ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2560 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

"นี่ ยูริ อยากลองขี่คุโระดูมั้งไหม"

"เอ๊ะ อ เอ่อ ฉันว่าไม่ดีกว่าคะ"

"น่า มาลองดูสิ อย่าเกรงใจเลยมาเถอะ"

"แต่ฉันว่าคุโระคงไม่อยากให้คนอื่นนอกจากซาคุยะขี่หรอกนะคะ"

"หืมเรื่องนั้นไม่มีปัญกาหรอกนะ เดียวคอยดูนะ"

ซาคุยะลงจากหลังของชั้น

"ลองขอดูสิ ยูริ"

"อ เอ่อ คุโระ ฉันขอนั่งบนหลังเธอได้ไหม"

ชั้นมองไปที่ยูริ

"ตามใจเถอะ น่าเบื่อชะมัด"

"ข ขอบคุณ"

ยูริขึ้นไปนั่งบนหลังของชั้น

ตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางไปเมืองบริตัน

"พวกเราน่าจะต้องพักค้างคืนกันในป่าก่อนนะครับองค์หญิง"

ทหารที่รองหัวหน้าหน่วยซึ่งตอนนี้เป็นหัวหน้าหน่วยแทน เดินมาบอกกับยูริ

"เข้าใจแล้วคะ"

จุดที่เราอยู่ตอนนี้ห่างจากเมืองไม่ไกลแต่ในตอนกลางคืนในป่านั้นอันตรายมาก 

พวกทหารเลยต้อง พักตั้งแคมป์ตอนกลางคืน

จากการที่สูกับพวกหมาป่าก่อนหน้านี้ทำให้เลเวลของทุกคนเพิ่มขึ้น

ซาคุยะLv1》15

ลูน่ากับลูลู่Lv10》20

ยูริLv4》19

โดยที่พวกทหารได้จัดเต๊นท์ให้ยูริกับพวกซาคุยะและพวกผู้หญิงที่โดนโจรจับมา

โดยที่พวกทหารชายเป็นคนอาสาเฝ้ายาม

โดยคืนนี้พวกทหารหญิงอาสาเป็นคนทำอาหารให้ โดยใช้เนื้อของหมาป่าในการทำอาหาร

กลิ่นอาหารที่พวกทหารหญิงทำ ทำให้พวกมอนเตอร์ตามกลิ่นมา

แต่พวกมันก็ทำได้แค่คอย เว้นระยะห่างไม่เข้ามาใกล้

"คุโระ มาทำอะไรตรงนี้เหรอคะ"

ลู่ลู่เดินเข้ามาหาชั้นที่อยู่ด้านนอกของแคมป์ 

"เห้ ระวังนะตรงนั้นมันลื่นนะ"

"ว ว้ายยยยย"

สิ้นคำเตือนของชั้นลูลู่ก็ลื่นล้ม

"เป็นไรมากไหมลูลู่"

"ม ไม่เป็นไรคะ"

ลูลู่ลุกขึ้นมาแต่เสื้อของเธอเปื้อนดินเต็มไปหมด

ชั้นจึงใช้ คลีนทำความสะอาดให้ลูลู่

"ขอบคุณมากนะคะ คุโระ"

ลูลู่ขอบคุณชั้น แต่พอชั้นเห็นสภาพชุดของลูลู่ชั้นก็ นำเสื้อคลุมของชั้นที่ใส่ตอนอยู่ที่ปราสาทจอมมาร ที่เก็บไว้ใน storage ที่เป็นเวทย์เก็บของที่ดีกว่า ไอเทมบ็อก ให้ลูลู่

​"เอ๊ะ ..... อย่ามองนะคะ"

ลูลู่ ที่งงกับสิ่งที่ชั้นทำ แต่เมื่อมองไปที่ชุดของตัวเองที่มีสภาพขาดยับเยิน โดยที่ลูลู่หน้าแดงนิดๆ

เหตุผลที่มันขาดเพราะมาจากการต่อสู้กับ พวกหมาป่า

ถึงตอนแรกมันจะยังไม่ขาดแต่ใกล้จะขาดแล้ว เพราะการล้มเมื่อกี้คงทำให้ชุดไปเกี่ยวกับกิ่งไม้เข้า ทำให้ชุดที่ใกล้ขาดอยู่แล้ว ขาดขึ้นมา

ลูลู่สวมเสื้อคลุมของชั้นด้วยขนาดตัวของชั้น ทำให้เสื้อคลุมใหญ่พอที่จะคลุมชุดของลูลู่ได้ทั้งหมด

*ไรท์ : มาโอมันยังไม่เคยอาบน้ำเลยนี่หว่าแถมมันไม่เคยเปลี่ยนชุดด้วยสิ  สงสัยต้องหาฉากอาบน้ำให้มาโอสะแล้วสิ*

"เอ่อ คือ-"

"ใส่ไส้เถอะเธอไม่มีชุดสำรองใช้ไหมละ"

"ข ขอบคุณคะ เดียวพอถึงเมืองฉันจะคืนเสื้อให้นะคะ"

"ไม่ต้องคืนหรอกเธอเอาไปเถอะ"

"ค คะ"

"แล้วเธอมีไรละถึงมาหาชั้น"

"คือฉันเห็นว่าคุโระไม่อยู่ในแคมป์เลยออกมาหานะคะ"

"งั้นเหรอ แต่แถวนี้มันอันตรายนะกลับเข้าแคมป์ไปเถอะ"

"ค ค่ะ"

แล้วลูลู่ก็เดินกลับเข้าแคมป์ไป

แล้วอาหารมื้อนี้ก็ผ่านไปได้อย่างไม่มีปัญหาไรเกิดขึ้น

มันควรเป็นอน่างงั้นถ้าไม่ใช่ว่า

"คุโระ ฉันอยากกินไอ้นั้นหนะ"

"ไม่ได้"

"ชิ"

น่าแปลกเหอะที่ยัยซาคุยะยอมง่ายๆ

เมื่อได้เวลานอนทุกคนที่ไม่ได้เฝ้ายามก็เข้าไปนอนในเต็นท์

ส่วนชั้นนั้นไม่ได้นอนในเต็นท์เหมือนคนอื่น

จุดที่ชั้นนอนอยู่นั้นออกห่างจากแคมป์ไปนิด

ตอนกลางดึก

ในขณะที่ชั้นกำลังนอนอยู่ ก็มีคนเดินเข้ามาหาชั้น ซึ่งก็คือซาคุยะนั้นเอง

"มีไรอีกละถึงมาหาชั้นยังงี้นะ"

ซาคุยะไม่ตอบคำถามของชั้นแต่ก็ยังเดินเข้ามาหาชั้นเรื่อยๆ

"คุโระ ฉันขอนั่งคุยด้วยหน่อยได้ไหม"

ชั้นตกใจกับสิ่งที่ซาคุยะพูดออกมา

"ม ไม่ได้งั้นหรอ"

"ก็ได้อยู่หรอก แล้วมีอะไรงั้นหรอ"

เมื่อซาคุยะได้ยินชั้นอนุญาตก็นั่งลงข้างๆชั้น

"นี่คุโระ พอนายไปถึงเมืองบริตัน นายจะทำไรงั้นเหรอ"

"ก็ไม่ทำไรทั้งนั้นหรอก "

"งั้นเหรอ"

"แล้วเธอมีไรละ คงไม่ได้มาหาชั้นเพราะนี้หรอกใช่ไหม"

"ม ไม่มีไรหรอก"

"หึคิดว่าชั้นจะเชื่อหรออย่ามาโกหก พูดมาสะซาคุยะ"

".... ค คือว่าฉันฝันร้ายนะ"

"ก็แค่ฝันร้ายเองหนิ ไปหาลูน่าไม่ก็ลูลู่หรือยูริไม่ดีกว่าเหรอ พวกนั้นน่าจะช่วยเธอได้ดีกว่าชั้นนะ"

"ม ไม่ได้หรอก ฮึก ฮึก"

ชั้นมองไปที่ซาคุยะ ซึ่งกำลังร้องไห้อยู่

"ฮ เฮ้เป็นไรเนี่ยร้องไห้ทำไมละเนี่ย"

"คือว่า ฉันฝันว่า พอพวกเราไปถึงเมืองคุโระก็ทิ้งฉันไปหนะ แล้วไม่ว่าฉันจะตามหาคุโระเท่าไรก็หาคุโระไม่เจอหนะ"

"หืมถ้าเป็นงั้นจริงแล้วเธอจะร้องไห้ทำไมละ เธอควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ ที่ชั้นหายไปจากชีวิตของเธอหนะ"

เมื่อซาคุยะได้ยินที่ชั้นพูดก็หันมามองหน้าชั้น

แล้วพุ่งเข้ามากอดคอชั้น ที่อยู่ในร่างแบล์ควูล์ฟ

ซาคุยะใช้มือทั้งสองข้างจิกไปที่คอชั้น และเริ่มร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ฮึก แบบนั้นชั้นไม่เอา ถ้าต้องมีชีวิตอยู่โดยไม่ได้อยู่ข้างๆนาย มันเหมือนกับฉันตายทั้งเป็นเลยนะ ฮึก ฮึก"

".... ซาคุย-"

"คุโระนายอย่าทิ้งฉันไปไหนนะฉันขอร้องละ"

"แล้วถ้าชั้นอยากจะทิ้งเธอไปละ เธอจะทำไงละ"

"........"

"สำหรับชั้นเธอก็เป็นแค่ ของเล่นชิ้นหนึ่งละนะ เธอจะเป็นไงชั้นก็ไม่สนใจหรอกนะ"

"ฮึก ถ ถ้าเป็นแบบนั้นละก็"

ซาคุยะผละตัวออกจากชั้นแล้ว

ซาคุยะหยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมา 

สิ่งนั้นคือมีดของพวกโจร มาจ่อที่หน้าอกข้างซ้าย(หัวใจ)ของตัวเอง

"ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันขอตายตรงนี้ซะดีกว่า"

ฉึก

แปะ แปะ แปะ หยดเลือดสีแดง หยดลงบนพื้น

แต่เลือดที่หยดลงบนพื้นนั้นไม่ใช่เลือดของซาคุยะ

แต่เป็นเลือดของชั้น ที่ใช้มือซ้ายของฉันจับมีดนั้นไว้

ถึงมือซ้ายชั้นจะกลับมาเป็นมือของมนุษย์ แต่ส่วนอื่นๆของชั้นยังเป็น แบล์ควูล์ฟอยู่

"ฮึก ฮึก ท ทำไมละ ทำไมนาย-"

"เธอยังฟังสิ่งที่ชั้นจะพูดยังไม่จบเลยนะ"

ชั้นดึงมีดออกจากมือของซาคุยะแล้วเก็บมันไว้ใน Storage 

"......ฮึก พูดต่อสิ ฉันรอฟังอยู่"

"ชั้นเคยคิดว่า เธอนะเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นละนะ"

"ฮึก ฮึก ฮึก"

"แต่ตอนนี้หนะเธอไม่ใช่ของเล่นของชั้นอีกแล้วละ"

"ฮึก ล แล้วตอนนี้ฉันเป็นอะไรสำหรับนายละ"

"ในตอนนี้เธอหนะเป็นเหมือนน้องสาวละนะ"

"ค แค่น้องสาวงั้นเหรอ นายคิดกับชั้นแค่นั้นงั้นเหรอ"

"แล้วเธอคิดว่าชั้นเป็นอะไรสำหรับเธอละ"

"สำหรับฉัน มาโอก็ยังคงเป็นไอ้ปีศาจออร์คที่น่าเกียจ น่าขยะแขยง ตัวเดิมนั้นละ"

"แล้วในเมื่อเธอยังคิดกับชั้นเหมือนตอนแรกแล้ว การที่ชั้นไปจากเธอมันก็ดีแล้วหนิ"

"ถึงฉันจะคิดกับนายเหมือนเดิม แล้วฉันก็ยังโกรธเรื่องที่นายทำกับฉัน นายต้องรับผิดชอบด้วยละ แล้วเพราะฉันก็รู้สึกดีเวลาได้อยู่ข้างนายนะ"

"...."

"ตรงนี้มันก็คันยิบๆตลอดเวลาที่อยู่ข้างๆนายหนะ"

ซาคุยะนำมือไปแตะตรงที่เธอบอก ซึ่งจุดนั้นคือหว่างขาของเธอ

"มันทรมานมากเลยนะทั้งที่อยากให้นายช่วยฉันแต่นายก็ไม่เคยจะสนใจฉันเลย ฉันเลยทำได้แค่อดทนรอ"

"เธอก็ตกเบ็ดตัวเองได้นี่น่าทำไมถึงไม่ทำละ"

"ก ก็นายเป็นคนบอกไว้ว่าห้ามฉัน ตกเบ็ดให้ตัวเองหนะ"

"หืมนั้นมันแค่คำสั่งตอนที่เธอเป็นทาสไม่ใช่หรอ ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นทาสแล้วหนิ"

"มันไม่เกี่ยวหรอกนะว่าฉันจะเป็นทาสหรือป่าว แต่ฉันเคยบอกนายแล้วว่าฉันจะทำทุกอย่าง ตามที่นายต้องการ"

"งั้นนั้นคือเหตุผลที่เธอถึงอดทนมาตลอดสินะ"

"ใช้แล้วละ เพราะงั้นตอนนี้ช่วยฉันจากความทรมานนี้หน่อยนะ"

"เรื่องนั้นคงไม่ได้หรอกนะ"

"ท ทำไมละ หรือเพราะคุโระคิดว่าฉันเป็น น้องสาว นายถึงไม่ทำให้ฉันงั้นเหรอ"

"ปล่าวไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก ที่ชั้นไม่ทำเพราะเธอเคยบอกว่าไม่อยากให้ชั้นทำอะไรกับตรงนั้นของเธอหนะ จำได้ไหม"

"น นายบ้าหรือเปล่าเนี่ยห้ะ"

"ไหงเธอมาหาว่าชั้นบ้าสะหละ"

"ไม่มีจอมมารที่ไหนเค้าทำแบบนายหรอกนะ แล้วแค่นายออกคำสั่งฉันทีเป็นทาส นายก็สามารถทำไรกับร่างกายของฉันก็ได้แล้วหนิ"

"นี่เธอไม่ได้ฟังที่ชั้นพูดเมื่อกี้หรือไง เธอเป็นเหมือนน้องสาวของชั้นนะ ชั้นคงไม่ทำแบบนั้นกับน้องสาวของตัวเองหรอกนะ"

"น้องสาว น้องสาว พูดแต่ว่าฉันคือน้องสาวนาย ฉันจะบอกให้นายรู้ไว้นะ ฉันหนะไม่สนใจที่จะเป็นน้องสาวของนายหรอกนะ"

"แล้วเธออยากเป็นไรงั้นเหรอ"

"สิ่งอยากเป็นคือ เป็นคนที่จะสามารถยื่นข้างนายได้ตลอดเวลา"

"ถ้างั้นเธอคงต้องพยายามหน่อยนะซาคุยะ"

"แน่นอน"

เห้อในที่สุดยัยนี่ก็หยุดร้องไห้สักที

"นี่คุโระตกลงนายจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม"

ห้ะ แล้วที่คุยกันก่อนหน้านี้เพื่ออะไรละเนี่ย

"นายเงียบอย่างงี้แสดงว่า นายจะทิ้งฉันจริงๆสินะ ฮึก ฮึก"

"น นี่ทำไมเธอถึงยังคิดว่าชั้นจะทิ้งเธอได้อีกเนี่ย"

"ก ก็นายไม่ยอมฮึก ฮึก"

"เงียบสะ อย่าร้อง ถ้าเธอร้องชั้นจะทิ้งเธอ"

"ข เข้าใจแล้ว"

เห้อหวังว่าจะจบจริงๆแล้วนะ

"ถ้าเธอไม่มีไรแล้วก็กลับไปนอนสะพรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้านะ"

"ฉ ฉันนอนไม่หลับหรอกนะถ้าตรงนี้ยังคันยิบๆอยู่อย่างงี้หนะ"

"แล้วเธอจะเอายังไง"

"ฉันอยากให้คุโระ ช่วยฉันด้วยการทำแบบเดียวกับที่มาโอทำกับฉันหนะ"

"เธออยากให้ชั้นทำอะไรนะ"

"อ อึก ฉ ฉันอยากให้นาย ส ใส่แกนกายของนาย ใส่เข้ามาที่ตรงนั้นของฉัน"

"แต่ชั้นไม่มีอารมณ์จะทำอะ ง่วงนอนมากเลยตอนนี้หนะ"

#นายท่านสภาพร่างกายของนายท่านบ่งบอกว่าอยากทำมากเลยนะคะ#

'ชั้นแค่อยากแกล้งซาคุยะเล่นหนะ'

#นิสัยไม่ดีเลยนะคะนายท่าน#

"นี่ คุโระ"

"มีไรละ ซาคุยะ"

"นายบอกว่า นายคิดกับฉันว่าเป็นน้องสาวนายสินะ"

"ใช่'

"งั้นนายจะไม่ทำตามที่น้องสาวนายขอร้องงั้นเหรอ"

"เห้อก็ได้"

ชั้นกำลังเริ่มเปลี่ยนร่างกายของชั้นให้กลับมาเป็นมนุษย์

"เดียวหยุดทำไมนายจะเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์ละ"

"ก็เธอบอกให้ชั้นช่วยเธอไม่ใช่เหรอ การที่ชั้นใช้ร่างนี้ก็ถูกแล้วหนิ"

"ไม่ถูกเลยสักนิด ฉันบอกว่าอยากให้คุโระช่วยนะ ไม่ใช่มาโอ"

"แต่ทั้งคุโระและมาโอก็คือตัวชั้นนะ จะเป็นร่างไหนก็ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"ไม่เอาอะ ฉันอยากลองให้นายทำกับฉันในร่างคุโระนี่น่า"

"ตามใจเธอละกัน"

ชั้นเปลี่ยนร่างกลับไปเป็นแบล์ควูล์ฟ

ชั้นเดินมาข้างหน้าของซาคุยะ

"ยืนขึ้นสิซาคุยะ"

ซาคุยะยืนขึ้นตามที่ชั้นบอก ชั้นเดินไปใกล้กับซาคุยะ 

"ถกกระโปงขึ้นสิซาคุยะ"

ซาคุยะถก กระโปรงขึ้นเผยให้เห็นกลีบดอกไม้ที่ปิดอ้าอยู่นิดๆของเธอ ซึ่งมีน้ำไหลออกมา

"จะเริ่มละนะ"

ด้วยความสูงของซาคุยะ ทำให้เพียงแค่ชั้นเงยหน้าขึ้น ปากของชั้นก็ชนเข้ากลับกลีบดอกไม้ของซาคุยะแล้ว

แผล็บ แผล็บ แผล็บ

"อ อ่า อ่า อ่า"

ชั้นเลียเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ

แผล็บ แผล็บ แผล็บ แผล็บ

"อ่า อ่า อ่า อีกนิดเดียว อ่า อ่า อ่า ฉ ฉันเสร็จแล้ว"

จังหวะก่อนที่ซาคุยะจะเสร็จชั้นได้หยุดเลีย

"นะ นี่หยุดทำไมละ"

"คือชั้นมีเรื่องจะบอกเธอว่า ถ้าเธอส่งเสียงดังเกินไป พวกทหารจะได้ยินเอานะ"

พูดจบชั้นก็เริ่มเลียต่อ

แผล็บ แผล็บ แผล็บ

"อ อืม อืม อืม อืม อืม"

ซาคุยะครางในลำคอ พยายามไม่ให้มีเสียงออกมา

"อืม อืม อื้มมมมมมมม"

หลังจากนั้นไม่นานซาคุยะก็เสร็จออกมา

เมื่อซาคุยะเสร็จก็ล้มลงมาข้างหน้าในสภาพคุกเข่า

โดยหน้าของเธอแนบไปกับพื้น ส่วนก้นชี้ฟ้า อยู่ตรงหน้าชั้น

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก "

เมื่อเห็นซาคุยะอยู่ในสภาพนั้น โดยที่กลีบดอกไม้มีน้ำสวรรค์ของเธอไหลออกมา

ชั้นเริ่มที่เลียซาคุยะอีกครั้ง แต่คราวนี้ชั้นไม่ได้เลียกลียดอกไม้ของเธอ จุดที่ชั้นเลียคือ

"แฮ่ก อ่า น นี่นายกำลังเลียจุดไหนของนายหนะ มันผิดที่แล้วไม่ใช่เหรอ"

จุดที่ชั้นกำลังเลียคือประตูหลังของซาคุยะนั้นเอง

"อ อืม อืม อืม อืม อืม อืม"

เมื่อเลียไปสักพักชั้นก็นำลิ้นเข้าไปในรูทวารของซาคุยะ

"อ่า น นี่ทำไรหนะ นายใส่ลิ้นเข้าไปทำไมหนะ อ่า อ่า"

ชั้นสอดลิ้นลึกขึ้นไปอีก ดันเข้าออก เข้าออกไปเรื่อยๆ

"อ่า อ่า มันรู้สึกแปลกๆ แต่มันรู้สึกดีมาเลยละ"

เมื่อเห็นว่าซาคุยะดูท่าว่าจะชอบ ชั้นจึงทำต่อไปเรื่อยๆ

"อืม อืม อืม อืม อืม"

และชั้นก็หยุดทำ แล้วนำลิ้นออกมาจากรู้ทวารของซาคุยะ

"ย หยุดทำไมอีกละ ทำไมไม่ทำให้เสร็จละ"

ชั้นไม่ได้สนใจที่ซาคุยะพูด แต่หันหน้าไปที่ๆหนึ่ง

"แอบดูอย่างงี้มันไม่ดีเลยนะ ลูน่า"

ซาคุยะ หันมองทางทิศเดียวกับที่ชั้นหันไป แล้วคำตอบก็ปรากฏออกมา

คนที่เดินออกมาคือลูน่า ที่มีอาการเหนื่อยหอบนิดๆ

และที่นิ้วชี้และนิวกลางข้างขวา ของเธอก็มีคราบน้ำอะไรสักอย่าง

"ร รู้ตัวด้วยหรอ คุโระ แฮ่ก แฮ่ก"

"แน่นอนสิ ชั้นรู้มาตั้งแต่แรกแล้วละ รวมถึงเรื่องที่เธอช่วยตัวเองไปดูชั้นกับซาคุยะไปด้วยละนะ"

"ง งั้นเหรอ แฮ่ก แฮ่ก"

"เธออยากลองมาร่วมเล่นกับพวกเราดูไหมละ"

"ถ้างั้นก็ไม่ขอเกรงใจละนะ"

ลูน่าเดินมาร่วมวงกับชั้นและซาคุยะ

"ล ลูน่า เธอคิดดีแล้วนี่ม-"

ซาคุยะพูดยังไม่ทันจบก็โดน ลูน่าจูบปากขซาคุยะ

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ซาคุยะตกตะลึงมาก

"อือ อือ อือ อือ อือ"

ผ่านไปสักพักลูน่า ก็ผละปากออกมาจากปากของซาคุยะ

"ฉันตัดสินใจตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้วละนะ"

"เมื่อคืนวานงั้นเหรอ?"

"ชั้นได้มอบหัวใจของฉันให้กับมาโอไปแล้วละ"

และลูน่าก็ได้เริ่มเล่าเหตุการณ์เมื่อคืน

เหตุการณ์เมื่อคืน

มุมองของมาโอ

ขณะที่ชั้นกำลังนอนอยู่ ก็มีคนเข้ามาใกล้ชั้น

คนที่เดินมาหาชั้นคือลูน่า

ในมือของลูน่ามีมีดอยู่เล่มนึง

"ตายสะเถอะมาโอ"

ลูน่าแทงมีดลงมาที่หัวใจชั้น

ฉึก

มีดปักลงที่หัวใจของชั้น

"ส สำเร็จฉันฆ่ามาโอได้แล้ว"

เธอพูดไปโดยมีน้ำตาไหลออกมา

"แล้วเธอจะทำไงต่อไปละ"

ชั้นพูดขึ้นมา ทำให้ลูน่าตกใจมาก

"ท ทำไมถึงย-"

"ทำไมชั้นถึงยังไงไม่ตายสินะ ง่ายๆ เพราะชั้นคือจอมมารไงละ"

"..."

"ที่นี้ตาชั้นถามมั้ง ทำไมเธอถึงคิดจะฆ่าชั้นละ"

"นั้นเพราะนายเป็นจอมมารไงละ ถึงซาคุยะจะบอกว่า แกจะไม่ทำร้ายพวกเรา แต่ฉันไม่เชื้อคำพูดของนายหรอกเพราะว่า- "

"เพราะว่าชั้นเป็นจอมมารสินะ"

"ใช่แล้วละ แล้วนายจะทำอะไรกับฉันละ จะฆ่าฉันงั้นเหรอ เชิญเลย"

"ไม่ชั้นจะไม่ฆ่าเธอหรอกนะ"

พูดจบชั้นก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายมายังสถานที่นึง

"ที่นี่ที่ไหนหนะ นายคิดจะทำไรกับฉันละ"

แกร้ง แกร้ง 

ชั้นจับแขนทั้งสองข้างของลูน่า มัดกับโซ่ที่ห้อยลงมาจากเพดาน

แคว้ก

ชั้นฉีกเสื้อ แล้วก็ฉีก ชุดชั้นในกับกางเกงในของลูน่า ออก

"น นายคิดจะทำไรกับฉันหนะ"

"ก็สนุกกับเธอไงละ"

ชั้นเดินเข้าไปใกล้ ลูน่า แล้วตรงเข้าไปจูบปากของเธอ

อือ อือ อือ อือ

แกร้ง แกร้ง แกร้ง แกร้ง

ลูน่าพยายามจะหนัหน้าหนีชั้นแต่ชั้นใช่มือทั้งสองข้างจับหน้าของเธอไว้

อือ อือ อือ อือ

ชั้นผละปากออกมาจากปากของลูน่า

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก น นาย- อือ อือ"

ชั้นจูบลูน่าอีกครั้ง แต่คราวนี้ชั้นจูบแบบแลกลิ้น

1ครั้ง 2ครั้ง 3ครั้ง

"อื้อ อื้อ อื้อ อื้อ"

17ครั้ง 18ครั้ง 19ครั้ง 20ครั้ง

"อือ อือ อือ อือ อือ อือ"

เมื่อชั้นแลกลิ้นครบ20ครั้ง ชั้นก็ผละปากออกมา

เมื่อชั้นนำปากออกมา ก็พบว่าลิ้นของลูน่า ออกมาห้อยอยู่ปากของเธอ

ตาของลูน่าเหลือบขึ้นไปข้างบน

"หึทำเป็นปากเก่งเจอแค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ"

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

ไม่มีเสียงตอบจากลูน่า 

"หรือชั้น ไปเล่นกับน้องสาวเธอแทนดีนะ"

"ย อย่า อย่ายุ่งกับลูลู่นะ"

"หึชั้นแค่พูดเล่น ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นจะบอกให้รู้ไว้นะ เธอจะไม่เชื่อใจชั้น ชั้นก็ไม่ได้ว่าไร แต่จำไว้ว่าเธอเชื่อใจซาคุยะได้ เพราะยัยนั้นคิดว่าพวกเธอเป็นเพื่อน"

"แฮ่ก แฮ่ก ร เรื่องแบบนั้นไม่ต้องให้บอก ฉันก็รู้อยู่แล้ว"

"งั้นชั้นจะบอกอีกสักเรื่องแล้วกันนะ"

"เปิดใช้งานสกิล สภาวะจอมมมาร"

พลังปีศาจถูกปล่อยออกมา แต่ที่ออกมาทั้งหมดก็แค่ 70% จากพลังทั้งหมด 

*ปกติตอนใช้สกิล จะปล่อยพลังออกมาที่60%จากพลังทั้งหมด*

"ถ้าเกิดเธอหรือลูลู่ หรือไม่ว่าใครก็ตาม หักหลังความเชื่อใจของซาคุยะละก็ ชั้นจะฆ่ามันสะ จำไว้สะด้วยละ"

ชั้นพูดกับลูน่าแต่ดูเหมือนว่าเธอจะกลัวชั้นจนไม่ได้ฟังสิ่งที่ชั้นพูด

แปะ แปะ แปะ

มีบางสิ่งบางอย่างร่วงลงสู่พื้น

สิ่งนั้นมีฉี่ของลูน่ากับสิ่งที่ไม่พึ่งประสงค์อีกอย่างนึงร่วงลงมาด้วย

ดูถ้าชั้นคงทำเกินไปสินะ

"ปิดสกิล สภาวะจอมมาร"

"คุณได้รับสกิล หลุมดำ"

ชั้นใช้สกิลหลุมดำ ดูดสิ่งที่ไม่พึ่งประสงค์ที่ลูน่าเผลอปล่อยออกมา จากความกลัว

เสร็จแล้วก็ใช้ คลีน ทำความสะอาดใก้ลูน่า เสร็จแล้วชั้นก็ปลดกุณแจมือของลูน่าออกจากโซ่

แกร้ง แกร้ง ตุบ

เมื่อชั้นปลดโซ่ออก ร่างของลูน่าก็ร่วงลงสู่พื้น

"ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ"

"นี่หยุดร้องไห้ได้แล้วชั้นขอโทษ "

"ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ"

"ชั้นรู้ว่าชั้นทำรุนแรงไปหน่อยชั้นขอโทษนะลูน่า หยุดร้องไห้ได้แล้ว"

"ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ"

"นี่ถ้าเธอไม่ยอมหยุดร้องไห้ชั้นจะฆ่าเธอนะ"

"ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ"

โถ่โว้ย จะร้องไรนักหนาเนี่ย

#เรื่องนั้นก็เพราะนายท่านนั้นละคะ#

'หมายความว่าไงเรย์'

#นายท่านคะ สิ่งที่นายท่านทำไปมันถือว่าโหดร้ายมากเลยนะคะ#

ชั้นคุกเข่าลงตรงหน้าลูน่า แล้วตรงเข้าไปจูบลูน่า มันเป็นแค่จูบธรรมดา

"ฮือ อือ อือ อือ อือ อือ"

ลูน่ามองชั้นโดยที่ดวงตาของเธอยังมีน้ำตาไหลออกมา

มือทั้งสองข้างของพยายามทุบชั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตุบ ตุบ ตุบ  ตุบ ตุบ ตุบ

ชั้นยังคงจูบเธอต่อไปเรื่อยๆ

ลูน่าเปลี่ยนจากการทุบชั้นมาเป็นการจิกเล็บใส่ชั้นแทน

แต่ชั้นก็ยังคงจูบเธอต่อไป

เมื่อเห็นว่าลูน่าเริ่มไม่ไหวอล้วชั้นจึงผละปากออก

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ท ทำไม"

"หืมอะไรเหรอลูน่า"

"ทำไมต้องเป็นนายด้วยนะ"

"ชั้นทำไมอะไรเหรอ"

"ท ทำ ทำไม ทำไมฉันต้องใจเต้นเวลามองหน้านายด้วยละ"

"เอ๋ งี้ก็แสดงว่าเธอหลงรักชั้นงั้นเหรอ"

"ฉ ฉันไม่รู้ อย่าเข้ามาใกล้ฉันน-"

ชั้นนำหน้าเข้าไปใกล้ลูน่า แล้วจูบเธออีกครั้ง

อืม อืม อืม"

รอบนี้ลูน่าไม่ได้มีการต่อต้านไร

ชั้นจูบไปสักพักก็ผละออก

"ฮ่า ฮ่า "

หลังจากผละออกไปได้ จู่จู่ ลูน่าก็พุ่งเข้ามาจูบชั้น

โดยมันเป็นแค่การจูบแบบธรรมดา

แล้วลูน่าก็ผละออก

"ฮ่า ฮ่า น นายต้องรับผิดชอบนะ"

"รับผิด? เธอพูดถึงเรื่องไรละ"

"ก็ นายหนะ ขโมยจูบแรกของชั้นไป แล้วแถมยัง ทำให้ชั้นติดใจกับรสชาติของการจูบแล้วด้วยสิ และที่สำคัญนายยังทำให้ฉันหลงรักนายด้วย"

"เธอรักชั้นง-"

​"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสิมันน่าอายนะ"

"แล้วที่เธอบอกว่าติดใจจูบชั้นละ"

"ค คือ ม มันรู้สึกดีมากเลยละ แล้วยังไงนายก็คงจะฆ่าฉันอยู่แล้ว ถ้าเป็นไปได้ชั้นอยากจะตายโดยที่ยังได้จูบกับนายอยู่ได้ไหมละ"

"ตาย? เธอหมายความว่าไง"

"ก็นายหนะจะฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ"

เพลี้ย

ชั้นดีดหน้าผากของลูน่า

"ชั้นบอกแล้วเหรอว่าชั้นจะฆ่าเธอหนะ"

"อ โอ้ย แต่นายบอกว่า-"

"แล้วเธอหักหลังซาคุยะแล้วเหรอ ยังใช่ไหม งั้นชั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องฆ่าเธอ"

"ง งั้นเหรอ"

"ชั้นขอโทษด้วยนะที่ทำรุนแรงเกินไปนะ"

"ม ไม่เป็นไรหรอกนะ แต่-"

"ถึงเธอบอกว่าไม่เป็นไร แต่ชั้นคงต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ชั้นทำไป เพราะงั้นถ้าเธอถ้าเธอต้องการชั้นยินดี ที่จะรับผิดชอบทุกอย่างเลย"

"ทุกอย่างเลยงั้นเหรอ"

"ใช่"

"ง งั้นทำให้ฉันเป็นของนายสะสิ ทั้งกายและใจของฉัน"

"เธอคิดดีแล้วเหรอชั้นเป็นจอมมารนะ"

"เรื่องนั้นฉันไม่สนใจหรอกนะ"

"แล้วลูลู่ละ ลูลู่จะรับได้งั้นเหรอ"

"ไม่ต้องห่วง พวกเราพี่น้องนะ ตั่งแต่เกิดมาพวกเราก็มักจะชอบสิ่งเดียวกันตลอดนั้นละ"

"เอ๊ะหมายความว่า ลูลู่อาจจะหลงรักชั้นงั้นเหรอ"

"ใช่แล้วละ แล้วถ้าลูลู่รักนาย นายรับรักลูลู่ได้ไหม"

"ได้สิชั้นไม่มีปัญหาไรอยู่แล้ว"

"ขอบคุณนะมาโอ"

ลูน่าพุ่งเข้ามากอดชั้น

"แล้วซาคุยะละฉันต้องบอกซาคุยะไหมเรื่องนี้"

"ยังก่อนเธอทำตัวปกติไว้ก่อนดีกว่า ทำได้ไหม"

"ได้สิ เรื่องง่าย แต่ฉันจะไม่ไหวแล้วนะมาโอ มันคันไปหมดแล้ว"

ชั้นสร้างเตียงขึ้นมาแล้วยกลูน่าชึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิง

แล้ววางลูน่าลงบนเตียง

เมื่อวางลูน่าลงเสร็จ ก็เริ่มมองเรือนร่างของลูน่า ตั้งแต่หัวลงมาจนถึงเท้า

"น นี่มองแบบนั้นฉันอายนะมาโอ"

"ขอโทษที "

ชั้นเอามือไปแตะตรงกลีบดอกไม้ของลูน่า ซึ่งมันกำลังมีน้ำไหลเยิ้มออกมา

"อ่า นี่อยู่ๆก็มาจับตรงนั้นเลยเหรอ"

ชั้นไม่ตอบลูน่า แต่ชั้นนำหน้าเข้าไปชิดกับกลีบดอกไม้ของลูน่าแล้วเริ่มเลีย

"อ่า อ่า สุดยอดเลยชั้นรู้สึกดีมากเลย"

ชั้นเลียต่อไปเรื่อยจนลูน่าเสร็จ

​"อ่า อ่า อ่า อ๋าาาาาาา"

"ชั้นจะเริ่มขั้นต่อไปละนะลูน่า เธอพร้อมไหม"

"ถ้าสำหรับนายชั้นพร้อมเสมอ"

ชั้นนำแกนกายของชั้นออกมาซึ่งมันมีขนาดที่6นิ้ว

"ใหญ่มากเลย ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิ"

ชั้นเสียบแกนกายของชั้นเข้าไปในรูสวาทของลูน่า

"อ อ้าาาา เจ็บ เจ็บมากเลย"

"อดทนหน่อยนะเดียวก็จะหายเจ็บแล้วละ"

ชั่นเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ

"อ่า อ่า ตอนนี้มันหายเจ็บแล้ว แต่มันกลับรู้สึกดีขึ้นมาแทน"

ชั้นเริ่มขยับให้ลึกขึ้นไปอีก แล้วหยุด

"แล้วตอนนี้ละลูน่า"

"อ่า มันเข้ามาลึกมากกว่าตอนแรกอีก ฉันจุกมากเลย แต่มันก็รู้สึกดีมากเลยละ"

"งั้นเหรอ งั้นชั้นจะเริ่มขยับต่อละนะ"

แจ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"อ่า อ่า อ่า อ่า อ่า มันรู้สึกดีมากเลย ดีกว่าตอนตกเบ็ดตัวเองอีก"

"งั้นเหรอ"

"ดูนายไม่ตกใจเลยนะ อ่า"

"ชั้นตกใจจริงๆนะ"

"หืม ฉันจะเชื่อก็ได้ อ่า"

ชั้นขยับเอวให้เร็วขึ้นอีก

"อ่า อ่า ฉ ฉันจะใกล้จะเสร็จแล้ว อ่า อ่า อ่า "

ชั้นขยับเร็วขึ้นอีก และปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาพร้อมกับที่ลูน่านั้นถึงจุดสุยอดพอดี

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ พรวด พรวด พรวด

"อ่า อ่า อ่า อ๋าาาาาาาาาา "

"น นายปล่อยออกมาข้างในตัวฉันเยอะมากเลย มันอุ่นมากเลยละ"

ชั้นดึงแกนกายออกมาจากรูสวาทของลูน่า

พรูบ หลังจากที่ชั้นนำแกนกายออกจากรูสวาทของลูน่า

กลีบดอกไม้ของลูน่าอ้าออกมา พร้อมกับมีน้ำขาวขุ่นของชั้นไหลออกมาด้วย

"แฮ่ก แฮ่ก อ่า น้ำของนายมันไหลออกมาแล้วเยอะมาเลย เสียของแย่เลย"

ลูน่านำนิ้วของเธอมาเช็ดที่น้ำขาวขุ่นของชั้นที่ไหลออกมา แล้วนำมันเข้าปากของเธอ

"อืม คาวอะ แต่ก็อร่อยดี แถมยังหวานด้วย"

"งั้นเหรอถ้าเธอชอบชั้นก็ดีใจด้วย"

เมื่อลูน่ายินก็นำมือซ้ายของตนเองอ้ากลีบดอกไม้ ให้น้ำขาวขุ่นไหลออกมา แล้วนำมือขวาไปรองรับน้ำที่ไหลออกมา

"อืมน่าจะพอแล้วละ"

น้ำที่ไหลออกมานั้นเยอะมากแต่ถ้าเทียบกับที่ยังอยู่ในรูสวาทของลูน่านั้นถือว่าน้อยมาก

แล้วลูน่าก็นำน้ำทั้งหมดเข้าปากของเธอ

แล้วลูน่าก็ลุกขึ้นมาแล้วผลักชั้นล้มลงนอน

แล้วเธอนั่งทับลงตัวชั้น

แล้วลูน่าก็พุ่งเข้ามาจูบปากชั้น ซึ่งแน่นอนว่าน้ำขาวขุ่นที่อยู่ในปากของลูน่าก็ไหลเข้าปากชั้นแล้วไหลลงคอไป

ซึ่งน่าแปลกใจมากที่ชั้นไม่รู้สึกรังเกียจสิ่งที่กำลังไหลลงคอชั้นเลยสักนิด

#เรื่องนั้นน่าจะเป็นเพราะตอนนี้นายท่านได้มีสถานะ จอมมาร ซึ่งทำให้อารมณ์และความรู้สึกบางอย่างของนายท่านหายไปคะ แต่ชั้นก็ไม่รู้ว่ามีอารมณ์หรือความรู้สึกไรที่หายไปมั้งคะ#

'ง งั้นเหรอ'

#คะ ขอโทษด้วยนะคะนายท่านที่ฉันมันไรประโยชน์แบบนี้#

'ไม่หรอกอย่าคิดมากเลยเธอนะฉลาดกว่าชั้นอีกนะ'

#ขอบคุณคะนายท่านงั้นฉันขอตัวคะ เชิญสนุกกันต่อเลยคะ#

ชั้นอาจรู้สึกไปเองหรือเปล่าไม่รู้แต่ชั้นรู้สึกเหมือนว่า เรย์เสียงสั่นนิดๆนะ ช่างมันเถอะ

ลูน่าผละปากออกจากชั้นเพราะตอนนี้น้ำขาวขุ่นหมดแล้ว

"เป็นไงมั้ง"

"อืม มันคาวอย่างที่เธอว่าละนะ"

"เอ๋ แค่นั้นเองหรอ"

"แค่นั้นละ"

"หรือว่าเพราะนายเป็นผู้ชายหรือเปล่านะ"

"ชั้นก็ไม่รู้หรอก"

"นายเปลี่ยนร่างไปหนิ ถ้านายเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้หญิงได้ก็คงดีละนะ แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก เฮ้อ"

"ชั้นเปลี่ยนได้นะจะลองไหมละ"

"นั้นสิจะเป็นได้ไ- เดี่ยวนะนายบอกว่าได้งั้นหรอ"

"อืมได้สิ ค่อยดูละ"

ชั้นใช่สกิลแปลงกายให้ตัวเองกลายเป็นผู้หญิง

###############

จบตอน

พูดคุยท้ายตอน

ไรท์ : เย้เสร็จสักที่ เดียวค่อยลงพร้อมตอนที่6ละกัน

จักรคุง : ไรท์เอาลงเดียวนี้เลยนะ เมื่อวานก็ไม่เอาลง

ตุบ ตุบ ตุบ (เสียงคนโดนกระทืบ)

ไรท์ : ยอมแล้วเอาลงก็ได้

จักรคุง : ดีมากไรท์ ผมไปเล่นLoLต่อละ

ไรท์ : (F**k) แล้วกระทืบตูให้ลงเร็วๆเพื่อ

จบ 5555555

ความคิดเห็น