// กดวางโทรศัพท์ ( ติดต่อเพลงไม่ได้ ) ( ใจหวิวๆ )

( แอบกังวลใจ )

ไอ่คิม มึงว้าวุ่นกับโทรศัพท์ทั้งวันเลยนะวันนี้

ยังไงสิ๊ // พูดไปกินไป

กู...........รู้สึกแปลกๆ หว่ะ

เรื่อง...... // พูดไปกินไป

วันนี้ทั้งวัน กูติดต่อพี่เพลงไม่ได้เลย

เออ .... จะว่าไป วันนี้กูยังไม่เห็นมึงคุยกับพี่เพลงเลย

แต่เมื่อวานก็ยังคอลป่ะ

สองวันแรกที่มาถึงก็ปกติ แต่วันนี้...........ไม่ปกติหว่ะ ไม่ปกติจนกูแอบใจหาย // หันมองหน้าเพื่อน

แบตหมดป่าว // พูดไปกินไป

( แอบกังวลใจ )

กูแชทหาพี่เอื้อก็ไม่ตอบกูเลย จะจี้มาก ก็แม่งเกรงใจพี่แก

กูรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ก่อนมาเที่ยวล่ะ

กูว่าพี่เพลงเปลี่ยนไป แบบแปลกๆ ( วิตกกังวล )

ระหว่างมึงกับพี่เพลง ใครเปลี่ยนก่อนกัน // มองหน้าคิม

มันเป็นเพราะ เรื่องราวในชีวิตของมึง ที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยหรือเปล่า

ไม่นะ กูว่ากูก็เหมือนเดิม

ไอ่คิม เรื่องราวชีวิตมึงไม่ได้เปลี่ยนแบบธรรมดานะเว้ย

แต่มันเปลี่ยนไปแบบ หลังตีนเป็นหน้ามือเถอะเพื่อน

เทอม 1 มึงยังโหนรถเมล์ วิ่งตากฝน กินข้าวกล่องเดียวกันกับพี่เพลงอยู่เลย

มาตอนนี้ ผ่านไปไม่กี่วัน กี่เดือน มึงมี BM ขับ กินอาหารมื้อเป็นพันได้สบายๆเลยนะ

ถึงปากมึงจะบอกว่าเหมือนเดิม แต่รู้มั้ย เอาเข้าจริง มันไม่เหมือนเดิมนะเพื่อน

แล้วหลังๆ มึงก็ไฟท์ติ้งสุดใจ

ชนิดที่ว่า ทำให้มึงทะเลาะกับพี่เพลง ครั้งแรกในชีวิตด้วย ไม่ใช่เหรอ

ก็ใช่ แต่นั้นเป็นเพราะ กูกำลังพยายามอยู่ พยายามเพื่อพี่เพลงไงมึง กูอยากดูแลเค้าได้ กูก็ต้องเก่งป่ะวะ

แล้วกว่ากูจะเก่งได้ กูก็ต้องเรียนรู้ไง ธุรกิจจิวเวลรี่ มันใหม่สำหรับกูมาก ไหนจะฝึกงานอีก

กูถามจริงนะ มึงอยากดูแลพี่เพลงในฐานะอะไรวะ

...............// ชะงัก

มาถึงขนาดนี้แล้ว ลองถามหัวใจตัวเองดูมั้ย อยากมีเค้าในชีวิต ฐานะอะไร มึงจะได้ทำตัวถูก

...............( คิดตาม )

แล้วพี่เพลงเค้าเคยบอกมึงมั้ยว่าเค้าชอบมึง เค้ามีความสุขกับมึง ตอนที่มึงเป็นแบบไหน คิมตอนที่โหนรถเมล์กับเค้า หรือมี BM ขับ

เค้าอาจจะมีความสุขที่มีมึงข้างๆ ป่ะวะ ไม่ได้อยากได้อะไรมากมายขนาดนั้น

คนอย่างพี่เพลง ไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวอดหรอก ถ้าเค้ากลัวหรืออยากสบาย เค้าไม่อดทนกับมึงมาตั้งนานหรอก

อย่างเดียวที่พี่เค้ากลัว กูว่านะ........กลัวไม่มีมึงอยู่ข้างๆ มากกว่า

คนเรานะเว้ย จะเอาตัวเองไปอยู่ใกล้ๆ ความสุขทั้งนั้นแหล่ะ

ที่เพลงอยู่มาแบบนี้ตั้งนาน ก็เพราะว่ามึง เป็นความสุขของพี่เค้าไง

// ชะงัก

( คิดถึงเรื่องราวของตัวเองกับเพลง )

// รีบไขประตูห้อง

พี่เพลง ........... พี่เพลง // เรียกหา

วันนี้วันหยุดหนิ ไปไหนนะ

พี่เพลง .......... พี่เพลง // เรียกหา

// กวาดสายตามองรอบๆ

( ใจสั่น )

// ยืมมองตู้เสื้อผ้า

( ใจสั่น )

// ค่อยๆ เดินเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้า

( หน้าชาวาบ ) // ทรุดนั่งลงกับเตียง

( ใจสั่น )

// น้ำตาหยดแหมะ

( ภาพตอนเด็กที่เดินเกาะเสื้อเพลง ลอยเข้ามาในหัว )

ฮรือออออ ...... พี่เพลง // น้ำตาไหลพราก

ฉันคงบังคับอะไรหลานมากไม่ได้ ใช่มั้ยส้ม

คุณเพลง เธอสำคัญกับคุณหนูมากนะคะคุณท่าน

เหมือนที่ครูอารีย์บอกไงคะ คุณเพลงเป็นโลกทั้งใบของคุณหนู

เค้าอยู่ด้วยกันมาก่อนที่คุณท่านจะเจอคุณหนู

ระหว่างทางของเค้าทั้งสองคน ไม่ได้ง่ายเลย แต่เค้าก็จับมือกัน ผ่านมาจนได้

ความสัมพันธ์แบบนี้ มีเงินเป็นล้านก็หาซื้อไม่ได้นะคะ // ยิ้ม

ถ้าเป็นส้ม ส้มสบายใจนะคะ ที่คนข้างๆ คุณหนู จะเป็นคุณเพลง

เค้าสองคน รู้จัก รู้ใจกันดีกว่าใครทั้งนั้น

งั้นก็แสดงว่า ฉันทำถูกแล้ว ที่สนับสนุนให้หลานไปตามหนูเพลง

ฉันคงปล่อย คงไม่พยายามยัดเยียดอะไรให้เค้าแล้วล่ะ ขอแค่เค้ายอมรับว่าเค้าเป็นสายเลือดหนึ่งเดียวของปรมอนันต์ เท่านั้นพอ

เค้าอยากทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร คงปล่อยให้เค้าเลือกเองดีกว่า // ยิ้ม

คุณท่านทำสิ่งที่ควรทำแล้วค่ะ

เท่าที่ส้มดูแลคุณท่านมา ดูๆไป คุณท่านเองก็เอ็นดูคุณเพลงไม่น้อยนะคะ

ส้มว่าคุณท่านมองเธอด้วยสายตาที่เอ็นดูมากกว่าทุกคนที่มาสนใจคุณหนูเสียอีก

ก็หลานของฉันอวยหนูเพลงเช้า เย็นขนาดนั้น สงสัยฉันจะเปิดใจมองแบบไม่รู้ตัวล่ะมั้ง // ยิ้ม มีความสุข