ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 + ประกาศ

ชื่อตอน : บทที่ 1 + ประกาศ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2560 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 + ประกาศ
แบบอักษร

** **

1

**


ในที่สุดพี่สามของข้า(พี่กาอาร์)ก็โดนตัวผู้จากต่างถิ่นเกี้ยวไปเป็นผลสำเร็จเสียแล้ว พี่สี่ พี่หก พี่เจ็ดและพี่เล็กก็เช่นกัน ตัวเมียในคอกของคุณแม่หมาป่าถูกหมาป่าหนุ่มจากต่างถิ่นเกี้ยวไปจนหมด ขนาดพี่ชายทั้งสามตัวของข้ายังเจอนางในดวงใจเลยแถมเกี้ยวนางหมาป่าสำเร็จไปแล้วสองตัว เหลือแต่พี่ห้าที่กำลังเกี้ยวนางหมาป่าสาวตัวงามที่สุดในทุ่งหาคู่นี่เท่านั้นที่ยังไม่สำเร็จ ซึ่งข้าว่าพี่ห้าคงเกี้ยวนางไม่สำเร็จหรอกเพราะดูเหมือนนางจะสนใจหมาป่าตัวอื่นอยู่

...แต่ถ้าเกี้ยวไม่สำเร็จก็ดีไง ข้าจะได้มีพี่เหลือบ้างสักตัว...

ทางด้านคุณแม่หมาป่าเองก็กำลังมีหมาป่าตัวกำยำซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงรองจ่าฝูงหมาป่าฝูงใหญ่บนยอดเขาอันห่างไกลเข้ามาเกี้ยวขอความรัก แล้วดูท่าคุณแม่หมาป่าเองก็จะสนใจอีกฝ่ายไม่น้อยแต่ที่ไม่ยอมรับรักเสียทีก็คงเป็นเพราะนางห่วงข้าละมั้ง คงไม่อยากทิ้งข้าไว้ตัวเดียว

...และข้าก็ไม่อยากถูกทิ้งด้วย...

คุณแม่หมาป่าเคยเล่าให้ฟังว่าหมาป่าอย่างเราๆ(?)จะครองคู่กับตัวผู้หรือตัวเมียเพียงตัวเดียวเท่านั้น แต่ในขณะเดียวกันถ้าหากคู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายไป ตัวที่เหลือก็สามารถจับหาคู่กับคู่ครองตัวใหม่ได้  ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของหมาป่าตัวนั้นๆเองว่าจะมีใหม่หรือไม่  ซึ่งตั้งแต่ข้าจำได้ข้ายังไม่เห็นคุณพ่อหมาป่าของคุณแม่หมาป่าเลยสักครั้ง พอจะไปถามคุณแม่หมาป่าก็ไม่กล้า ครั้นไปถามพี่ๆก็ไม่มีพี่ๆตัวไหนยอมปริปาก  ถ้าคุณแม่ตกลงรับรักหมาป่าตัวนั้นขึ้นมา อีกฝ่ายจะยอมให้ข้าติดตามคุณแม่ไปด้วยรึเปล่านะ ข้าคิดพรางทิ้งตัวลงหมอบกับพื้นหญ้าอย่างเศร้าๆ  พี่ๆทั้งเจ็ดตัวของข้าก็ถูกแย้งไปหมดแล้ว หากคุณแม่ถูกแย่งไปอีกมีหวังข้าถูกทิ้งแน่ๆเลย ฮืออออ~

แง่ง!

พลันเสียงขู่ก็ดังขึ้นมาจากไกลๆข้าพะงกศีรษะขึ้นมองอย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วก็เป็นไปตามคาด  พี่ห้าของข้าโดนนางในฝันสลัดรักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็บอกแล้วว่านางไม่สนใจพี่ชายของข้าหรอกน่า หึ!

...ก็ดี!เพราะข้าเหลือพี่ชายตั้งตัวนึงแหนะ!...

ถ้าข้ามีหางเหมือนพวกพี่ๆกับคุณแม่ป่านนี้หางของข้าคงจะสะบัดไปมาอย่างระริกระรี้แล้วแหละ แล้วก็ดูเหมือนว่าข้าจะดีใจที่พี่ชายโดนสลัดรักชัดมากเกินไปหน่อย พี่ห้าที่ยืนคอตกอยู่ไกลๆจึงเลยหันมาแยกเขี้ยวใส่ข้าทีหนึ่ง ก่อนจะวิ่งเยาะๆไปหาเกี้ยวตัวเมียตัวอื่นต่อ

...อะไรกันน่ะ!อยู่กับข้ามันไม่ดีตรงไหน!...

ข้าทำแก้มป่องก่อนจะหมอบลงตามเดิมอย่างงอนๆ พลันความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองก็ปรากฏขึ้นในมา สายตาข้าเหลือบไปมองในทิศทางนั้นทันที  แล้วข้าก็ได้เห็นหมาป่าตัวผู้รูปหล่อ ลำตัวใหญ่กำยำ ขนสีดำสนิทเงาสลวยตัวหนึ่งกำลังยืนจ้องมาที่ข้าอยู่บนโขดหินใหญ่ซึ่งไกลจากต้นไม้ที่ข้านอนหลบแดดรอคุณแม่หมาป่าเขม็งอยู่ก่อนแล้วอย่างสง่างาม

...ขนาดมองไกลๆยังหล่อเลย...

ข้ามองตอบอีกฝ่ายอยู่แป๊บนึงก่อนจะฟุบลงตามเดิม เพราะพึ่งนักขึ้นได้ว่าตนเองนั้นประหลาด  หมาป่าหนุ่มที่รูปหล่อขนาดนั้นไม่มีทางสนใจข้าแน่ๆ ประจวบกับเสียงกรี๊ดอย่างดีใจดังออกมาจากกลุ่มหมาป่าตัวเมียต่างถิ่นที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่ถัดจากต้นไม้ที่ข้านอนอยู่ไม่ไกลจะดังขึ้น ข้าเหลือบมองพวกนางน้อยๆก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อดันไปเห็นนางหมาป่าที่พึ่งสลัดรักพี่ห้าของตนยืนรวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"อร้ายยยยย~ ท่านกราเซียมองมาทางนี้ด้วยละ"  หมาป่าสาวตัวสีน้ำตาลแดงเอ่ยอย่างเขินอาย

"ท่านต้องมองข้าแน่ๆ"  หมาป่าสาวตัวสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยต่อ

"ท่านมองข้าตังหาก พวกเจ้าน่ะหมดสิทธิ!"  หมาป่าสาวตัวสีเทาดำที่พึ่งสลัดรักพี่ของข้าไปเอ่ยอย่างเชิดๆพรางส่งสายตาไปทางด้านหลังข้า

"..."  ข้ากอกตาก่อนจะหันกลับไปฟุบตามเดิม พอมองไปทางคุณแม่ก็ดูเหมือนว่าท่านกำลังจะใจอ่อนรับรักอีกฝ่ายเสียแล้ว

...ฮือฮือ ข้าขอให้คู่ของคุณแม่หมาป่าอนุญาตให้ข้าติดตามนางไปด้วยเถอะนะ แง้~...

ครั้นพอหันไปมองหาพี่ห้าก็เห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ไกลลิบๆกับนางหมาป่าสาวตัวหนึ่ง  แต่ไอ้การที่พี่ห้าเอาหางตัวเองเกี่ยวกับหางของตัวเมียตัวนั้นนั่นทำให้ข้าตาโต พี่ห้าหันกลับมาทางข้าก่อนจะแสยะยิ้ม

...อะไรกัน!ตัวเมียตัวนั้นใจอ่อนเกินไปรึเปล่า!...

