ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

มุมมองของมาโอ 

หลังจากที่ชั้นไล่ฆ่าพวกโจรที่พยายามหนีจนครบทุกคน ชั้นก็เดินกลับมาที่ถ้ำของพวกโจร 

#นายท่าน มีมนุษย์จำนวน40คนกำลังเดินทางไปที่ถ้ำนั้นคะ# 

'โจรกลุ่มใหม่งั้นเหรอ' 

#ไม่ใช่คะเป็นพวกทหารจากเมืองบริตันคะ# 

'หืมพวกทหารงั้นหรองั้นก็คงไม่มีปัญหาไรละสินะ แต่เพื่อความปลอดภัย ชั้นจะมี​ซุ่ม​อยู่แถวดูสถานะการณ์สักกหน่อย มีไรก็บอกชั้นด้วยละ' 

#คะนายท่าน# 

ชั้นสุ้มดูจากพุ่มไม้ที่ห่างจากรังของโจรไป 10เมตร 

ผ่านไปสักพักพวกทหารก็มาถึง 

พวกทหารมีLVอยู่ที่ 9-20 แต่ทหารที่ขี่ม้า ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยมีLVอยู่ที่ 31 น้อยยิ่งกว่าหัวหน้าพวกโจรสะอีก 

หลังจากนั่นไม่นานพวกซาคุยะก็เดินออกมา พวกทหารชี้อาวุธไปที่พวกซาคุยะ แล้วเริ่มมีการพูดคุยกัน 

สักพักมีผู้หญิง คนหนึ่งเดินออกมา มาปรากฏตัวของเธอทำให้พวกทหารตกใจเล็กน้อย ชั้นจึงตรวจสอบเธอ 

ชื่อ ยูริ ออเรนเฟร์ต 

Lv 4 

อายุ 18 เพศ หญิง 

คลาส เจ้าหญิง (นักธนู) 

มนุษย์ 

โอ้ ดูเหมือนเธอคือองค์หญิงที่ริกะ พูดถึงสินะ 

หลังจากนั้นดูเหมือนว่าสถานะการณ์จะคลี่คล้ายลงแล้ว แต่ หัวหน้าหน่วยกลับพูดไรบางอย่างแล้วหยิบ ของสิ่งนึงออกมา 

ซึ่งมันคือแตรเขาสัตว์ เมื่อสิ้นเสียงแตร ก็มีบางอย่างพุ่งไปหยุดอยู่ข้างๆหัวหน้าหน่วย 

มันคือ แบล์ค วูล์ฟ ที่มีLVอยู่ที่53 

แล้วแบล์ค วูล์ฟ ก็หอน ออกมา พร้อมกับมี หมาป่าสีขาวปรากฏตัวขึ้นมาจำนวน 20ตัว 

ไวท์ วูล์ฟ Lvอยู่ที่ 12-17 

ซึ่งไม่น่าจะมีปัญหาไรสำหรับพวกทหาร ชั้นเลยสุ้มดูต่อไป 

มุมมองของซาคุยะ 

หลังจากที่ ไอ้หัวหน้าหน่วยสั่งให้พวกหมาป่าเข้ามาโจมตีพวกเรา พวกทหารก็เริ่มจัดกระบวนทัพ เพื่อป้องกัน พวกหมาป่า 

"องค์หญิงครับกรุณาถอยไปด้วยครับตรงนี้อันตรายครับ" 

ทหารพูดกับยูริ ซึ่งยูริทำหน้าไม่ค่อยพอใจแต่ก็ยอมทำตาม 

"ถ้าฉันมีธนูอยู่ละก็นะคงจะช่วยพวกเค้าสู้ได้" 

ยูริเดินมาหยุดอยู่ข้างๆฉันซึ่งก็มีคนที่ถูกจับอีก4 คนอยู่ด้วย 

"นี่ๆยูริทำไมเราไม่ลองเข้าไปดูในถ้ำกันละเพื่อมีอะไรที่ใช้การได้" 

"อ้ะ จริงด้วยเรารีบหาเข้าไปของกันเถอะ" 

