facebook-icon

E-BOOK พร้อมโหลดแล้ว รายละเอียดอยู่ด้านล่าง หรือสอบถามเพิ่มเติมที่ FB Fanpage ค่ะ

ชื่อตอน : บทนำ (rewrite)

คำค้น : เฮีย/วอร์ม,ขาย,ซื้อ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2561 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,200
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ (rewrite)
แบบอักษร

บทนำ

‘ น้องวอร์มใช่ไหมครับ? ’

ข้อความจากไลน์ที่ผมไม่รู้จักถูกส่งมา ผมมือไม้สั่นเกือบปล่อยมือถือร่วงลงโต๊ะญี่ปุ่นแบบพับ ผมรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์และเหลือบมองซ้าย-ขวารอบตัวเอง เฮ้อ! โล่งอก เพื่อนผมยังทำงานกันอยู่

ผมกำโทรศัพท์แน่น รวบรวมกำลังใจและแรงฮึดก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ พวกมึง กูไปดูดบุหรี่หน่อยนะ ” ผมเอ่ยบอกพวกมัน ทิ้งงานที่กำลังตัดต่อค้างเอาไว้และเดินไปที่ระเบียงที่มีแต่ขี้บุหรี่ ขวดเบียร์ และต้นกระบองเพชร

เปล่าครับ ผมไม่ได้เลี้ยงกระบองเพชรและนี่ไม่ใช่ห้องผม ที่นี่เป็นห้องของไอ้มิน เพื่อนสนิทผมเอง..

ผมกับเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนมารวมหัวกันทำงานที่คอนโดมัน.. แต่จะบอกว่ามา ‘ทำงาน’ จริงๆก็ไม่ถูกนักเพราะมีแค่ผมที่ปั่นโปรเจกต์ค้างส่ง ไอ้คามินเจ้าของห้องทำงานนอก ส่วนไอ้อีกสองตัวที่ติดสอยห้อยตามมาแม่งเสือกเล่น PS4 ของไอ้มินกัน ส่งเสียงดังสนุกสนานไม่เกรงใจข้างห้องด่าพ่อเลยแม้แต่น้อย

ครืด…

ผมเลื่อนประตูกระจกหนักอึ้งข้างหลังตัวเองปิดลง เหลือบมองพวกมันอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครตามผมมาด้วย ผมค่อยๆนั่งลงกับพื้น หลังพิงบานเลื่อนกระจกและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโปรแกรมแชทสีเขียว

‘ ใช่ครับ ’

‘ ผมวอร์ม ’

‘ พี่ชื่ออะไรเหรอครับ? ’

ผมพิมพ์ตอบเขาไปสามประโยค และก็กดรับแอดไอดีที่ส่งข้อความมา ดิสเพลย์รูปวงกลมของเขาเป็นรูปกราฟฟิกคนไร้หน้าสีเทา และชื่อของเขาก็ขึ้นแค่ว่า unknown นั่นแปลว่าเขาไม่ทำอะไรกับไอดีนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

ผมกลืนน้ำลายเล็กน้อย… หัวใจผมเต้นตึกๆๆๆแรงขึ้นเรื่อยๆ

ผมอยู่ในที่แจ้ง ส่วนเขาอยู่ในที่ลับ…

‘ รูปโปรไฟล์นั่นรูปน้องวอร์มจริงๆใช่ไหมครับ ’

‘ มีรูปอื่นอีกไหม ’

ผมกลืนน้ำลาย… เขาไม่ยอมบอกชื่อตัวเองกับผม

‘ มีครับ ’

คุณส่งไฟล์รูปภาพแล้ว

ผมเลือกรูปตัวเองส่งไปมันเป็นภาพแอบถ่ายจากกล้องฟิล์มขาว-ดำของเพื่อน ผมกำลังหันข้าง สายตาทอดไปไกลมองอะไรสักอย่างอยู่ แสงสวยและนุ่ม องค์ประกอบภาพสวยงามสมกับเป็นฝีมือคามิน

ผมมีรูปตัวเองติดอยู่ในมือถือไม่มาก มือถือผมเป็นไอโฟนตกรุ่น หน่วยความจำ 16 GB เครื่องอืดยิ่งกว่าเต่า และอีกเหตุผลคือผมไม่ค่อยชอบถ่ายรูปตัวเอง

Unknown อ่านแล้ว

‘ มีรูปเห็นหน้าชัดๆไหมครับ ’

ผมลูบหน้าตัวเอง กดส่งรูปภาพใหม่ไปให้ ผมเลือกรูปที่ผมถ่ายกับเพื่อนตอนไปเที่ยวสงกรานต์ที่ข้าวสาร ผมสวมหมวกแก๊ปกลับหลังและแก้มผมเปรอะแป้งกรังๆ มันเป็นรูปที่มีคนไลค์เยอะที่สุด(จากที่ผมถูกแท็กน่ะนะ) ผมยิ้มกวนส้นตีนส่งให้กล้อง พอๆกับไอ้เจ เพื่อนสนิทผมอีกคนในกลุ่มผมที่เป็นขวัญใจแม่ยกที่ถ่ายด้วยกัน แต่ผมครอปหน้าเจออก..

คุณส่งไฟล์รูปภาพแล้ว

‘ ประมาณนี้ได้ไหมครับ? ’

ผมถามไปและข้อความก็ขึ้นว่าอ่านแล้วทันที เขาพิมพ์ข้อความส่งกลับมาในอีกไม่กี่อึดใจ

‘ ได้ครับ ’

‘ เรายิ้มแล้วน่ารักนะ ’

ประโยคล่าสุดทำให้ผม..ไปไม่เป็น ผมทำหน้าไม่ถูกและไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร ถ้าเขามาอยู่ตรงหน้าผมคงยิ้มแหยอย่างกระอักกระอ่วนและหาทางชิ่ง บล็อกไลน์ หรือเหี้ยอะไรก็ตาม แต่แน่นอนว่าผมทำแบบนั้นไม่ได้

‘ ขอบคุณครับ ’

ผมเลือกตอบกลางๆ สุภาพเอาไว้ก่อน

‘ แล้วรูปถอดเสื้อล่ะครับ มีไหม ’

เชี่ย…

ผมมือสั่น ขนลุกซู่

‘ ไม่มีครับ ’ ไอ้สัตว์

‘ ถ่ายให้เฮียหน่อยได้ไหมครับ ’

กูพอละ...

ผมว่าผมทำได้แค่นี้แหละ ใครจะว่าผมป๊อดหรือยังไงก็ได้ อย่างน้อยนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมทำอะไรแบบนี้ ถือว่าผมยังไม่ถลำลึกไปมาก ผมกดสัญลักษณ์ตรงมุมบนขวาเพื่อบล็อกไอดีของไอ้เหี้ยนี่ ทว่าก่อนผมจะได้กด ‘ ยืนยันการบล็อก ’ เขาก็ส่งข้อความถัดมา...

‘ เฮียให้ห้าร้อย ’

ผมชะงักไป

‘ พี่พูดจริงพูดเล่นอ่ะครับ ’

‘ ผมไม่ขำนะ ’

‘ เฮียพูดจริง เอาเลขบัญชีเรามาสิครับ ’

ผมชั่งใจ ลูบหน้าตัวเองพยายามใช้ความคิด เอาวะ! แค่เลขที่บัญชี เขาทำอะไรผมไม่ได้หรอก แล้วผมก็ส่งเลขที่บัญชีไป ข้อความของผมขึ้นว่าอ่านแล้ว และไม่ถึงนาทีถัดมาก็มีข้อความจากธนาคารส่งมาว่ามีเงินโอนเข้าบัญชี 500 บาทถ้วน

เชี่ย…

Unknownได้ส่งไฟล์รูปภาพแล้ว

‘ โอนแล้วนะครับ ’

‘ แล้วถ้าผมไม่ส่งรูปไปล่ะครับ พี่จะทำไง ’

ผมลองหว่านแหถามไป ผมอยากรู้ว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา…

อีกฝ่ายเงียบไปอึดใจนึง ผมเลื่อนอ่านข้อความเก่าที่เราเพิ่งคุยกันไปเมื่อกี้ฆ่าเวลา และเขาก็ส่งข้อความตอบกลับมา

‘ ก็ไม่ทำไงครับ ’

เฮ้ย.. อะไรวะ…

‘ พี่ไม่เสียดายเงินเหรอ ตั้งห้าร้อยนะ ’

‘ ไม่เสียดายหรอกครับ เฮียถือว่ามันทำให้เรารู้จักกัน ’

‘ และถึงวอร์มไม่ส่งรูปมา เฮียก็ไม่ได้เสียอะไรด้วย ’

ผมนิ่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ข้อความของเขาเหมือนตบหน้าผมอย่างจังไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ถูกอย่างที่เขาว่า… เขาไม่ได้เป็นฝ่าย ‘ เสีย ’ ผมต่างหากที่ ‘ ไม่ได้ ’

ผมลุกขึ้นยืน เปิดประตูกลับเข้าไปในห้องและเดินก้าวยาวๆ เข้าห้องน้ำปิดประตูล็อก ผมถอดเสื้อตัวเองออก เท้าแขนกับอ่างล้างหน้าและมองตัวเองในกระจก ภาพที่สะท้อนกลับมาคือเด็กวัยรุ่นผิวขาวเหลืองอายุราวๆ 20 ปี คิ้วเข้ม หูกาง ใบหน้าติดจะกวนประสาท ไหล่กว้างแขนขายาว รูปร่างสูงเพรียวแต่หุ่นออกจะก๋องแก๋งไปเล็กน้อย

พยายามทำความเข้าใจว่าการที่เขาอยากได้ภาพแบบนี้ของผมก็เหมือนกับเวลาผมอยากดูนมผู้หญิง… ผมไม่สนว่าเธอจะสวยจัด(แต่ถ้าสวยได้ก็เป็นโบนัส) เอาแค่ไม่ขี้เหร่ และหุ่นไม่อ้วนเป็นช้าง

ผมถอนหายใจเป็นครั้งสุดท้าย ยกกล้องขึ้นมาและถ่ายภาพตัวเองในกระจก แต่งแสงเล็กน้อยเพราะในห้องน้ำนี่แสงแม่งติดเหลืองชิบหาย ก่อนจะส่งกลับไปให้เจ้าของไอดี Unknown เพียงคนเดียวในเครื่องผม

คุณได้ส่งไฟล์รูปภาพแล้ว

‘ แบบนี้ได้ไหมครับ ’

มันโคตรไม่ใช่นิสัยผมเลย แต่ไม่รู้สิ.. ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ผมควรทำ ตอนนี้ผมไม่สนแล้วว่าผมกำลังเป็นตัวของตัวเองหรือเปล่า

ผมแค่อยากได้เงิน..


TBC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว