ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 17:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6
แบบอักษร

"ว้าย น่ารักจังเลย มาโอ ถ้าฉันมีน้องสาวน่ารักอย่างงี้เพิ่มอีกคนคงจะดีนะ" 

"งั้นเหรอ แต่ก็ขอบคุณละกัน 

"เอาละ ฮึบ" 

ลูน่าที่กำลังนั่งทับตัวชั้นขยับร่างกายเข้ามาใกล้หน้าของชั้น โดยที่ตอนนี้กลีบดอกไม้ของลูน่าทับอยู่บนปากของชั้น 

"คราวนี้ลองกินน้ำขาวขุ่นของนายเองดูสิ แต่ชิมจากน้องสาวของฉันนะ" 

ชั้นนำมือทั้งสองข้าง มาสัมผัสที่กลีบดอกไม้ของลูน่า 

แล้วเลียไปที่คลิตอรัสของลูน่า 

"อ อ่า น นี่ทำอะไรของนายหนะ" 

"ก็เล่นสนุกก่อนชั้นจะชิมยังไงละ" 

ชั้นนำหน้าเข้าไปใกล้กลีบดอกไม้ของลูน่า 

แล้วเลียไปที่คลิตอริสของเธอ 

"อ อ่า อ่า อ่า นะนี่อย่านะ อ่า อ่า" 

ชั้นนำปากเข้าใกล้คลิตอริสมากกว่าเดิมแล้วใช่ปากดูดมัน 

"อ่า อ่า ฉัน ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว อ่า อ๋าาาา" 

ลูน่าปล่อยน้ำของเธอออกมา โดยมีน้ำขาวขุ่นของชั้นไหลออกมาด้วยส่วนหนึ่ง 

ชั้นประกบปากเข้ากับกลีบดอกไม้ของลูน่าเพื่อ ที่จะได้ดื่มน้ำสวรรค์ของลูน่า 

"น้ำของเธออร่อยมากเลยนะลูน่า" 

ลูน่า หน้าแดงนิดๆ จากคำพูดของชั้น 

"งั้นเรามาต่อกันอีกรอบดีกว่านะ" 

"แฮ่ก ย ยังจะต่ออีกเหรอ แต่ฉันไม่ไหวแล้วนะ" 

"ล้อเล่นหนะ" 

ลูน่าทำแก้มป่องใส่ชั้น 

"นี่ มาโอ ฉันอยากให้นายช่วยหาของอย่างนึงให้หน่อยนะ" 

"ของอะไรละ" 

"ฉันอยากได้ ............ นะ" 

"อืม ได้สิเดียวชั้นหาให้" 

ชั้นตอบตกลงว่าจะหาให้ แต่จริงๆชั้นก็แค่ใช้สกิล รังสรรค์สมบูรณ์สร้างมันขึ้นมา 

"ขอบคุณนะ ฮึบ" 

ลูน่าพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่เธอก็ล้มลงมาทับชั้น 

"อ อูย ขอโทษนะ ฉันรู้สึกไม่คอยมีแรงเลยนะ" 

"เห้อช่วยไม่ได้งั้นเดียวชั้นพยุงเธอไปให้ละกัน" 

"ข ขอบคุณน- ......" 

"เฮ้ ลูน่า เฮ้" 

"......." 

"เห้อหลับสะงั้น" 

ชั้นยกร่างของลูน่าขึ้นจากนั้นชั้นก็คลานออกมา และวางลูน่าลงโดยที่ไม่ให้เธอตื่นขึ้นมา 

ชั้นลุกขึ้นมายื่นข้างเตียง แล้วรู้แปลกแถวน้องสาวของชั้น 

ชั้นเลิกชุดที่ชั้นใส่อยู่ขึ้นมา ซึ่งชั้นไม่ได้ใส่กางเกงในอยู่ซึ่งชั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร 

แต่ที่ต้องสนใจคือตอนนี้ที่น้องสาวของชั้น มีน้ำไหลออกออกมา 

เมื่อเห็นดังนั้น 

มือซ้ายของชั้นก็เริ่มขยับ 

โดยเจ้ามือซ้ายมันไปหยุดอยู่ที่กลีบดอกไม้ของฉัน 

นิ้วชี้และนิ้วนางแหวกกลีบดอกไม้ของชั้น 

แล้วนำนิ้วกลางไปถูไถขึ้นลงที่น้องสาวของฉัน 

มันสร้างความเสียวให้ชั้นอย่างมาก 

ส่วนด้านมือขวาของชั้นเองก็ไม่ยอมแพ้เจ้ามือซ้าย 

มันจับเข้าไปที่หน้าอกของชั้น 

แล้วนวดคลึงหน้าอกของชั้น 

มันสร้างความเสียวซ่านใก้กับร่างกายของชั้นเป็นอย่างมาก 

ยอดอกของชั้นเริ่มแข็งตัวขึ้นมา 

เจ้ามือขวามันเปลี่ยนจากการนวดหน้าอก มาเป็นบีบเม็ดยอดหน้าอกแทน 

"อ อ่าาาาา " 

เจ้ามือซ้ายเองก็เร่งความเร็วถูไถน้องสาวของชั้นเร็วขึ้น 

ด้วยความเสียวซ่านทั้งสอง มันทำให้สติของชั้นกระเจิดกระเจิง 

ทั้งที่เป็นร่างกายของตัวเองแต่กับเหมือนไม่ใช่ร่างกายของตัวเองเลย 

"อา อา อา" 

ขาก็เริ่มไม่มีแรงที่จะยืน 

ตรงน้องสาวของชั้นเริ่มเกร็งขมิบ บ่งบอกว่าชั้นกำลังจะเสร็จ 

เจ้ามือซ้ายมันเปลี่ยนจากการลูบคลึงน้องสาวของชั้นเป็นเตรียมแทงนิ้วชี้เข้าไปแทน 

"อา อา อา อา อ- " 

แต่ในขณะที่นิ้วชี้ของชั้นกำลังจะแทงเข้าไปก็ได้มีเสียงเรียกชั้นขึ้นมา 

"ม มาโอ ฉันรับน้ำของนายขนาดนั้นไม่ไหวหรอก" 

ซึ่งเสียงที่เรียกชั้นคือลูน่าที่ละเมอออกมา 

ซึ่งมันทำให้เจ้ามทอทั้งสองข้างนั้นหยุดทันเคลื่อนไหว 

ตุบ 

ชั้นยืนไม่ไหวจึงทรุดตัวลงบนพื้น 

ชั้นดีใจที่ในที่สุดเจ้ามือทั้งสองข้างนั้นหยุดเคลื่อนไกวสักที 

แต่ชั้นก็รู้สึกทรมานมากจากการที่ ต้องหยุดทำในตอนที่กำลังจะถึงจุดสุดยอด 

"ฮา ฮา ฮา ฮา" 

หลังจากนั้นเรย์ก็บอกเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ 

#นายท่านคะ จากการที่ตรวจสอบมาพบว่า ร่างกายนี้ถูกตั้งค่าไว้คะ# 

'ตั้งค่า?' 

#คะมันถูกตั้งค่าให้ไว้คะ เป็นสกิลที่ติดตัวกับร่างกายนี้คะ มี สกิลร่างกายราคะ กับสกิลเสนห์ราคะ คะ# 

'แล้วเอามันออกได้ไหม' 

#ไม่ได้คะนายท่าน จะเอาออกหรือปิดมันได้ก็ต้องให้ผู้ที่ติดตั้งทำำเท่านั้นคะ# 

'งั้นเหรองั้นช่างมันเถอะ' 

ชั้นเริ่มสำรวจร่างกายของตัวเอง โดยการใช้สกิล สร้างกระจกขึ้นมา 

แล้วเริ่มสำรวจร่างกาย รูปร่างหน้าตาของตัวเอง 

*ไรท์ : ตอนนี้ยังไม่มีหูกับหางแต่เดียวจะมามีในตอนหลังนะ 

ไรท์ : รวมถึงปลอกคอกับเชือกด้วย สปอยนิดๆ 

ป.ล. โดน จัดรคุงบังคับมา* 

ชื่อ -  Lv ???? 

อายุ​ 18  เพศ หญิง 

จอมมาร 

ดูจากส่วนสูงแล้วคงอยู่ที่148 เซนติเมตรมั้งเนี่ย 

หน้าอกก็น่าจะประมาณBมั้งเนี่ย 

ดูท่าจะใหญ่ซาคุยะสะอีกนะเนี่ย 

แต่ชั้นก็เลิกสนใจ แล้วแปลงกลับไปเป็นร่างปกติ 

แล้วอุ้มลูน่าในท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้าย กลับมาที่ห้องนอนของชั้น 

ชั้นวางลูน่าลงที่เตียง โดยชั้นสร้างชุดของลูน่าขึ้นมาให้เหมือนกับชุดเดิม แล้วเดินกลับไปนอนที่โซฟาตามเดิม 

จบ 

กลับมาที่ปัจจุบัน 

"ลูน่านี่โชคดีกว่าฉันอีกนะเนี่ย ที่คุโระทำแบบนั้นให้นะ " 

"อิจฉา? ไม่ใช่ว่าซาคุยะเองก็ทำกับคุโระแล้วไม่ใช่เหรอ" 

"ไอ้ทำนะมันก็ทำหรอกแต่ของฉันหนะเรียกว่าโดนบังคับดีกว่า เพราะเล่นทำสะตั้ง5ครั้งแถมยังรุนแรงอีกด้วยละ" 

"งั้นเหรอ" 

"นี่พวกเธอหนะคุยกันเสร็จแล้วก็กลับไปนอนสะไป" 

"ไม่เอาอะนายยังไม่ได้ทำให้ฉันเลยนะ" 

"ก็ได้แต่ทำเสร็จแล้วก็ไปนอนสะละ" 

ชั้นแปลงร่างกลับเป็นร่างมนุษย์ 

"เห้ น นี่จะทำอะไรนะ" 

ชั้นผลักร่างของซาคุยะให้ไปหาลูน่า ทำให้ทั้งสองคนล้มลง 

โดยลูน่าอยู่ในสภาพนอนหงาย 

ส่วนซาคุยนอนคว่ำหน้าทับร่างของลูน่า 

"อ อูยขอโทษนะลูน่า" 

ซาคุยะพยายามจะลุกขึ้นยืน 

แต่ก็โดนลูน่าจะบไว้ไม่ให้ซาคุยะลุกขึ้น 

"ทำไรนะลูน่า" 

"ฉันเองก็อยากทำมั้งนะ แต่อยากทำกับซาคุยะนะ" 

"เอ๊ะ ต แต่พวกเราเป็นผู้หญิงนะ" 

"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิ ไม่เห็นจะเสียหายไรเลย" 

"ต แต่ฉันอยากทำกั-" 

"ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิ ให้ลูน่าสนุกด้วยก็ไม่น่าจะมีปัญหาไรหนิจริงไหม" 

แต่ก่อนจะได้ทำอะไร ชั้นก็รู้สึกถึงลูลู่ที่กำลังมาทางพวกเรา 

"หยุดก่อน" 

ชั้นยกร่างของซาคุยะออกจากลูน่า แล้วนำมาว่างไว้บนตักชั้น 

ซาคุยะยิ้มออกมาเมื่อชั้นวางเธอลงบนตักของชั้น 

"หืมมีไรหรอคุโระชั้นกำลังจะได้สนุกเลย" 

ลูน่าเองก็ลุกขึ้นมานั่ง 

"ลูลู่ กำลังมาทางนี้หนะ " 

หลังชั้นพูดจบลูลู่ก็เดินมาถึงที่ ที่พวกเราอยู่ 

"อ้าวมาอยู่นี่เองเหรอคะ พี่ลูน่า อ้ะ ซาคุยะเองก็อยู่ด้วยเหรอคะ" 

"เผลอฉันมาเจอซาคุยะระหว่างจะเดินกลับนะ แล้วลูลู่มาทำไรหรอ" 

"ฉันมาตามหาพี่นั้นละ เห็นหายไปนาน" 

แล้วลูลู่ก็หันมาทางชั้นซึ่งมีซาคุยะนั่งอยู่บนตัก 

"อ เอ่อ-" 

"ส่วนฉันมาชวนคุโระไปนอนด้วยในเต็นท์นะ แต่หมอนี่ไม่ยอมไปนอนสักทีหนะสิ" 

ลูลู่ หันมามองหน้าชั้นสลับกับซาคุยะ แล้วแก้มของเธอก็แดงขึ้นมานิด 

ลูน่ามองไปที่ลูลู่สลับกับชั้นสักพักแล้วพูดออกมาว่า 

"หรือว่าลูลู่จะอยากนั่งบนตักของคุโระมั้งงั้นหรอ" 

"เอ๊ะ ม ไม่คะ ฉ ฉันไม่ย อยาก ไม่อยากนั่งคะ" 

ลูลู่ก้มหน้าลง ในตอนนี้หน้าของเธอแดงเหมือนแตงโมเลย 

"งั้นเหรอ~~~~" 

ลูน่าลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปด้านหลังของลูลู่ 

ซึ่งซาคุยะที่เห็นอย่างงั้นก็ลุกออกไปแล้วนั่งลงด้านขวาของชั้น 

"นี่ๆ ลูลู่" 

"คะ พี่" 

ลูลู่หันหลังกลับไปหาลูน่า ที่อยู่ด้านหลังเธอ 

"1 2 3 ฮึบ" 

"อ ท ทำไรคะ-" 

ลูน่าผลักลูลู่มาทางชั้น 

ตุบ 

ลูลู่ล้มมาบนตักชั้นพอดี 

"อ อูย ทำอะไรคะเนี่ยพี่" 

"แค่ให้สิ่งที่ลูลู่อยากได้เอง" 

"เอ๊ะ ข ขอโทษคะฉันจะลุกเดียวนี้ละคะ" 

เมื่อลูลู่รู้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของชั้น ก็พยายามจะลุกขึ้น 

แต่ชั้นก็ดึงให้ลูลู่กลับมานั้นตักชั้น 

"ท ทำไรนะคะ ย ยังงี้ฉันก็ลุกออกไม่ได้นะสิคะ" 

"ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยหนิ " 

"แต่-....." 

ลูลู่ทำท่าเหมือนจะพูดไรบางอย่างแต่ก็หยุดไปก่อน 

โดยสิ่งที่ลูลู่ทำคือก้มหน้าลงเล็กน้อยแค่นั้น 

แต่เพราะเธอหันหลังให้ชั้น 

ทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้ลูลูทำสีหน้ายังไง 

แต่ชั้นพอจะเดาได้จาก การมองซาคุยะกับลูน่า ซึ่งทั้งสองคนกำลังยิ้มออกมา 

ทำให้ชั้นพอเดาได้ว่าลูลู่น่าจะกำลังมีความสุขอยู่ 

ชั้นจึงนำมือไปลูบหัวของลูลู่ 

"ฟูเนี้ยววววววว~~~~~~~~" 

ลูลู่ส่งเสียงน่ารักออกมา 

""จ้องงงงงงงงงงงง"" 

ตอนนี้กลายเป็นว่าซาคุยะกับลูลู่กำลังมองมาที่ชั้นด้วยสายตาอาฆาตแบบสุดๆ 

ชั้นจึงนำมือออกจากหัวของลูลู่ 

"อะ อ่าาา" 

ลูลู่ส่งเสียงดายดายออกมา 

ทำให้ซาคุยะกับลูน่าเลิกจ้องชั้น 

"เอาละได้เวลาพวกเธอไปนอนแล้วนะ" 

""ค่าาา"" 

"..." 

ซาคุยะกับลูลู่ ตอบกลับมาแต่ ลูลู่ กับไม่พูดไร 

ตุบ 

ลูลู่เอนตัวลงมาทับมาชั้น 

"ฟี้ ฟี้ ฟี้" 

ลูลู่ได้หลับไปแล้ว 

ปากของเธอเผลอออกมานิดๆ ชั้นจึงนำนิ้วชี้แหย่เข้าไป 

ซึ่งผลที่ได้คือ 

"ฟี้ ฟ- อืม อืม อืมมมมมมมม" 

ลูลู่ เลียนิ้วชี้ส่วนที่แหย่เข้าไปของชั้น 

แต่ พอเลียไปได้สักพักเธอก็หยุดเลีย 

ชั้นจึงนำนิ้วชี้ออกมา 

ซึ่งนิ้วชี้ของชั้นเต็มไปด้วยน้ำลายของลูลู่ 

ชั้นเลียมันสะ เพราะถ้าเช็คก็คงเสียดายของแย่ 

ชั้นอุ้มลูลู่ในถ้าอุ้มเจ้าหญิงยืนขึ้น แล้วเดินไปทางแคมป์ 

ซาคุยะกับลูน่าก็ลุกเดินตามมา 

เมื่อพวกเราเดินมาถึงแคมป์พวกทหารก็มาขวางชั้นไว้ 

"หยุดนะแกเป็นไร แล้วทำไรกับคุณลูลู่นะ" 

"ก็ปล่าวหนิแค่เห็นยัยนี้หลับก็เลยจะพาไปส่งที่เต็นท์" 

"คิดว่าพวกเราจะเชื่องั้นหรอ เจ้าคนหน้าสงสัย" 

"นี่เดินรอกันหน่อยไม่ได้หรือไง" 

"คุณซาคุยะกับคุณลูน่ารู้จักเจ้าหมอนี่ด้วยหรอครับ" 

"หืม เค้าก็คือคุโระไงคะ เจ้าหมา แบล์ควูล์ฟ ที่มากลับพวกฉันหนะ" 

"เอ๊ะ หมาป่าตัวนั้นนะหรอครับ ข ขอโทษด้วยนะครับ เชิญเลยครับ" 

เมื่อพวกทหารอนุญาตชั้นก็เดินผ่านไป โดยคราวนนี้มีลูน่าเดินนำไปที่เต็นท์ของพวกเธอ 

"ที่นี่ละคะเต็นท์ของพวกเรา" 

ซึ่งเป็นเต็นท์เล็กที่น่าจะนอนเบียดกันได้อย่างมากก็4คน 

"งั้นพวกเธอก็กลับไปที่เต็นท์ของตัวเองสะสิ ชั้นเองเดียวก็จะไปนอนละ" 

"นี่มานอนด้วยกัน4คนเถอะนะคุโระ" 

"ใช่มานอนด้วยกัน4คนเถอะ" 

ซาคุยะกับลูน่าพยายามให้ชั้นอยู่นอนด้วย 

ซึ่งชั้นก็ตอบตกลงไป 

"ก็ได้ " 

ชั้นจึงพาลูลู่เข้าไปนอนในเต็นท์ โดยมีซาคุยะกับลูน่าตามหลังเข้ามา 

ชั้นวางลูลู่ลงแล้วก็ล้มตัวลงนอน 

เวลาผ่านไปเร็วราวกับเว้นบรรทัด 

ชั้นตื่นขึ้นมาโดยที่ด้านซ้ายมือมีลูลู่นอนอยู่ส่วนด้านขวามีลูน่านอนอยู่ และซาคุยะที่กำลังนอนทับชั้นอยู่ 

ชั้นลุกออกจากเต็นท์โดยที่ไม่ให้ทั้ง3คนตื่น ซึ่งมันใช่ความพยายามอย่างมาก 

เมื่อออกมานอกแต่ก็พบว่าตอนนี้อยู่ในช่วงราวๆตี5 ซึ่งพระอาทิตย์ก็ยังไม่ขึ้น 

ชั้นเดินไปยังที่ ที่เจ้าอดีตหัวหน้าหน่วยโดนจับไว้ 

ตอนที่ชั้นไปถึงก็ดูเหมือนจะมีคนอยู่ก่อนแล้ว 

นั้นคือองค์หญิง ยูริ ออเรนเฟร์ต ที่กำลังนั่งคุกเข่าคุยอยู่กับ เจ้าอดีตหัวหน้าหน่วย 

ชั้นเดินเข้าไปหาทั้งสองคน 

"หยุดแกเป็นใคร" 

มีทหารกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาพอดี 

เสียงตะโกนของทหารทำให้ ยูริ หันมามอง แล้วลุกเดินมาทางชั้น 

"มีไรกันเหรอคะ" 

"เอ่อ คือพวกเราเจอเจ้าหมอนี่กำลังแอบมององค์หญิงอยู่นะครับ" 

"งั้นเหรอคะ" 

ยูริหันมามองชั้น 

"อืม คุณ-" 

"ฉันเจอนายแล้วคุโระ" 

ในตอนที่ยูริกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ซาคุยะพูดขัดขึ้นมาก่อน 

ซาคุยะเดินเข้ามากอดชั้น 

"ฟุตฟิต ฟุตฟิต" 

ซาคุยะเอาหน้าเข้ามาซุกลำตัวชั้น 

"อ่า~~~~ กลิ่นของคุโระ" 

"อ เอ่อ ซาคุยะ" 

"หืมมีไรงั้นเหรอ ยูริ" 

"เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าคุโระใช่มั้ย" 

"ใช่แล้วละ ทำไมเหรอ" 

"คุโระนี่คือ แบล์ควูล์ฟ ที่อยู่กับพวกซาคุยะไม่ใช่เหรอ" 

"ชั้นก็คือ แบล์ควูล์ฟ ตัวนั้นนั่นละ ท่านองค์หญิง" 

"งั้นก็สุดยอดไปเลยนะซาคุยะ" 

"สุดยอดยังไงเหรอ ยูริ" 

"พวกมอนเตอร์ที่พูดได้แล้วก็แปลงร่างได้นะ ไม่เคยมีว่าก่อนเลยนะ" 

"ขอโทษด้วยนะ องค์หญิง แต่ชั้นเป็นมนุษย์นะครับ แค่มีความสามารถที่แปลงร่างได้" 

"เอ๊ะ งั้นหรอคะ" 

"แล้วก็ผมมีชื่อว่า มาโ-" 

"คุโระ" 

ชั้นมองไปที่ซาคุยะ 

ซึ่งยัยซาคุยะก็ยิ้มออกมา 

ตกลงยัยนี่จะให้ชั้นชื่อ คุโระ ให้ได้สินะ 

"ผมชื่อ มาโ-" 

"คุโระ" 

"มาโ-" 

"คุโระ" 

"มาโ-" 

"คุโระ" 

"มาโ-" 

"คุโระ" 

"มาโ-" 

"คุโระ" 

แล้วมันก็ดำเนินต่อไปอีกสักพัก จนในที่สุด 

"มาโ-" 

"คุโระ" 

"คุโระก็ดีออกนะ" 

ยัยลูน่าที่ตื่นนอนแล้วก็เข้ามาร่วมวงด้วย โดยที่ลูลู่ก็เดินตามหลังลูน่ามา 

โดยลูลู่ใส่เสื้อคลุมที่ชั้นให้ไปเมื่อคืน 

"ค คุ คุโระ ฉ ฉันว่าก็ดีนะคะ" 

"งั้นเป็นเป็นอันตกลงแล้วนะ ชื่อของนายคือคุโระเท่านั้นนะ" 

ชื่อ มาโอ》คุโระ Lv ???? 

