I'm pregnant เมื่อผมท้อง[Rewrite]
I'm pregnant เมื่อผมท้อง ตอนที่ 1 (Rewrite)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

I'm pregnant เมื่อผมท้อง ตอนที่ 1 (Rewrite)

ตอนที่1

 

“แม่ฮะ” เสียงเด็กน้อยวัย3ขวบ ตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มส่งเสียงเรียกผมตั้งแต่ไกล พร้อมร่างเล็กวิ่งมาหาอย่างสุดกำลัง

 

“น้องจี เดี๋ยวล้มครับ” ผมรีบโผล่เข้าหาลูกน้อยทันทีที่เจ้าตัวดูท่าจะล้มแน่ๆ

 

“จีคิดถึง” เด็กน้อยที่ใบหน้าขาวใสเต็มไปด้วยคราบสีน้ำต่างๆ ที่เจ้าตัวกำลังเล่นยิ้มกว้างทันทีที่เงยหน้ามองผม

 

“ครับ แม่ก็คิดถึง” ผมบอกก่อนจะบอกให้ลูกชายกลับไประบายสีตุ๊กตาปูนขาวต่อให้เสร็จ

 

“มาไวจังคะ วันนี้” คุณครูที่ดูแลห้องน้องจีเอ่ยทักทันทีที่เห็นผม

 

“อ่อ พอดีวันนี้ห้องผมมีเรียนนอกสถานที่น่ะครับ ขากลับเลยแวะส่งเด็กๆ หมดแล้ว ครูหนิงล่ะครับ” ผมเอ่ยถามกลับทันทีเพราะนี่ก็ล่วงเลยเข้าเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่ยังคงเห็นเด็กๆ นับสิบคนยังอยู่ในห้องเรียน

 

“ค่ะ ก็มีทยอยมารับไปบ้างแล้วแหละค่ะ” เธอตอบก่อนจะขอตัวไปส่งนักเรียนของตนที่ผู้ปกครองมารอรับ เพียงเวลาไม่นานนักเรียนนับสิบก็เหลือเพียงสามคน

 

“ขอโทษครับผมมารับน้องกันต์ครับ” เสียงนุ่มคุ้นหูเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมายังหน้าห้องเรียน

 

“สวัสดีครับหมอ วันนี้มารับน้องกันต์เองเลยหรอครับ” ผมเอ่ยถามทันทีที่พบคนรู้จัก ไม่ซิเรียกว่าผู้มีพระคุณถึงจะถูก

 

เพราะคุณหมอเป็นคนดูแลตอนที่ผมท้องจนน้องจีคลอดออกมา ฟังไม่ผิดหรอกครับ คนที่คลอดน้องจีออกมาคือผมเอง ผมที่ไม่ว่าจะมองทางไหนก็เป็นผู้ชาย

 

ทำไมผู้ชายอย่างผมถึงท้องได้น่ะหรอครับ นั้นซิ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน

 

เรื่องมันเริ่มขึ้นในวันที่ผมเรียนจบ มหาลัย คืนนั้นเป็นคืนที่มีการเลี้ยงส่งพวกผมที่เรียนอยู่คณะสถาปัตยกรรมกัน โดยในงานก็มีพวกรุ่นน้องและเหล่ารุ่นพี่ที่จบไปแล้วมากมายมาร่วมงาน ผมจำได้แค่ว่าผมดื่ม และผมเมามาก มารู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองนั้นนอนอยู่ในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง รอบตัวเต็มไปด้วยคราบน้ำรักและเลือดที่ขึ้นสีเข้มแห้งเกรอะอยู่ทางด้านหลังของผม

 

และเสียงคนในห้องน้ำ ตอนนั้นผมทั้งกลัวและตกใจมาก และเสียงร้องของมือถือที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้น มือถือข้างหัวเตียงนั้นโชว์ภาพคู่ของพี่รหัสของผมและผู้ชายที่เป็นเดือนมหาลัยซึ่งเป็นแฟนหนุ่มของเธอ และแน่นอนนั้นไม่ใช้มือถือของผม ผมรวบรวมเรี่ยวแรงที่แทบจะไม่มีหอบร่างตัวและสวมใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆ หนีออกมา โบกแท็กซี่แล้วตรงกลับบ้านที่ต่างจังหวัดทันที ผมจำได้ว่าผมถึงบ้านแล้วเป็นลมต่อหน้าต่อตาพ่อแม่ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ผมอยู่โรงพยาบาล รอบตัวมีพ่อและแม่ของผมที่นั่งหน้าเครียด แม่เองก็เอาแต่ร้องไห้ ผมตกใจแล้วถามว่าผมเป็นอะไร

 

เขารู้ว่าผมถูกล่วงเกินเพราะหมอตรวจร่างกายผมอย่างละเอียด

 

ผมร้องไห้ทันทีที่พ่อกับแม่บอก ผมกลัว และอายอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

การที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขมาตลอดยี่สิบสองปี ถูกผู้ชายด้วยกันเองข่มขืน ไม่ซิ อาจจะไม่ใช่การข่มขืนด้วยซ้ำ ผมเองก็จำอะไรไม่ได้ เพราะผมเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จา แม่กับพ่อเองก็ไม่ได้ถามอะไรอีก ผมใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านพ่อแม่ร่วมสองเดือน โดยตัดขาดจากโลกภายนอก ผมไม่เคยเข้าไปเล่นเฟสบุ๊คไม่ออนไลน์ เปลี่ยนเบอร์ แทบจะลบทุกอย่างเกี่ยวกับคนที่ผมรู้จักและหนทางที่จะติดต่อกันออกทั้งหมด และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งในขนาดที่ผมรดน้ำต้นไม้อยู่นั้น ผมก็เกิดเป็นลมขึ้นมา

 

และพอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลอีกครั้งผมก็พบแม่ที่นั่งร้องไห้ ผมถามว่าทำไม

 

แม่ตอบทั้งน้ำตากับผมว่า

 

ผมท้อง

 

ผมนึกขำในใจ ผมที่เป็นผู้ชายเนี่ยนะท้อง จนสุดท้ายหมอก็นำผลอันตราซาวด์มาให้ดู

 

แม่โกรธและถามหาพ่อเด็กเสียงดัง ส่วนผมก็ช็อกจนพูดอะไรไม่ออก

 

หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์พ่อกับแม่ก็ขายบ้านทิ้งและพวกเราก็ย้ายมาอยู่อีกภูมิภาคเพื่อไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องของผม ตอนแรกผมขอจะมาแค่คนเดียวแต่ทั้งพ่อและแม่ต่างไม่ยอม เพราะไม่ว่ายังไงหลานท่านก็อยู่ในท้อง

 

มันน่าขำมากที่ท้องของผมนั้นโตขึ้นทุกๆ จนผมออกไปไหนไม่ได้ ผมมีอาการแพ้ท้องรุนแรงมากจนต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลหลายเดือน และได้คุณหมอนนต์เป็นเจ้าของไข้ เพราะคุณหมอจากจังหวัดเดิมแนะนำมา เหมือนว่าทั้งคู่จะเป็นอาหลานกัน ผมขอให้เรื่องผมเป็นความลับที่สุด และนั้นก็เป็นจริงได้ด้วยคำว่าจรรยาบรรณแพทย์ ผมถูกนำตัวมาอยู่ที่คลินิกที่เป็นศูนย์วิจัยของคุณหมอนนต์ และเมื่อเวลาผ่านไป ผมก็คลอดน้องจีออกมา เด็กน้อยตัวขาวรูปร่างอวบที่กำลังส่งยิ้มมาที่ผมตั้งแต่คลอดออกมา ตั้งแต่วินาทีนั้นผมก็รู้สึกขอบคุณทุกเรื่องที่เลวร้าย ที่ทำให้ผมได้มีโอกาสมีน้องจีวันนี้

 

“ครับ ผมกะว่าจะมารับเอฟด้วยแหละ ช่วงนี้เห็นคุณแม่เอฟบอกว่า เอฟไม่สบายบ่อยๆ หมอเลยอยากตรวจดูอาการ และก็มีเรื่องที่จะคุยด้วยน่ะครับ” คุณหมอว่า ผมรับคำและพาน้องจีไปพร้อมกับคุณหมอ โดยขอเอารถไปเก็บที่บ้านก่อน

 

“น้องจี ไม่ซนนะครับ” ผมร้องบอกเมื่อเจ้าตัวเล็กออกตัววิ่งแข่งกับเพื่อนอย่างน้องกันต์พร้อมส่งเสียงดัง

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เด็กกำลังโต” คุณหมอนนต์ว่าอย่างใจดีและเชิญผมเข้าไปข้างใน

 

“คุณหมอมีเรื่องอะไรหรอเปล่าครับ ทำหน้ามีความสุขเชียว”

