ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เลือดพล่าน ll < บทที่14 > 100%

ชื่อตอน : เลือดพล่าน ll < บทที่14 > 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลือดพล่าน ll < บทที่14 > 100%
แบบอักษร

​14


ผมอยู่ไม่สุขเลยตั้งแต่วันที่ไบรอันมาทิ้งระเบิดไว้แล้วออกไป ในหัวกระวนกระวายคิดเรื่องที่เขาพูดตลอดเวลา ไม่รู้เขาพยายามปั่นหัวผมหรือดันไปรู้มาจริงๆว่าบอสจะไม่มีช่วยผมแล้ว แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง ผมคงอยู่นิ่งๆไม่ได้ ผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง

แกร็กๆ

“มีใครอยู่ข้างนอกไหม” ประตูถูกล็อกจากด้านนอก ซึ่งก็แน่ล่ะ ใครจะปล่อยให้ผมออกไปเดินเพ่นพ่านกัน

วิธีการหนีเฉยๆคงไม่ใช่วิธีที่ฉลาด หูตาไบรอันมีเยอะแยะ แถวนี้น่าจะเป็นถิ่นของเขา ผมต้องมีแผน และหนึ่งในแผนของผมก็คือเด็กอิตาเลี่ยนโซดา(ที่พูดไทยได้และบังเอิญเป็นเด็กผู้ชาย)

แกร็ก

ประตูเปิดเข้ามาจากด้านนอก ริชชี่เข้ามาจริงด้วย ผมเดาไม่ผิดจริงๆว่าเด็กคนนี้มีหน้าที่เฝ้าผม

“ริชชี่...ชื่อนายใช่ไหม”

“!@#$%” เขาไม่พูดภาษาแม่กับคนแปลกหน้า ไม่เป็นไร...ผมจะใจเย็นๆ ผมนั่งคุกเข่าลงให้ระดับสายตาเท่ากับเขา สองมือยกขึ้นจับไหล่เล็กๆนั่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันรู้ว่านายฟังฉันออกนะริชชี่ ฉันอยากให้นายช่วย”

“!@#$$%^!!!” สิ้นเสียงผม ริชชี่ก็ตะโกนใส่ผมเสียงดัง แม้ฟังไม่ออกแต่ก็รู้ว่าเขากำลังต่อว่า

“ริชชี่ๆ ฉันถูกไบรอันจับมา ลักพาตัวเป็นเรื่องผิดกฎหมาย นายต้องช่วยฉันนะ แบบนี้มันไม่ถูกต้อง”

“!@#$%^&*....นายจะหนี ฉันจะฟ้องคุณไบรอัน”

“ไม่!” ผมรั้งร่างเล็กๆไว้ไม่ให้ออกนอกห้อง ครั้งนี้ไม่จับไหล่ให้โดนหักมือแล้วทุ่มอีก ผมโถมตัวเข้ากอดริชชี้ไว้ทั้งตัวเลย “นายเองก็ไม่ชอบฉันนี่ พาฉันออกจากที่นี่แล้วนายจะไม่ต้องเห็นหน้าฉันอีกต่อไป”

“ปล่อยนะ!” ริชชี่ดิ้น ถูกผมกอดไว้จากด้านหลัง ท่านี้ทำอะไรมากไม่ได้หรอก

“ได้โปรด...นายไม่เข้าใจ…”

“aiuto! aiuto!!” ไอ้ ‘อายู่โต’ ที่ริชชี่ตะโกนมันหมายความว่าอะไรก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆมันทำให้เสียงฝีเท้าหนักๆหลายคู่พุ่งมาทางนี้

“ริชชี่ ฉันขอร้อง”

“!@#$%” ริชชี่ตะโกนอะไรออกไปไม่รู้ พวกที่วิ่งมาใหม่พุ่งเข้ามาจับผมแยกออกจากเขาแล้วซัดหมัดลุ่นๆกระแทกหน้าผมจนหงาย ก่อนที่อีกสองคนจะหิ้วปีกผมขึ้นแล้วให้คนที่เหลือซ้อมผม

ผลัก! ผลัว!

ผมเมาหมัดที่ซัดหน้าผมไม่ยั้งตามด้วยที่ท้องที่ถูกชกจนจุกตัวงอ แผนการที่ว่าจะดึงริชชี่มาเป็นพวกคงจะไม่ได้ผลแล้ว เด็กนี่ดูจงรักภักดีกับไบรอันเกินไป

ตุบ!

“อึก!”

“เกิดอะไรขึ้น” ขณะที่ผมถูกต่อยเข้ากลางท้องจนแทบสลบนั้น เสียงเรียบนิ่งแฝงความหงุดหงิดก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง

“คุณไบรอัน” พวกลูกน้องไบรอันที่กำลังซ้อมผมปล่อยผมแล้วหันไปยืนตรงให้ไบรอัน ร่างผมทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาพร่ามัวเพราะโดนหมัดเข้าไปเต็มๆหลายดอกเลยทำให้มองเห็นหน้าไบรอันไม่ชัดเจน

“นี่มันอะไร”

“คนคนนี้คิดจะหนี แถมยังลวนลามริชชี่ด้วยครับ” แม้ผมจะฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยออก แต่ก็พอจับใจความมาได้แบบนี้ ใครลวนลามกัน! ผมแค่กอดไว้ไม่ให้หนีเท่านั้น

“จริงเหรอ” ไบรอันหันไปถามริชชี่ เด็กน้อยคนนั้นไม่ตอบแต่มองมาที่ผมเครียดๆ แค่นี้ไบรอันก็ถือว่ามันเป็นความจริงแล้วเพราะหลังจากนั้นเขาก็...

“ดูเหมือนฉันจะดูถูกนายไปหน่อยนะเค กับเด็กก็ไม่เว้น” ว่ามาอย่างนี้...ผมแค่นยิ้มบางๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากก่อนจะถ่มเลือดที่อยู่ในปากทิ้งไปข้างๆ

“แล้วแต่คุณจะคิดล่ะนะ”

“ออกไปให้หมด” แค่คำเดียว ทุกคนในห้องก็สลายตัวเหมือนห้องนี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน ไบรอันดูท่าทางเหนื่อยๆเครียดๆ เขาปลดเนคไทออกแล้วโยนทิ้งไปใกล้ๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงที่โซฟา

“มานี่ซิ”

“คุณมีธุระอะไรกับผม” ผมไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ไบรอันในตอนนี้ อารมณ์เขาดูเหมือนตอนที่รู้ข่าวว่าบอสทำลายงานของเขาที่อังกฤษเลย ผมกลัวว่าเขาจะมาลงที่ผมเพราะผมเป็นคนของบอส

“ฉันบอก...ให้นายมานี่ไง” เขาสั่งอีกครั้ง ผมเดินเข้าไปใกล้ขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ไบรอันวางหัวพิงกับพนักโซฟาแล้วหลับตาลง ใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้าเหมือนคนไม่ได้พักผ่อน ใบหน้าก็ซีดเซียวผิดปกติ แล้วดูจะผอมลงด้วย นี่ผมไม่ได้เจอเขาแค่ไม่กี่วันเองนะ

“เป็นอะไรไป” ผมถามขึ้นหลังจากสังเกตอาการได้

“ฉันถูกลอบยิง”

“ฮะ?” มองไม่เห็นอะไรเลย ตรงไหนในตัวเขาที่บอกว่าถูกลอบยิง

ไบรอันคงอ่านสายตาผมออก เขาเลิกเสื้อขึ้นบริเวณเอวด้านซ้าย มันมีแผลอยู่จริงๆด้วย แต่ได้รับการพยาบาลแบบชุ่ยๆ เสื้อไบรอันเป็นสีดำและมีเสื้อนอกคลุมทับอีกชั้น ไม่แปลกที่ใครจะสังเกตไม่เห็น

“ทำแผลให้ฉัน อุปกรณ์อยู่ในตู้ชั้นบน” ผมพยักหน้างงๆ แล้วเดินไปหยิบของที่ตู้

“ทำไมคุณไม่ให้คนของคุณทำแผลให้” ขณะดูแลแผลให้เขาตามคำสั่ง ผมก็หาเรื่องคุยไปด้วยเพื่อไม่ให้ห้องเงียบเกินไป

“ตอนนี้ฉันไม่ไว้ใจใคร ฉันถูกยิงในที่ของฉัน คนนอกไม่มีวันเข้ามาในนี้ได้แน่”

“เดี๋ยวนะ คุณ...!” ถูกยิงที่นี่เหรอ... “ใครทำ”

“ยังไม่รู้ ไม่เห็นตัว อ้า!” ไบรอันครางต่ำๆในลำคอตอนผมลาดแอลกอฮอล์ลงบนบาดแผลเขา มาเฟียอังกฤษหันมาจ้องค้อนใส่ผมเคืองๆ ก็ช่วยไม่ได้นะ โทษฐานที่เขาลักพาตัวผมมานี่

“แล้วคุณไว้ใจผมเหรอ ผมเป็นคนของศัตรูคุณนะ”

“เพราะนายเป็นคนของเฉินไงฉันถึงรู้ว่านายไม่มีวันแสดงละครตบตาฉัน” ตรรกะแปลกดี

“อ๊า! เบามือหน่อย”

“คุณต้องเย็บแผล มันเป็นรอยถากค่อนข้างลึก ดีที่กระสุนไม่ฝังใน”

“นายทำเป็นไหม”

“เคยซ่อมกางเกงตอนเป้าแตกอยู่” หึๆ เห็นหน้าไบรอันไหม ตอนนี้เขาเหมือนถูกบังคับให้กินอึวัวเลย สมน้ำหน้าแล้ว “ผมต้องใช้เข็มกับด้ายเย็บแผล”

“มีทุกอย่างในนั้นแหละ”

“แล้วคุณจะทำยังไงต่อ คุณไม่รู้ว่าใครเป็นคนยิงใช่ไหม” ผมส่งที่กัดให้ไบรอัน การเย็บสดมันเจ็บมากนะ เขาอาจสลบไปเลยก็ด้ถ้าไม่แกร่งพอ

“อืม แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันมีพรรคพวกอีกเท่าไหร่”

“เป็นมาเฟียก็ลำบากเหมือนกันเนาะ”

“เป็นเมียมาเฟียลำบากกว่า”

กึก!

ผมชะงักนิ่ง หันกลับไปมองไบรอันที่ตอนนี้จ้องผมขำๆ ได้ไบรอัน ได้!

“อื้อ!!”

“ผมไม่ได้ลวนลามริชชี่” ผมชวนเขาคุยเพื่อให้เขาไม่โฟกัสไปที่ความเจ็บปวดมากนัก “แต่ผมพยายามจะหนีจริง ริชชี่ไม่ยอมช่วยผม เขาภักดีต่อคุณ คุณควรดีใจที่มีลูกน้องอย่างนี้...ผมฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยออก แต่ผมรู้ว่าริชชี่ไม่ได้บอกพวกนั้นหรอกว่าผมลวนลามเขา แต่ที่เขาไม่พูดกับคุณเพราะไม่อยากให้ผมได้ยินว่าเขาแก้ตัวแทนใช่ไหม”

ไบรอันพยักหน้าแรงๆตอบ เหงื่อเขาไหลหยดเป็นทางอยู่ข้างขมับ

“เขาเป็นเด็กดีนะ ถ้าอัธยาศัยดีกว่านี้อีกหน่อย”

“อือ” ไบรอันไม่ได้ตอบผม เขาแค่ครางเบาๆเท่านั้น ดูเหมือนจะหมดฤทธิ์ไปมาก แค่แรงจะร้องยังไม่มีเลย ผมเย็บเข็มสุดท้ายเสร็จก็จัดการเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยแล้วส่งยาแก้ปวดให้ไบรอัน

“กินซะ พรุ่งนี้มันน่าจะอักเสบ” ไบรอันรับยาไปโยนลงคอแล้วหลับตานอนต่อ ผมเดาว่าไม่พ้นคืนนี้เขาต้องไข้ขึ้นแน่ แล้วเขามานอนที่นี่แบบนี้ คือผมต้องเป็นคนดูแลใช่ไหม


50%

ดวงมันจะซวยมันก็ซวยจริงๆ ผมอยู่ของผมดีๆ ก็มีคนป่วยมาให้ดูแล  ไม่ผิดไปจากที่ผมว่าไว้ ไม่ถึงครึ่งคืนไบรอันก็ตัวร้อนอย่างกับไฟ นอนขดตัวกอดอกสั่นระริกเป็นลูกนกอยู่บนโซฟา หมดมาดมาเฟียที่น่ากลัวไปเลย

