ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 7 Fly To The Sky 1 ( 100%)

ชื่อตอน : "ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 7 Fly To The Sky 1 ( 100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.4k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2557 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 7 Fly To The Sky 1 ( 100%)
แบบอักษร

 

 

" ร้อนรักอันตราย " ตอนที่ 7 Fly To The Sky  1

 

 

                         "แฮ่ก!..แฮ่ก!..แฮ่ก!....อ่า!..อ่าา!...อื๊ออ..."

                         " ซี๊ดด...อ๊า!...อ่าา..."

                         " อืมม!...."

                         " ตะวัน... " 

                         " หือ?...."

                         " อย่าพึ่งหลับนะ..ฉันยังไม่ให้นายหลับ..." 

                         " อ๊ะ!...อืมม..."

 

                         เรียวปากอิ่มสีเรือเผยอรับจูบของพจน์ที่จูบเอาๆ ราวกับอดอยาก ลิ้นร้อนๆไล้ไปทั่วกระพุ้งแก้ม เกี่ยวพันลิ้นเล็กที่สั่นระริก ดูดดึง รัดรึงเข้ามาในปากตัวเอง  ตะวันเหมือนคนใกล้จมน้ำ ช่วยตัวเองไม่ได้ สมองเบลอไปหมด 

 

                         มือหนาอุ่นสร้านของพจน์ลูบไล้ไปทั่วอย่างถือสิทธิ์ ตะวันตัวสั่นเมื่อมือร้อนๆลูบไปทั่วสีข้างมาหยุดอยู่ที่ยอดอกสีชมพูใสแล้วบี้เบาๆ

 

                         "อ๊าา!..อ๊า...." 

 

                          ท่อนขาเพรียวขาวเนียนลออสะท้อนแสงสีส้มของอาทิตย์อัสดงที่สาดแสงเข้ามาทางหน้าต่าง ตอนนี้มันกำลังถูไถกับผ้าปูที่นอนเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของพจน์วนเวียนลูบไล้ไปทั่วสะโพกตึงแน่นแล้วบีบไว้จนเต็มฝ่ามือใหญ่ก่อนจะขยับมือเข้าหาหน้าท้องเนียน  ริมฝีปากสีเข้มเม้มดึง ขบกัด ดูดดุนดันเล่นยอดอกสีสวยทั้งซ้ายทั้งขวาจนมันแข็งเป็นไต

 

                          " อ๊า!..อ๊า!...อื๊อ!..อ๊าา!....." 

 

                          มือบางขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ลำตัวบิดเป็นเกรียว ศรีษะสะบัดไปมาระบายความรู้สึกวูบๆวาบๆ ด้วยความเสียวเสียด เมื่อพจน์ไม่ปราณี จู่โจมทั้งบนทั้งล่างจนตะวันหายใจไม่ออก

 

 

                           " อ๊าา...อ๊า...อ๊าาา..." 

 

                           เสียงหวานๆครวนครางละมือจากที่นอนมาขยุ้มผมดกหนาของพจน์ไว้แน่น เมื่อลิ้นร้ายเล่นงานต้นขาด้านใน ทั้งกัดย้ำเบาๆ เลียไปทั่ว จนร่างบางหลังแอ่นดิ้นพล่าน ร่ำร้องโอดโอยน่าสงสาร

 

                           " จะ..เจ้า..นาย..อ๊าา..อ๊าา...พอ..อ๊าา...."

 

 

                           มือบางละจากผมดกหน้าของพจน์มาขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อขาว ใบหน้าหวานแหงนหงายหลังแอ่น ปรือตา อ้าปากหอบหายใจแรง ขาเพรียวข้างนึงตวัดพาดบนบ่ากว้าง อีกข้างขยับถูที่นอนนุ่มดูสับสน

 

                          " เจ้า..นาย...พะ...พอ..เถอะ..อ๊า..อ๊าา..."

 

                          "อ๊า...อ๊าา..อย่า..แกล้ง...อ๊าา..."

 

                          " ช่วย..อ๊าา...ช่วย..ที...อ๊า... อ๊าา...อ๊า.."

 

                          พจน์เหลือบตามองร่างบางที่ตอนนี้ดิ้นพล่านบิดเป็นเกรียว ก่อนจะละปากปล่อยมือยืดตัวขึ้นคุกเข่าคล่อมร่างบางไว้

 

                          ตะวันหน้าแดง ร้อนวาบไปทั้งแก้ม คอ และเหมือนความร้อนจะวูบวาบไปทั่วทั้งตัว เมื่อสายตาปะทะกับความใหญ่โตที่มันผงกหัวทักทายลำตัวของมันเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน แกร่งกร้าว อย่างบอกความต้องการ

 

                          พจน์จ้องตาคนตัวเล็ก ตะวันหลบตากัดริมปากบางแน่น แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมือใหญ่ของพจน์ คว้ามือบางนำทางไปสัมผัสความแข็งกร้าวร้อนผ่าวตรงหน้าบ้าง 

 

                         " ตานายบ้าง..."

