email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.7พิษเหล้า(ความในใจที่ไม่มีใครรู้)

ชื่อตอน : Ep.7พิษเหล้า(ความในใจที่ไม่มีใครรู้)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 103.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2560 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.7พิษเหล้า(ความในใจที่ไม่มีใครรู้)
แบบอักษร

จากความเดิมตอนที่แล้ว

"ดรากอนเอากุญแจรถฉันมา...ฉันจะกลับ"

"อยากได้ก็ทำตามที่ฉันบอก...." พูดจบเขาก็เดินนำฉันไป ฉันรีบวิ่งตาม ดีนะที่มันที่องเท้าเป็นคัตชูเพื่อสุขภาพ ทำให้ฉันต้องทั้งวิ่งทั้งเดินตามเขา คนอะไรเดินเร็วชะมัด

"ดรากอนจะไปไหน..." ฉันที่ตะโกนไล่หลังเขา เขาจึงหยุดแล้วก็รีบวิ่งไปหาเขา ก่อนที่เขาจะหันมามองฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเหนื่อยหอบ

ผมแทบอยากจะหัวเราะออกมาให้ดังๆ ผู้หญิงอะไรทำตัวตลกชะมัด

"ไหนลองอ้อนเสียงหวานๆสิ...ถ้าทำถูกใจฉันเธออาจจะได้กุญแจคืน"

เขาหยิบกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะหมุนวนบนนิ้วมือ ฉันพยายามยื้อให้ถึงกุญแจแต่มันไม่ถึงสักที

"ถ้าไม่ทำ ก็ไม่ต้องกลับ" ผมเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะทำหน้ายักษ์ใส่ผม ผมจึงไหวไหล่ใส่ กลัวที่ไหน

"ก็ได้...."

"ดี" ผมเอ่ยแค่นั้น ก่อนที่จะยืนมองว่าเธอจะทำอะไร พอได้สำรวจใบหน้ายัยนี่ดีๆแล้ว ก็สวยเหมือนกันแฮะ ปากกระจับ จมูกรับกับใบหน้ารูปไข่ ตากลมโตสวย ผิวอมชมพู และที่สำคัญแหม่งโครตเด็ดว่ะ...

ผมละจากความคิดแล้วกลับมาจ้องหน้าเธออีกครั้ง...

"นายจ้องหน้าฉันทำไหม..."

เธอเอ่ยถามผม ก่อนที่ผมจะตอบออกไปเป็นเชิงว่าตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ถาม...

"อยากได้หรือไม่อยากได้..."

"ก็ได้....." ฉันที่เอ่ยขึ้นทันที 

"ดรากอน...เอากุญแจมาคืนมาให้ฉันเถอะนะๆๆขอร้อง" ฉันที่รับตาปิ้งๆอ้อนๆไป แต่สิ่งที่ได้

"อ้อนได้แค่นี้...." ผมมองหน้าเธออีกครั้ง ด้วยสายตาดุๆ เธอจึงงุดหน้าลง เห็นแล้วอยากหัวเราะดังๆแค่นี้กลัวแล้วจะไปสู้ใครได้

สักพักเธอก็เอามือมาคล้องที่คอผม ผมก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังดีที่คุมเกมไว้ได้...ก่อนที่เธอจะฉีกยิ้มให้ผม...

"ดรากอน...พลอยอยากกลับแล้ว ขอกุญแจรถให้พลอยนะคะ นะ นะคะ"

แม่เจ้า!!! ผู้แหม่งอะไร แค่อ้อนเหมือนกับจะอ่อย น้ำเสียงสีหน้าท่าทาง โอ๊ยยยยเกือบอดจูบไม่ได้ อย่างที่แม่ผมบอกครับ ว่ายัยบ๊องเนี้ยมันน่ารักแล้วผมก็รู้แล้วว่าสิ่งที่แม่พูดมันเป็นจริงหรือไม่จริง

เมื่อผมตั้งสติได้ ก็ยื่นกุญแจให้เธอ ก่อนที่เธอจะรีบหยิบมาแล้วเอาหนังสือที่อยู่ในมือผมไป จังหวะเดียวกัน

"กรคะ...ตามหาตั้งนานอยู่นี่เองหรอคะ"

สาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาเกาะที่แขนผม ผมก็ยิ้มให้ตามปกติ ผมก็แอบชำเรืองสายตาดูสีหน้ายัยบ๊องอยู่เหมือนกัน จะว่าไปถ้าผมไม่คิดเข้าข้างตัวเองยัยนี้กำลังจะร้องไห้หรอ...

"ฉันขอตัวนะ" พูดจบเธอก็หันหลังให้ผม ก่อนที่ผมจะเดินตามคู่ขาของผมไป

สำหรับรีน่าผมไม่เคยคิดว่าเธอเป็นแฟน เพราะความสัมพันธ์ของเรามันเป็นเพียงความสุขชั่วครั้งชั่วคราว บ่อยครั้งที่มันอาจจะมีหลงคิดไปบ้าง แต่ถ้าให้เลือกคงไม่ใช่รีน่าอย่างแน่นอน

เมื่อมาถึงยังรถของผม มันก็ฟิล์มดำพอที่จะไม่มีใครสามารถส่องเข้ามาเห็นได้ ผมไม่รอช้าผมรีบปลดกระดุมนักศึกษาของรีน่า ก่อนที่จะเคล้นอกอึ๋มนั่น ปากยังคงทำหน้าที่อย่างช้ำชอง...

"อื้อออ..กรคะ...ในรถนะคะ"

"งั้นไปต่อที่ห้อง..." พูดจบผมก็ขับรถออกไป

Part Ploy

หลังจากที่เดินหันหลังให้เขา ทำไมฉันต้องขอบตาร้อนผ่าวแบบนี้ ก็แค่นอนด้วยกันครั้งเดียวจะคิดอะไรมาก เขาก็ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ฉันได้แต่บอกตัวเอง ก่อนที่จะรีบขับรถมาที่คอนโด เดินเข้าไปยังห้องนอนตัวเอง ภาพต่างๆลอยเข้ามาในสมองของฉัน ความสับสน ความเจ็บปวด การเก็บความรู้สึกที่มากเกินไปมันก็ทรมานเหมือนคนที่ตายทั้งเป็น...

ฉันนั่งคิดอะไรอยู่พักนึงเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ปลุกฉันตื่นมาในโลกความเป็นจริง

"ฮัลโหลลลล...พลอย ไปแดนซ์กันปะ" เสียงยัยก้อยที่เอ่ยขึ้น 

"อือ...เอาดิ อย่างดื่มอยู่พอดี" ฉันตอบออกไป ก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า 

"ห้ะ...what!!!! No ฟังผิดปะ" เสียงยัยก้อยอุทานออกมา ทำเอาฉันตกใจไปด้วย

"อือ...ฟังไม่ผิดหรอก" ฉันตอบออกไป

"เดี๋ยวฉันกับยัยฮารุไปรับ...รอแป๊บบบจ๊ะ..."

"จ๊ะ" ฉันตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง ก่อนที่จะถอนหายใจยาวแล้วเดินเข้าไปยังห้องน้ำ

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ไม่นานยัยก้อยก็โทรหาฉันอีกครั้ง ฉันจึงรีบลงไปข้างล่าง

"ว้าวววว!!! นี่ยัยพลอยตัวจริงใช่ป่ะ" เสียงยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินวนรอบๆตัวฉันอย่างสำรวจ ทำเอาฉันต้องหมุนตัวตาม

"เซ็กซี่มากเพื่อน...ซี้ดดดด!!!" ยัยฮารุทำเสียง ซี้ดอย่างสุดแซ่บ ก่อนที่ฉันจะหัวเราะออกมาแล้วเดินไปยังรถยัยก้อย

เมื่อเดินเข้ามาในผับ มันช่างต่างกับข้างนอกมาก แอร์เย็นเฉียบ แสง สี เสียง เต็มไปด้วยความละลานตา ทำเอาฉันต้องปวดตาเลยก็ว่าได้ ตั้งแต่เดินเข้ามา ทำไมคนถึงได้มองแปลกๆ จนฉันมานั่งที่โต๊ะแล้วก็ยังมองอีก...

"พลอย ผู้ชายกลุ่มนั้นมองแกใหญ่เลยว่ะ" ยัยก้อยสะกิดฉัน ก่อนที่ฉันจะหันตามสายตาแล้วยิ้มให้ตามมารยาท

"น้องคะ ขออะไรก็ที่แรงที่สุดในร้าน" ฉันที่สั่งพนักงาน ก่อนที่ยัยสองตัวนั่นจะมองหน้ากันอย่างแปลกใจ

"มึงโอเครปะเนี้ย..." ยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะตบบ่าฉันเป็นเชิงเหมือนถาม

"อยากลืม...ก็แค่นั้น" ฉันพูดแค่นี้ ก่อนที่พนักงานจะเดินมาเสิร์ฟ แล้วฉันก็หยิบบรั่นดีขึ้นมายก รวดเดียวหมด ก่อนที่จะวางมันลงอย่างแรง

ผมที่เข้าผับเป็นประจำ เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ผมก็อยู่ชั้นสองปกติเหมือนทุกวัน แต่ที่แปลกวันนี้ทำไมกลุ่มผู้ชายเหมือนมองอะไรสักอย่างแล้วยิ้มซุบซิบกันใหญ่ ผมจึงพยายามมองหาสาเหตุ และที่สำคัญก็พบสาเหตุที่ว่าด้วยสิ...

"เฮ้ย...กร..มองอะไรวะ" ไบรอันเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินเข้ามากอดคอผม แล้วชนแก้วผม จึงยกเข้าปากรวดเดียวจบ 

"มองเมีย..." ผมพูดออกไป แต่สายตายังจ้องที่ร่างเล็กนั้นอยู่

"ห้ะ...เอาใหม่ดิ..." ไบรอันทำสีหน้าสงสัย 

"เปล่า..มองไปเรื่อย" ผมตอบออกไป เพราะขี้เกียจตอบนำถามมันหลายรอบ

"เออ...แล้วไป..." ไบรอันตบบ่าผม ก่อนที่จะเดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อน...

สักพักผมมองไปยังผู้หญิงชุดเดรสสั้นเหนือเข่ท โชว์เนินอกอวบ ชุดเข้ารูปเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ที่ตอนนี้ดื่มเข้าไปหนักอยู่เหมือนกัน 

"มังกร...มึงจะไปไหน" เสียงไบรอันถาม แต่ผมไม่ตอบวางแก้วลงแล้วเดินลงมาชั้นล่างหาเป้าหมาย

"น้อง...เอามาอี๊กกก" เสียงอ้อแอ้ของคนตรงหน้า ทำเอาคนเป็นเพื่อนต้องแย่งแก้วเหล้าออกจากมือ

"พลอยมึงเมามากแล้ว...กูว่ากลับเถอะ" เสียงก้อยเอ่ยขึ้น  แต่หญิงสาวกับไม่ฟัง ก่อนที่จะหยกแก้วขึ้นอีกครั้ง...

หมับ!!!!

"ดรากอน..." ฉันเงยหน้ามองคนที่ขวางฉันไว้ 

"พอแล้ว...อยากตายหรือไง กินเข้าไปขนาดนี้"

ผมที่ดึงแก้วออกจากมือของเธอ เมาขนาดนี้จะทำไง ยังจะกินเข้าไปได้อีก แล้วนี้ใส่มาทำไมไอเสื้อผ้าสั้นๆขวิดๆ ชอบโชว์หรือไงห้ะ แล้วเราจะโมโหทำไม นึกด่าตัวเองในใจ

"ไม่พอ...คนบ้า...ปล่อย" ฉันที่พยามผลักดขาออก แต่เหมือนผลักเหมือนตัวเองเซเอง

"พอๆๆ...เมาขนาดนี้..." ผมถอดเสื้อนอกคลุมร่างเธอไว้ ก่อนที่จะพยุงเธอให้ออกจากโต๊ะ

"พวกเราฝากด้วยนะดรากอน" เพื่อนยัยบ้าหนิส่งกระเป๋าเธอให้กับผม ก่อนที่ผมจะพยักหน้า แล้วรีบเดินออกมา...จนกระทั่งมาถึงรถทำเอาผมเหนื่อยเหมือนกัน

"ผู้หญิงบ้าอะไร...กินจนตัวเองเมา" 

ผมยัดเธอเข้าไปในรถ ก่อนที่จะดึงเข็มขัดมารัดให้...

"ฉันไม่ได้เมา..."

ไม่รู้ว่าเธอได้ยินที่ผมพูดหรือละเมอกันแน่ แต่ก็อดทำให้ผมยิ้มไม่ได้ แล้วผมก็รีบมาประจำยังที่คนขับ แล้วเคลื่อนรถออกไป

จนกระทั่งผมพาร่างเล็กมาถึงคอนโด ขึ้นมายังห้องนอนเธอ อุ้มเธอมาวางทีาเตียงนอน 

"เหนื่อยใช่ย่อย..." ผมที่ต้องทิ้งตัวลงกับที่นอน หันหน้าไปมองใบหน้าที่ตอนนี้แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์

"ไอคนใจร้าย...ใจดำ..." จังหวะที่ผมจะเดินออกจากห้องนอนไป ได้ยินเสียงเธอเหมือนด่าใคร ก่อนที่ผมจะหันไปมองเธอ ที่ตอนนี้ชี้ไปไหนต่อไหนทั้งที่ตายังหลับอยู่

ผมจึงเดินกลับมายังปลายเตียง ก่อนที่จะหยิบผ้าห่มมาคลุมกายเธอไว้...

"ดรากอน..นายใจร้าย ฮื้อ..ๆๆ...นายใจร้าย...ฉันจะไม่รักนาย...จะไม่รักนาย...ดรากอน"

ผมพึ่งรู้นะว่ายัยบ๊องนี่รักผมมากขนาดนั้น..ผมจึงยิ้มให้เธอ เวลาละเมอหนิก็น่ารักดีนะ

"มีแฟนแล้ว...มาจูบฉันทำไม...กอดทามมมไมมม...อึก" เสียงเธอเริ่มอ้อแอ้ๆแต่ก็พอที่ผมจะได้ยิน...

อย่าให้ผมคิดนะว่าที่เธอไปดื่มมาเพราะผม ไม่อยากจะเชื่อน่ะ...ผมได้แต่ยิ้มขำๆกับตัวเอง..

"นี่เธอขอบฉันขนาดนั้นเลยหรอ...ยัยบ๊อง" 

ผมที่ก้มไปดึงจมูกเธอที่ตอนนี้หลับไปแล้ว แล้วยิ้มให้ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องนอนเธอไป แล้วล็อคประตูห้องให้เธอ เดินกลับมายังรถเพื่อกลับไปที่ผับ 





มาแล้ววววงับ....คิดถึงกันไหมน๊าาาาา

#คิดถึงเท่ากับหนึ่งคอมเม้นต์



ความคิดเห็น