- บริษัท Rsk -

9.00 น.

ไม่ทันได้พูดจบ ก็มีสายโทรศัทพ์แทรกเข้ามาเสียก่อน..

แก้มแก้วกดรับสาย

..

ในสาย

ตู๊ด..~

แก้มแก้วยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็ถูกรสสุคนธ์ตัดสายไปสะก่อน

- โรงพยาบาล -

12.00 น.

- หน้าห้องฉุกเฉิน -

ประตูที่ถูกปิดก็ได้ถูกเปิดออกขึ้น..

รสสุคนธ์ที่เห็นคุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินเธอก็รีบเดินตรงไปหาคุณหมอทันที..

19.00 น.

- หน้าห้องพักฟื้น -

ในขณะที่น้ำตาของรสสุคนธ์ไหลไปใส่มือของคนป่วยที่ยังไม่ลืมตา มือคนป่วยกับกระดิกนิ้วได้ราวปฏิหาร์ย..

ในขณะที่รสสุคนธ์ปาดน้ำตา กับทำให้เธอนึกได้ว่า…

รสสุคนธ์นั่งเฝ้าอยู่แบบนั้นทั้งคืน จนเผลอหลับไปไม่รู้ตัว โดยที่มือของเธอก็ยังคงกุมมือคนนอนป่วยบนเตียงไว้อยู่…

24.00 น.

คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาอย่างช้า ๆ และม่านตาของเขาที่ลืมขึ้นค่อย ๆ ปรับเเสงไปตามสภาพของเเสงในห้อง เเล้วพยามมองไปรอบ ๆ จนสายตาของเขามาหยุดอยู่ตรงผู้หญิงที่นอนจับมือเขาที่เตียงนอน….

ปิ่นภักดิ์ค่อย ๆ เอามือไปลูบที่หัวรสสุคนธ์อย่างแผ่วเบา ๆ เพราะกลัวสาวเจ้าจะตื่น..

- 1 ชั่วโมงผ่านไป -

ในขณะที่สองพี่น้องหยอล้อกัน รสสุคนธ์ไม่รู้เอาเสียเลยว่ามีดวงตาเเข็งกร้าวจ้องมองไปที่พฤติกรรมของเขาและหมอหล่อรูปงามอยู่…

หลังจากที่พี่หมอออกไป รสสุคนธ์ก็หันกลับมาคุยกับคุณปิ่นภักดิ์ต่อ..

แต่สาวเจ้ายังไม่ทันได้คุยเขาก็ล้มตัวลงนอนไปเสียก่อน…

🌞

แสงแดดที่ถูกสาดส่องเล็ดลอดออกมาจากม่านที่ผ่านออกมา กระเเทกและเเยงไปยังดวงตาคมสวยของสาวเจ้าที่นอนหลับอยู่ที่โซฟา…

ในขณะที่เขากำลังคอย ๆ ลืมตา เธอต้องตกใจไม่น้อยเพราะถูกสายตาของคนตรงหน้าจับจ้องไปที่เธอไม่กระพริบตา…

รสสุคนธ์พอได้ยินประโยคนี้จบ หน้าเธอกับร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิมอีก ราวกับถูกไฟแผดเผาไปทั้งหน้า…

จากที่คุยหยอกเย้ากันไปมาอยู่นั้น รสสุคนธ์เหมือนรู้สึกตกแยู่ในภวังค์บางอย่างเมื่อจ้องหน้าของแิ่ยภักดิ์เป็นเวลานาน ๆ …

เช่นเดียวกับปิ่นภักดิ์จากตอนแรกที่ยังพูดเย้าหยอกรสสุคนธ์อยู่ เธอเองก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ห้วงแห่งความรัก ความคิดถึง ที่โหยหามานานเเสนนาน…

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์.. ทำให้หน้าสองคนขยับเข้าหากันเรื่อย ๆ จนหายใจรดใส่กัน…

ทั้งคู่จูบกันอยู่พักหนึ่ง จนประตูห้องถูกเปิดขึ้นโดยเเขกไม่ได้รับเชิญ…

แกร๊ก..!