“ไบรอัน” ผมเรียกเบาๆแล้วเอานิ้วจิ้ม เจ้าของชื่อไม่ได้สติเลยแม้แต่นิดเดียว ที่วัดอุณหภูมิก็ไม่มี ผมจะรู้ได้ยังไงว่าไข้เขาสูงระดับไหนแล้ว  “ให้ผมออกไปตามคนให้ไหม เผื่อคุณอยากไปโรงพยาบาล”

ไบรอันไม่ตอบผม เขายังคงนอนสั่นอยู่เหมือนเดิม

“เฮ้อ...” ถ้าผมจะฉวยโอกาสนี้หนีไปก็คงได้ แต่คงไปได้ไม่ไกลก็ถูกจับกลับมา ที่นี่อิตาลี ไม่ใช่ประเทศไทย คนไร้ญาติขาดมิตรอย่างผมจะไปทำอะไรได้ แล้วยิ่งแหล่งรวมมาเฟียอย่างที่นี่ด้วยแล้ว ใครจะรู้ว่ากี่คนต้องการตัวผม กลุ่มไหนรู้เรื่องผมกับบอสแล้วบ้าง อยู่กับไบรอันอาจจะปลอดภัยกว่า ถ้าจะหนีผมต้องมีแผนที่ดีกว่านี้

พิษไข้กำลังรุมเร้ามาเฟียโฉดอย่างน่าสงสาร ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างเขาอาจจะไม่รอด ดังนั้นผมเลยต้องไปหาน้ำใส่กะละมังกับผ้าขนหนูมาคอยเช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิก่อนมันจะพุ่งสูงทะลุเพดาน

ทันทีที่น้ำแตะลงบนตัวไบรอัน เจ้าตัวก็สะดุ้งโหยง ขดตัวงอกว่าเก่าจนผมกลัวว่ามันจะกระทบบาดแผลที่เอวเข้าให้

“ไบรอัน นอนดีๆ” ผมดึงตัวเขาออกจากกัน อุตส่าห์เสียสละผ้าห่มนวมผืนใหญ่มาให้เขาเลยนะ ผมค่อยๆถูผ้าไปตามส่วนต่างๆของร่างกายไบรอัน  เขาหนาวจนชนลุกไปทั้งร่าง กว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปพักใหญ่ๆ

“ทำไมนายไม่หนี” น้ำเสียงแหบพร่าของไบรอันดังขึ้น

“ตื่นแล้วเหรอ”

“โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆนะ”

“คิดว่าผมสิ้นคิดขนาดนั้นหรือไง ออกไปตอนนี้คนของคุณก็ได้ลากผมกลับมาอยู่ดี อีกอย่าง ถ้าคุณมาตายในห้องผม ลูกน้องคุณคงคิดว่าผมฆ่าคุณแล้วจัดคนตามล่าผมแน่”

“หึๆๆ แค่กๆๆ ฉันชอบความฉลาดของนาย”

“ในเมื่อตื่นแล้วคุณก็ให้คนไปตามหมอมาเถอะ ถ้าอาการคุณไม่ดีขึ้นมันจะ...”

“ไม่...ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันบาดเจ็บ”

“คนทำก็ต้องรู้อยู่แล้วไหม”

“นั่นแหละเป้าหมายฉัน ถ้ามีคนรู้ว่าฉันบาดเจ็บ แสดงว่าคนคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบยิงฉัน” มันก็ใช่ แต่เขาจะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ ผมไม่ใช่หมอ จะดูแลเขาได้มากแค่ไหนกันเชียว

“มองศัตรูด้วยสายตาแบบนี้ ระวังฉันจะตกหลุมรักนายเข้าล่ะ”

“ผมแค่ไม่อยากให้ใครมาตายต่อหน้า ไม่ได้เป็นห่วงคุณซะหน่อย”

“อยากให้ฉันหายไหม”

“...?” ถามอะไรแปลกๆอีกแล้ว ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจมองไบรอัน สงสัยจะเบลอเพราะฤทธิ์ยาเลยพูดไม่รู้เรื่อง ไบรอันฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยใบหน้าขาวซีดแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับท้ายทอยผม ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาแล้วดึงผมลงไปประกบจูบ

“รับไข้จากฉันไปแทนสิ”

“...!!” ผมนิ่งอึ้ง เบิกตาค้าง จูบคราวนี้ไม่ได้ดุดันและรุนแรงอย่างครั้งก่อน ไบรอันเริ่มจากการเลียริมฝีปากผมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆแทรกลิ้นร้อนเข้าไปข้างใน ตัวของเขาร้อนไปทั้งตัว ทั้งริมฝีปาก ลิ้น ลมหายใจ…

จูบเอื่อยๆของไบรอันทำใจผมสั่นไหว มันไม่ร้อนแรงเหมือนบอสแต่ก็ทำใจเต้นแรงได้เหมือนกัน ผมคิดไม่ถึงว่าคนอย่างไบรอันจะทำอะไรนุ่มนวลแบบนี้เป็นด้วย ไบรอันละมุนได้ขนาดนี้...เหมือนบอสเลย…

“ดะ เดี๋ยว” พอหน้าบอสลอยเข้ามาในหัว สติที่กระเจิงของผมก็กลับมาอีกครั้ง ผมดันตัวไบรอันออก พยายามหายใจลึกๆเเพื่อรวบรวมสติ

“นายไม่ได้ผลักไสฉัน”

“มันไม่ถูกต้อง ผม...มันไม่ควรเป็นแบบนี้” ผมไม่ควนโอนอ่อนไปกับไบรอัน เขาเป็นศัตรูของบอส เขาจับผมมาเป็นตัวประกัน ผมไม่ควรหวั่นไหวง่ายๆ แม้ว่าเขาจะจูบเก่งมากก็ตาม

“ทำไมจะเป็นแบบนี้ไม่ได้”

“นี่คุณไม่รู้หรือแกล้งลืม ผมเป็นคนของบอส ผมรักเขาแล้วผมก็ต้องซื่อสัตย์กับเขา”

“ซื่อสัตย์?” ไบรอันเลิกคิ้วสูง เหมือนเรื่องที่ผมพูดมันปัญญาอ่อนสิ้นดี “คำๆนี้ไม่มีในพจนานุกรมของคนอย่างเราหรอก เฉินไม่เคยสอนนายเหรอ”

ไม่จำเป็นต้องสอน ผมทำงานในวงการนี้ ผมรู้ดีเรื่องความซื่อสัตย์ แต่มันใช้กับทุกคนไม่ได้

“คุณอาจจะยังไม่เจอคนที่ซื่อสัตย์กับคุณอย่างแท้จริงคุณเลยพูดแบบนี้ ไม่ว่าวงการไหนการทรยศหักหลังย่อมต้องพบเจอบ้างอยู่แล้ว แต่ใช่ว่าในนั้นจะไม่มีคนที่จริงใจกับคุณเลยสักคน” พี่ใหญ่จริงใจกับผม พี่นัทจริงใจกับผม พี่ซิ่ว พี่โซ่ คุณหนูเล็ก เฟรม อลิน ทุกคนจริงใจกับผม แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของคนที่ผมรู้จักอยู่ในวงการมาเฟีย ถึงเป็นแค่ลูกน้อง แต่พวกเขาซื่อสัตย์ต่อทั้งเจ้านายและเพื่อนร่วมงาน

ไบรอันอาจจะยังไม่เคยเจอคนที่จริงใจด้วยแบบที่ผมเจอ ผมนึกภาพไม่ออกว่าเขาอยู่มาได้ยังไงถึงป่านนี้โดยที่ต้องหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา

ผมเดาความคิดของไบรอันตอนนี้ไม่ออก เขาแค่นิ่งไปแล้วมองผมแปลกๆ

“แล้วนาย...ซื่อสัตย์กับเฉินงั้นเหรอ”

“ใช่ เพราะงั้นเราไม่ควรทำแบบนี้” เขามองผมแปลกๆอีกแล้ว เป็นแววตาที่ผมอ่านไม่ค่อยออก แต่เหมือนเขากำลังอิจฉาบอสอยู่หรือเปล่า ไม่รู้สิ ผมไม่กล้าเดาส่ง

ไบรอันจ้องผมอยู่นานอย่างใช้ความคิด นั่นทำให้ผมอึดอัดหน่อย ผมเดินเลี่ยงกลับไปที่นอนตัวเองแล้วปิดไฟลง แม้ว่าจะไม่นอนไม่หลับก็ตาม

“คุณควรพักผ่อนไบรอัน ไม่งั้นแผลคุณจะไม่หาย ราตรีสวัสดิ์”

...............................................................................................................


ความคิดเห็น