พวกเราเข้าไปได้สักพัก ก็ออกมา พร้อมธนู 2คัน กับลูกธนูจำนวนหนึ่ง 

ฉันกับยูริใช้ธนูคนละอันและแบ่งลูกธนูเท่าๆกัน 

ยูริรับลูกธนูไปแล้วเริ่มยิงใส่พวกหมาป่าโดยไม่ให้พวกทหารโดน 

แต่ฉันไม่มีสกิล ทักษธนู นะสิ ฉันเลยไม่กล้าที่จะยิง เพราะอาจจะโดนพวกทหารได้ 

"คุณได้รับสกิล ทักษธนู " 

จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวฉัน ทั้งปกติแล้วไม่มีทางที่จะได้สกิลมาหากไม่ได้ฝึกอาวุธนั้นสะก่อน 

แต่ฉันก็พอรู้ละว่าทำไมถึงได้สกิลมา เพราะนี่ต้องเป็นฝีมือ คุโระ แน่ๆ หมอนั้นคงใช้สกิล รังสรรค์สมบูรณ์ สร้างสกิลให้ฉันสินะ 

"คุณได้รับสกิล ตรวจสอบ" 

ฉันเอาสกิลตรวจสอบ ตรวจสอบดูธนูของฉัน 

ธนูไม้ 

สกิล 

การยิงที่ไม่มีวันพลาดเป้า 

ศรเวทย์ : ใช้ Mp แทนลูกธนู 

ฟื้นฟู Hp 

ฟื้นฟู Mp 

นี่ คุโระคงทำไรไว้กับอาวุธของฉันไว้สินะ 

ฉันลองตรวจสอบอาวุธของ ลูน่า กับ ลูลู่ ดู ก็พบว่า ในอาวุธของทั้ง2คนมีสกิล ฟื้นฟูHp/Mp อยู่ด้วย 

แต่อาวุธของคนอื่นๆกับไม่มีสกิล 

ฉันเริ่มยิงธนูโดยที่เล็งหม่ป่าที่อยู่ไกลที่สุด 

ฟิ้วว ฉึก ลูกธนูปักลงไปที่เจ้าหมา 

เอ๋ง เอ๋ง ตุบ 

เจ้าหมาป่านั้นตายในทันที 

"สุดยอดไปเลย ซาคุยะจัง" 

ด้วยความตกใจฉันจึงตรวจสอบลูกธนูของฉันที่ยิงออกไป 

ลูกศรธรรมดา 

สกิล 

วัน ช็อต วัน คิล 

หงะ ไอ้สกิลของไอ้ลูกธนูนี่มันอะไรกันเนี่ย 

แล้วทำไมลูกธนูของฉันมีเหลือแค่10ดอกเอง 

แถมไอ้ชื่อลูกธนูมันยังแปลกๆ 

ลูกศรธรรมดา+10 ×20 จำนวน10อัน 

สกิล 

ไม่มี 

หือ รอบนี้ไม่มีสกิล 

ฉันเลยใช้ตรวจสอบลูกธนูอัน1 

ผลที่ได้คือ 

ลูกศรธรรมดา+10 ×20 

+10คือ ลูกศรจะมีพลังโจมตีมากกว่าลูกศรในระดับเดียวกัน 10เท่า 

×20คือ ในลูกศรหนึ่งดอกที่ท่านเห็นมีลูกศรซ้อนทับกันอยู่20ดอก 

พอฉันลองหยิบลูกธนูออกมาอันหนึ่ง 

ลูกศรธรรมดา+10 ×20 จำนวน9อัน 

ลูกศรธรรมดา+10 ×19 จำนวน1อัน 

เงอะนี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันอย่างกับคลังธนูเดินได้เลยนะเนี่ย 

ฉันเลิกสนใจแล้วยิงธนูต่อไปเรื่อยๆ 

เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง 

ลูกธนูของฉันทุกดอกเข้าเป้าทั้งหมดด้วยสกิล การยิงที่ไม่มีวันพลาดเป้า ถึงจะไม่ตายในการยิงครั้งเดียวแบบตัวแรก แต่ก็ทำให้บาดเจ็บได้อยู่ 

"ผู้หญิงคนนั้นสุดยอดไปเลย " 

"ใช่ ดีนะที่พวกเราไม่ได้เป็นศัตรูกับเธอไม่งั้นตัวชั้นคงมีลูกธนูปักเต็มตัวแน่ๆเลย" 

"ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าซาคุยะเก่งขนาดนี้หนะ เนอะ ลูลู่" 

"คะ ฉันตกใจมากเลยนะคะที่ซาคุยะเก่งขนาดนี้หนะคะ" 

"แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ กระสุนลม " 

"เล่นพูดกันงี้ฉันก็ เขิลแย่เลยสิ" 

ฉันพูดไปก็ยิงธนูไป 

"พ พวกแก อย่าคิดว่าแค่นี้จะชนะได้แล้วน้ะ " 

แบล์ควูล์ฟ เริ่มหอนอีกครั้ง แล้วก็มีหมาป่ามาเพิ่ม แต่คราวนี้เป็นหมาป่าสีแดง 

เรดวูล์ฟ จำนวน50ตัว Lv19-23 

"อย่าไปกลัวพวกมันฆ่าพวกมันให้หมด" 

"""เฮ เฮ เฮ เฮ เฮ """ 

ตอนนี้พวกทหารมีกำลังใจเต็มที่แม้แต่อีกฝ่ายจะมีจำนวนมากกว่า 

กลิ่นเลือดรอยคลุ้งไปทั่ว แล้วเพราะตอนนี้พวกทหารเริ่มหมดแรงกันแล้ว แล้วยังเริ่มมีทหารที่บาดเจ็บ แต่ยังไม่มีใครตาย 

แล้วพวกทหารที่ใช้เวทย์ Mpก็เริ่มหมดกันแล้วทำให้ตอนนี้ได้แต่ต้องพักรอMpฟื้นฟู ลูลู่ ก็กำลังรักษาคนเจ็บอยู่ ส่วนลูน่า ก็ยังใช้ เวทย์โจมตี 

"สองคนนั้นสุดยอดไปเลยนะ ทั้งๆที่ใช้พลังเวทย์ไปตั้งเยอะแล้วแต่ ไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อยเลย" 

พวกนักเวทย์ที่กำลังพักฟื้นฟูMp กำลังพูดถึงลูน่า กับ ลูลู่ แบบนับถือในความสามารถ โดยที่พวกทหารไม่ได้รู้เลยว่าที่ทั้งสองคนยังใช้เวทย์ได้เพราะสกิล ฟื้นฟูMp ที่คุโระใส่ไว้ในอาวุธของทั้งสองคน 

เอ๋ง ตุบ 

เรดวูล์ฟ ตัวสุดท้ายได้ตายลงไปแล้ว 

ตอนนี้พวกทหารไม่มีแรงแม้แต่จะจับดาบอีกแล้ว ยูริเองก็ลูกธนูหมดแล้ว คนที่พอจะสู้ได้ตอนนี้ก็มีแค่ ฉัน ลูน่า กับ ลูลู่ เท่านั้น แต่ลูลู่ กำลังรักษาพวกทหารจึงต้องตัดไป 

"หึ หึ อะไรกันแค่นี้ก็หมดแรงแล้วเหรอ เอาละมาจบเรื่องกันเลยดีกว่า 

เจ้าแบล์ควูล์ฟ หอนอีกครั้ง แต่สิ่งที่มาคราวนี้ทำให้พวกเราทุกคนต้องตกใจมากเพราะมันคือ แบล์ควูล์ฟ แถมยังมาเพิ่มตั้ง2ตัว 

"จบแล้ว พวกเราไม่รอดแล้ว ละเจอกับ แบล์ควูล์ฟตั้ง3ตัว" 

พวกทหารเริ่มพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวัง 

และในตอนนั้นเองยูริก็เดินออกมาข้างหน้าพวกเรา 

"สิ่งที่คุณต้องการคือชีวิตของฉันใช่ไหมละคะ ฉันยินดีที่จะมอบชีวิตฉันให้กับคุณคะ ถ้าคุณยอมปล่อยทุกคนที่อยู่ที่นี่ไป" 

"หึ หึ ฮ่า ฮ่า ท่านช่างเป็นองค์หญิงที่ใจดีสะเหลือเกินนะครับ งั้นก็ได้ครับ" 

หัวหน้าหน่วยโยนมีดลงมาตรงหน้าของยูริ 

"ถ้าท่านยอมใช้มีดนั้นฆ่าตัวตาย ผมจะปล่อยคนอื่นๆไป" 

ยูริหยิบมีดนั้นขึ้นมา 

"ฉันหวังว่าคุณจะทำตามที่พูดไว้นะคะ" 

หัวหน้าหน่วยไม่ตอบแต่ยิ้มมุมปาก 

ฉันที่เห็นท่าทางเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปแย่งมีดจากมือของยูริทันที 

"ท ทำไรนะคะ ซาคุยะ " 

"ฉันต้องถามเธอต่างหากว่ากำลังทำอะไรอยู่" 

"ฉันก็กำลังจะช่วยให้ทุกคนปลอดภัยไงละคะ" 

"แล้วเธอรู้ได้ยังไงละว่าหมอนั้นจะทำตามที่พูดไว้นะ" 

"ร เรื่องนั้นนะ" 

"ฉันบอกได้เลยว่าเจ้านั้นหนะไม่ทำตามที่พูดแน่นอน" 

"หึ หึ หึ ใช่แล้วละองค์หญิงอย่างที่ยัยเด็กนั้นพูดละครับ ผมตั้งใจจะฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี้อยู่แล้วละครับ" 

หัวหน้าหน่วยยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงจริงๆ แต่ยังขยะแขยงได้ไม่ถึงครึ่งของมาโอตอนที่เป็นออร์คเลยด้วยซ้ำ 

"เอาละฆ่าพวกมันสะ" 

สิ้นเสียงของหัวหน้าหน่วย ก็มีบางอย่างพุ่งมาหาฉันกับยูริ 

สิ่งที่พุ่งมาไม่ใช่แบล์ควูล์ฟ แต่เป็นเรดวูล์ฟ 

ขณะที่เรดวูล์ฟวิ่งเข้ามาเหลือระยะเพียง3เมตร จู่ๆมันก็หยุดวิ่ง แล้วยืนตัวสั่นกลัว 

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนที่เห็นภาพนั่นตกใจมากกับ ท่าทางของเจ้าเรดวูล์ฟ ว่ามันกำลังกลัวสิ่งใดอยู่ 

ขณะที่ทุกคนกำลังงงอยู่นั้น ตัวต้นเหตุที่ทำให้เรดวูล์ฟกลัวก็ปรากฏตัวขึ้น 

ตุบ 

มันคือ แบล์ควูล์ฟ ที่ปากของมันเต็มไปด้วยคราบเลือด 

การปรากฏตัวของแบล์ควูล์ฟตัวที่4 ทำให้พวกทหารนั้นทำให้พวกทหารนั้นหน้าซีดเหมือนคนตายกันเลยทีเดียว ยูริเองก็มีสภาพไม่ต่างกันกับพวกทหาร 

จะมีก็แต่ฉัน ลูน่าและลูลู่ ที่มีสีหน้าต่างจากคนอื่นๆ เพราะพวกเรา3คนรู้ว่า แบล์ควูล์ฟที่ปรากฏตัวมาคือคุโระ 

คุโระเดินมาหาฉันกับยูริอย่างช้าๆ 

เมื่อเดินมาใกล้ฉันกับยูริ เจ้าเรดวูล์ฟที่อยู่ห่างจากพวกเราก็ทำท่าทางขู่ คุโระ 

แฮ่ แฮ่ กรอดดดดด 

แม้ว่ามันจะพยายามขู่สักเท่าไร คุโระก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจ 

เมื่อมันเห็นว่าไม่อาจจะขู่คุโระได้ มันเลยเลือกที่จะโจมตี 

เรดวูล์ฟพุ่งเข้าหาคุโระ ในจังหวะที่มันกระโดดเขาหาคุโระ จู่ๆตัวของมันก็ขาดครึ่ง มีรอยเหมือนโดยอะไรขย้ำจนร่างของมันขาดครึ่ง 

ตุบ ตุบ ร่างของมันร่วงลงพื้น 

คุโระเลียปากที่มีเลือดสดใหม่ของเรดวูล์ฟ แล้วยิ้มออกมา 

ชั่งเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวจริง 

คุโระเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าฉันกับยูริ 

ยูริเข้ามากอดชั้นไว้แล้วนำร่างของเธอมาบังร่างของฉัน 

"ฉ ฉันขอโทษด้วยนะซาคุยะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันที่ถูกโจรจับ แล้วพวกเธอผ่านมาแถวนี้พอดี พวกเธอ3คนคงไม่ต้องมาจบชีวิตแบบนี้ ฉันขอโทษจริงๆนะ" 

ยูริพูดทั้งร้องไห้ออกมา ถึงฉันจะไม่เห็นหน้าของเธอแต่ฉันก็รู้ได้จากน้ำเสียง 

"นี่ขอโทษทำไมกันละพวกเรายังไม่ตายสักหน่อยนะ แล้วไม่ใช่วันนี้ด้วย" 

"หืมหมายความว่าไงเหรอซาคุยะ" 

"คิก คิก ดูนี่นะ ยูริ" 

ฉันยื่นมือซ้ายออกไปหาคุโระ 

"ย อย่านะ ซาคุยะเดียวมันจะ-" 

ฉันไม่สนใจสิ่งที่ยูริพูด แล้วพูดคำพูดที่ไม่เข้ากับสถานะการณ์แบบสุดๆออกมา 

"ขอมือสิ" 

แปะ 

คุโระนำขาหน้าข้างขวามาวางบนมือฉัน 

"เอ๊ะ อะ ท ทำไมกันละ" 

ยูริงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมา ไม่สิ ทุกคนยกเว้น ลูน่ากับลูลู่ กำลัง งงกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

"ดีมาก ดีมาก เจ้าหมาน้อย" 

"ชั้นบอกว่าชั้นไม่ใช่หมาไง" 

"เอ๊ะ บ แบล์ควูล์ฟ พูดได้" 

"ชั้นพูดได้แล้วมันทำไมงั้นเหรอ" 

"อ อะ อะ-" 

"หยุดเลยนะ ยูริเป็นเพื่อนของฉัน นายกำลังทำให้เธอกลัวอยู่นะ" 

"นั้นก็เรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องของชั้น" 

"หึ นี่คุโระ" 

"มีอะไรละ" 

"จัดการเจ้านั้นให้ทีสิ " 

"ชั้นก็กะจะจัดการอยู่แล้ว" 

พูดจบคุโระก็เดินไปหาแบล์ควูล์ฟ3ตัวที่อยู่ข้างๆหัวหน้าหน่วย 

"นี่ นี่ ซาคุยะ แบล์ควูล์ฟที่เธอเรียกว่าคุโระหนะ เค้าเป็นไรกับเธอเหรอ" 

"เรื่องนั้นคงบอกไม่ได้หรอกนะ แต่บอกได้แค่ว่าเค้าเป็นคนบอกให้พวกเรา3คนไปช่วยพวกเธอที่ถ้ำละน้ะ" 

"งั้นแสดงว่าที่พวกโจรตายก็เพราะฝีมือของเค้านะสิ" 

"ใช่แล้วละ แล้วก็ช่วยเรียกหมอนั่นว่า คุโระ ด้วยละ" 

"คุโระเป็นชื่อที่แปลกจริงๆเลยนะ" 

"ไม่ใช่แค่ชื่อหรอกนะที่แปลก เพราะ คุโระนะ นอกจากจะเป็นหมาแล้วยังเป็น หมาลามกด้วยนะ ตอนนอนก็ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะ ยูริ" 

*ไรท์ : ถ้าใครอยากเห็นฉากNcในสภาพที่ มาโออยู่ในร่างหมาก็บอกมาได้นะครับ เพราะตอนหน้ามีNc 

มาโอ : ชั้นบอกว่าชั้นเป็นหมาป่า ไม่ใช่หมาไง เฟ้ย ไอ้ไรท์ โง่เง่า เดียวก็ ส่งไปให้กอบลิ้น ผสมพันธ์ สะเลยหนิ 

ไรท์ : ม่ายเอานะ มาโอทำไมนายจะทำอย่าทำไรฉันนะ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตาดำๆคนหนึ่ง 

มาโอ : ไรท์ นายเป็นผู้ชายอย่ามาทำเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิง 

เมือกคุง : เล่นไรกัน คนอ่านเค้าอยากอ่านตอน พระเอก โชว์เทพไม่ใช่ดูพวกนายคุยกัน 

ไรท์ : เงอะขอโทษด้วยละกันครับ เชิญอ่านต่อได้เลยครับ* 

"เอ๊ะ หมา หมาลามก หยั่งงั้นหรอ ดูแล้วหน้ากลัวจัง" 

"เฮ้ย ชั้นได้ยินที่พวกเธอพูดถึงชั้นนะ แล้วชั้นก็ไม่ใช่หมา แต่เป็นหมาป่าต่างหาก" 

"เอ๊ะ ไม่ใช่หมาลามก แต่ว่าเป็น หมาป่าลามก" 

#ห้ะ นายท่านเป็นหมาป่าลามกเหรอคะ ต้องจำไว้แล้วคะ ตอนฉันหลับจะได้ระวังตัวไว้# 

"แค่หมาป่า เฟ้ยไม่ใช่ หมาป่าลามก" 

'เธอไม่มีตัวตนสะหน่อยจะกลัวไปทำไม แล้วก็ไม่ต้องจำด้วย' 

กลับมาที่มุมมองของมาโอ 

"ชิ น่าเบื่อชะมัด" 

ชั้นพูดออกมาโดยให้ชั้นได้ยินแค่คนเดียว 

ชั้นมองไปที่ไอ้หมาป่า3ตัว 

"เข้ามาไอ้พวกลูกหมาป่าทั้งหลาย" 

เมื่อชั้นพูดจบพวกหมาป่าทั้ง3ก็วิ่งเข้ามาหาชั้น 

"หึ ชั้นจะเล่นกับกับพวกแกสักพักก็แล้วกัน" 

กรอดดดด 

หมาป่าA พุ่งเข้ามาหาชั้นตรงๆ 

ชั้นกระโดด หลบไปด้านข้าง 

ซึ่งมี หมาป่าB รอชั้นอยู่ ก็พุ่งเข้ามา 

แต่ชั้นก็หลบได้สบายๆ 

เมื่อชั้นหลบ ก็มีเจ้าหมาดำC มาโจมตีชั้นจากข้างหลัง 

ชั้นพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง 

เมื่อชั้นหลบได้ครบ3ครั้ง เจ้าหมาป่าทั้ง3ตัวก็เลิกโจมตีชั้น 

พวกมันเดินวนรอบชั้นแล้ววิ่งเป็นวงกลม โดยมีชั้นเป็นศูนย์กลาง 

พวกมันวิ่งวนไปเรื่อยๆ แล้วหาโอกาสโจมตีชั้นจากจุดบอด 

แต่ไม่ว่าพวกมันจะพยายามเท่าไรก็โจมตีชั้นไม่สามารถโจมตีโดนชั้นได้ 

ตอนนี้พวกมันแทบจะไม่มีแรงแล้วหลังจากโจมตีชั้น 

#นายท่าน หมดเวลาสนุกแล้วสิ หมดเวลาสนุกแล้วสิ# 

' ก็คงจะเป็นงั้นละนะ' 

ชั้นพุ่งเข้าไปหา หมาป่าA แล้วกัดเข้าไปทีคอของมัน ทำให้มันตายในทันที 

เมื่อแบล์ควูล์ฟเห็นเพื่อนมันตาย พวกมันก็รีบพุ่งเข้ามาหาชั้น 

แต่ชั้นก็หลบได้และสวนกลับไปด้วยการกัดคอเพื่อปิดชีพมัน 

เจ้าตัวสุดท้ายที่เหลือ เมื่อมันเห็นเพื่อนมันตายมันก็รีบวิ่งหนีทันที 

แต่ถึงจะวิ่งไปไกลขนาดไหนก็หนีไปจากชั้นไม่ได้ 

ชั้นพุ่งเข้าไปหาเจ้าแบล์คสูล์ฟตัวสุดท้ายแล้วกัดไปที่คอของมัน 

แต่ดูเหมือนว่าชั้นจะกัดแรงพลาดไปสักหน่อย ทำให้คอของมันหลุดออกจากลำตัว 

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนที่เห็นมีซีดหน้าซีดเผือก แต่ชั้นก็ไม่ได้สนใจ แล้วเดินไปหาหัวหน้าหน่วย 

"ย อย่าเข้ามานะ ไปสิไอ้ม้าโง่ รีบๆวิ่งสิ" 

แม้หัวหน้าหน่วยจะพูดยังไงเจ้าม้าก็ไม่ขยับ 

"ทิ้งไอ้หมอนั้นแล้วไปสะ" 

ฮี่ ฮี่ ฮี่ 

หัวหน้าหมวดหล่นลงจากหลังม้า ม้าเจ้าม้าก็รีบวิ่งหนีไปในทันที 

"ก กลับมาก่อนเจ้าม้าบ้า"ไม่ว่าจะพูดยังไงเจ้าม้าก็วิ่งไปไม่กลับมาสนใจเสียงของหัวหน้าหน่วย 

"เอาละตอนนี้ก็ถึงคิวของแกแล้วละ" 

"ย อย่าเข้ามานะไอ้ปีศาจ" 

"หึ ลาก่อนนะ ไอ้ตัวประกอบ" 

ชั้นเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะได้กัดคอให้ตาย ตายไปสะ 

"เดี๋ยวก่อน หยุดก่อนคะ" 

"มีอะไรงั้นเหรอ " 

"ค คือว่า ค คุ คุโระ คือฉันอยากจะขอตัวเค้าเพื่อไปลงโทษที่เมืองนะคะ" 

"แล้วทำไมชั้นต้องทำตามที่เธอบอกด้วยละ" 

"เรื่อง เรื่องนั้น เอ่อ ถ้าคุโระยอมให้ชั้นนำตัวเค้าไปลงโทษ ฉันพร้อมจะให้สิ่งที่คุณต้องการทุกอย่างเลยคะ" 

"ทุกอย่างเลยงั้นสินะ" 

พูดจบชั้นก็มองสำรวจร่างกายของ ยูริ 

ยูริเหมือนว่ารู้ว่าชั้นกำลังมองสำรวจร่างกายของตัวเอง ก็มีอาการหน้าแดง คงเพราะคิดถึงคำพูดที่ตัวเอง พูดออกมา 

"ค คะทุกเลยคะ แล้วฉันจะไม่เปลี่ยนคำพูดด้วยคะ" 

"ถ้าได้งั้นก็ดี แล้วชั้นสงสัยว่าใครอนุญาตให้เธอเรียกชั้นว่า คุโระ" 

"อ เอ่อ คือ คือว่าเรื่องนั้นคือ" 

ยูริมีสีหน้าซีดลง 

"พวกฉันเป็นคนบอกให้ ยูริพูดเองละ" 

ซาคุยะ ลูน่า และ ลูลู่ เดินเข้ามาหา 

"แล้วว่าไงละ" 

"จะทำไฝอะไรก็เชิญตามสบายเถอะ" 

"คิก คิก คิก ดีใจด้วยนะ ยูริ" 

"หมายความว่าไงหรอ ซาคุยะ" 

"หมอนั่นยอมให้เธอเลือกชื่อแล้วไงละ แล้วลองทำแบบนี้ดูสิ ซุบซิบซุบซิบ" 

ซาคุยะพูดไรบางอย่างกับยูริ แต่ต่อให้พูดเบาแค่ไหนชั้นก็ยังได้ยินอยู่ดี 

ยูริเดินมาหาชั้น แล้วยื่นมือซ้ายออกมา 

"คุโระ ขอมือหน่อย" 

แปะ ชั้นวางขาหน้าข้างขวาลงบนมือของยูริ 

'ชั้นยังมีมาดจอมมารเหลืออยู่ไหมเนี่ย' 

#ไม่มีเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของจอมมรเลยคะ# 

ผ่านไปสักพัก 

"เอาละพวกเราออกเดินทางกลับเมืองกันได้แล้ว" 

############### 

จบตอน 

ความคิดเห็น