อายุ 18 เพศ ชาย 

จอมมาร 

"......" 

ซาคุยะ ลูน่าและลูลู่มองมาที่ชั้น 

"เห้อ ก็ได้เรียกชั้นว่าคุโระ" 

""เย้"" 

"องค์หญิงครับ" 

มีทหารคนหนึ่งวิ่งมาหายูริ" 

"มีอะไรงั้นหรอคะ" 

"ค ค คือว่า คือว่าเสบียงอาหารของเราหายไปนะครับ" 

"หายไปเหรอคะ แล้วหายไปเท่าไรเหรอคะ" 

"ท ทั้งหมดเลยครับ" 

"องค์หญิงครับ ผมไปตรวจแคมป์รอบๆนี้มาแล้วพบว่า มีคนใช้ถุงยาหอมวางไว้ในส่วนต่างรอบๆแคมป์เราครับ" 

"ถุงยาหอมงั้นหรอคะ งั้นเราก็ต้องรีบออกเดินทางกันแล้วละคะ" 

"นี่ๆ ยูริ ถุงยาหอมนี่มันคืออะไรเหรอ" 

"เอ่อถึงยาหอมคือ-" 

@ถุงยาหอม : เป็นไอเทมที่จะใช้เรียกพวกมอนเตอร์ รอบๆมารวมตัวกัน ซึ่ง1อันใช้ได้นานถึง1ชั่วโมง 

คำเตือน : อย่าใช้ในบริเวณเขตชุมชน @ 

หลังจากที่ยูริอธิบายจบ ทุกคนก็ เริ่มเก็บของอย่างเร่งรีบ เพราะถ้าช้าพวกเราอาจจะโดนพวกมอนเตอร์ล้อมได้ 

ตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางกันอย่างเร่งรีบ 

จากการที่หัวหน้าหน่วยบอกถ้าเดินอีก1ชั่วโมงก็จะออกจากป่า 

แล้วเดินอีกสัก1ชั่วโมงก็จะถึงเมืองแล้ว 

แต่ระหว่างทางเราก็โดนพวกมอนเตอร์โจมตีเป็นระยะ 

แต่พวกมันไม่ได้เก่งอะไรมากนัก ทำให้ไม่มีไรน่าตื่นเต้นมากนัก 

เมื่อพวกเราออกจากป่ามา เราก็เจอคน คนนึงที่ใส่ผ้าคลุมสีดำปกปิดร่างกายเอาไว้ 

"หึ ไม่นึกว่าจะรอดจากกับดักของข้ามาได้เยอะขนาดนี้นะเนี่ย" 

พวกทหารตั้งท่าพร้อมสู้กับชายปริศนา 

จุ๊ๆร่างของชายปริศนาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ แล้วขยายใหญ่ขึ้น 

"น นั่นมันปีศาจ" 

"พวกเราถูกฆ่าแน่" 

"ฉ ฉันยังไม่อยากตาย" 

พวกทหารเริ่มเสียขวัญ 

ปีศาจ Lv68 

"นี่ซาคุยะ,ลูน่า,ลูลู่มานี่หน่อยสิ" 

""มีไรงั้นเหรอ/คะ"" 

"เดียวชั้นจะล่อเจ้าปีศาจนั้นไว้ส่วนพวกเธอ ไปบอกให้ท่านองค์หญิงให้รีบมุ่งหน้าไปที่เมืองก่อนสะ" 

""อืมเข้าใจแล้ว/คะ"" 

เมื่อพูดเสร็จชั้นก็เดินไปยังทางที่เจ้าปีศาจนั้นอยู่ แต่ก็ถูกหยุดไว้ก่อน โดยซาคุยะ 

"นี่คุโระ" 

"มีอะไรซาคุยะ" 

ซาคุยะเอาตัวเข้ามาซุกกับลำตัวชั้น 

"ฟุตฟิต ฟุตฟิต ฟุตฟิต" 

"เฮ้" 

"อ่า~~~~กลิ่นของคุโระ" 

"แล้วตรงลงมีอะไร" 

"คุโระนายต้องรอดกลับมาให้ได้นะ ถ้านายรอดกลับมาได้ชั้นมีไรจะบอกนาย" 

ฉึกปัก Death Flag 

ชั้นดีดไปที่หน้าผากของซาคุยะ 

เพลี้ยะ 

"อ อูย" 

"ชั้นไม่ได้ไปตายสะหน่อย" 

"นี่คุโระ" 

คราวนี้เป็นลูน่าเรียกชั้น 

"มีอะไรอีกละ" 

"ถ้านายรอดกลับมาได้ฉันมีเรื่องจะบอกนายด้วย" 

ฉึก ปัก Death Flag2 

เพลี้ยะ 

ชั้นดีดไปที่หน้าผากของลูน่าแบบเดียวกับซาคุยะ 

"อ อูย เจ็บๆ" 

หงึกๆ 

ชั้นรู้สึกเหมือนมีคนกำลังดึงเสื้อชั้นอยู่ชั้นจึงหันไป ก็เจอกลับลูลู่ที่กำลังดึงเสื้อชั้นอยู่ 

"มีอะไรเหรอลูลู่" 

"อ เอ่อ เอ่อ คือว่า ข ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาคะ ฉันจะไม่ลืมคุโระเลยคะ" 

ฉึก ปัก Death Flag3 

พูดจบลูลู่ก็หลับตาลง 

ชั้นนำมือไปวางไว้บนหัวแล้วก็ลูบหัวของลูลู่ 

"ชั้นไม่ได้จะไปตายสะหน่อยนะลูลู่" 

"ฟุเนี้ยววว" 

แต่ดูเหมือนลูลู่จะไม่ได้ฟังสิ่งที่ชั้น 

""จ้องงงงงงงงงงง"" 

ยัยซาคุยะกับลูน่าส่งสายตาอาฆาตมา 

ชั้นจึงนำมือออกจากหัวของลูลู่ 

แล้วไปลูบซาคุยะกับลูน่า 

"ฟุเนี้ยวววว" 

"อืมมมมมม" 

#นายท่านคะฉันดีใจมากคะที่ได้รับใช้นายท่านคะ# 

ฉึก ปัก Death Flag4 

'เธอก็ด้วยหรอเรย์' 

แล้วชั้นก็เลิกสนใจไป 

"เอาละงั้นชั้นไปละ" 

ชั้นกลายร่างเป็นแบล์ควูล์ฟแล้ว พุ้งออกไปหาเจ้าปีศาจ 

ซึ่งพวกซาคุยะก็ทำตามที่ชั้นบอกพวกทหารจึงรีบเดินทางต่อไปที่เมือง 

โดยก่อนจะเดินทางต่อไปยูริก็พูดประโยคหนึ่งออกมา 

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ คุโระ ฉันจะดูแลพวกซาคุยะเป็นอย่างดีแทนคุณเองคะ" 

ฉึก ปัก  Death Flag5 

################ 

จบตอน 

คุยท้ายตอน 

ไรท์ : เห้อเสร็จสักที 

เมือกคุง : เฮ้ไรท์ แล้วริกะผมละ 

ไรท์ : ริกะเหรอเธอหายไปแล้วละเพราะ- 

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ (เสียงไรท์โดนกระทืบ) 

ไรท์ : ล้อเล่นน่าเมือกคุงริกะหนะโผล่ตอนหน้าหนะ เรียกว่าบทของเธอก็คงจะได้ 

เมือกคุง : ดีมากไรท์ ถ้าพูดงี้แต่แรกก็จะไม่เจ็บตัวแล้วละ 

ความคิดเห็น