 

“คือผม เรื่องแม่ของน้องกันต์น่ะครับ ตอนนี้เราตกลงเรื่องน้องกันต์กันเรียบร้อย แล้วผมก็ ได้สิทธิ์เลี้ยงดูแกครับ” หมอนนต์พูดด้วยหน้าตาแจ่มใสที่สุดในรอบ3เดือน เมื่อได้สิทธิในการเลี้ยงดูน้องกันต์ โดยส่วนใหญ่แล้ว ถ้าพ่อแม่แยกทางกัน คนที่มักจะได้สิทธิในการเลี้ยงดูลูกก็คือคนที่เป็นผู้ให้กำเนิด ดังนั้นการที่หมอนนต์ได้สิทธิในการเลี้ยงดูน้องกันต์แทนแม่ของเขานั้น นับว่าเป็นเรื่องปาฏิหาริย์เลยล่ะครับ

 

“จริงหรอครับ” ทำเอาผมตื่นเต้นไปด้วยเลย

 

“ครับ แต่ว่า...” หมอนนต์พูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 

“ครับ?” ผมถามกลับอย่างสงสัย เพราะหมอเอาแต่จ้องหน้าผมแล้วก็เกาคอตัวเองไปมา

 

“คือ ผมเอ่อ ไม่ค่อยรู้วิธีเลี้ยงเด็กเท่าไหร่ ยังไงผมเอ่อ ขอให้เอฟเลี้ยงดูแก แล้วคิดว่าแกเป็นลูกอีกคนได้ไหมครับ” หมอนนต์หน้าแดงยกใหญ่ ผมได้แต่ขำออกมากับท่าทีที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของคุณหมอ

 

“ฮ่าๆๆ นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องแค่นี้เองได้อยู่แล้วครับ” ผมบอก

 

“จริงหรอครับ ขอบคุณมากครับ” คุณหมอดีใจยกใหญ่พร้อมกับยกมือของผมขึ้นมากุมไว้ทั้งสองข้าง

 

“งั้นถ้าไม่รังเกียจ เอฟช่วยมาเป็นแม่..”

 

“พี่นนต์!” ก่อนที่คุณหมอจะทันได้พูดจบประโยคดี ก็มีหญิงสาวคนสวยคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาหาหมอนนต์พร้อมส่งเสียงดัง จนเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอยู่ด้านนอกต่างรีบเข้ามาในบ้าน

 

“แนน” คุณหมอเอ่ยเรียกหญิงสาวอย่างตกใจ และค่อยๆ ดันเธอออกจากตัว

 

“ตกใจไหม อิอิ” เธอถามด้วยความสดใส

 

“เอ่อ เอฟนี่ยัยแนนครับ น้องสาวผมเอง” คุณหมอรีบแนะนำด้วยท่าทีร้อนรน เหมือนกลัวถูกเข้าใจผิด

 

“อ่อ สวัสดีครับ” ผมเอ่อยทัก

 

"สวัสดีค่ะ คุณคือ คุณเอฟใช่ไหมค่ะ คนนี้หรอแม่ใหม่น้องกันต์” เธอว่าอมยิ้มอย่างสดใส ทำเอาพี่ชายต้องรีบปิดปากแทบจะไม่ทัน

 

“เอ่อ พี่นนต์ แนนพาว่าที่แฟนมาด้วยล่ะ พี่ทอสคะ” เสียงเรียกตะโกนออกไปทางหน้าบ้าน ทอส ทอสหรอ คงไม่หรอกไม่มีทาง

 

แต่แล้วส่งที่ผมกลัวมาตลอด สี่ปีก็เกิดขึ้นจริง เมื่อผู้ชายคนนั้นก้าวเขามาในบ้าน

 

ผู้ชายที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต เขาเองก็จ้องมาที่ผม ด้วยแววตาวูบไหวเพียงครู่ ก่อนจะเป็นแววตาน่ากลัวที่ส่งมาที่ผมอย่างกะทันหัน

 

“คุณแม่ จีหิวฮะ” ก่อนที่เสียงเล็กน่ารักจะดักขึ้นเรียกสติของผมและผู้ชายตรงหน้าให้หันมามองที่น้องจีเป็นตาเดียว

 

TBC.

#555 ว่าจะแต่งเรื่องนี้ภาค2 เลยแวะมารีไรท์ แก้คำผิดภาคแรกก่อน

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น