ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ELP 1

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2560 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ELP 1
แบบอักษร

ELP 1


          “แลกเปลี่ยนงั้นเหรอ!?!" เสียงใสอุทานขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากเพื่อนสนิทที่มีตำแหน่งถึงเลขาสภานักเรียน แลกเปลี่ยนที่ว่าก็คือ ‘โครงการแลกเปลี่ยนนักศึกษา แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม’ ซึ่งจัดขึ้นโดยสามโรงเรียนในเครือเดียวกันได้แก่ โรงเรียนไฮท์สคูลแอรีส โรงเรียนไฮท์สคูลอาร์เธน่าและโรงเรียนไฮท์สคูลอาเบล ซึ่งทั้งสามโรงเรียนนี้มีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่สิๆ สวรรค์กับนรกน่าจะเหมาะกว่า ทำไมงั้นเหรอ? กลับไปอ่านบทนำเอาเด้อ ‘ปริญ’ หรือ ‘ปูน’ ทำหน้าเคร่งเครียดทันทีกับข่าวสารที่พึ่งได้รับรู้ และยิ่งเครียดยกกำลังสองเมื่อรู้ว่านักเรียนอาร์เธน่าผู้เคร่งครัดในการศึกษาอย่างพวกเขาๆ ต้องแลกเปลี่ยนไปโรงเรียนไฮท์สคูลแอรีส ซึ่งมีแต่พวกนิสัยห่ามๆ ท่าทางน่ากลัว มีข่าวเสื่อมเสียบ่อยที่สุดในสามโรงเรียนเอาจริง...กลับมาอวัยวะจะครบสามสิบสองมั้ยให้ทาย? ฮือออออ


          "เอาน่ะๆ ยังไม่ได้เลือกเสียหน่อย ว่าห้าคนผู้โชคร้ายจะเป็นใคร" ‘วศิน’  หรือ ‘ว่าน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของปูนซึ่งมีตำแหน่งเป็นประธานชั้นปีของเกรด 11 และก็มีตำแหน่งเป็นหนึ่งในเลขาสภานักเรียนอีกด้วย


          "แต่กูเสียวสันหลังวูบวาบอ่ะ" ปูนว่าหน้าซีดๆ


          "กูได้ยินพี่ประธานบอกว่าน่าจะคัดจากผลคะแนนสอบที่ผ่านมา ซึ่งมึงก็เก่งจะตาย ยังไงห้าอันดับรั้งท้ายก็ไม่ใช่มึงหรอกปูน" ว่านว่าอย่างให้กำลังใจเพื่อนสนิทพร้อมตบบ่าปูนเบาๆ


          "แต่สอบครั้งที่ผ่านมากูไม่สบายอ่ะมึง ฮืออออ แดกยาแก้แพ้มาด้วย ตอนสอบก็ง่วงนอนไม่พอ ยังมีขี้มูกฟืดฟาดๆ รบกวนสมาธิตอนทำข้อสอบอีก ฮือออออ กูใจบ่ดีเด้อออ"


          "เอ่อ...งั้นก็คงต้อง..." ว่านเว้นวรรคก่อนจะมองหน้าปูนอย่างจริงจัง


          "...อธิษฐานเอาเด้ออออ" ฮือออออ กูก็ว่างั้น!!...และแล้ววันที่ปูนไม่อยากให้มาถึงก็มาถึง นั่นก็คือวันประกาศรายชื่อนักศึกษา 5 คนที่ต้องไปแลกเปลี่ยนดูงานที่โรงเรียนไฮท์สคูลแอรีสเป็นเวลาสามเดือน ย้ำ! สามเดือน ฮืออออ แค่สามชั่วโมงก็จะร้องไห้แล้ว สามเดือนไม่นานไปเหรอ? ปูนเดินมาที่บอร์ดกลางของโรงเรียน มือบางใช้มือปิดตาเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ เปิดออก


น.ส. สุดา อมร...


นายวิชชา สุธีระ...


นายบดินทร์ วิทยา...


น.ส. กนกอร สุวรรณ...


นายปริญ จินดา...

.

.

.

นายปริญ จินดา...

เหยดดดดด ชื่อกู!!!!!  ลาตายสามวิ...


          "ไอ้ปูนๆ ไอ้ปูน!!" ปูนได้สติทันทีหลังจากที่เดดแอร์ไปเกือบนาทีหลังจากที่อ่านรายชื่อบนบอร์ดเสร็จ ใบหน้าใสหันไปหาเพื่อนสนิท พร้อมกับตากลมภายใต้แว่นกรอบดำสั่นระริกทันที


          "ไอ้ว่านนนน ฮืออออ มีชื่อกูวววว" ว่านมองเพื่อนสนิทอย่างสงสารและเห็นใจมากจริงๆ แหงแหละ...ไม่มีใครอยากไปกันทั้งนั้น ดูสิ...ทุกคนที่มีรายชื่อร้องไห้กันเป็นแถวเลย โน่นๆ ยิ่งหญิงสาวคนนั้นถึงขั้นเป็นลมล้มพับเลยทีเดียว


          "เอาน่ะมึง สามเดือนเอง"


          "สามเดือนเอง ไปแทนกูมั้ย?" ว่านส่ายหัวเป็นพัลวันทันที แฮะๆ รักเพื่อนเด้อแต่รักตัวเองมากกว่า


          "กูควรทำไงดีมึง หนีเลยดีมั้ย? หนีไปไหนดี...เชียงใหม่ใกล้ไปเปล่า? หรือจะกบดานแถวๆชายแดนดี เอ๊ะ...หรือจะไปเป็นแรงงานต่างประ..."


          "เดี๋ยวๆๆ พอก่อนๆ ใจเย็นนะมึง กูว่ามึงช็อคจนเอ๋อแดกไปแล้ว" ว่านว่าพร้อมผลักหัวปูนไปหนึ่งที


          "ก็กูไม่อยากไปอ่ะมึง กูกลัวนะเว้ย มึงเลยไม่ใช่เหรอที่เคยเล่าว่าประธานนักเรียนของแอรีสน่ากลัว"


          "มันก็ใช่...แต่มึงแค่ไปแลกเปลี่ยน ไม่ได้ไปสุงสิงกับใครเสียหน่อย มีเพื่อนร่วมชะตาไปอีกสี่คนด้วยไง" ปูนมองไปยังเพื่อนร่วมชะตาทั้งสี่ หญิงสาวคนแรกอยู่เกรด 10 แว่นหนา ถักเปียราวกับพจมาน สว่างวงค์ กำลังเป็นลมล้มพับให้เพื่อนพยุง คนที่สองเป็นรุ่นพี่เกรด 12 กำลังกอดหนังสือการ์ตูนนารูโตะสิบเล่มร้องไห้ คนที่สามเป็นรุ่นพี่เกรด 12 เช่นกัน ท่าทางเอ๋อๆ ร้องไห้ไปสูดขี้มูกไปเสียงดังฟืดฟาด และคนสุดท้ายผู้หญิงเกรดเดียวกับเขาแต่คนละห้อง ซึ่งเราทั้งคู่ไม่เคยพูดแม้แต่คำเดียว กำลังปาดน้ำตาอย่างเงียบ หึๆๆ ผู้ร่วมชะตากรรม หึๆๆ ดีๆทั้งนั้น หึๆๆ ลาตายตอนนี้สวรรค์จะโอเคมั้ย? ฮือออออ...เลิกเรียน...ปูนเดินคอตกกลับบ้านทันทีหลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวสุดช็อคของตัวเอง ร่างบางเดินถอนหายใจตลอดทางพลางในหัวก็คิดว่าควรเอายังไงต่อดี เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดการที่ต้องไปแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนไฮท์สคูลแอรีสแล้ว


ครืดๆ

เสียงโทรศัพท์ที่มีข้อความเข้าทำให้ปูนต้องหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ซึ่งคนที่ส่งมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเจ้าปลื้ม น้องชายตัวแสบของเขานั่นเอง


‘พี่ปูนๆ ก่อนกลับบ้านแวะซื้อขนมปัง สังขยา ซอย JJ  ให้หน่อย อยากกิน’ ปูนส่ายหัวเบาๆหลังจากที่อ่านข้อความจบ ก่อนจะเดินกลับหลังหันเพื่อไปยังซอยดังกล่าวเพื่อซื้อขนมปังสังขยาให้เจ้าน้องชายตัวเอง ปูนอยู่กับน้องชายวัย 10 ขวบสองคน เนื่องจากพ่อกับแม่ของเขาที่เป็นอาจารย์พึ่งย้ายไปสอนที่มหาวิทยาลัยทางภาคเหนือ ซึ่งตอนแรกพ่อกับแม่จะเอาเจ้าปลื้มไปด้วยนั่นแหละแต่เจ้าตัวไม่ยอม เพราะไม่อยากย้ายโรงเรียน ไม่อยากมีเพื่อนใหม่เลยกลายเป็นว่าก็ต้องอยู่กับเขาไปโดยปริยาย


          "35 บาทจ้า" ปูนพยักหน้ารับก่อนจะหยิบเงินส่งให้ป้าแม่ค้าที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี ร่างบางทำท่าจะเดินกลับทางเดิมแต่...


ครื้นๆ

เสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นทำให้ปูนคิดว่าถ้าหากเดินกลับทางเดิมต้องไม่ทันก่อนฝนตกแน่ๆ ว่าแล้วร่างบางเลยเดินตรงไปข้างหน้าเนื่องจากสุดซอยจะมีทางลัดไปซอยบ้านเขา อาจจะดูเปลี่ยวๆ หน่อยแต่ตอนนี้ฟ้ายังสว่างอยู่เลยคงไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่หรอกมั้ง ปูนเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด เสียงฟ้ายังคงร้องอย่างต่อเนื่องพร้อมกับลมเริ่มพัดเป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานหากเขายังไม่ถึงบ้าน เขาต้องเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแน่ๆ


พลั้กๆ ตุบ ปึกๆ พลั้ก

ปูนเบรกเท้าแทบไม่ทันกับเหตุการณ์ข้างหน้า ผู้ชายคนหนึ่งกำลังถูกรุมด้วยผู้ชายอีก 5 คน ปูนยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก จะให้เขาไม่ช่วยก็คงจะไม่ไหว แหงแหละ...เขาต่อยตีเป็นที่ไหน ให้คิดเลขแข่งกันยังง่ายกว่า ถ้าจะให้ตะโกนตำรวจมาๆ แบบในหนัง พวก 5 คนนั้นจะเชื่อหรือเปล่า หรือไม่แน่อาจจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นเขาแทนโทษฐานที่ปากดีอะไรแบบนี้มั้ย โอ๊ยๆๆ เอาไงดี ไอ้ปูนควรทำยังไงดี!?!


          "ยื่นเอ๋อไมวะ วิ่ง!" ปูนทำหน้าตกใจอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่ออยู่ๆ คนที่ถูกรุมก็วิ่งมาทางเขาก่อนจะจับมือวิ่งทันที เดี๋ยวๆๆ กูไม่เกี่ยวเด้ออออ เอากูไปทำไมมมม


          "วิ่งให้มันเร็วๆ สิวะ" เสียงทุ้มว่าด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดทำให้ปูนต้องพยายามเร่งฝีเท้าเท่าที่จะทำได้ เขาสูงแค่ 175 เองนะเว้ยกับอีกคนที่คาดคะเนทางสายตาแล้วน่าจะ 180+ อ่ะ ขาก็ดูยาวกว่าเขาตั้งเยอะจะให้เขาวิ่งทันได้ยังไงกัน


          "เข้าไป!" ร่างสูงว่าพร้อมดันปูนเข้าไปในซอกตึกเพื่อซ่อนตัวจากพวก 5 คนที่กำลังวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ ปูนหอบแฮ่กๆ แทบจะขาดใจต่างจากคนตรงหน้าที่ยืนนิ่ง ใบหน้าไม่มีความเหนื่อยแต่อย่างใดราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้วิ่งติดเกียร์หมามาเกือบกิโล


          "แม่ง หายไปไหนแล้ววะ!" เสียงไอ้พวกที่ตามมาดังขึ้น


ซ่า!


แล้วอยู่ๆ ฝนก็ตกลงมา

         "เชี่ย! ฝนตกเว้ย กลับๆๆ คราวหน้าค่อยเล่นแม่งมันใหม่" พูดจบเสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็วิ่งผ่านไปทันที ปูนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจทันที


          "มึงจะไปไหน?" เสียงทุ้มถามขึ้นทำให้ปูนที่กำลังจะเดินออกจากซอกตึกชะงัก


          "เอ่อ...ก็กลับบ้าน"


          "ฝนตกขนาดนี้ มึงจะกลับยังไง โง่!" ปูนตาโตทันทีกับคำด่าของอีกคน เดี๋ยวๆ นี่กล้าด่าเด็กอาร์เธน่าอย่างเขาว่าโง่งั้นเหรอ!?!


