email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.6 เริ่มสนิท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 111.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2560 12:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.6 เริ่มสนิท
แบบอักษร

เสียงเครื่องปรับอากาศ และความเย็นที่มันเข้าปะทะกายฉัน ทำเอาฉันต้องพลิกตัว ค่อยๆปรือตาขึ้น ก่อนที่จะปรับสายตาให้มันชัดขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ เมื่อคืนไม่ได้ฝันไป และที่สำคัญ...

ฉันที่หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆฉัน จะให้ร้องไห้ก็ทำไม่ได้ จะให้ปลุกเขามาด่าก็ไม่ใช่วิสัยตัวเอง แล้วจะทำไงล่ะ ฉันที่พยายามลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุด เพื่อให้คนที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัว

จังหวะนั้นฉันกำลังลุกไปจากเตียง 

หมับ!!!!

"อร้ายยยย" ฉันที่เผลอร้องเสียงหลง ตัวล้มลงบนเตียงอีกครั้ง

"จะรีบไปไหน พึ่งจะ6โมงเอง"

ผมที่ตื่นตั้งนานแล้วแหละ แต่แกล้งหลับไปแบบนั้นเฉยๆ ก่อนที่ผมคว้าร่างยัยบ๊องให้นอนกลับไปที่เตียง แล้วผมก็ทาบทับเธอไว้

"ปล่อยย!!! ฉันอึดอัด" ฉันได้แต่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดเขา คนอะไรแรงเยอะขนาดนั้น 

"ยิ่งเธอดิ้นเธอฉันยิ่งไม่ปล่อย"

เขาพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะกอดรัดฉันแน่นกว่าเดิม จนตอนนี้ฉันต้องหยุดดิ้น...

"ฉันลืมใส่ถุงยาง..." อยู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นมา ทำเอาฉันแทบคลั่ง นี่เขาไม่ป้องกัน แล้วถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง..ไอบ้าเอ้ยยย ด่าเขาในใจ

"ห้ะ...นายก็ปล่อยฉันสิ ฉันจะได้ไปกินยา ปล่อย" ฉันที่เริ่มผลักเขาอีกครั้ง ก่อนที่ดรากอนจะยอมปล่อยฉันอย่างว่าง่าย ก่อนที่ฉันที่รีบผ้าห่มคลุมตัวแล้วรีบลุกจากเตียง

ผมยอมปล่อยเธอไปเพราะไม่อยากแกล้ง และที่สำคัญผมก็มีเรียนเช้า สักพักผมเห็นเธอเดินกลับมาที่ห้องนอน เพื่อเอาผ้าคลุมอาบน้ำมาใส่ ผมจึงได้แสยะยิ้มออกมา แล้วรีบลุกจากเตียงไปใส่เสื้อผ้า แล้วเดินไปหาเธอ

ผมเดินเข้าไปใกล้เธอจ้องใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ปากที่เจ๋อขึ้นด้วยฝีมือของผม ทำให้นึกย้อนเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา..

ฉันที่อยากจะบ้าตาย คยอะไรมีเสน่ห์ขนาดนั้น สายตาบ้าอะไรยังกับมีมนต์สะกด ตอนนี้ขาฉันก้าวไปไหนไม่ได้ ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แผ่นหลังติดกับตู้เสื้อผ้า จังหวะที่เขาก้มลงมา เอาริมฝีปากร้อนมาชิดริมฝีปากฉัน แล้วเขาก็คลี่ยิ้มออกมาแล้วเลื่อนใบหน้ามาด้านหลังฉัน กระซิบข้างหูเบาๆ

"แล้วเจอกัน.."

ฟอดดดด!!!

ทันทีที่ผมพูดจบ นึกหมั่นเขี้ยวชอบทำตัวตกใจตื่นเต้นตลอดเวลา ผมจึงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ กอดที่จะรีบผละออก แล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ โดยไม่ลืมที่จะโบกมือลาเธอทั้งที่ยังหันหลังให้

"ไอบ้า..." 

ฉันรีบเดินเข้าห้องน้ำ หมดยุคจะมานั่งร้องไห้ เสียใจไปก็แค่นั้น เมื่อมันเสียไปแล้วจะให้เอากลับมาใหม่คงจะไม่ได้ ก็ยังดีที่จะต้องเสียให้กับคนอื่น น้ำตาหมดแหมะลงบนหลังมือ ก่อนที่จะรีบเปิดน้ำจากฝักบัวชำระร่างกาย...

หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวไม่นาน ฉันก็บึ่งรถมาที่มหาลัย ก่อนที่จะมานั่งรับประทานข้าวเช้ากับเพื่อนสองคนเหมือนที่เคยทำ แต่วันนี้ทำไมรู้สึกคนเยอะเป็นพิเศษ...

"ฉันว่าไปนั่งนั่นดีกว่า ว่างพอดี" ฉันที่นั่งลงไม่นาน ก็เดินไปสั่งอาหาร เดินกลับมาพร้อมอาหารที่อยู่ในมือ วันนี้ทำไมมันดูใจหวิวแปลกๆ เหมือนมีลางบางอย่าง แต่ฉันก็ต้องไล่ความคิดนั้นออกไป เมื่อยัยก้อยกับยัยฮารุ ลากฉันไปนั่งที่โต๊ะนั้น

ฉันนั่งได้ไม่นาน เสียงในโรงอาหารค่อยๆดังเซ็งแซ้ขึ้น ก่อนที่ฉันทั้งสามคนจะมองหน้ากันแล้วเลิกคิ้วอย่างงง ก่อนที่ฉันจะหันไปกินอาหารที่อยู่ในจานต่อ จังหวะนั้นที่ฉันเงยหน้าขึ้นมา ชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

"โห...กูละนึกว่าบอยแบรน" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนที่พวกเราสามคนจะหัวเราะออกมา พวกกลุ่มนี้มันก็น่าตาดีอยู่หรอก เพียงแต่ทำตัวห่ามๆไปวันๆ ที่พากันอยู่ได้ก็เพราะทางผู้ใหญ่เขาเป็นคนช่วยให้อยู่ก็แค่นั้น...

พวกกลุ่มนั้นเดินมายังกลุ่มโต๊ะพวกฉัน แล้วจู่ๆพวกมันก็มานั่งข้างๆฉันโดยเฉพาะคนที่เรียกว่าหัวหน้า

"ยังสวย ยัง...ไม่เปลี่ยนเลยนะ" ไอคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะก้มมองหน้าอกฉัน จนฉันต้องหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ

"ขอตัว..." ฉันลุกขึ้น แล้วหวังจะเดินหนี แต่ก็โดนคาลอสขวางทางไว้...

"นายต้องการอะไร คาลอส" ฉันที่เอ่ยถามอย่างสุดทน เพราะตอนนี้ฉันไปไหนไม่ได้ คาลอสยืนขวางทางฉันอยู่...

"อื้ออออ...หอมใช่ย่อยว่ะ ฮ่าๆๆๆ" คาลอสก้มหน้ามาใกล้ซอกคอฉัน ก่อนที่ฉันจะรีบผละออก แล้วเขาก็ทำท่าไหวไหล่

"ไปกันเถอะก้อย ฮารุ" พูดจบฉันก็จะเดินไปแต่จังหวะนั้นคาลอสก็กระชากแขนฉันเข้าไปหาดขา แต่ฉันรั้งไว้ได้ เลยไม่เซเข้าไป

"ปล่อยนะ...ฉันบอกให้ปล่อย"

ฉันพยายามบิดข้อมือเขาออก แต่ยิ่งฉันบิด คาลอสยิ่งกำแน่นกว่าเดิม จนตอนนี้คนในโรงอาหารต่างพากันซุบซิบๆอะไรกันอย่างสนุกปาก

เหมือนฟ้าช่วยฉัน ฉันละอยากขอบคุณคนที่มาช่วยฉันจริงๆ เหมือนมีมือใครมาจับที่มือคาลอสจากทางด้านหลังฉัน ก่อนที่ฉันจะเอี้ยวตัวไปมอง!!!ไม่นะ

"ดรากอน" เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาเหี้ยมๆแบบไม่เคยเห็นมาก่อน..

"ปล่อยเธอซะ"

คาลอสปล่อยมือออกจากฉันอย่างง่ายๆ ก่อนจะไหวไหล่ใส่ดรากอน ฉันไม่เข้าใจทำไมยอมง่ายขนาดนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากตรงนี้

"กลับเว้ยย..." คาลอสเดินออกไปอย่างหัวเสีย ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะวิ่งมาหาฉัน...

"โอเครป่ะ" ยัยก้อยเอ่ยถาม คงเห็นฉันตกใจเลยที่จะห่วงไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่สำคัญฉันต้องขอบคุณเขา..

"ขอบใจนายมาก ถ้าไม่ได้นาย..ก็" ฉันยังไม่ทันพูดจบ เขาก็สวนขึ้น

"ช่างเหอะ...พวกเธอก็ระวังหน่อยแล้วกัน"

เขาที่เอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินไปกับกลุ่มเพื่อนเขา ปล่อยให้ฉันแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ทำเอายัยฮารุต้องหัวเราะ

"นี่เป็นเอามานะแกน่ะ..." ฉันรู้ว่ายัยฮารุหมายถึงอะไร

"ไปรีบไปเรียนได้แล้ว" ฉันรีบเดินนำหน้ายัยสองตัวนี้ไป เพราะถ้าขืนอยู่นานมีหวังโดนสักเละแน่...

17.00น. เป็นอีกวันที่เรียนหนักของพวกเรา ฉันที่เดินมานั่งตรงเก้าอี้ไม้หลังคณะ มันก็จะตรงข้ามกับสนามฟุตบอลซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

ฉันนั่งได้ไม่นาน ก็คิดว่าน่าจะได้เวลากลับแล้ว เพราะยัยสองตัวนั่นรีบไปทำธุระ จึงปล่อยให้ฉันนั่งกินลมชมวิวอยู่คนเดียว...

จังหวะเดียวกัน

ปั่กกกกก!!!!

"เดินให้มันระวังหน่อย ยิ่งบ๊องๆอยู่" ฉันต้องเงยหน้ามองจะใครซะที่ไหนเสียงแบบนี้ มีคนเดียวรุ่นอะลิมิเตทอิดิชั่น

"มาได้ไง..." ฉันที่เอ่ยถามออกไป เขาไม่ตอบแต่กลับหยิบกุญแจรถแล้วก็หนังสามสี่เล่มไป..

"นายเอากุญแจรถมา..." ฉันพยายามจะเอากุญแจรถกับเขา แต่เขาเก็บกระเป๋ากางเกงไว้ จะให้ฉันแย่งยังไง

"ดรากอนเอามานะ...ฉันจะกลับ"

"อยากได้ก็ทำตามที่ฉันบอก" ฉันเลิกคิ้วให้เขา เขาจะมาแบบไหนกันแน่ฉันละกลัวใจเขาจริงๆ




มาแล้ววววงับ พอจะฟินไหมน้อออ





ความคิดเห็น