                  

                         เมื่อเห็นคนตัวเล็กลังเล พจน์จึงทาบมือนำทางเข้ากับมือนุ่มนิ่มที่กอบกำลำกายร้อนผ่าวไว้เต็มสองมือ พร้อมกับขยับมือเล็กๆนำทาง

 

                         " อ๊าาก......" 

 

                         ใบหน้าคมเข้มเป็นสีจัด เปลือกตาหรี่ปรือ กรามถูกบดเข้าหากันเมื่อมือเล็กนุ่มนิ่มขยับ พจน์เกร็งหน้าท้องเมื่อมือที่เงอะงะ ขยับเชื่องช้า ทำเอาเขาแทบหักกลางลำ

 

                         "ฮืมมม...ตะวัน...อ๊าาา" 

 

                         ตะวันเลียไล้ริมฝีปากบางอย่างลืมตัว เมื่อมือเล็กสัมผัสกอบกำลำแท่งร้อนผ่าวสีเข้มไว้เต็มสองมือ พลางคิดอยากเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นอกเหนือการควบคุมของพจน์ว่าจะเป็นยังไง คิดได้อย่างนั้นร่างบางก็ปล่อยมือ ยันตัวลุกขึ้นคุกเข่าเผชิญหน้า มือบางเกาะไหล่กว้างของพจน์ไว้ทั้งสองข้าง ปากนุ่มจุมพิตเบาๆที่แก้มสาก ก่อนจะค่อยๆไล่จูบลงมาที่คางไล้ปลายลิ้นไปทั่วแล้วใช้ฟันกัดเบาๆอย่างที่พจน์ชอบทำ 

 

                          " อ่าา......"

 

                   ปากบางๆขยับจูบระเลื้อยไปกัดที่ติ่งหูแล้วเม้มแรงๆให้ร่างสูงสะดุ้งเล่น ปลายลิ้นเล็กๆลากไปทั่วก่อนจะใช้ฟันกัดแทะทั่วลำคอแล้วจูบเลื้อยลงลาดไหล่กว้าง มือบางนุ่มนิ่มทั้งสองข้างไล้ไปทั่วหน้าอกแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามแน่นๆ ก่อนจะใช้เล็บเขี่ยเบาๆที่หัวนม

 

                 " ฮืมม " 

 

                พจน์หายใจแรง ครางเสียงแหบเมื่อมือนุ่มครูดเล็บอ้อมมาโอบแผ่นหลังกว้างแล้วจิกไว้

 

                " ตะวัน..อ่าา...."  ฟันเล็กขบหัวนมสีเข้มดึงก่อนจะปล่อย ไล้เลียลิ้นไปทั่วคล้ายกับปลอบก่อนจะกัดแล้วดึงอีก 

 

               " ฮืมมม....."

 

                ลิ้นเล็กไม่หยุดแค่นั้นยิ่งได้ยินเสียงครางที่บ่งบอกอารมณ์ของพจน์ คนตัวเล็กจึงได้ใจไล้ลิ้นลงต่ำ ทั้งขบกัด ทั้งครูดฟัน ทั้งเลียไปทั่วซิกแพคที่เกร็งแข็ง สัมผัสผิวเปลือยสีแทนสวยของพจน์อย่างคลั่งไคล้ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อคางเล็กชนกับความร้อนผ่าวที่ตั้งลำผงาด มือบางละจากแผ่นหลังกว้างขยับเข้ากอบกุมร้อนผ่าวไว้เต็มสองมือบาง มันทั้งร้อนผ่าวทั้งแข็งแกร่งจนตะวันนึกขยาด แล้วพจน์จะรู้สึกยังไง? ถ้า?

 

              " ฮืมม......."

 

              ฝ่ามือร้อนยกขึ้นกุมศรีษะเล็กไว้แน่น เมื่อลิ้นนุ่มทักทายปลายหัวป้านใหญ่สีเข้มที่มีน้ำใสๆไหลปริม ค่อยๆไล้เลียไปทั่วทั้งซ้าย แล้วค่อยๆไล้มาทางขวาราวกับกำลังแทะไอติมแท่งโปรด พจน์กลั้นหายใจเมื่อปากเล็กค่อยๆอ้าออกกว้าง

 

               "ฮืมมม...."

 

             พจน์กระตุกหน้าขา เสียววาบไปทั่วช่องท้อง ขนลุกชันไปทั่วแผ่นหลังเมื่อปากบางๆสีแดงระเรือค่อยๆ ครอบลงหาช้าๆ ...... ช้าจนใจจะขาด ตะวันเหลือบตาขึ้นมองร่างสูง ใบหน้าคมเข้มเป็นสีจัด เปลือกตาหรี่ปรือ กรามถูกบดเข้าหากันก่อนจะเหยเกเมื่อลิ้นเล็กขยับ ก่อนที่พจน์จะเสียวสันหลังวาบกระตุกทั้งตัวเมื่อฟันเล็กๆขบลงเบาๆ พร้อมกับไล้เลียอย่างปลอบประโลม 

 

             เลือดร้อนๆพุ่งพล่านไปทั่วตัว ไม่ว่าจะด้วยฤทธิ์เหล้าดองที่ดื่มเข้าไป หรือจะด้วยความรู้สึกลึกๆที่ตะวันมีต่อเจ้านายหนุ่ม ปากบางๆ สีสดไล้เลียราวกับลิ้นเล็กๆติดใจ ขยับขยอกกลืนท่อนลำร้อนๆที่แข็งแกร่งราวกับได้กินอาหารอันโอชะ พลางเหลือบตามอง เมื่อได้ยินเสียงครางประหลาดดังจากลำคอพจน์ สีหน้าบิดเบี้ยว อ้าปากหอบหายใจหนักๆ พจน์ก้มลงมองร่างบางแล้วแหงนหน้าห่อปาก มือใหญ่ร้อนผ่าวกุมหัวคนตัวเล็กไว้แน่น 

 

              เมื่อถึงจุดที่อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป พจน์ผลักคนตัวเล็กให้นอนหงายบนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับโน้มตัวลงคล่อมทับร่างบาง หน้าขาบดเบียดหน้าขา บดบี้กดถูบดขึ้นลงไปมาอย่างเสียวเสียด ปากร้านผ่าวประกบแน่น ลิ้นใหญ่ร้อนทะลวงแทรกเข้าควานหาลิ้นเล็กๆ พอเจอก็ดูดดื่มเอาอย่างกระหายจนน้ำใสไหลล้นมุมปาก

 

                 พจน์หายใจแรงจนเป็นหอบแทรกเข่าแยกขาของตะวันให้ถ่างกว้าง ก่อนจะดึงตัวเองให้นั่งคุกเข่า มือใหญ่จับท่อนลำร้อนผ่าวจดจ่อเล็งช่องทางด้านหลัง จับปลายป้านใหญ่เกลี่ยปากทางก่อนจะทิ่มลงช้าๆ 

 

              " อ๊าา!..." 

 

                ร่างบางบิดตัวขาเกร็ง มือจับหน้าขาพจน์ไว้ ก่อนจะหันมาขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อขาว เมื่อพจน์ขยับเอวพาท่อนลำที่คาไว้เกือบครึ่งถอนออกก่อนจะทิ่มพลวดเข้ามาใหม่ช้าๆ จนมิดด้ามก่อนจะคาไว้

 

               "อ๊าาา.....เจ้า..นาย.......อ๊าา......!"

 

              แล้วพริบตานั้นเองที่พจน์คว้าเอวคนตัวเล็กไว้แน่น พลิกร่างใหญ่โตลงไปนอนหงายแทน ตะวันสะดุ้งเฮือกสุดตัว ตาโตเบิกกว้าง มือบางยันทาบแผงอกแกร่ง หน้าเหยเก เมื่อร่างบางตอนนี้กำลังคุกเข่านั่งทับไปบนท่อนลำร้อนผ่าวเต็มๆ หมายจะโหย่งตัวดันอกกว้างลุกขึ้น แต่พจน์คว้าเอวบางแล้วดึงไห้กลับมาใหม่ พร้อมกับยึดไว้แน่น พจน์เด้งหน้าขาขึ้น คนตัวเล็กหน้าเหยเกเมื่อลำแท่งแข็งแกร่งเบียดแทรกผนังช่องทางด้านหลังจนรู้สึกจุก 

 

              " ขยับสิ.....ขยับหน่อย....."

 

              "..ฮืมมม........" 

 

             พจน์สั่งเสียงพร่าพร้อมกับงอเข่าเด้งหน้าขาเร้งเร้า ตะวันหน้าแดงแล้วแดงอีก รู้สึกเสียววูบวาบทั้งตัวเมื่อนั่งอยู่แบบนี้ มีแท่งร้อนๆที่สอดเข้ามาคาไว้จนมิดแบบนี้ มือบางทาบลงบนแผงอกกว้างพร้อมกับยกตัวเองขึ้นช่องทางเสียดเสียวตอดรัดหนุบหนับเมื่อคนตัวเล็กค่อยยกตัวขึ้น ก่อนจะนั่งลงไปใหม่

 

               " อ๊า!......อ๊า....."

 

               ตะวันขาสั่นขยับอีกเมื่อฝ่ามือร้อนๆของพจน์ไม่ยอมให้อยู่นิ่ง ยกสะโพกร่างบางขึ้นแล้วดึงกลับมาใหม่ พร้อมกับเด้ง หน้าขารับ

 

              " อ๊าา....อ๊า...อ๊าา......"

 

               " ฮืมม..ซี๊ดดด...อ๊าา....ขยับลงมา" 

 

               ตะวันรู้สึกเสียวรุนแรง ยิ่งพจน์ใช้มือร้อนๆกอบกำลำแท่งเนื้อสีสวยตรงหน้าปรนเปรอร่างบางไปด้วย มือบางยันอกกว้าง  จิกเล็บไว้แน่น โหย่งตัวขึ้นพร้อมกับทิ้งลงใบหน้าแหงนหงาย อ้าปากหอบหายใจ 

 

              " อ๊า!....อ๊า!..อ๊าาา!...เจ้านาย.....อ๊าา......"

 

              "..ผม...อ๊าา......อ๊า...อ๊า...."

 

               " อูยส์......"

 

               ช่องทางตอดรัดหนุบหนับ บีบรัดลำแท่งร้อนๆที่สอดเข้าถอนออกแล้วก็สอดเข้าอีกอย่างหนักหน่วง พจน์กัดฟันกรอด เมื่อเด้งสะโพกรับร่างบางที่ทิ้งตัวลงมาอย่างแรง สติสัมปชัญญะทั้งมวลตอนนี้ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เมื่อร่างบางตรงหน้าส่ายร่อนเข้าหาความใหญ่โตร้อนผ่าว แข็งแกร่ง ที่ตั้งตระหง่านตอบรับช่องทางที่เต็มใจซะยิ่งกว่าเต็มใจ 

 

                " อ๊า....อ๊าาา....อ๊าา...อ๊าา...."

 

                " ฮืมมม.....อ๊าา....อ๊าา...."

 

                " อ๊า......อ๊า.........อ๊าา...อ๊าา........"

 

                " เจ้า..นาย..อ๊าา...อ๊า........."

 

                " ผม...ผม.....อ๊าา....อ๊า.........."

 

                พจน์เห็นร่างบางส่ายไหวหายใจหอบรุนแรงจึงเร่งมือร้อนผ่าวปรนเปรอให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น จน

 

                "  อ๊าา.....อ๊า....อ๊า......อ๊าา...อ๊า......."

 

                พจน์ปล่อยมือจากท่อนลำสีสวยตรงหน้า เมื่อร่างบางครางกระเส่าหนักขึ้น ฝ่ามืออุ่นใหญ่กระชับกับสะโพกคนตัวเล็กแล้วยึด ไว้แน่นพร้อมกับเด้งสะโพกสวนเข้าหาจนดังพั่บๆๆ

 

                " อ๊า... อ๊าา.....อ๊า....อ๊าาาา....."

 

                " ฮืมมม...ฮืมมมม อ๊าาาาก.......อ๊าาา....."

 

               ทุกจังหวะที่สะโพกเพรียวเล็กร่อนขึ้นๆ ลงๆรับ พจน์รู้สึกถึงแรงบีบกระชับจากภายในช่องทางตอดรัดหนุบหนับแทบทำ ให้พจน์หักกลางลำ

 

               " อ๊า......อ๊าา....อ๊าาา.....จะ...อ๊าาา......"

 

                ร่างหนาแข็งแกร่งช่วยบดเบียดเด้งสะโพกเข้าหาร่างบางที่ตอนนี้ทำท่าจะหยุดเคลื่อนไหวและเกร็งขาอย่างเดียว เพราะความเสียวที่ กำลังพุ่งแรงถึงจุดปลดปล่อย

 

              " อ๊าา.....อ๊าาา.....อ๊า.....อ๊าา.....อ๊าา...."

 

            " อ๊าา...อ๊าา......อ๊าา.........อ๊าา........."

 

            " เดี๋ยว...รอก่อน....อ๊าา.........ฮืมม....."

 

               " ซี๊ดด...."

 

           พจน์กระตุกเกร็ง กัดฟันกรอด หน้าขาเด้งขึ้นหาร่างบางพั่บๆๆ ฝ่ามือร้อนกุมสะโพกคนตัวเล็กบีบแน่น เป็นจังหวะเดียวกับที่ตะวัน ทรุดฮวบซุกซบอกกว้างอย่างเหนื่อยอ่อน หมดเรี่ยวหมดแรง หายใจหอบกระเส่ารดซอกคอพจน์ อ้อมแขนใหญ่โอบเอวบางไว้แน่น เด้งหน้าขาเข้าหาร่างบางอย่างไม่คลายความเสียว ช่องทางข้างหลังตอดหนุบหนับถี่ๆ บีบรัดท่อนลำร้อนผ่าวที่ไม่ยอมยุบยอมอ่อน ทั้งๆที่ ขับของเหลวสีขาวขุ่นออกมาจนล้นช่องทางคับแคบอย่างหยาบโลน

 

               พจน์ผงกศรีษะจากที่นอนจูบไล้ไปทั่วแก้มเนียน คนตัวเล็กหลับตาพริ้ม เตรียมตัวที่จะหลับเต็มที่อย่างเหนื่อยอ่อน

 

 

                      แต่ก็ต้องเบิกตาโพลง เมื่อได้ยินเสียงพจน์

 

                    " อีกรอบนะ.........ได้มั้ย?......"

 

                    " ..อย่า....."

 

                    "....."

 

                       แล้วคืนนั้นตะวันก็ต้องคราง ....อย่า...ไปไม่รู้กี่ครั้งเมื่อพจน์ปลุกร่างบางขึ้นมารับรู้ความผิดที่ก่อไว้ ที่บังอาจเผยความรู้สึกแท้จริงของตัวเองออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

                         อากาศยามเช้าแบบนี้มันช่างสดชื่น พจน์ พงษ์สกุลธร ผู้บริหารหนุ่มหล่อที่พาตัวเองหลบลี้หนีความวุ่นวายทั้งปวงของเมืองใหญ่ มาหมกตัวเองในไร่ที่เป็นมรดกตกทอดของคุณตาของแม่จนตกมาถึงพจน์

 

                         เพราะความที่เบื่อเรื่องยุ่งๆของบริษัทไม่อยากรับโทรศัพท์ ไม่อยากแม้แต่จะรับรู้ว่าใครทำอะไรที่ไหน เมื่อไหร่ กับใคร พจน์เบื่อที่จะต้องนั่งอ่านนั่งเซ็นต์เอกสารเป็นตั้งๆ คอยไปงานนั้น เปิดตัวคนนี้ มันน่าเบื่อจนแทบกระอัก

 

 

                       เขาจึงตัดสินใจวางทั้งหมดลงในมือของภีม พงษ์สกุลธร น้องชายแท้ๆ และขอเป็นเพียงที่ปรึกษา ตอนแรกหมอนั่น ก็โวยวายจะทำได้ยังไงคนเดียว แต่ตอนหลังชักโอเค พจน์รู้ว่าภีมทำได้ หมอนี่มันบ้าดีเดือดชอบเอาชนะ ชอบความตื่นเต้น และเกลียดความพ่ายแพ้แบบสุดโต่ง

 

 

                      พจน์ให้คุณสุวิทย์คัดคนมาให้ เอาแบบที่ลุยได้ รับได้ทุกสถานการณ์ เงินเดือนดี เลขาที่คุณสุวิทย์ส่งมาช่วงแรกๆทำให้พจน์ส่ายหน้า เจอม้าก็กรี๊ด เห็นขี้วัวก็ว๊าย พอมืดหน่อยก็มาเคาะห้องพจน์เพราะกลัวผี พจน์รำคาญ จนต้องส่งกลับไม่รู้กี่คน 

 

              พจน์ขยับตัวบิดขี้เกียจ รู้สึกกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าวันไดๆ ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา ร่างสูงขยับลุกขึ้นนั่ง ผ้าที่ห่มไว้หล่นลงกองอยู่ที่หน้าตัก เผยให้เห็นแผงอกสีแทนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆ ซิกแพคเรียงตัวสวยจรดหน้าท้องเพราะผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักนานนับชั่วโมงในแต่ละวัน แต่พักหลังๆ แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดออกกำลังกาย หึๆ เพราะอะไรนะรึ? พจน์คิดพลางหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนหันหลังอยู่ข้างๆ

 

               ไหล่บางขาวนวลเนียนเปล่าเปลือยที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ ซึ่งพจน์รู้ดีเพราะอะไร แผ่นหลังเนียนบางชวนให้อยากกัดแทะฝากรอย แสดงความเป็นเจ้าของไว้ พจน์มองอย่างหลงไหล พลางนึกถึงวันที่คุณสุวิทย์ได้โทรศัพท์มาบอกว่าได้ส่งเลขาใหม่มาแทนคนเก่าที่ออกไป พจน์ก็ทำใจไว้แล้วว่าคงจะเหมือนเดิม อยู่ได้แค่วันเดียว จนถึงวันที่ไปรับที่สถานี

 

 

                        พจน์เหมือนถูกตรึงสายตาให้อยู่กับร่างขาวๆ บางๆ ที่เหมือนนั่งรอใครสักคน มองปากบางสีสดที่ยิ้มแย้มปฏิเสธแม่ค้าที่เข้าไปขายของให้ คนตัวเล็กเหลียวซ้ายแลขวาพร้อมกับเป่าปากพ่นลมจนแก้มป่องเพราะอากาศร้อน คนอะไรช่างน่าปรารถนาเพียงแค่แวบแรกที่เห็น

 

                       เหมือนโดนดึงเข้าหาเมื่อขายาวๆก้าวเข้าไปหาร่างบางช้าๆ จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับถามว่าใช่คนที่พงษ์สกุลธรส่งมาหรือปล่าว? พจน์แทบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อเห็นคนตัวเล็กแหงนหน้าอ้าปาก ค้าง ปากบางๆสีสดที่น่าจะนุ่มหวานแค่ไหนถ้าบดริมฝีปากลงไปหนักๆ พจน์ตกใจความคิดตัวเองจนต้องรีบผละออกห่าง หึๆ ออกห่างเหรอ? คงจะยากแล้วละเพราะพจน์คิดไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนออกห่างจากร่างขาวๆบางๆ ตรงหน้าได้ ต่อให้หนีสุดหล้าฟ้าเขียว พจน์ก็จะตามกลับมาให้ได้ 

 

                   พจน์ยิ้มเมื่อร่างบางเริ่มขยับพลิกตัวนอนหงาย ผมที่เริ่มยาวเลื้อยระต้นคอล้อมกรอบใบหน้าเล็กๆให้ขาวนวลเนียนยิ่งขึ้นเมื่อตัด กับผมดำแบบนี้ คุณพระ! พจน์กลืนน้ำลาย ยอดอกสีกุหลาบแต่งแต้มลำตัวขาวๆนุ่มนิ่มเนียนมือยามลูบไล้ ผ้าที่ห่มให้เลื่อนหลุดเผยให้เห็น หน้าท้องแบนราบนวลเนียนและต่ำลงไปกว่านั้น อ่าา... รีบๆลืมตาซะทีตะวัน ตื่นขึ้นมารับรู้ว่านายทำอะไรกับฉัน พจน์กัดฟันเมื่อรู้สึกปวดหนึบ และเหมือนราวกับกระแสความคิดของพจน์จะได้ผลเมื่อคนตัวเล็กเริ่มขยับตัวอีกครั้ง พร้อมกับกระพริบตาช้าๆ 

 

                 พจน์ยิ้มน้อยๆจ้องตาคนตัวเล็กที่มองสบมาอย่างงงๆ ตะวันกระพริบตาปริบๆ รู้สึกเย็นทั้งตัวพอก้มลงมองตัวเองก็ต้องหน้าร้อน  รีบกระชากผ้าห่มบางๆมากอดไว้แน่น แต่เจ้ากรรมมันเป็นผ้าผืนเดียวกันกับที่พจน์ห่มไว้ พอกระชากมาก็.....ตาโตเบิกกว้างเมื่อประจัก สายตาอารมณ์ปรารถนาของพจน์ ร่างบางค่อยๆขยับถอยออกห่างแต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อชายผ้าถูกพจน์นั่งทับไว้แน่น แถมไม่มีทีท่าว่าจะขยับให้ซะด้วย ตะวันกลืนน้ำลายค่อยๆเหลือบตาขึ้นมองพจน์

 

               "ตื่นแล้วเหรอ?...หลับสบายมั้ย?... " พจน์ทักพร้อมกับยิ้มใส่ตาคนตัวเล็กที่เอาแต่เบิกตากว้าง มือกำผ้าไว้แน่น 

 

               " เฮ้!!..ตื่นหรือยัง? " พจน์ถามอีก พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างขาวๆบางๆที่นอนนิ่ง

 

               " ตื่น..ตื่นแล้วครับ " ตะวันเอนหนีใบหน้าหล่อๆที่ยื่นเข้ามาใกล้ ขยับตัวหนีพร้อมกับคราง...

 

                 อูยย....ทำไมรู้สึกปวดเอวแบบนี้ แล้วยังไอ้ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะตรงต้นขาด้านในนี่มัน?........

 

               แล้วทำไมมานอนเปลือยกายอยู่แบบนี้ละ? คง คงจะ ไม่ใช่แค่..เปลือยกาย...เฉยๆ...อย่างเดียวแล้วละ...มั้ง? เพราะรู้สึกปวดหน่วงๆที่ช่องทางด้านหลัง โอย........ตายละวา

 

                  ตะวันมองหน้าพจน์ แล้วไอ้ลูกตาพราวระยับมั่นใจตัวเองเต็มที่ของพจน์นี่มันอะไร?

 

                     คงจะ..คง..จะ...ห๊ะ? จำไม่เห็นได้ มาที่นี่ตอนไหน ก็นั่งกินเหล้าอยู่กับนรินที่งานเลี้ยงไม่ใช่หรือไง?  

 

                   จำได้ว่าโทนเอาอะไรให้กินเห็นบอกว่าเป็นดองกล้วยสูตรเด็ด หวานอร่อยกินง่าย อืม...มันก็หวานกินง่ายจริงๆนะแหละ เลยกินเข้าไปหน่อยนึงแล้วหลังจากนั้น...ละ?....

 

               ฮึ้ย!...นึกยังไงก็นึกไม่ออก ตะวันขมวดคิ้ว คิดพลางดึงผ้าบางๆขึ้นมาจนมิดคอ เหลือบตามองพจน์ที่มองมาอยู่ก่อนแล้วพร้อม กับกลืนน้ำลาย

 

               " เอ่อ...เจ้านายครับ .เอ่อ.... "   ตะวันพูดไม่ออก..

 

                พจน์มองคนตัวเล็กที่ขยับมุดผ้าห่มแล้วค่อยๆ กระเถิบถอยออก

 

              " จะรีบไปไหน?...." ว่าแล้วพจน์ก็เท้าแขนทับผ้าห่มไว้แน่น แบบว่าถ้าจะลุกก็ได้แต่ก็ต้องยอมลุกไปแบบเปลือยๆ ตะวันชะงักกึก พลางกลืนน้ำลาย คอแห้งกะทันหัน

 

              " คือว่า..เมื่อวานนี้...เมื่อวาน..ผม..เอ่อ..." ตะวันอึกอัก แล้ว..แล้วทำไมรู้สึกว่าทั้งหน้าทั้งหูมันร้อนวูบๆวาบๆ แบบนี้วะ? 

 

              คนตัวเล็กที่เอาแต่อึกอักหลบตาหน้าแดง กัดปากตัวเองแน่น พจน์มองแล้วเกิดอารมณ์อยากแกล้งจนเนื้อเต้น คิดดังนั้นร่างสูง ก็ขยับเข้าหาพร้อมกับเท้าแขนโน้มตัวลงคล่อมคนตัวเล็กแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้

 

              " เมื่อวานนาย......" พจน์โน้มตัวเข้าไปกระซิบกระซาบริมหูคนตัวเล็กเบาๆ 

 

             ตาโตเบิกกว้าง อ้าปากค้าง มองหน้าพจน์พร้อมกับส่ายหน้า มือบางจิกผ้าห่มไว้แน่น หน้าร้อนชนิดที่ว่าถ้าเป็นกาต้มน้ำร้อนก็ประมาณว่าฝา กระเด็นกลิ้งไปไกลเลยละ

 

            " จริงๆ ไม่เชื่อลองใหม่ก็ได้ " ว่าแล้วพจน์ก็เอื้อมไปจับมือบางมาสัมผัสหน้าอกแกร่งเปลือยเปล่า ตะวันหน้าตื่นหดมือกลับแทบไม่ทัน หัวใจกระตุกอย่างแรง แล้ว..แล้ว..ทำไมจำไม่เห็นได้ละ? แล้ว..ทำแบบนั้นลงไปจริงๆเหรอ?...โอยย..คราวนี้มุดดินคงไม่พอแล้วละ อยากจะกลั้นใจตายหรือไม่ก็ให้หายวับไปเดี๋ยวนี้...

 

              ....................หมดกัน..............

               ..........ความลับ...........

 

             ตะวันทำหน้าไม่ถูก รู้สึกเขินอายไปหมดพยายามถอยออกจากร่างสูงที่คล่อมไว้ เหลียวมองหาเสื้อผ้า แต่แล้วก็ต้องหลับตาปี๋ เมื่อแก้มเนียนถูกกดจูบหนักๆ จนศรีษะเล็กๆจมที่นอน ริมฝีปากร้อนๆของพจน์ซุกไถลเข้าหาลำคอขาวๆ  มือบางจิกผ้าไว้แน่นเมื่อมือใหญ่ ของพจน์ทำท่าจะดึงผ้าออก

 

             " อย่า..." 

 

            " อย่าอะไร?...เมื่อคืนเรายังทำอะไรกันมากกว่านี้ นายจำไม่ได้เอง " เสียงพจน์อู้อี้ ริมฝีปากร้อนผ่าวนาบไปทั่วซอกคอนุ่ม 

 

            ตะวันขนลุกเกรียว รู้สึกสถานการณ์ชักไม่ค่อยดี มือบางยึดผ้าไว้แน่น พยายามดึงตัวเองออกห่างจากพจน์ ก่อนจะสะดุ้งตัวงอ เมื่อมือใหญ่ของพจน์ตะปบลงหน้าขาผ่านผ้าห่มเนื้อบางแล้วกุมไว้แน่น

 

               "  อ๊ะ..."

 

              "..อย่า..."

 

            "...พอแล้วครับ..."  

 

           " นายต้องรับผิดชอบฉันก่อน..." พจน์เงยหน้าขึ้นใช้ศอกยันที่นอนบอกพลางจ้องตาคนตัวเล็ก

 

          " ห๊ะ?"

 

            " รับผิดชอบ...รับผิดชอบอะไร?.." ตะวันงง

 

          พจน์ไม่พูดกลับยิ้มยียวนขยับเข้าหาร่างบางแทนคำตอบ ตะวันหน้าตื่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงตื่นตัวที่แนบเข้ามาหา สะโพกเต็มๆ คนตัวเล็กกลืนน้ำลาย

 

         " แต่..แต่ว่า.." 

 

        " แต่อะไร..ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะนาย อย่ามาปัดความรับผิดชอบ " 

 

            ว่าแล้วพจน์ก็เริ่มรุกซุกไซ้ร่างบางตรงหน้า ทั้งปลายลิ้นร้อนๆ ทั้งฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่ว ตะวันยึดผ้าไว้แน่นก่อนจะหมดโอกาสเมื่อพจน์กระตุกทีเดียวผ้าห่มก็หลุดมือ พจน์คว้ามือเล็กๆให้มาสัมผัสหน้าอกกว้างบ้าง มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วสะโพกตึงแน่นแล้วดึงเข้ามาแนบหน้าขาตัวเองแล้วขยับบดบี้หนักๆริมฝีปากร้อนผ่าวกดแนบปากบางๆ ดูดลิ้นเล็กๆเกี่ยวพันรัดรึงอย่างกระหาย ตะวันหายใจไม่ทัน โดนพจน์จู่โจมชนิดไม่ให้ปฏิเสธได้เลย 

 

          !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

         "ท่านผู้อำนวยการคะ บ่ายโมงครึ่งวันนี้มีประชุมสำคัญนะคะ..."

 

         " อืม..."

 

          " ฝ่ายขายรอท่านเซ็นต์อนุมัติค่ะ" 

 

         "อืม"

 

        " กินเลี้ยงวันเกิดคุณหญิงยุพาที่โรงแรมพาราไดซ์ทุ่มนึงค่ะ "

 

          "อืม"

 

       " มัณฑนากรของบริษัทรูมม์ติดต่อขอเข้าไปดูเรือนแก้วค่ะ"

 

       " อืม "

 

       "แล้วยังมี....."

 

      " โอเคคุณธิดา เท่านี้ละ...."

 

            ภีมตัดบท เก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง พร้อมกับยกข้อมือขึ้นเพื่อจับเวลา ตามองออฟโรดคันใหญ่สีดำเห็นอยู่ลิบๆ ระยะทางจากบ้านริมบึงมาถึงบ้านไม้ถ้าเหยียบจริงๆก็กินเวลาไม่กี่นาที แต่ไอ้รถคันนั้นดูเหมือนมันจะกินน้ำมันตราเต่าเข้าไป เพราะมันวิ่งๆหยุดๆ เอื่อยเฉื่อยอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวราวกับคนขับไม่อยากขับอย่างนั้น ภีมหรี่ตามอง คันไม้คันมือตะหงิดๆ ฮืมม ช่างไม่ได้ดั่งใจเลยให้ตาย คิดแล้วก็หันหลังเดินเข้าบ้าน นอนรอซักชั่วโมงคงมาถึงละมั้ง?

 

 

 

 

          

                         

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น