          "นี่คุณ! ผมไม่ได้โง่สักหน่อย ดูเนคไทผมซะก่อน ผมเรียนอยู่อาร์เธน่านะ" ปูนว่าออกมาทันที ศักดิ์ศรีของความเป็นอาร์เธน่าในตัวกำลังเดือดพล่าน คนตรงหน้าไม่พูดอะไรออกมาเพียงแต่เหลือบสายตามองเนคไทของเขานิดๆ อะไรวะ! ปูนมองหน้าอีกคนนิดๆ พลางมองหาเนคไทว่าอีกคนเรียนอยู่โรงเรียนไหนแต่ก็ไม่พบ เอ่อ...นอกจากจะไม่มีเนคไทแล้วเสื้อนักเรียนยังเอาออกนอกกางเกงแถมใส่รองเท้าผ้าใบไปเรียนอีก เหยดดดด ผิดระเบียบเกินไปแล้ว นี่ถ้าอยู่มหาวิทยาลัยของเขานะคงโดนพี่ ‘คิริน’ ประธานนักเรียนเข้าพบไปแล้ว เพราะโรงเรียนไฮท์สคูลอาร์เธอน่ามีสโลแกนว่า เรียนดี มีวินัย ใส่ใจคุณธรรม เลยนะเว้ย! (นี่ใช่ช่วงอวดโรงเรียนตัวเองมั้ย?)


ซ่า

ฝนยังคงตกหนักและไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย ปูนมองน้ำฝนที่ไหลลงจากหลังจากพร้อมกับถอนหายใจออกมา เฮ้อ...เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านกัน เฮ้อ...เริ่มหิวข้าวแล้วด้วย เฮ้อ...ป่านนี้ปลื้มมันจะเป็นห่วงเขามั้ยเนี่ย เฮ้อ...


          "ถ้ามึงถอนหายใจอีกทีกูจะเอามืออุดจมูกมึง" คำพูดของอีกคนทำให้ปูนชะงักแทบจะสูดลมหายใจที่ถอนออกมากลับเข้าปอดทันที


          "ผมแค่ถอนหายใจเอง" ปูนพึมพำเบาๆ


          "มันน่ารำคาญ" แต่ร่างสูงกลับได้ยินมัน ปูนเหล่ตามองอีกคนนิดๆ ก่อนจะเบ้ปากใส่ คนอะไรวะรำคาญโน่นนี่ไปเรื่อย


          "มองเชี่ยอะไร"


          "ปะ...เปล่าเลย" ปูนรีบส่ายหน้าเป็นพัลวันทันที เชี่ย...แค่แอบๆ มองเองนะ ยังจะเห็นอีกเหรอ?


          "หิวชิบ" อีกคนบ่นขึ้นมาเบาๆ ซึ่งปูนอยากจะตอบว่าเช่นกันแต่ดูจากนิสัยของคนข้างๆแล้ว ไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวตอบว่าไม่ได้ถามขึ้นมา เขาจะกลายเป็นมนุษย์เสือกไปโดยปริยาย


          "ที่มือมึงน่ะ อะไร?" คำถามของร่างสูงทำให้ปูนสะดุ้งนิดๆ


          "เอ่อ...คือขนม..."


พรึ่บ


          "เอามาแดกดิ๊ หิวชิบ" มือหนากระชากถุงขนมปังสังขยาจากมือบางไปทันที โดยที่ปูนไม่ได้ทักท้วงอะไร ไม่สิ...ไม่กล้าทักท้วงต่างหาก ไปแล้ว...ขนมปังสังขยาของปลื้มน้องรัก พี่ขอโทษที่ปกป้องมันไว้ไม่ได้ ฮือออออ คนตัวสูงกินขนมปังสังขยาที่ปูนซื้อมาจนหมดก่อนจะโยนถุงทิ้งอย่างไม่ใยดี ปูนมองตามตาละห้อย เจ้าของอย่างเขาไม่ได้กินสักชิ้นเลยเด้อ


          "บ้านมึงอยู่ไหน?" อยู่ๆ อีกคนก็ถามขึ้น ปูนหันไปมองหน้าร่างสูงนิดๆ แต่เห็นหน้าไม่ชัดหรอกเพราะตอนนี้เริ่มมืดแล้ว แถมตึกร้างตรงนี้ก็ไม่มีแสงไฟใดๆ


          "ซอยข้างๆ"


          "ดี งั้นกูจะไปบ้านมึง" คำพูดของร่างสูงทำให้ปูนเบิกตากว้างทันที


          "ปะ...ไปบ้านผม!?!"


          "เออ...ฝนเบาแล้ว ไปได้ละ" พูดจบมือหนาก็คว้าแขนปูนให้เดินออกมาทันที ปูนมองตามแผ่นหลังกว้างของอีกคนพลางคิดว่าวันนี้มันวันซวยอะไรกัน เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไม่พอ ยังมาเจอคนตีกัน นั่นยังงไม่พอยังมาเจอคนเอาแต่ใจซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้ที่จะไปบ้านเขาเนี่ย โอ๊ยๆๆ WTF!!!









...

มีความชอบความห่ามเบาๆ(?) ของเด็กหนุ่มวัยมัธยม 55555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไง คอมเม้นติชมได้เล้ยยยยยย

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว