืนนี้เจ้าช่วยไปงานเทศกาลเป็นเพื่อนริวได้หรือไม่"

"งานเทศกาลข้าไปได้หรือ"ส่วนใหญ่คนที่อยู่ในที่นี้จะถูกจำกัดเรื่องบริเวณ จึงไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ การได้ออกไปเที่ยวในงานเทศกาลนั้นถือได้ยาก

"ได้สิ ข้าอนุญาตแต่ต้องพาริวออกไปด้วย"ขืนปล่อยให้น้องชายออกไปเอง มีหวังได้ก่อเรื่องเป็นแน่แท้

"ได้เลยพี่ใหญ่ ข้าจะดูแลริวเป็นอย่างดี"เมื่อแลกกับการได้ออกไปข้างนอกแล้วถือว่าคุ้มค่าเสียทีเดียว

"งั้นข้าไปเตรียมตัวก่อน คืนนี้เราจะออกไปกัน"

"ท่านพี่ ท่านไม่..."ทำไมถึงได้พูดเช่นนั้นเล่า ใจข้าอยากไปกับท่านพี่

"ไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวก็อดได้ไปเสีย"นางลูบหัวของผู้เป็นน้องอย่างรักใคร่ ในใจแอบรู้สึกผิดเช่นกัน เอาไว้ครั้งหน้าพี่เจ้าจะไถ่โทษพาไปกินของอร่อยๆ แล้วกัน


*************************************************​


งานเทศกาล

"ที่นี่นะหรืองานเทศกาล"มันช่างดูสนุก แถมผู้คนมากมาย อาหารเลิศรสส่งกลิ่นหอมยวนใจ

"ริว เจ้ามาเดินใกล้ๆ ข้า"พวกเขาออกมาเพียง 3 คนพี่น้องเท่านั้นไม่ได้มีใครตามมาให้วุ่นวาย การดูแลจึงต้องไม่ให้ห่างสายตาโดยเฉพาะน้องเล็กที่ดูซุกซนเสียเหลือเกินกับการมาในงานครั้งนี้

"พี่อาเปา พี่อาชาข้าหิว”ตรงนู้นมีข้าวโพดส่งกลิ่นหอมเหลือเกิน ข้าอยากกินมัน

"ถ้าอย่างนั้นเจ้ารีบไปรีบกลับมาที่นี่"

"ข้าเข้าใจ ข้าจะรีบกลับมาที่นี่"ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งความหิวของท้อง ร่างบางรีบเดินตรงไปยังร้านอาหารที่อยู่อีกมุมทันที

"ข้าอยากได้ เท่าไหร่"

"ทั้งหมดนี่...."แม่ค้าหยิบข้าวโพดปิ้งใส่ภาชนะอย่างง่ายก่อนจะส่งให้

"เอ้านี่"

"ข้าไม่มีเงินทอน"เงินมากขนาดนี้เขาเป็นเพียงร้านเล็กๆ เท่านั้น เอามาทั้งหมดก็คงไม่ถึง

"ไม่เป็นไร ข้ามีอีกหลายเหรียญ"แสดงว่าวันนี้ข้าต้องได้กินของอร่อยอีกมากมาย 

"ตรงนั้นมีปลาย่าง"กำลังจะเดินกลับก็ต้องสะดุดตากับปลาย่างที่อยู่อีกมุมหนึ่งกลิ่นของมันทำเอาหูทั้งสองข้างกระดิกไปมา

"คนเยอะจัง ข้าไม่ชอบเลย"ถึงแม้ว่าจะมีของอร่อยมากมายนักก็ตาม

"แล้วนั่นคือสิ่งใด"ทำไมผู้คนเหล่านั้นถึงได้แต่งตัวต่างจากคนทั่วไป ทั้งกระโปรงยาวที่พริ้วบาง หรือใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยสีสรรมากมาย เหมือนตอนที่ท่านพี่ออกไปข้างนอก แล้วของกินพวกนั้นกินได้หรือไม่ ทำไมมันถึงดูน่ากินกว่าภายในงานมากถึงเพียงนี้

"คุณชายขอครับ"

"อืม"เขาเบื่อที่จะต้องมานั่งมองดูผู้คน ไหนจะเสียงดังรกหู การพูดคุยกับเหล่ามิตรสหายหรือคนรู้จักของท่านพ่อ มันเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

"อดทนหน่อยนะขอรับ"

"ท่านชายมองมาที่ข้าด้วยล่ะ หลิว ท่านชายจะต้องเลือกข้าแน่แท้"ท่านพ่อบอกว่าถ้าข้าได้แต่งงานกับท่านชายข้าจะได้เป็นภรรยาที่ไม่ต้องทำอะไร นอกเสียจากการใช้จับจ่ายเงินมากมาย

"คุณหนูสวยที่สุดในงานนี้แล้วเจ้าค่ะ ท่านชายต้องเลือกคุณหนู"

"เจ้าพูดถูกใจข้า เอานี่"

"ขอบพระทัยคุณหนูเจ้าค่ะ"บ่าวรับใช้รีบเก็บเงินมากมายใส่ในกระเป๋า ริมฝีปากยังคงกล่าวยกยอปอปั้นเจ้านายไม่หยุด

"เจ้าคิดว่าคุณชายจะเลือกข้าหรือไม่"สาวงามที่อยู่ติดๆ กันพูดขึ้นบ้าง ชุดและใบหน้าที่สวยสดงดงามหมดจดนั้นทำให้ใครต่างจับจ้องเธอ 

"แน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูสวยที่สุดในงาน เพรียบพร้อมทั้งฐานะหน้าตาหรือการศึกษา"

"เจ้าก็พูดเกินไป"

"ชิ้ส์ แค่รวยกว่าแล้วไง"เรื่องการศึกษาเขาก็เพรียบพร้อมไม่ต่างกันหรอก

"หึ"ทั้งสองฝ่ายต่างสะบัดหน้าใส่กันอย่างไม่ยอมแพ้ ยังไงเสียนี่ถือเป็นการแข่งขันอย่างแท้จริง เพื่อวงค์ตระกูล

"เอาหล่ะๆ ทุกท่านที่เข้ามาร่วมงานพิธีเลือกคู่ของคุณชายเล็ก ที่ท่านทั้งหลายรู้จักชื่อเสียงเรืองนามเป็นอย่างดี ตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรที่คุณชายจะเลือกคู่ครองเสียที หากใครคนนั้นถูกเลือกแล้ว จะไม่สามารถปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น"

"เชิญขอรับคุณชาย"

"อืม"

"ถ้าเจ้าเลือกคู่ครองของเจ้าได้แล้วก็จงพามาหาพ่อที่ห้อง"มันเป็นธรรมเนียมที่จะให้ลูกเลือกคู่ครองของตนเอง แล้วพามาให้ครอบครัวรู้จักและจัดการฤกษ์งานแต่งงานที่มีขึ้นถัดไป และหลังจากนั้นก็ให้กำเนิดรัชทายาทสืบสกุล ซึ่งในบรรดาเหล่าพี่ชายคนก่อนหน้านั้นต่างให้กำเนิดลูกสาว ถ้าลูกชายคนเล็กให้กำเนิดลูกชายเขาคงได้นอนตาหลับเสียที หรือฟ้าดินจะกลั่นแกล้งไม่ให้เขามีทายาทสืบสกุล

"ขอรับ"คุณชายคนเล็กรับคำของผู้เป็นพ่อก่อนจะมองไปรอบๆ งานเพื่อเลือกคู่ครอง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำเอาเขาถอนหายใจหนักๆ มีแต่สาวงามและบุรุษที่บอบบางดังสาวงามไม่แพ้กันคนเหล่านั้นคือตัวเลือกของเขา ไม่มีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นบ้างเลยหรือไง สิ่งเหล่านั้นเขาเห็นมันมานักต่อนักแล้วไม่ได้ทำให้รู้สึกแต่อย่างใด

"ฮึบๆๆ ข้าเข้ามาได้แล้ว"กว่าจะเข้ามาในที่นี้ได้ ต้องมุดอย่างลำบากตากตรำแต่เพราะร่างกายที่บางเล็กเลยเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

"ทำไมถึงไม่มีใครแตะต้องอาหารอันน่าอร่อยตรงนั้นเลย"ทำไมถึงเอาแต่ยืนล้อมรอบจะทำให้อิ่มท้องได้อย่างไร

"ไม่เป็นไรข้าจะกินพวกเจ้าเอง"ตอนนี้ข้าหิวแล้วด้วยสิ ก่อนจะเดินตรงออกไปยังวงล้อมที่มีเหล่าผู้คนมากมาย

"นะ...นั่น!"เหล่าคนที่ยืนมองต่างตะลึงงึงงันกับสิ่งที่กระโจนเข้าไปกินอาหาร แถมเจ้านั่นมัน!

"คุณชาย..."คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกายคุณชายของเขามองอย่างหวาดหวั่นเมื่อเห็นใบหน้าของคุณชายที่ดูราวกับดีใจแม้จะเสี้ยวเดียวก็ตาม ไม่ใช่ว่าคุณชายของเขาจะ...

"ข้าเลือกเจ้านั่น"นิ้วชี้ที่ชี้ไปตรงลานกว้างทำเอาบริเวณรอบๆ เงียบสงบลงภายในพริบตา เหล่าสาวงามต่างมองกันอย่างผิดหวังที่ไม่ได้ถูกเลือก ก่อนจะหันสายตาไปยังเจ้าแมวตัวน้อยที่เอาแต่กินอาหารไม่รับรู้สิ่งใดที่กำลังเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

"คุณชายขะ...ขอรับ นั่นมัน!"เผ่าพันธุ์แมวแล้วไหนร่างกายที่บอบบางโตไม่เต็มไวนั่นอีกคงยังไม่พร้อมจะตั้งครรภ์ได้

"ข้าเลือกแล้ว เจ้าไปเรียกมา"ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านพ่อจะว่าเช่นไรที่เขาเลือกเช่นนี้ แต่สำหรับเขาเขาไม่สนใจ 

"ขอรับ!"ทำไงได้เหล่าคนใช้ต่างกรู่เข้าไปหาเจ้าแมวน้อยที่เอาแต่กินของตรงลานกว้างไม่หยุด ช่างเป็นแมวที่ไร้เดียงสาเสียจริง ใครปล่อยให้ออกมาเที่ยวเล่นไม่ดูแล 

"มากับพวกข้าเถอะขอรับ"

"พวกท่านเป็นใคร"เจ้าแมวน้อยมองอย่างหวดกลัวที่ถูกล้อมรอบด้วยเหล่าคนมากมาย

"เอ๋ พวกท่านเป็นหมาป่า ข้าต้องหนี อื้อ!"พอนึกขึ้นได้ว่าตอนเรียน ท่านอาจารย์ส่งภาพนั้นให้ดูก็รู้ได้ทันทีแต่จะหนีก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อถูกล้อมรอบเอาไว้ด้วยคนมากมาย

"พวกท่านจะพาข้าไปไหน"

"มาแล้วขอรับคุณชาย"ร่างบอบบางถูกพามาวางตรงหน้า ด้วยความที่ถูกห้อมล้อมกับเหล่าคนที่ไม่รู้จักก็ทำเอาหูตกลงมา

"พวกเจ้าจับข้ามาทำไม"เขาเป็นเพียงแมวตัวเล็กๆ เท่านั้นเอง ทำไมถึงมองข้าเช่นนี้เล่า

"เจ้าชื่ออะไร"คุณชายน้อยย่อตัวลงมาให้พอๆ กับร่างบาง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหน่วยน้ำตาทำเอาเขารู้สึกผิดจับใจแต่ก็ไม่ได้ทำให้เปลี่ยนใจ

"ข้าชื่อ ริว ท่านปล่อยข้าไปเถอะ"เขาไม่เคยคิดจะเป็นศัตรูกับหมาป่าหรอก แถมร่างเล็กๆ แบบเขาจะไปสู้ใครได้

"อืม ข้าไม่คิดจะทำร้ายเจ้าหรอก เจ้าไม่ต้องกลัว"เห็นร่างกายที่สั่นเทา หรือหูที่ตกลงมาก็ทำเอาเขายิ้ม ช่างน่ารักเสียจริง แต่จะว่าไปนี่ก็ครั้งแรกที่เขาได้พบเจอกับเผ่าพันธุ์แมว ทั้งที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ชอบสงบและพากันไปอยู่ที่แสนห่างไกล ทำไมวันนี้ถึงได้เห็นช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี

"แต่ข้าก็ปล่อยเจ้าไปไม่ได้เช่นกัน"

"ทะ...ทำไมล่ะ"ถึงปล่อยเขาไปไม่ได้

"ข้าเลือกเจ้าแล้ว"


***********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif

ความคิดเห็น