- คอนโดหรูย่านใจกลางเมือง -

21.00 น.

ก๊อก ๆ

ก๊อก ๆ

ข้าวหอมได้เปิดประตูเข้าไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนกำลังมีความสุข พร้อมกับกล่องเค้กวันเกิดที่เขียนแฮปปี้เบิร์ดเดย์พะพาย ที่เตรียมมาทำเซอร์ไพร์ให้กับพะพายในวันเกิด…

ข้าวหอมจัดเตรียมทุกอย่างไว้เสร็จสรรพ เหลือเเค่รอเวลาที่พะพายกับมาถึงคอนโดเท่านั้น..

เซอร์ไพร์ที่เขาจัดเตรียมไว้ก็จะเสร็จสมบูรณ์

..

ข้าวหอมนั่งยิ้มปลื้มปริ่มกับสิ่งของตรงหน้าที่ตัวเองได้จัดเตรียมรอไว้แล้ว…

ติ๊ง..!

เสียงเเชทที่ยังไม่ได้เปิดอ่านข้อความดูก็ดังขึ้นมา

ยังไม่ทันที่จะเปิดดูข้อความ ข้าวหอมกับได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาทุกขัดเสียก่อน เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปแอยอยู่ในห้องนอน เพราะกลัวว่าแผนเซอร์ไพร์พะพายแตกเสียก่อน…

แกร๊ก.!

..

ภายใต้ความมืดมิดไม่เห็นแม้แต่เเสงสว่างใด ๆ เล็ดรอดเข้ามามีเพียงเสียง.. เสียงของคนสองคนที่พึ่งเข้ามาในห้องนอนนั้น..

แต่มันไม่ได้ทำให้ข้าวหอมแปลกใจอะไร เพราะตอนนี้จิตใจของเธออยู่แต่กับสิ่งที่เรียกว่าจะเซอร์ไพร์ให้พัพายเท่านั้น…

ข้าวหอมที่แอบอยู่กำลังจะออกมาพร้อมกับเค้กก้อนโตถึงกับสะตั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ…

ข้าวหอมที่เธอแอบอยู่ถึงกับหลังน้ำตาไหลออกมา เขาไม่คิดว่าคนที่เขารักจะกล้าหักหลัง และทรยศต่อใจของเขาที่มีให้เธอขนาดนี้…

เพราะที่ผ่านมาเขาเเสนดีกับเธอมาตลอด เวลาไปไหนมาไหน เธอถึงไว้ใจให้เขาจะไปไหนมาไหนได้ โดยที่เธอไม่ต้องตามเขา…

หรือนี่.. จะเป็นเหตุผลที่เธอควรจะปล่อยเขาไป.. ในเมื่อเขาไม่ได้มีเธอเเค่คนเดียวอีกแล้ว…

..

ทั้งพะพาย และไครีย์นั่งเนียกันอยู่สักพักไล่ระดับไปเรื่อย ๆ จนถึงเตียงนอน..

พะพายที่กำลังนัวเนียอยู่กับไครีย์ ถึงกับต้องสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียง เสียงหนึ่งที่ดูคุ้นหูไม่น้อย…

ทันทีที่พะพายได้ยินก็รีบหันไปเปิดไฟที่หัวเตียงนอน..

ตลอดระยะเวลาที่ข้าวหอมร้องเพลง เธอร้องไปทั้งน้ำตากับสิ่งที่เธอพบเห็นตรงหน้า…

พะพายตะโกนใส่ไครีย์เสียงดัง จนเธอเองตกใจเพราะเขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอเลย..

เพี๊ยะ..!!

เพี๊ยะ..!!

พะพายไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยืนนิ่ง และฟังสิ่งที่ข้าวหอมพูด

ข้าวหอมเธอพูดจบก็รีบหันหลังเดินออกไปจากห้องนั้นโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองพะพายอีกเลย..

พะพายจะวิ่งตามข้าวหอมออกไป แต่กับถูกไครีย์ดึงตัวไว้..

กอดหอมของไครีย์ทำเอาพะพายเคลิ้มไม่น้อย แต่เขาก็สลัดเธอออกได้เพื่อไปตามข้าวหอม..

เพี๊ยะ..!!!

พะพายกำลังจะเดินออกไปไครีย์ก็ยังไม่วายที่จะพูดต่ออีก..

พะพายพูดจบก็วิ่งออกไปจากห้องในคอนโดของเขา ปล่อยให้ไครีย์นั่งกรี๊ดกร๊าดดอยู่แบบนั้นโดยไม่ได้หันกลับมาสนใจเธออีกเลย…

..

พะพายที่วิ่งลงมาจากห้องบนคอนโด เธอพยามมองหาข้าวหอมไปรอบ ๆ บริเวณใต้อาคารนั้นอย่างเป็นห่วง…

เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว หากกลับเพียงคนเดียวต้องเป็นอันตรายไม่น้อย ยิ่งวิ่งออกมาแบบนั้นด้วย..!!

พะพายพยามมองหาอย่างร้อนร้นใจ เพราะข้าวหอมไม่ชอบกลับบ้านมืดแบบนี้ด้วย เพราะเธอเองเป็นคนที่กลัวความมืดหากอยู่คนเดียวเพียงลำพัง…

..

พะพายมองไปมองมา จนไปเห็นรถที่ดูคุ้นตา

- ภายในรถ -

ตึก ๆ ตึก ๆ !

เสียงเคาะกระจกดังสนั่นหวั่นไหว จนทำให้ข้าวหอมเองแอบตกใจไม่น้อยจนเผลอเปิดกระจกรถ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่มาเคาะกระจกรถเธอนั้นคือพะพาย…

พะพายเหลือบไปเห็นกุญแจรถเสียบคาอยู่้จึงเอื้อมมือตัวเองอ้อมไปดึงกุญแจรถข้าวหอมออก แล้วเขวี้ยงทิ้งไป…

ข้าวหอมที่เห็นพะพายทำแบบนั้น เธอจึงผลักพะพายออกด้วยประตูรถของเธอจนทำให้พะพายล้มมือกระแทกพื้นจนเลือดออก..

ปึก.!!💥

ข้าวหอมไม่มีท่าทีพูดอะไรรีบไปเดินหากุญแจรถที่ถูกพะพายขว้างทิ้งไป..

หมั่บ..!!

พะพายที่รู้ทัน เธอจึงรีบเก็บกุญแจรถข้าวหอมอย่างไว เพราะรู้ดีว่าเธอต้องแย่งเเน่

พะพายที่เห็นแบบนั้นจึงสบโอกาสกอดเธอเพื่อหวังจะรั้งตัวเธอไว้..

ฟุ๊บ..!

เพี๊ยะ..!👋🏻

ข้าวหอมที่เสียใจต่างร้องไห้ออกมาเป็นสาย ทำเอาพะพายเองที่เมื่อครู่เหมือนคนขาดสติเรื่องข้าวหอมถึงกับชะงักแล้วจะเข้าไปปลอบข้าวหอม..

ข้าวหอมที่พูดจบเธอก็เดินหนีออกไป โดยไม่ได้หันกลับมามองอีกเลยว่าพะพายจะเป็นยังไง..

“กว่าจะรู้ค่ามัน ก็สายเกินไป”

“ปวดร้าวคิดอยากย้อนเรื่องราวแค่ไหน..”

“ได้แต่ฝัน….”

:)

/////