ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Episode1 : เธอไม่ใช่เพื่อน NC+

Episode1

ทะ โทรศัพท์ ใช่สิ ฉันต้องโทรหาเพื่อน! ความรู้สึกจุกไปทั่วบริเวณอกเนื่องจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน แข้งขาก็เริ่มอ่อนแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้..

ฉันต้องวิ่งหนีอีกกี่ชั่วโมง ตอนนี้แรงจะยืนยังแทบไม่มี..

"พิซซ่า รับเถอะได้โปรด" ริมฝีปากบางกรอกเสียงใส่มือถืออย่างแผ่วเบา กลัวใครจะมาได้ยินเข้า และนั่นอาจหมายถึงจุดจบของฉัน.

'ว่าไงมึง โทรมาดึกป่านนี้ไม่หลับไม่นอนหรือไง' ให้ตายแทบกั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ เธอรับสายฉันแล้ว ความหวังสุดท้ายของฉัน

'มึง ช่วยกูด้วย! ฮึก'

"เห้ย เป็นเชี่ยไร! ใครทำไรมึง!?"

"กูโดนตะ.."

ปัง!!

"ฮึกกกกก อื้อออ" มือบางตวัดปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เสียงปืนเมื่อกี้ทำใจฉันสั่นรัวด้วยความหวาดกลัว

มันกำลังใกล้เข้ามา..

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำสติฉันแตกกระเจิง ตัดสินใจวิ่งอ้อมไปข้างหลังตึกที่ตัวเองยืนอยู่ ซอยเท้าเร็วๆไปตามทางซอกแซก โทรศัพท์ที่ถืออยู่เมื่อกี้มันหล่นไปตั้งแต่เสียงปืนนั่นแล้ว..

กล้าพูดได้เลยว่าถ้าตอนเรียนมัธยมฉันไม่ได้เป็นนักกรีฑา ป่านนี้คงโดนลากหัวกลับไปนานแล้ว ถึงขาจะไม่ยาวมากแต่เรื่องความเร็วฉันไม่เคยเป็นรองใคร

"แฮ่กๆๆ อึก" กลิ่นเหม็นจากถังขยะข้างๆทำอาหารที่กินไปก่อนหน้านี้ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนแทบอาเจียน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องยิบย่อย สิ่งที่กำลังทำนั่นหมายถึงอนาคตอันสดใสที่กำลังรอฉันอยู่

บางทีความหวังอันเล็กน้อยมันก็อาจทำให้ฉันรอดได้..ใช่ไหม...

เสื้อยืดผ้าบางที่ใส่อยู่ บัดนี้มันมีแต่คราบฝุ่นและคราบเหงื่อจนดูน่าเกลียด แล้วจะต้องวิ่งไปอีกนานแค่ไหนกัน..

"ตามหาคุณลินดาให้เจอ เร็ว!!" น้ำเสียงจากนรกนั่นทำขาเรียวสั่นพั่บๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินเปรอะเปรื้อนไปทั่วทั้งหน้า

'ไอแวนแกอย่าทำกับฉันแบบนี้สิวะ' ได้แต่สบถคำพูดในใจ เสียงเมื่อกี้คือไอเเวน คนรู้จักของฉันแล้วมันก็ยังเป็นลูกน้องของ...

ปัง!!

เฮือก!! ร่างกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงปืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ๆยืนอยู่

"จะออกมาดีๆไหม?!"

"ฮึก อุ๊บ!" ฉันปล่อยโฮออกมาก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างปิดปากตัวเอง เสียงเมื่อกี้นี่มัน

ปันน์..

"ลินดา!!!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดนั่นทำร่างบางสะดุ้งอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้น่ากลัว.. ฉันไม่น่าเลย ไม่น่าทำแบบนั้นเลย

"เธอก็รู้ ว่าถ้าฉันจับเธอได้ เธอจะโดนอะไรบ้าง" น้ำเสียงสะอึกสะอื้นภายใต้ฝ่ามือมันยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเขาข่มขู่ฉันด้วยถ้อยคำเหล่านั้น

ฉะ ฉันต้องหนี ต้องหนีเขา!

ฟึบ!

เมื่อกำลังขาเริ่มกลับมาเป็นปกติ สมองสั่งการให้วิ่งพรวดพราดออกมาจากซอกตึกมุ่งตรงไปที่ทางออก ก่อนหน้านี้ฉันเห็นแท็กซี่..

และนั่นคือโอกาสสุดท้ายของฉัน..

ปัง!!!

อึก!

"กรี้ดดดดด!" ริมฝีปากบางกรีดร้องออกมาสุดเสียง เจ็บ..รู้สึกเจ็บมากๆตรงช่วงขาอ่อนของตัวเอง ซึ่งแน่นอนร่างบางล้มลงกับพื้นไม่เป็นท่า

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้านับสิบวิ่งกรูใกล้เข้ามา หนีเขาไม่รอดสินะ..

"บอกแล้วว่าให้ออกมาดีๆ ทำไมไม่ฟังกันบ้างล่ะหืม?" น้ำเสียงราบเรียบหากแต่นัยน์ตาแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

ตอแหล...

เหลือบไปมองชายนับสิบข้างหลัง ในมือของพวกเขาไม่มีปืนสักกระบอก ก่อนจะหันกลับมาที่ผู้ชายคนเดิมที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน..

"ใช่ฉันยิงเองที่รัก.."

อ่า เป็นเขาจริงๆสินะ เขาเป็นคนยิงมัน..

"ฮึก ฮือ ฮืออ" ฉันไม่สามารถกั้นเสียงสะอื้นของตัวเองได้เลย ความเจ็บตรงช่วงขามันทำสติฉันแทบคลั่ง

ทรมานเหลือเกิน..

"อย่าเว่อร์น่ะ แค่นี้ไกลหัวใจเยอะ ต้องกลับบ้านของเราก่อนสิ นั่นต่างหากถึงจะเรียกว่าใกล้ตายของจริง.." ปันน์พูดพลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งอะไรลูกน้องสักอย่างและหลังจากนั้น

สติของฉันก็ดับวูบ...

.......

"อึก" ร่างกายบอบบางสั่นไหวอย่างรุนแรง ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆปรือออกมาอย่างเชื่องช้า

ความรู้สึกแรกเลยคือฉันเจ็บ เจ็บขา แต่ความรู้สึกเจ็บนั่นมันไม่ได้มีแค่ตรงขานี่สิ

กลางกายฉัน..

"ทะ ทำอะไร อ้ะ!!" ใช้น้ำเสียงแหบพร่าตะโกนใส่คนตรงหน้า เขาไม่สนใจมันเลยสักนิด ร่างหนายังคงกระแทกกระทั้นช่วงล่างอย่างเอาเป็นเอาตาย

"อ้ะ เจ็บ เอาออกไป!!" จำต้องกรีดร้องระงมกับความเจ็บที่แล่นผ่าน เขากำลังมีเซ็กส์กับฉันทั้งที่ฉันพึ่งโดนยิงมาเนี่ยนะ

หนำซ้ำ เขาเป็นคนยิงมันด้วยมือของเขาเอง..

"อย่าคิดขัดคำสั่งฉันอีก!!"

"อึก เจ็บ.."

"ถ้าคราวหน้าเธอทำแบบนั้นอีก ฉันเอาเธอจนท้องแน่!!!"

"ขอร้อง ฉันเจ็บ! ฮึก"

"ไอปันน์!!! หยุด!" ฉันตะโกนจนสุดเสียง รู้สึกแสบคอไปหมด แค่นี้มันยังไม่พอหรือไง เขายังทำร้ายฉันไม่พออีกใช่ไหม

"เรียกชื่อผัวให้มันดีๆหน่อยสิ!!"

"แกไม่ใช่ผัว แกเป็นพะ..กรี้ดดดดด!!" ฉันร้องออกมาเสียงดัง คนตรงหน้าตั้งใจกระแทกเข้ามาแรงๆเพื่อห้ามคำพูดที่หลุดออกมาจากปาก มันจุก ทั้งจุกทั้งเจ็บ

"เป็นผัว!! กูเป็นผัวมึง ได้ยินไหมลินดา!!"

"ฮึกฮืออ อึก"

พั่บๆๆๆ

"ซี้ดดดดส์ ตอดแน่นสัด!"

"พอได้แล้ว!"

"ไม่พอ! เมียชั่วๆแบบมึงต้องโดนกูเอาจนแหกนั่นแหละถึงจะหลาบจำ!!"

วอนพระเจ้า เอาเพื่อนคนเดิมของฉันกลับมา..

เพื่อนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด..

ปันน์..

 

​เรื่องนี้เรื่องที่3แย้ว ตอนแรกจะยังไม่ยาวมากโน๊ะ ฝากรีดเดอร์ติดตามพี่อาเชอร์ของไรท์ด้วยนะ Crazy on top กำลังอัพอยู่เหมือนกัน เรื่องนี้จะมีความsmกว่าเรื่องของพี่อาเชอร์ เจอกันตอนหน้าโน๊ะ ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะเคอะ บรัย

                                     

Welcome to my world  

 

อย่าลืมเป็นกำลังใจ เม้น ไลค์และโหวตให้ไรท์ด้วยนะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่าน

 

ขอบคุณที่ไม่ใช้คำหยาบคายในการคอมเม้น

 

Facebook fan page : Trafalgarr

 

 ReadAWrite

#

 

ผลงานในตอนนี้🌶👇🏻

 

1.My Fierce Friend (ปันน์ x ลินดา) จบแล้ว💋*มีEbook

2.My Rudely Thief (ไพรเวท x เจนนี่) จบแล้ว💋*มีEbook

3.Slave Life Slave Love (พาเลท x พิ้ง) จบแล้ว💋

4.NOT Blood Brother (เพทาย x ทิชา) กำลังอัพ...

5.LOVE HAUNT (ไทเป x อลิส) กำลังอัพ...

 

        และอีกมากมาย...ที่กำลังอยู่ในกระบวนการเตรียมอัพ

 

ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ🙏🏻

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น