ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เลือดพล่าน ll < บทที่13 > 100%

ชื่อตอน : เลือดพล่าน ll < บทที่13 > 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลือดพล่าน ll < บทที่13 > 100%
แบบอักษร

13


ปึก! ผลัก!

ผมกระทืบเท้าไบรอันอย่างแรง ตามด้วยกระทุ้งศอกเข้ากลางหน้าท้องมาเฟียอังกฤษ ไบรอันผละออกจากผมอย่างรวดเร็ว คำรามต่ำในลำคอขณะที่กุมท้องตัวงออยู่กับที่

ผมฉวยโอกาสจังหวะนั้นวิ่งไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกไป ได้ยินเสียงไบรอันตะโกนเรียกชื่อผมอย่างโกรธแค้น ผมรีบกลับมาห้องตัวเอง ปิดประตูล็อกไว้อย่างแน่นหนาแล้วหาอะไรมากั้น เท่าที่ได้ยินมาผมไม่เคยรู้ว่าไบรอันรักชอบเพศเดียวกันหรือได้หมดแบบบอส แต่ผมภาวนาให้เมื่อกี้เขาแค่ขู่ผมเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำอะไรผมจริงๆ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น...ผมคงไม่กล้ากลับไปหาบอส





“ไปสืบเรื่องหมอนั่นมา แสบนักนะ เห็นติ๋มๆแบบนั้นใครจะคิดว่าจะร้ายขนาดนี้”

“ได้ครับคุณไบรอัน” รอจนลูกน้องออกไป เจ้าของเส้นผมสีเหลืองทองก็หันกลับมามองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ความจุกตรงท้องที่เคทำไว้ยังส่งผลเป็นพักๆ

มือหนักเป็นบ้า...ใครจะคิดว่าตัวเท่าลูกแมวแบบนั้นจะมีพิษสง ทำเขาเจ็บได้ แต่จะว่าไป เหยื่อของเขาคนนี้ก็หนีการจับกุมของเขามาได้ถึงสองครั้งสองคราแล้ว

ครั้งแรกที่สนามบิน ครั้งที่สองตอนเขาพยายามไปจับด้วยตัวเอง

นึกถึงความแสบและความไวในการหนีแต่ละครั้ง ใบหน้าขาวแบบชาวตะวันตกก็ระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ภาพบนหน้าจอที่ให้ลูกน้องถ่ายไว้ถูกเลื่อนดูทีละภาพ ไม่มีภาพไหนเลยที่ดูเหมือนเหยื่อของเขาเต็มใจโดนจูบ น่าหงุดหงิด...แต่ก็ท้าทายในเวลาเดียวกัน

อันที่จริงแค่ภาพไม่กี่ภาพไม่จำเป็นต้องจูบนานขนาดนั้น ใครจะคิดกันล่ะว่าเพียงแค่คิดจะกลั่นแกล้งนิดเดียวเขากับติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น จนป่านนี้รสจูบขมปนหวานที่แฝงความพยศยังตรึงอยู่ในใจเขาอยู่เลย ถ้าเป็นไปได้...ก็อยากได้อีกสักครั้ง

“ผู้ชายคนนั้นชื่อเค ครับ อายุ 20 ปี  ชื่อจริงชื่อนิติศาสตร์ อารีรัตน์ นามสกุลเป็นชื่อบ้านเอื้ออารีที่อยู่ตอนเด็กๆ เป็นเด็กกำพร้า โตมาในบ้านอุปถัมภ์ นี่เป็นภาพสมัยก่อนเท่าที่หาได้...จากนั้นโตมาจนอายุได้สิบห้าปีก็มาทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้คุณหนูเล็ก น้องสาวของคุณเฉิน จนกระทั่งคุณหนูเล็กเสียชีวิตก็ลาออก หายหน้าไปเป็นเวลา 2 ปี กลับมาอีกทีตอนเปิดร้านที่กรุงเทพฯ ครับ”

“บอดี้การ์ดงั้นเหรอ...มิน่า…” แถมเป็นบอดี้การ์ดของคู่หมั่นเก่าเขาด้วย

“จากที่ลองถามจากบ้านอุปถัมภ์มา เห็นว่าเป็นคนค่อนข้างเรียบร้อย แต่ก็หัวรั้นพอสมควรครับ ถ้าคิดว่าอะไรไม่ถูกต้องก็จะยืนยันหัวชนฝา”

“หึ! เรียบร้อยเหรอ” ที่เขาเห็นมันไม่ใช่แบบนั้นเลย หมอนั่น...ไม่สิ อายุแค่นี้ จะเรียกว่าเด็กคนนั้นก็ยังได้ เด็กนั่นจากที่เขาสังเกตทุกครั้ง พยศอย่างกับลูกหมาป่า มองไม่เห็นความเรียบร้อยเลยสักนิด “แล้วไงต่อ”

“หาได้แค่นี้ครับ เพราะหลังจากเข้าเป็นบอดี้การ์ดให้ทางตระกูลนู้น ข้อมูลทุกอย่างก็เป็นของฝั่งนั้นทั้งหมด เราไปเอามาไม่ได้เลย”

“อืม” ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว ไบรอันนั่งมองภาพต่างๆของเคตั้งแต่เด็กจนถึงก่อนเข้าทำงานให้กับเฉิน ศัตรูของเขา ใบหน้าหวานใสดูน่ารักน่าเอ็นดู ผิดกับตอนนี้ลิบลับ หนวดเครารุงรัง ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ถ้าหาก…

“นายมานี่ซิ”

“ครับคุณไบรอัน” ลูกน้องรูปร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงรับคำสั่งที่เจ้านายกระซิบข้างหูก่อนจะเดินออกไป

ถ้าหากไร้ซึ่งหนวดเคราและเส้นผมที่ปิดบังใบหน้า เหยื่อของเขาคนนี้จะยังน่ารักเหมือนในรูปอยู่ไหม





“เดี๋ยวสิ! นี่มันอะไรกัน ออกไปให้พ้นนะ” ผมร้องลั่นห้องน้ำเมื่อจู่ๆก็ถูกบุกรุกห้อง การปิดล็อกประตูไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่ออีกฝ่ายมีกุญแจสำรอง ตู้ที่เอามาบังอย่างกับนุ่นเบาบางเพราะถูกกระแทกแค่แป๊บเดียวก็ล้มตึง ส่งผลให้ชายฉกรรจ์หลายคนเข้ามาในห้องได้แล้วลากผมออกมาที่ห้องน้ำกว้างขวางที่ไหนสักแห่งในบ้านหลังนี้

“อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ผมถูกขู่แบบนี้ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่จะให้นิ่งได้ยังไงในเมื่อมีคนแปลกหน้าตั้งหลายคนพยายามเข้ามาถอดเสื้อผ้าผมออกแล้วสาดน้ำใส่ผมไม่ยั้ง

“คำสั่งนายท่าน อยู่เฉยๆซะ”

“ปล่อยฉันนะ! อย่ามายุ่งกับฉัน” ผมพยายามดีดดิ้นให้พ้นจากมือมารพวกนี้ แต่ดิ้นเท่าไหร่ก็เหมือนไร้ประโยชน์เพราะพวกนี้มีมากเหลือเกิน ไม่นานผมก็ถูกจับขัดสีฉวีวรรณใหม่เอี่ยมอย่างกับเจ้าสาวเตรียมแต่งงาน





“ให้ตาย” ผมบ่นอุบ หน้างออย่างไม่พอใจหลังจากที่เห็นตัวเองในกระจก นี่แหละที่ผมพยายามหลีกเลี่ยง ใบหน้าเนียนใส ดูหวาน ไร้ซึ่งความหน้ากลัวโดยสิ้นเชิง ผมสู้อุตส่าห์ไว้หนวดไว้เครากับปล่อยผมให้ยาวตั้งนานเพื่อให้ดูน่าเกรงขามสมกับเป็นบอดี้การ์ดของน้องสาวมาเฟีย แต่ว่าเขา! ไบรอัน! กลับสั่งแค่คำเดียวทำทุกอย่างหายวับไปกับตา

“หน้าผมมันเป็นอะไรกับคุณมากนักหรือไง” ผมกอดอกจิ๊ปากอย่างขัดใจ มองไบรอันที่เอาแต่จ้องผมอย่างตกตะลึงตั้งแต่ผมถูกพาเข้ามาหาเขา

“นายนี่น่ารักกว่าที่ฉันคิดนะ”

“น่ารักไม่ใช่คำที่ควรเอามาชมผู้ชาย”

“ฉันเชื่อว่าเฉินไม่เคยเห็นนายแบบนี้แน่” แล้วยังไง! ผมมองค้อนใส่ไบรอันที่บังอาจตัดผมที่ผมหวงแหนยิ่งชีพของผมออกไป “ถ่ายเซลฟี่อวดดีไหม”

“สนุกหรือไงคุณ...!” ผมยังไม่ทันจะด่าจบไบรอันก็โอบรอบคอผมแล้วดึงเข้าไปจนหน้าแนบชิดติดกับใบหน้าเขาแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูป

แชะ!

“ไบรอัน!”

“อืม ภาพสวย” นี่ครั้งที่สองของวันที่เขาถ่ายรูปผมโดยไม่ขออนุญาต “ภาพนี้อาจล่อไอ้เฉินออกมาได้ดีกว่าภาพจูบอีกนะ ว่าไหม?”

ไม่ว่าเฟ้ยย!! แล้วเลิกมายุ่งกับผมซะที ใครจะล่ออะไรใคร จะแค้นอะไรใครก็ช่าง อย่ามายุ่งกับผมได้ไหมเนี่ย เคือง!


                                                 50%


กว่าผมจะได้กลับห้องหับของตัวเองก็ถูกไบรอันพาทำกิจกรรมจนแทบหมดแรง เหนื่อยก็เหนื่อย ไบรอันพลังงานล้นเหลือมาก เท่าไหร่ก็ไม่พอ บอกหยุดก็ไม่ยอมหยุด แถมยังเป็นพวกซาดิสเห็นผมร้องครวญครางเจ็บปวดแล้วจะชอบใจใหญ่ บ้าบอที่สุด

ผมหมายถึงงัดข้อนะ หลังไบรอันเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากาก(?)ของผมแล้ว มาเฟียอังกฤษผีบ้านี่ก็ชอบมาบีบแก้มผมเหลือเกิน ผมปัดมือออกครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังมาวอแวอยู่ได้ แล้วจากนั้นเขาใช้คำพูดร้ายกาจไม่น่าให้อภัยโดยการว่าผมเหมือนเด็กน้อยบอบบางน่าทะนุถนอม

บอบบางน่าทะนุถนอม! มันใช่คำที่เอามาบรรยายผู้ชายอกสามศอกอย่างผมไหมเนี่ย

เพราะงั้น ผมเลยท้าเขางัดข้อแข่งกัน พิสูจน์ให้เห็นกันไปเลยว่าผมไม่ใช่เด็กบอบบางอย่างที่เขาว่า ผลก็คือ...แพ้รวด เจ้าของผมทองฉีกยิ้มพอใจทุกครั้งที่เห็นผมแพ้และเห็นผมร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด บทลงโทษทุกครั้งที่แพ้คือหมอนั่นจะมาดึงแก้มผม!

บ้าบอที่สุด มาเฟียปัญญาอ่อน

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นดึงความสนใจของผมไป ปกติแล้วคนที่เข้ามาในนี้ไม่เคยต้องเคาะประตู นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป เหมือนไม่เห็นผมอยู่ในสายตา

ผมเดินไปเปิดประตู มองไม่เห็นใครอยู่ในระดับสายตาแต่มีอะไรแว๊บๆอยู่ต่ำกว่านั้น

...มาอีกและยัยเด็กอิตาเลี่ยนโซดา

“what?”

“@#$$%^&*”

ปัง!

ผมปิดประตูกลับเข้าไปทันทีที่เด็กนั่นรัวภาษาอิตาเลี่ยนออกมา หันหลังเดินกลับไปได้ไม่ถึงครึ่งก้าว เด็กอิตาเลี่ยนโซดาก็ผลักประตูพรวดเข้ามาฟาดกลางหลังหัวผมอย่างแรง

ผลัว!

“โอ๊ย!”

“!@#$%^&” ฟังไม่ออกคร้าบบบบบ จะพูดอะไรเนี่ยยยย

“ใจเย็น ’ริชชี่’ ” เสียงไบรอันดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล

“เขาปิดประตูใส่หน้าผม”

...ฮะ?

...เด็กนี่

...พูดไทยได้

“หึๆ เดี๋ยวฉันจัดการเขาเอง นายไปเถอะ” ไบรอันเดินมาหยุดอยู่หน้าประตู คั่นกลางระหว่างผมกับเด็กที่ชื่อริชชี่

ริชชี่มองค้อนผมอย่างไม่พอใจก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปตามโถงทางเดิน

“เด็กคนนั้น…”

“น่ารักใช่ไหม” น่ารักกับผีน่ะเซ่! พูดไทยได้ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกฟระ “ริชชี่เป็นลูกครึ่งไทย - อิตาเลี่ยน ฉันเก็บเขามาเลี้ยงเมื่อหนึ่งปีก่อน”

“พูดไทยได้แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก”

“เขาไม่พูดภาษาแม่กับคนแปลกหน้า” เดาใจยากชะมัด “แต่เขาน่ารักดีนะ เป็นเด็กผู้ชายที่เอาการเอางานใช่เล่น”

...

...ฮะ?

“มะ เมื่อกี้คุณพูดว่า…”

“เอาการเอางานใช่เล่น ฉันใช้คำผิดเหรอ”

“ไม่ๆๆ ก่อนหน้านี้คุณพูดว่า...เด็กผู้ชาย”

“ใช่ ริชชี่เป็นเด็กผู้ชาย a boy น่ะ” สวรรค์! นี่ยังมีอะไรที่ผมต้องตกใจอีกไหมเนี่ย ผู้ชายบ้าอะไรหน้าตาน่ารักอย่างกับตุ๊กตาแบบนั้น

“ฮ่ะ! ทำหน้าแปลกชะมัด ฉันเอานี่มาให้ ตอนแรกฝากริชชี่มา แต่ดูเหมือนเขาจะลืม” ผมก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือไบรอัน มันคือยานวดแก้ปวดกล้ามเนื้อหลอดสีขาวเล็กๆ

“ให้ผม?”

“ใช่ เมื่อกี้ฉันเล่นแรงไปหน่อย ตื่นเช้ามานายต้องปวดแขนแน่”

“หวังผลอะไรหรือเปล่า” ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องดีกับผมแบบนี้เลย

“ก็ไม่ได้หวังอะไร แต่ถ้าอยากให้...ก็ได้นะ” ไม่พูดเปล่า ไบรอันก้าวเข้ามาหาผมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ผมก้าวถอยหลังอัตโนมัติจนหลังชนฝา ไบรอันยกมือทั้งสองข้างขึ้นกักตัวผมไว้ด้านใน

“เอาเป็นอะไรดี” มือหนายกขึ้นจับเส้นผมผมเล่นก่อนจะประสานสายตามองมาที่ผมนิ่งๆ  ผมยืนตัวแข็งค้าง แทบลืมหายใจ เมื่อจู่ๆเจ้าของดวงตาสีฟ้าอย่างไบรอันค่อยๆโน้มหน้าลงมาใกล้

“เอ้อ! ขอบคุณมานะสำหรับนี่” ผมเบี่ยงตัวลอดแขนไบรอันออกมาได้และยืนห่างๆ ไบรอันขมวดคิ้วหน่อยๆแล้วมองผมอย่างหงุดหงิด มือที่ย้ำยันกำแพงเปลี่ยนมาล้วงกระเป๋า

“อืม”

“แล้วทำไมคุณยังไม่ไปอีก”

“...ถ้าเฉินไม่มารับนาย นายจะทำยังไง” ไบรอันถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง หมายความว่ายังไง บอสจะไม่มารับผมเหรอ เขาไปรู้อะไรมากันแน่

“ผมคงหาทางหนีเอง” ทันทีที่ผมตอบ ไบรอันสาดประกายตาคมกริบจ้องมองผม

“แล้วนายไม่กลัวฉันจับได้เหรอ”

“ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย บอสเป็นความหวังเดียวของผมเพราะคุณฆ่าพวกพี่ๆของผมไปแล้ว ถ้าเขาไม่มา ผมไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า”

“ไม่คิดจะอยู่ที่นี่เป็นพรรคพวกฉัน?”

ผมส่ายหน้า เหตุผลหนึ่งที่ผมลาออกก็เพราะอยากอยู่อย่างสงบสุข และที่ผมเลือกทิ้งความสงบสุขมาคบกับบอสเพราะผมชอบเขา แต่กับไบรอัน...ผมไม่ได้รู้สึกอะไร

“แบบนี้เองสินะ” ไบรอันพยักหน้าเข้าใจแล้วหันกลับเตรียมกลับออกไป

“เดี๋ยวสิ! ที่คุณถามน่ะหมายความว่ายังไง บอสจะไม่มาช่วยผมเหรอ”

“เรื่องนี้ฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้ฉันชักจะไม่อยากคืนนายให้กับเฉินแล้วสิ”

ปัง!

แล้วไบรอันก็จากไป ประตูถูกปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มและดวงตาร้ายกาจ



ความคิดเห็น