มาดูสาวน้อย ตามตื๊อชายหนุ่มกันบ้างนะคะ

ชื่อตอน : 2 ห้องหอ

คำค้น : ขอเพียงครึ่งใจ นักรบ รักษณาลี น้องอัยย์ พี่รบ พี่ชาย อิโรติก erotic ployx nc 25+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2561 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 ห้องหอ
แบบอักษร


รักษนาลีน้ำตาร่วงในตอนที่ค่อยๆ ถอดเครื่องประดับบนผมสวยนั้นออก ห้องนอนแห่งนี้กว้างขวางสวยงาม แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความเปล่าเปลี่ยวให้กับหล่อนเมื่อนั่งอยู่เพียงลำพัง นักรบยังคงอ่อนโยนกับเธอเหมือนเดิม หากความห่างเหินนั้นรุนแรงจนทุกคนสัมผัสได้ ในตอนที่นักรบตอบตกลงแต่งงานกับสาวน้อยนั้น หล่อนดีใจจนบอกไม่ถูกขอเพียงแค่เขายกโทษให้ ไม่ว่าชายหนุ่มจะยื่นข้อเสนออย่างไรหล่อนก็ยอมทั้งนั้น

สาวน้อยต้องการแค่ให้มีนักรบอยู่ข้างกายเหมือนวันเก่า ๆ ก็เพียงพอ นักรบไม่อยากจัดงานแต่งงาน และไม่ยอมจดทะเบียนด้วยซ้ำ เขาให้เหตุผลว่าถ้าหญิงสาวเปลี่ยนใจอีกครั้งจะได้ไม่เป็นปัญหากับตัวเธอในอนาคต ประโยคง่ายๆนั้นทำร้ายจิตใจคนฟังอย่างบอกไม่ถูก บิดาและมารดาของหล่อนเงียบงันอย่างจนคำพูดแบบที่ไม่เคยมาก่อน ขณะที่ มารดาของนักรบกลับกลายเป็นคนช่วยใกล่เกลี่ยให้

ชายหนุ่มตั้งใจจะอยู่ที่บ้านสวนห่างไกลผู้คนไปอีกซักระยะนั่งทำทีซิสสำหรับปริญญาโทให้เสร็จ และถ้ารักษณาลีทนกับความเบื่อหน่ายไม่ไหวก็สามารถกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ในทันที เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่มีความเชื่อใจใด ๆ หลงเหลืออยู่ หากหญิงสาวกลับยอมทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ อยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอรักเขาจริง ๆ และจะไม่มีวันเปลี่ยนใจอีกต่อไป ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น

บิดามารดาของนักรบถือโอกาสจัดงานเล็ก ๆ ขึ้นมาให้ ยอมให้หญิงสาวตัวน้อยได้ใส่ชุดแต่งงานตามความฝัน ทั้งคู่ทำบุญตักบาตรและถือโอกาสขึ้นบ้านใหม่ในตอนเช้า จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในตอนเย็น แขกเหรื่อที่มามีเพียงเพื่อนสนิท และ ครอบครัวไม่กี่คน และตอนนี้เหลือเพียงหล่อนคนเดียวกับเศษซากความรักจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

“อย่าร้องไห้” 

เสียงนุ่มๆ นั้นดังขึ้นตอนที่เธอไม่รู้ตัว  นักรบกลับเข้ามาในห้องเมื่อไหร่เธอไม่ทราบได้ อาจเป็นเพราะเธอมัวแต่ฟูมฟายน้ำตาถึงไม่รู้ว่าเขามาตอนไหน ชายหนุ่มอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเรียบร้อยแล้ว แม้ใบหน้านั้นยังมีวี่แววอ่อนล้า แต่ก็ยังมาหาหล่อนด้วยความเป็นห่วง เขาค่อยๆ ช่วยสาวน้อยปลดเครื่องประดับที่หลงเหลืออยู่บนศีรษะ ผมยาวสลวยนั้นทิ้งตัวลงมาพร้อมกลิ่นหอมกรุ่น รักษณาลีสบตาเขาในกระจก ฝืนยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังเปื้อนแก้มนวล

“ค่ะ”

“ล้างเครื่องสำอางค์ก่อนไหมคะ” 

เขาทรุดตัวลงเมื่อสาวน้อยพยักหน้า ใช้โลชั่นทำความสะอาดลูบไล้บนผิวหน้าแผ่วเบาอย่างคุ้นชิน เขาดูแลสาวน้อยมาตั้งแต่เล็ก และเคยคาดหวังว่าจะได้ดูแลเธอตลอดไป นักรบจ้องมองผิวสวยนั้นอย่างหลงใหลก่อนจะตัดใจลุกขึ้นยืนเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจนั้น

“พี่รบ อย่าเพิ่งไป”

สาวน้อยยืนตามก่อนจะหันมากอดเขาไว้แน่นถูไถใบหน้าเนียนสวยปราศจากเครื่องสำอางค์กับอกเขาอย่างออดอ้อน

"ขอบคุณนะคะ"

“อาบน้ำก่อนไหมคะ จะได้สบายตัว”

“อาบค่ะ” 

นักรบสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างหนักในตอนที่ค่อยๆ ปลดชุดแต่งงานสีขาวออกจากร่างกายสวยงามนั้น ภายใต้ชุดราตรีราคาแพง รักษณาลีไม่ได้ใส่อะไรไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ผิวขาวนวลนั้นเรียบลื่นและกระจ่างใสภายใต้ไฟสว่างในห้องนอน สาวน้อยยังกอดเขาไว้แน่นและซุกหน้าเข้าหาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ

นักรบแทบไม่รู้ตัวว่าเขาไล้มือไปมาบนผิวกายเนียนละเอียดนั้น ความสวยงามล่อลวงจนแทบทนไม่ไหว เชายหนุ่มก้มลงอุ้มหญิงสาวขึ้นเหมือนเด็กเล็ก ๆ ขณะที่หล่อนตอบรับด้วยการโอบรอบคออย่างที่เคยทำมาตลอด หากแต่รักษณาลีไม่ใช่เด็กน้อยตัวกลมอีกต่อไปเธอเป็นสาวเต็มตัว และ มีทุกสิ่งทุกอย่างเต็มไม้เต็มมือ ขณะที่เขาก็อดทนเฝ้ารอมานานเหลือเกิน ระยะทางจากห้องนอนถึงห้องน้ำเพียงไม่กี่ก้าวสร้างความทรมานให้ชายหนุ่มอย่างมาก ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิด นักรบก็ย่อตัวลงวางสาวน้อย หันไปผสมน้ำอุ่นในอ่างอย่างพิถีพิถัน พยายามไม่มองไปทางร่างขาวๆ นั้น หันหลังกลับและออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับมีใครตามไล่หลัง

นักรบนอนมองเพดานในห้องนอนเล็กอย่างครุ่นคิด ถอนหายใจซ้ำๆ ด้วยความอัดอั้น ปล่อยให้ความคิดคำนึงวนเวียนถึงหญิงสาวที่อยู่ข้างห้อง ดวงตาคู่สวยนั้นบวมช้ำในตอนที่เขาไปหา หัวใจพาลเจ็บปวดตามไปด้วยนึกเป็นห่วงว่าคืนนี้สาวน้อยจะนอนหลับได้หรือไม่

“พี่รบคะ”

บางทีความคิดของเขาคงเสียงดังจนเกินไป รักษณาลีเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เขาอนุญาติ หญิงสาวปิดประตูตามหลังก่อนจะปีนขึ้นเตียงเข้าสู่อ้อมอกเขาแล้วนอนขดตัวอยู่ในนั้นอย่างคุ้นเคย หญิงสาวทำแบบนี้แทบทุกครั้งที่รู้ว่าเขานอนอยู่ใกล้ๆ  ขาดแต่ตุ๊กตาตัวใหญ่ที่เธอเคยลากไปมาในวัยเด็ก 

“มีอะไรคะ น้องอัยย์”

“น้องไม่อยากนอนคนเดียว น้องกลัว”

“น้องอัยย์โตแล้ว มานอนกับพี่ไม่ได้แล้วค่ะ” 

นักรบพูดเหมือนละเมอ ประโยคพวกนี้เขาเป็นคนบอกหล่อนซ้ำ ๆ เมื่อเด็กน้อยเริ่มโตเป็นสาว รักษณาลีในอดีตรับคำเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังแอบมาหาเขาตอนกลางดึกอยู่ดี 

“น้องแต่งงานแล้ว น้องนอนได้ ห้องนั้นใหญ่ แล้วก็หนาวด้วยค่ะ”

"พี่ไปหรี่แอร์ให้ไหมคะ"

"ไม่เอาค่ะ ห้องนั้นไม่มีพี่รบ"

หญิงสาวยิ้มหวานให้เขาอย่างดื้อดึงแล้วขยับตัวยุกยิกอยู่อย่างนั้น พยายามหามุมที่สบายที่สุดเพื่อเริ่มต้นพักผ่อน กลิ่นกายหอมฟุ้งกำลังทำให้เขาใจสั่น นักรบถอนใจยาวให้กับความดื้อรั้น แต่ก็ยอมลงให้กับสาวน้อยเหมือนทุกที ชาหยุน่มขยับแขนให้หล่อนหนุนอย่างสะดวก ลูบไล้แผ่นหลังไปมาเพื่อกล่อมให้หลับ ฟังเสียงลมหายใจที่เริ่มทอดยาวอย่างสม่ำเสมอ จ้องมองดวงหน้านวลเนียนนั้นอย่างใกล้ชิด ก่อนจะหลับตามไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว