ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 5 เมื่อหัวใจเกเร (100%)

ชื่อตอน : "ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 5 เมื่อหัวใจเกเร (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.2k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2558 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 5 เมื่อหัวใจเกเร (100%)
แบบอักษร

 

ร้อนรักอันตราย ตอนที่ 5 เมื่อหัวใจเกเร

 

 

                  จากวันเป็นอาทิตย์ ตะวันเรียนรู้ที่จะรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง เอาตัวรอดจากหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่คอยจ้องงาบลูกแกะได้ ทุกเช้าจะต้องเข้าไปปลุกพร้อมกับกาแฟดำของโปรด นั่นมันไม่ใช่ปัญหาซักนิด  ถ้าวันไหนไม่เปิดประตูเข้าไปเจอร่างสูงที่ชอบทำตัวสบาย คิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์คนเดียวในโลก เดินโทงๆบ้างละนอนแก้ผ้าบ้างละ

  

                 อย่างวันนี้ตะวันคิดว่าน่าจะเป็นเวลาที่พจน์เข้าห้องน้ำแน่ๆ ร่างบางค่อยๆ แง้มประตูเข้าไปพร้อมกับกาแฟดำ รีบเอาไปวางไว้แล้วก็รีบเผ่นออกจากห้อง

                 "ฮู๊!.. เรียบร้อย" ปัดมือสบายใจ แล้วก็เดินผ่านห้องโถงใหญ่ ผ่านห้องครัวเลี้ยวอ้อมไปทางด้านหลัง ทำกับข้าวเสร็จก็ตากเสื้อผ้า เป็นอย่างนี้ทุกๆ วันร่างบางยืนมองดูทุ่งหญ้าเขียวๆ กว้างใหญ่ วันนี้แดดสวย อากาศดีจริงๆ คนตัวเล็กสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด เสร็จแล้วก็จะอาบน้ำละนะ ว่าแล้วก็เดินเข้าห้องตัวเอง เพราะตั้งแต่ที่พจน์เปิดใจ ทำให้ตะวันรู้สึกทำตัวตามสบายขึ้น ไม่ระแวงเหมือนตอนมาที่นี่ใหม่ ๆแต่มันเหมือนกับมีอะไรคันๆ จุกๆอยู่ที่หัวใจ ที่จนแล้วจนรอดตะวันเองก็ไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง

 

                ร่างบางยืนหลับตานิ่งแหงนหน้ารับน้ำจากฝักบัวที่โปรยปรายลงมา ในหัวคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้นิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นนาน จึงเอื้อมมือไปปิดน้ำ หันไปหมายจะหยิบผ้าขนหนูที่ห้อยไว้ข้างพนัง

 

                หางตาพลันจับภาพได้หันขวับไปเห็นพจน์ยืนกอดอกอิงประตูมองมานิ่งๆไม่พูดไม่จาเล่นเอาคนตัวเล็กหน้าร้อนวาบ กระชากผ้าขนหนูหมายจะรีบเอามาพันตัว แต่เจ้ากรรมยิ่งรีบดูเหมือนจะยิ่งยุ่งหนักเข้าไปอีก เมื่อชายผ้าขนหนูข้างนึงมันดันตวัดไปเกี่ยวกับตะแกรงที่อยู่ ใกล้ๆไว้แน่น  ต้องใช้สองมือปลดออก

 

             แล้วจะใช้สองมือยังไง?! เมื่อมือนึงกุมน้องชายไว้ มืออีกข้างก็พยายามเหลือเกินที่จะปลดผ้าขนหนูซึ่งมันก็เกี่ยวไว้แน่นเหมือนกับแกล้ง

 

               "ให้ตายสิ!"ร่างบางฉุนเฉียว มือก็พยายามจิกผ้าออกจากตะขอเหล็ก หน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟนาบ

 

               " มาฉันช่วย "พจน์ถามขึ้นใกล้ๆ เอื้อมมือไปปลดผ้าขนหนูจะส่งให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนตัวลีบมือสองข้างกุมหว่างขาไว้แน่น จะวิ่งออกประตูร่างสูงก็บังไว้จนมิด ต้องเบียดแทรกตัวออกไปนั่นแหละถึงจะออกไปได้ แล้วคิดดูว่าจะได้ออกไปง่ายๆมั้ยละ?

            

                "ทำไมไม่เคาะประตู"  ตะวันหน้าแดง สองมือกุมหว่างขาตัวเองไว้แน่น แห้วใส่ร่างสูงที่ตอนนี้มีผ้าขนหนูอยู่ในมือ

 

                "ฉันเคาะแล้วเห็นนายไม่ตอบ ได้ยินแต่เสียงน้ำ เลยเป็นห่วงกลัวนายเป็นลม" พจน์พูดพร้อมกับเดินเข้ามาจนชิด แล้วใช้ผ้าขนหนูขยี้หัวเปียกๆให้

 

               "ไม่..ไม่ต้อง..ผมเช็ดเองได้..เจ้านายออกไปก่อน!" ปากบางเจรจาพร้อมกับพยายามเบี่ยงหัวหลบคนตัวสูงที่จับหัวเล็กๆไว้มั่น รู้สึกอายเป็นกำลังเมื่ออีกฝ่ายแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีเข้มกางเกงยีนส์พอดีตัวเรียบร้อย ผิดกับตัวเองที่ตัวล่อนจ้อนยืนเอามือกุมหว่างขาไว้อย่างช่วยตัวเองไม่ได้

 

                "ไม่ต้องเกรงใจ ฉันอยากช่วย" พจน์พูดไปพลางใช้ผ้าขนหนูขยี้หัวเล็กไปพลาง  "เอ๊า! เสร็จแล้ว" พจน์พูดพร้อมกับพาดผ้าขนหนูไว้ที่ไหล่ตัวเอง

 

               "เฮ้ย! เอาผ้ามาให้ผมก่อน" ร่างบางซึ่งตอนนี้ยืนหันหลังมือสองข้างกุมหว่างขาแน่น

 

                พจน์ยืนมองร่างบางที่ตอนนี้อายจนแดงไปทั้งตัว ก่อนจะก้าวเข้าไปหาช้าๆ พร้อมกับคลี่ผ้าขนหนพันเอวให้ ตะวันรีบคว้าไว้แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกขนลุกซู่ เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆของพจน์เป่ารดหัวไหล่เนียนเปลือยเปล่า "หิวแล้ว" เสียงทุ้มกระซิบพร่า

 

                "เดี๋ยว เดี๋ยวผมขอใส่เสื้อผ้าแป๊บเดียว แล้วผมจะรีบไปตั้งโต๊ะให้เลยครับ" คนตัวเล็กรีบบอกมือบางจับผ้าจนหนูที่เอวไว้แน่น เบี่ยงตัวออกห่าง แต่ต้องชะงักเมื่อแขนใหญ่ยื่นมากันไว้

 

                 "เปล่า" เสียงกับลมหายใจของพจน์ตอนนี้อยู่ใกล้ต้นคอขาวๆจนน่าหวาดเสียว  "ไม่ได้อยากกินข้าว" พจน์พูดพร้อมกับก้มลงจูบหัวไหล่เปลือยเบาๆ เล่นเอาเจ้าของไหล่เข่าอ่อนเบี่ยงตัวหลบ แต่จะไปไหนได้ในเมื่อพจน์ยืนขวางไว้ทั้งตัวแบบนี้

 

                  ตะวันตอนนี้ยืนตัวแข็งหลังอิงผนังห้องน้ำเย็นเจี๊ยบร่างบางที่แทบจะมุดเข้าไปในผนังห้องน้ำถ้าทำได้ มือบางกุมปมผ้าขนหนูที่เอวไว้แน่นเพราะกลัวว่ามันจะหลุด  พยายามเอนหน้าให้ห่างจากใบหน้าคมที่ก้มลงมาใกล้

 

                 "ขอจูบนิดได้มั้ย" คำพูดเพียวๆ ขอกันดื้อๆ ตรงๆของพจน์เล่นเอาตะวันสะอึกหน้าแดง 

 

                "เอ่อ.." คนตัวเล็กที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก ก็เล่นขอกันแบบนี้แล้วจะให้ตอบว่าไง  ครับเชิญตามสบายงั้นเหรอ? เฮ้ย!!ใครมันจะกล้าพูดวะ 

 

                "นะ นิดเดียวเอง ขอจูบนิดเดียวแล้วนายออกไปตั้งโต๊ะกับข้าวได้เลย ถ้าไม่ให้ก็อยู่กันแบบนี้ละทั้งวัน" พจน์พูดพร้อมกับรอ 

 

                  ตะวันหน้าแดงแล้วแดงอีก ขบริมฝีปากจนแทบขาด แล้วทำไมจะต้องให้บอกด้วยเนี่ย คิดแล้วฉุน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ถ้าขืนไม่ส่งซิกให้รู้ พ่อเจ้าพระคุณก็คงจะไม่ไปไหน ยืนจ้องกันไปจ้องกันมาแบบนี้ทั้งวันแน่ๆ

 

                 พจน์ยิ้มกว้าง เชยคางคนตัวเล็กขึ้นแล้วก้มลงหาช้าๆ ประทับริมฝีปากร้อนๆเข้ากับปากบางสีแดงเรือ เล็มเบาๆ ขบเม้มริมปากบนแล้วย้ายมาเม้มริมฝีปากล่าง ปลายลิ้นใหญ่กวาดเลียเย้าแหย่ล้อเล่นริมฝีปากบางแต่ข้างนอกไม่จู่โจมเหมือนทุกครั้ง ทำไมไม่จูบให้เสร็จๆซะทีจะได้ออกไปใส่เสื้อผ้า

 

                 ตะวันรู้สึกหงุดหงิด ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ ร่างบางจึงเขย่งปลายเท้าขึ้น แหงนหน้าขึ้นรับจูบจากอีกฝ่ายหวังที่จะให้เสร็จไวๆ แต่นั่นเท่ากับทำให้ความอดทนของพจน์ขาดผึง ปลายลิ้นร้อนผ่าวแทรกเข้าไปควานหาลิ้นเล็กบางอย่างรุนแรง แล้วเกี่ยวกระหวัดรัดรึงอย่างกระหาย  มือใหญ่ทั้งสองข้างของพจน์หันไปคว้ามือเล็กบางให้ขึ้นมาคล้องคอตัวเองไว้ย้ำริมฝีปากกดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง

 

               สองฝ่ามือร้อนๆโอบสะโพกของคนตัวเล็กยกขึ้นแล้วบดเบียดสะโพกแกร่งเข้าหาแนบแน่น ตะวันเองก็ลืมตัว พอมือใหญ่นำทาง ขาเพรียวก็ตวัดรัดเข้าที่สะโพกแกร่งไว้ พจน์บดสะโพกเข้าหาคนตัวเล็กอย่างเสียวซ่านในอารมณ์ ฝ่ามือร้อนลูบไปทั่วแผ่นหลังบาง มืออีกข้างขยับขึ้นไปกระชับที่ท้ายทอยเล็กๆ แทรกจูบลงไปอย่างกระหาย 

 

                "อืมมม" เสียงครางบวกกับที่แขนเรียวทั้งสองข้างรั้งต้นคอแกร่งไว้แน่นทำให้พจน์ได้ใจ มือร้อนๆอุ้มสะโพกเล็กไว้แน่น แล้วขยับก้าวขายาวๆพาร่างบางในอ้อมแขนเดินออกจากห้องน้ำ

 

                  ทันทีที่หลังสัมผัสกับที่นอนนุ่ม ทำให้ตะวันรู้สึกตัวพลิกตัวหนี แต่พจน์คว้าเอวบางไว้แน่น  "พอแล้ว ไหนว่าจูบนิดเดียว" ปากบางๆที่ตอนนี้ร้อนไปหมดด้วยรสจุมพิตเอ่ยเจรจาพร้อมกับยกฝ่ามือบางขึ้นไปปิดที่ปากอีกฝ่าย ดันเอาไว้ไม่ให้ใบหน้าของพจน์ก้มลงมา แต่แล้วก็ต้องกระตุกมือหนีทันทีเมื่อพจน์ใช้ปลายลิ้นร้อนๆไล้เลียไปทั่วฝ่ามือเล็กๆ นั้น

 

                  ซอกคอขาวๆ ก็โดนซอกซอนอย่างหนักหน่วง มือบางพยายามดันไหล่กว้างออกห่าง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ลิ้นร้อนๆของพจน์กวาดไปทั่วลำคอขาวๆอย่างคลั่งไคล้ ทั้งครูดฟันกัดย้ำไปทั่วไหล่บาง เหมือนกับอดทนเก็บกดต่ออารมณ์ตัวเอง เมื่อได้สัมผัสก็ระเบิดออกมาอย่างท่วมท้น ตะวันเบิกตากว้างรีบตระครุบปมผ้าขนหนูไว้แน่นเมื่อมือใหญ่ทำท่าจะคลายมันออก

 

                 "พอแล้ว เจ้านาย พอแล้ว" ปากบางๆรีบบอกพร้อมกับดิ้นหนีไปยืนหอบอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเห่อแดงจนลามไปทั่วลำคอ  สองมือกุมผ้าขนหนูไว้แน่น มองดูเจ้านายที่ตอนนี้ขยับกลิ้งไปหนุนหมอนที่คนตัวเล็กใช้เป็นประจำ

 

                   พจน์นอนหงายเอามือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย ตาคมมองนิ่งไปที่ยอดอกสีกุหลาบสวยตัดกับผิวขาวเนียนทั้งตัว ตะวันมองตามสายตาที่มองนิ่งมา รีบตะครุบปิดหน้าอกตัวเองไว้แล้วหันไปเปิดตู้คว้าเสื้อกับกางเกงได้ก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างข่มความอาย

 

                        >/////

 

                    "วันนี้จะพาเข้าเมือง" พจน์พูดขึ้นในระหว่างมื้ออาหารเช้า ทำเอาคนตัวเล็กตาเป็นประกาย

 

                     "อยากได้อะไรก็จดไว้แล้วออกไปซื้อทีเดียว แล้วฉันจะให้นายช่วยเลือกของขวัญสำหรับคู่แต่งงานใหม่ด้วย" ตะวันพยักหน้าเพราะรู้จากนายสังข์ว่าจะมีงานเลื้ยงแต่งงานของคนงานด้วยกัน

 

                    "แต่ที่นี่เขาไม่จัดกันใหญ่โตนะ เรียกว่ากินเลี้ยงกันง่ายๆคล้ายๆกับให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรับรู้มากกว่า" พจน์อธิบายพร้อมกับยก น้ำขึ้นดื่ม ตาคมมองมาที่หน้าคนตัวเล็กนิ่ง ตะวันหลบตาก้มมองจานข้าวไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกเขิน

 

                   ตะวันยืนมองออฟโรดคันใหญ่ พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ  จำวันแรกที่มาที่นี่ได้.... แล้ววันนี้จะเป็นยังไงวะ? คิดหนักนะเนี่ย...

 

                  "เป็นอะไร? เห็นจ้องแต่รถ อยากขับหรือไง?" เหมือนกับสวรรค์มาโปรด 

 

                  "ไช่ ไช่ครับ ผมอยากลองขับดู ยังไม่เคยขับรุ่นนี้เลย" 

 

                   "งั้นก็ได้ นายขับเดี๋ยวฉันบอกทางเอง" พจน์พูดยิ้มๆพร้อมกับยื่นกุญแจให้

 

                    ตะวันลิ่งโลดประจำที่ พจน์ขึ้นนั่งข้างๆเอนตัวเอกขเนกใช้มือประสานไว้ที่ท้ายทอยอย่างพร้อมเต็มที่ ตะวันขับรถมาเรื่อย ตามทางที่บอกซึ่งก็ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง

 

                   "เอ้า! ลงสิ..เป็นอะไร? เวียนหัวหรือไง?" พจน์ถามเมื่อคนตัวเล็กนั่งนิ่งตวัดสายตาเขียวๆมามองพจน์

 

                 "วันนั้น วันที่เจ้านายไปรับผมที่สถานีพาไปที่ไร่มันใช้เวลาตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงไร่ แล้วทำไมวันนี้ผมขับแค่แป๊บเดียวล่ะ!?"

 

                 "วันนั้นฉันแค่อยากทดสอบเลขาใหม่ ว่าจะลุยได้หรือจะร้องไห้กลับบ้าน" ร่างสูงตอบหน้าตายพลางจ้องตาพร้อมกับยักคิ้วให้อย่างล้อๆจนร่างบางนั่งอึ้งพูดไม่ออก

 

                  ห้างดังในตัวเมือง ใหญ่โตกว้างขวางผู้คนต่างเดินจับจ่ายซื้อของไม่มีใครสนใจใคร ตะวันเดินเข้าไปหารถเข็นแล้วดึงออกมา แต่มือใหญ่แย่งไปเข็นไม่พูดไม่จา คนตัวเล็กเลยเดินนำหน้ามือหยิบของใส่รถเข็นอย่างคล่องแคล่ว กว่าจะได้ของครบก็เล่นเอาเหนื่อย

 

                  "ผมอยากไปตลาดสด อยากไปเดินดูเผื่อมีของอร่อย" 

 

                 "ได้สิ" คราวนี้พจน์เป็นคนขับ คนตัวเล็กดูเหมือนจะตื่นตาตื่นใจ แม้เมืองนี้จะไม่ใช่เมืองหลวงแต่วัฒนธรรมท้องถิ่นที่สวยงามกลับมีเสน่ห์น่าค้นหา พจน์พารถไปจอดไว้ใต้ต้นไม้สูงไม่ไกลกัน นักมีตลาดที่คนพลุกพล่านพอสมควร เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจต่อราคาของกันเซ็งแซ่

 

                 ตะวันเดินดูของที่แม่ค้าเอามาวางขายทั้งที่วางกับพื้นและก็วางบนแผงลอย ขนซื้อไปทั้งพริก หอม กระเทียม มะนาว ของที่ต้องใช้ในครัวโดยมีคนตัวสูงช่วยหิ้วของเอาไปเก็บไว้ที่รถ

 

                 "ยายครับอันนี้ขายยังไง?"

 

                  "จานละสิบบาทจ้า"  ยายที่อายุน่าจะประมาณเจ็ดสิบกว่ามองมือเล็กๆขาวๆที่ยื่นมาชี้กองแตงกวาลูกเล็กๆที่เรียงอยู่บนจานของแก แล้วก็มองหน้าคนซื้อ ก่อนจะยิ้มให้จนเห็นฟันหลอเกือบจะหมดปาก เพราะใบหน้าหวานๆของตะวันในกรอบผมที่เริ่มยาวคลอเคลียต้นคอ ปากบางๆที่ยิ้มแย้ม ดูน่ารักหนักหนาในความรู้สึกของคนแก่

 

                 "งั้นผมขอซื้อสามจานครับ" คนตัวเล็กบอกพร้อมกับควักเงินส่งให้ยาย 

 

                 "แม่หนูเอ้ย!..เป็นผู้หญิงพูดหนูพูดคะพูดขาน่ารักจะตาย "แกรับเงินมาพร้อมกับมองหน้าตะวัน

 

                 " หลานยายที่บ้านก็แบบนี้ละ อะไรก็ ฮะ ฮะตลอด จนเดี๋ยวนี้คิดว่ามันเป็นผู้ชายไปแล้ว "

 

                 " อู๊ยยย ของฉันสิยายมันพาเข้าบ้านเลย บอกว่าเป็นเมียมัน อกอีแป้นจะแตก " เสียงแม่ค้าที่นั่งอยู่ข้างๆเสริมขึ้น แล้วแกสองคนก็คุยกันเรื่องลูกเรื่องหลานอย่างออกรส จนลืมสนใจลูกค้าที่ยืนทำหน้าเอ๋อ

 

                  "เอ่อ..คือ" ตะวันยิ้มแหยๆก่อนจะคว้าถุงแตงกวาลุกขึ้น หันมาเห็นพจน์ยืนยิ้มขำอยู่ข้างหลัง ปากบางเม้มแน่นก่อนจะเดินเลี่ยง ไปซื้อของอีกทาง

 

                 " อ๊ะ นั่น " พจน์มองตามมือขาวๆที่ชี้ไปที่แม่ค้าที่กำลังทอดลูกชิ้นสารพัดชนิด

 

                  คนตัวเล็กคว้าแขนพจน์ได้แล้วลากให้เดินไปด้วยกัน ตาคมมองร่างบางยืนรอลูกชิ้นทอดอย่างใจจดใจจ่อ ตาเป็นประกาย สังเกตุจากที่หันมายิ้มให้คนตัวใหญ่ก่อนจะหันไปรับลูกชิ้นทอดจากแม่ค้า มือเล็กๆรีบเอาไม้เสียบลูกชิ้นแล้วเป่าก่อนจะยื่นมาจ่อปากสีเข้ม

 

                   "อร่อยมั้ย?" เสียงใสถามพจน์ที่อ้าปากงับลูกชิ้นแล้วเคี้ยวไม่พูดไม่จา

 

                   "อืม..."    เสียงพจน์พึมพำในลำคอ มือบางเลยจิ้มลูกชิ้นมาเป่าแล้วใส่ปากตัวเองมั่ง

 

                  " แต่ยังไงก็..... " ร่างสูงก้มลงมาใกล้ๆใบหู "อร่อยสู้นายไม่ได้หรอก" เสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน แต่ตะวันรู้สึกว่ามันดังก้องในหูจนหน้าเนียนเริ่มเห่อแดง มือบางที่ถือไม้จิ้มลูกชิ้นสั่นจนเห็นได้ชัด จิ้มผิดจิ้มถูกอยู่นาน 

                   

                   >////<

 

                  หลังจากได้ของครบก็ชวนกันกลับ

 

                  "เย็นนี้เจ้านายอยากกินอะไร "

 

                 "แล้วแต่นายอยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันกินได้หมด"

 

                "โธ่ ช่วยกันคิดบ้างสิ บางทีผมก็นึกไม่ออกนะ" 

 

                 "แน่ใจนะว่าให้ฉันคิดเมนู ถ้าบอกแล้วจะทำใด้แน่นะ?" พจน์ถามพร้อมกับที่สตาร์ทรถ 

 

                "ได้ถ้ามันไม่พิสดารจนเกินไป ก็คิดว่าได้ " คนตัวเล็กบอกอย่างมั่นใจในฝีมือตัวเอง

 

                 "งั้นเดี๋ยวจะบอก" พจน์หันมาพูด พร้อมกับยิ้มที่ตะวันเห็นแล้วชักจะยังไงๆ

 

                 ตะวันนั่งนิ่งมองมือตัวเองบ้าง หันออกไปมองวิวนอกรถบ้าง แกล้งเบือนหน้าไม่มองไปทางฝั่งคนขับ เพราะมองไปทีไรก็เห็นสาย ตาที่บอกความต้องการของพจน์ราวกับกล้องเอกซเรย์ที่ชอนไชเข้าสู่ทุกอนูเนื้อจนร่างบางรู้สึกหนาวๆร้อน ภาวนาให้ถึงบ้านไวๆ เพราะยังไงก็พอจะมีทางหนีทีไล่หลบได้บ้าง แต่ไอ้ที่นั่งอยู่ ในรถด้วยกันแบบนี้จะหนียังไง มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ และดูเหมือนพจน์จะรู้ความคิดของอีกฝ่ายเท้าเหยียบคันเร่งพารถวิ่งตรงดิ่งให้ถึงบ้านไม้ใหญ่ เลี้ยวรถเข้าโรงจอดพร้อมกับดับเครื่อง 

 

               ตะวันปลดเข็มขัดนิรภัยหันมายิ้มให้พจน์ ทำท่าโล่งอกที่ถึงบ้านซะที มือบางจะเปิดประตูรถแต่ก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายกระชับต้นแขนเนียนไว้แน่น คนตัวเล็กหันมามองหน้าพจน์เหมือนจะถาม แล้วก็ต้องนั่งตัวแข็งหลับตาปี๋เมื่อแก้มเนียนๆ ถูกริมฝีปากร้อนกดจูบลงมาเต็มที่ พร้อมๆกับที่วงแขนใหญ่เกี่ยวเอวบางลากข้ามฝั่งมาเพียงพริบตาเดียว ร่างบางก็นั่งคล่อมบนตัก หลังบางชนพวงมาลัยรถ ข้างหน้าก็เจ้านายตัวร้ายที่จ้องจะงาบวันละสามเวลาหลังอาหาร

 

               แล้วไอ้ข้างล่างตอนนี้ที่ร่างบางนั่งทับเอาเต็มๆ มันอุ่นจนร้อนและทำท่าขยับจนตะวันตาโตมองหน้าพจน์พร้อมกับพยามยามจะโหย่งตัวหนี แต่ลำแขนใหญ่กลับกอดเอวบางไว้แน่น พร้อมกับที่จมูกกับปากร้อนๆ ซุกเข้าซอกคอขาวๆ

 

              "เดี๋ยว! เดี๋ยวเดี๋ยว เดี๋ยวก่อน!" คนตัวเล็กที่พูดอะไรไม่ออก ได้แต่คอยจับมือใหญ่ที่อยู่ไม่สุข เอนตัวหนีปากร้อนที่ซบเข้า กับซอกคอขาวๆ ฟันของพจน์กัดย้ำเบาๆก่อนจะกวาดเลียไปทั่ว มือใหญ่สอดเข้าในชายเสื้อคนตัวเล็กก่อนจะลูบไปทั่วแผ่นหลังบาง 

 

               "อย่า!" ตะวันเสียงสั่น พร้อมกับยึดมือของพจน์ไว้แน่นเมื่อมันมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่หัวเข็มขัด ปากบางๆถูกระดมจูบอย่างหนักหน่วง พจน์แทรกปลายลิ้นร้อนๆเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กๆอย่างกระหาย ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตระหนกเมื่อพจน์ปลดกระดุมกางเกงยีนส์ มือบางรีบตะครุบไว้แน่น 

 

             "อย่า! เจ้านาย เดี๋ยวใครมาเห็น "ร่างบางตัวสั่นเมื่อพจน์ถลกเสื้อผืนเล็กขึ้น พร้อมกับที่ลิ้นร้อนกวาดเลียขบกัดยอดอกสีชมพูสวย ความเสียวแล่นปลาบไปทั่วร่างจนมือบางจิกเล็บขยุ้มไหล่กว้างแน่นอย่างลืมตัว ตะวันอ้าปากค้างหอบหายใจแหงนหน้าเมื่อพจน์ไม่ปราณี จู่โจมร่างบางจนหายใจหายคอไม่ทัน สะดุ้งเฮือกสุดตัวเมื่อมือร้อนๆของพจน์ลูบคลำหน้าท้องเนียนเรียบล้วงผ่านบ๊อกเซอร์เนื้อบางก่อนจะลูบไล้แก่นกายที่กำลังชูชันของคนตัวเล็กแล้วกำไว้ในอุ้งมืออุ่น

 

             " อย่า! เจ้านาย อ๊า" ตะวันที่ตอนนี้ตัวอ่อนไม่มีแม้แต่แรงขยับเขยื้อนกาย มือบางเกาะไหล่กว้างไว้แน่น พจน์ปลดปล่อยแก่นกายร้อนของตะวันให้เป็นอิสระ มืออีกข้างของพจน์หันไปปลดเข็มขัดกับกระดุมกางเกงยีนส์ของตัวเอง นำทางมือบางไปวางแหมะไว้บนท่อนเนื้อแข็งแกร่งที่กำลังเต็นตุบๆอยู่ข้างใต้ ตะวันหน้าแดง ส่ายหน้ากัดริมฝีปากแน่น

 

              "นะ...แตะนิดเดียวเอง" เสียงทุ้มกระซิบขอใกล้ๆริมหู ..โอย....มันช่างออดอ้อนจนร่างบางเริ่มลังเล

 

              พจน์คราง เมื่อมือนุ่มนิ่มค่อยๆแหวกผ้าเข้าไปควักเอาแก่นกายใหญ่โตออกมา ตะวันหน้าเหยเกเมื่อพจน์ใช้มือใหญ่รวบท่อนลำร้อนๆสองอันเข้าด้วยกันก่อนจะขยับมือ

             

             "อ๊า อ๊า อ๊าา " ศรีษะของตะวันซบเข้าที่ลำคอของพจน์ มือบางจิกเข้าที่ไหล่กว้างแน่น สะโพกขยับขาก็ถูไถร่างสูงอย่างเสียวเสียด

 

             "เจ้านาย อ๊าา อ๊าา" แขนเรียวคล้องอยู่ที่คอของพจน์มือบางเสยเข้าไปในกลุ่มผมอย่างลืมตัวเมื่อมือร้อนขยับแรงขึ้น 

 

            มืออีกข้างของพจน์รั้งท้ายทอยคนตัวเล็กไว้แน่น ปากบางๆถูกประกบจูบอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนๆชอนไชควานหาลิ้นเล็กๆเกี่ยวกระหวัดรัดรึงอย่างกระหาย ลิ้นสองลิ้นพันกันอย่างดูดดื่ม "อืมมมม" 

 

            มือใหญ่ของพจน์เคลื่อนไหวเร็วขึ้น หัวแม่มือบี้เข้ากับหัวแดงป้านของแก่นกายที่เล็กกว่าพร้อมกับบีบแน่น "อื๊ออ อื๊อ อ๊าา" มือของพจน์ทำให้ร่างบางอ่อยระทวยซบแผงอกกว้างอย่างเสียวเสียด 

 

             "เจ้านาย อ๊าา อ๊า อ๊า เร็วอีก อ๊า" ตะวันขออย่างลืมอาย กอดต้นคอใหญ่ไว้แน่น 

 

             "อื๊อ อื๊อ อ๊า อ๊าอ๊า " มือร้อนๆของพจน์ขยับเร็วขึ้น เร็วขึ้น เมื่อร่างบางบิดเร่า 

 

              "อ๊าา อ๊าา อ๊าาา อีก เร็วอีกผม..อ๊า.." ร่างบางครางเสียงสั่น 

 

              "ตะวัน ฮืมมม ซี๊ดดด " มือของพจน์เร่งความเร็ว รวบแก่นกายร้อนๆที่กำลังชูชันสองอันเข้าด้วยกันก่อนจะขยับมือเร็วขึ้นอีก 

 

               "อ๊าา อ๊า อ๊า อ๊า " 

 

               "อ๊าา อ๊าา อ๊าา เจ้านายผมไม่ไหว...."

 

               อ๊า อ๊า อ๊า " ตะวันบิดตัว แหงนหน้าจนหลังเบียดพวงมาลัยรถ ก่อนจะหมดแรงฮวบลงลงซบกับอกกว้าง ความเสียวพุ่งปี๊ดเข้าที่ท้องน้อยฉีดพุ่งออกมาอย่างพล่างพลู พจน์เองก็อดกลั้นไม่ไหว เมื่อเห็นร่างบางบิดตัวเร่า มือใหญ่บีบเข้าที่แก่นกายร้อนๆสองอันก่อนระเบิดออกมาอย่างท้วมท้น

 

              "ฮืมมมม " พจน์คำรามในลำคออย่างซ่านในอารมณ์ มือใหญ่ยังขยับไม่หยุด สองฝ่ามือลูบไล้ทั่วหัวป้านใหญ่บิดเกลียวถูไถขยับรูดท่อนลำร้อนๆที่พ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเลอะไปทั่วมือใหญ่ ล้นลงไปถึงตักกว้าง

 

              "แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" ร่างบางตัวอ่อนปวกเปียกซบกับอกกว้าง สูดลมหายใจอย่างเหนื่อยหอบ มือใหญ่ที่ยังไม่ปล่อยแท่งเนื้อร้อนๆสองลำ หน้าแดงทำตัวไม่ถูก จะขยับหนียังไงในเมื่อมือพจน์ยังจับไว้มั่นแบบนี้

 

               มือบางขยุ้มเสื้อตรงหน้าอกของพจน์ ก่อนจะทรงตัวออกห่าง เห็นพจน์มองมาอย่างล้อๆ ก็กัดปากแน่นอย่างขัดเขิน พจน์เห็นปากบางโดนขบไว้แน่นแก้มก็แดงสุกจนอดใจไว้ไม่ไหวประกบจูบปากบางอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นร้อนแทรกเข้าดูดดื่มราวกับจะกลืนกิน แล้วค่อยๆปล่อยเรียวปากบางช้าๆ

 

               พจน์มองแก้มเนียนที่แดงสุกจนลามไปทั้งหน้า มือใหญ่ขยับติดกระดุมกางเกงให้ มือบางรีบขยับรัดเข็มขัดก่อนจะขยับดิ้นหนีลงมายืนแข้งขาสั่นหน้าแดงอยู่ข้างรถ ยกมือขึ้นถูแก้มตัวเองแรงๆเพราะรู้สึกเหมือนโดนไฟร้อนๆนาบไว้ก็ไม่ปาน ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองข้างหลัง

 

                "หวัดดี...พี่ชาย!........."

 

               เสียงทักของคนแปลกหน้าที่ตะวันไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างสูงยืนกอดอกอิงประตูมองนิ่งมาที่พจน์ แล้วยิ้มร้ายๆ

       

              !!!

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น