ข้าแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายอย่างเคืองก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคลงขดขาเข้ากับลำตัวอย่างที่ชอบนอนปกติในโพลง แล้วหลับตาลงอย่างง่วงซึมปนเศร้า  

ข้าเชื่อว่าหากคุณแม่หมาป่าตกลงรับรักหรือจะเดินทางกลับก็ต้องเดินเข้ามาปลุกข้าแน่ๆเพราะนางเป็นคนบอกให้ข้ามานอนรอตรงนี้เอง  นางคงจะรู้ว่าข้าไม่มีทางมีตัวเมียตัวไหนสนใจแน่ๆไงละ  แต่ข้าก็รู้ตัวละนะว่าต่อให้เกี้ยวไปก็เหนื่อยเปล่า อีกอย่าง!คุณแม่หมาป่าไม่มีทางทิ้งข้าหรอก!!!!!!  ในระหว่างที่ข้ากำลังเคลิ้มๆนั้นเอง  จู่ๆกลุ่มหมาป่าสาวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลก็ส่งเสียงกรีดกราดเสียงดังจนข้าต้องซุกใบหน้าลงกับขาทั้งๆที่กำลังนอนตะแคลง

...เสียงดังทำไมเล่า หมาป่า(ประหลาด)จะนอน!...

"กรี๊ดดดดดด~ท่านกราเซียเดินมาทางนี้แล้ว"

...อ้า!เสียงแสบแก้วหูจัง...

"เจ้าดูซิข้าสวยหรือยัง"

"หลบไปนะ ท่านเป็นของข้า!"

"กรี๊ดๆๆๆๆๆ"

"โอ้ย!รำคาญ!!!!! อ๊าาาาาาาา~"  ข้าพะงกหัวขึ้นว่าพวกนางอย่างหัวเสีย ไม่เห็นรึว่าหมาประหลาดนอนอยู่ตรงนี้! ก่อนที่จะเป็นข้านี่ละ  ที่ต้องร้องเสียงหลง(เสียงดังกว่าพวกนางอีก)  เมื่อจู่ๆก็มีใบหน้าของหมาป่าหนุ่มหล่อบางตนมาจ้องมองข้าอยู่ในระยะประชิด แถมยังค่อมอยู่บนตัวข้าเสียนี่

...เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!!!...

กรรซ์

"เจ้ามีคู่ครองรึยัง"  หมาป่ารูปหล่อบนตัวข้าเอ่ยถามเสียงเย็น ดวงตาสีทองคมวาวจับจ้องมาที่ข้านิ่งปานจะกลืนกิน

...ฮือ ข้าเป็นหมาประหลาดกินไม่อร่อยหรอกนะ...

ข้าไม่ตอบแต่จ้องอีกฝ่ายอย่างหวาดๆ ร่างกายของข้าสั่นไปหมด หมาป่าหนุ่มต่างถิ่นตัวนี้ทำให้ข้ากลัวยิ่งกว่ายามที่คุณแม่หมาป่าและพี่เกรย์โกรธรวมกันเสียอีก

...ฮืออออ~กลัวอ๋า...

กรรซ์

"ข้าถามไม่ได้ยินรึไง!" น้ำเสียงของอีกฝ่ายเย็นขึ้นไปอีก จมูกยื่นๆของอีกฝ่ายดันเข้ามาแนบชิดจมูกสั้นๆสั่นๆของข้าอย่างกดดัน

"อึก..."  ข้าลอบกลืนน้ำลายก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"งั้นก็มาจับคู่กับข้า"  คล้ายเห็นอีกฝ่ายแสยะยิ้มก่อนที่ปากยื่นๆของอีกฝ่ายจะยื่นเข้ามาขบกัดที่ใบหูเล็กๆของข้า

"งื้ออออ~"  ข้าหดคอหนีอย่างจักกะจี้ ความรู้สึกวูบวาบแปลกๆแล่นขึ้นมาจากท้องน้อย ส่วนในหัวก็คิดแต่เพียงว่า

...อย่ากินข้านะ ข้าไม่อร่อยหรอก...

กรรซ์

พลันก็มีเสียงขู่หลายเสียงดังเข้ามาในหู  ข้าเงยหน้ามองไปตามต้นเสียงอย่างไม่เข้าใจแล้วก็พบว่ามีกลุ่มหมาป่าสองกลุ่มที่กำลังยืนจังก้าอยู่ใกล้ๆ กลุ่มแรกคือพวกตัวเมียเมื่อครู่ที่พึ่งยืนกรี๊ดก๊าดใครบางคนอยู่  กำลังยืนตั้งท่าจะเข้าขย้ำอะไรบางอย่างซึ่งก็คงไม่แคล้วว่าจะเป็นข้า

...ข้าทำอะไรผิด...

และอีกกลุ่มคือกลุ่มพี่ชายทั้งสามของข้า(ที่มีคู่ครองหมาดๆของพี่ๆยืนมองอยู่ห่างๆ)พ่วงด้วยคุณแม่หมาป่าที่มายืนแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ฮึมฮำในลำคอใส่หมาป่าหนุ่มที่ยืนค่อมอยู่เหนือกายข้า

...นี่มันอะไรกันเนี้ยยยยย~...

……………………………………………….……………………..

"ถอยออกไป"  พี่เกรย์กล่าวเสียงเย็น

"แล้วถ้าข้าไม่ถอยล่ะ" ตัวผู้แปลกหน้าเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมวาวโรจน์อย่างท้าทาย

"ก็จะได้เห็นดีกัน!"  ว่าจบพี่เกรย์ก็แยกเขี้ยวแล้วพุ่งเข้าใส่ตัวผู้รูปหล่อตัวนี้ทันที เช่นเดียวกับหมาป่าหนุ่มที่เกือบจะกินข้าที่วิ่งเข้าใส่พี่เกรย์ทันทีเช่นกัน ส่วนพี่สองกับพี่ห้าก็คอยยืนคลุมเชิงอยู่ห่างๆ

ข้ายืนมองเห็นการอยู่อย่างเป็นกังวล แต่อีกใจข้ากับรู้สึกดีขึ้นมาแปลกๆ  ที่ถึงขนาดพี่ๆจะจับคู่ได้แล้วแต่ก็ยังคงเป็นห่วงข้าอยู่

แง่ง!

"โอ้ย!"  ข้าร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่ขาหน้าพร้อมกับแรงดึงขึ้นมา  พอหันไปมองก็พบว่าขาหน้าของข้าอยู่ในปากหมาป่าสาวที่พึ่งสลัดรักพี่ห้าของข้าไป นางจ้องมองข้าอย่างโกรธเคืองคมเขี้ยวของนางหมาป่ากัดฝังแน่นจนข้าเจ็บร้าวไปหมด ของเหลวสีแดงสดพร้อมกลิ่นคาวไหลทะลักออกจากแผลจนย้อมต้นหญ้าบริเวณนั้น

กรรซ์

คุณแม่หมาป่าคงจะได้ยินเสียงร้องของผม นางจึงรีบพุ่งเข้าใส่ตัวที่กัดขาหน้าของข้าทันที  แต่ติดตรงที่ตัวเมียอีกสองตัวที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับตัวที่กำลังขย้ำขาหน้าของข้ารีบเข้ามาขวางเสียก่อนจนเกิดการกัดต่อสู้กันขึ้น  พี่รองและพี่ห้าได้ยินเสียงกัดกันก็รีบหันกลับมามอง  พอเมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรทั้งคู่ก็รีบเข้ามาช่วยข้ากับคุณแม่หมาป่าทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ช้ากว่าตัวผู้แปลกหน้าที่พึ่งกัดหูข้าไปไม่นานนั่นล่ะที่เร็วกว่า  อีกฝ่ายละออกจากพี่เกรย์แล้วพุ่งเข้ามาช่วยข้าก่อนพี่ๆเสียอีก ไม่รู้ทำไมก้อนเนื้อในอกซ้ายถึงได้สั่นระรัวขึ้นมา

เอ๋ง

ด้วยความตกใจหมาป่าสาวจึงรีบคลายขาหน้าของข้าออกจากปาก  แม้ว่าขาหน้าของข้าจะเป็นอิสระแล้วแต่หมาป่าตัวผู้สีดำสนิทนั้นก็หาได้สนใจ เข้าไปขย้ำร่างสีเทาดำของหมาป่าที่กัดข้าในทันที เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเธอดังลั่นทุ่งไปหมด เลือดที่ขาหน้าข้าไหลไม่หยุดขนาดพี่ๆพยายามจะช่วยยังทำอะไรไม่ค่อยได้นั้นก็แสดงว่าหมาป่าสาวตัวนั้นกัดข้าลึกเหมือนกัน เพราะเสียเลือดมากไปรึเปล่าข้าก็ไม่แน่ใจ ข้าถึงได้รู้สึกง่วงงุนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่แต่ก่อนที่สติอันน้อยนิดของข้าจะดับไป หูก็พลันได้ยินเสียงอันทรงพลังที่ตะโกนดัง

"หยุดเดียวนี้นะกราเซีย!"

...กราเซีย...เหรอ?...

……………………………………………….……………………..

แผล่บ แผล่บ

เสียงของบางอย่างและสัมผัสเปียกชื้นร้อนผาวที่ลากผ่านขาหน้าจนรู้สึกแสบปลุกข้าออกจากห้วงมืด  ข้าค่อยๆปรือตามองไปทางสัมผัสนั้นอย่างงุนงงสงสัย ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะดันมีใบหน้าใหญ่ๆของหมาป่าตัวสีดำเมี่ยมกำลังไล่เลียขาหน้าของข้าไปมา

เฮือก!

ข้าสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับถดตัวหนีซึ่งมันก็คงจะสำเร็จ  หากหมาป่าตรงหน้าไม่ยันขามากดข้าไว้ด้านล่างตัวมัน

"ตื่นแล้วเหรอ"  เสียงทุ้มนั้นกล่าว

"จะ...เจ้าเป็นใครน่ะ"  ข้าเอ่ยถามเสียงสั่นเนื่องจากข้าไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายเลยสักนิด  ซ้ำยังไม่ใช่พี่ๆในคอกเดียวกันกับคุณแม่หมาป่า แถมข้ายังจมูกไม่ดีอย่างพี่ๆด้วยที่แค่ดมกลิ่นเพียงครั้งเดียวก็จำกลิ่นได้  แต่ข้าไม่ใช่ไง! แล้วก็ดูเหมือนว่าคำถามของข้าจะไปสร้างความไม่พอใจให้กับอีกฝ่าย เจ้าตัวเลยขู่คำรามในลำคอใส่ข้า

กรรซ์

เฮือก!

"กล้าจำข้าไม่ได้งั้นเหรอ!"  ดวงตาสีทองจ้องมองข้าเขม็งอย่างกดดัน

"ละ...แล้วเจ้าเป็นใครกันล่ะ"  ข้าเอ่ยถามไปอีกครั้ง

"เจ้าลองคิดทบทวนดูอีกทีซิ!ว่าข้าเป็นใคร"

"อึก!"  ข้ากลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงคอ  แล้วเริ่มทบทวนความจำอันน้อยนิดของตัวเอง

วันนั้นข้าไปที่ทุ่งเลือกคู่กับพี่ๆและคุณแม่ ออกเดินทางตั้งแต่สายๆเพราะก่อนหน้านั้นข้าดันป่วยกะทันหันจึงต้องเลื่อนระยะเวลาเดินทางออกออกไป ผลที่ได้เลยทำให้พวกเราไปถึงทุ่งที่ว่านั้นสายว่าที่ควร พี่เล็กของข้ามีหมาป่าหนุ่มเข้ามาเกี่ยวตัวแรกของคอกทันทีที่นางก้าวเข้าไปในทุ่ง เล่นเอาพี่สาม พี่สาวคนโตกระฟัดกระเฟียดใหญ่เชียวล่ะ คุณแม่หมาป่าให้ข้าออกไปนั่งรอใต้ต้นไม้ไม่ไกลนั้นเพราะเกรงว่าหากข้าอยู่ใกล้พี่ๆพวกเค้าจะไม่มีหมาป่าหนุ่มตัวไหนกล้าเข้าใกล้ (ยกเว้นพี่รองของข้าล่ะนะ)  ทั้งนี้เพื่อไม่ให้มีหมาป่าตัวไหนมารังแกข้าที่ประหลาดกว่าตัวอื่นได้นางจึงคอยเดินวนเวียนอยู่ห่างๆเพื่อคอยสอดส่องเฝ้าดูข้า แต่ถึงอย่างนั้นก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ข้าหรอก

"...ข้าไปที่ทุ่งเลือกคู่กับคุณแม่หมาป่า"  ผมเอ่ยตอบเสียงเบา

"แล้วยังไงต่อ"  เสียงทุ้มจี้

"แล้ว..."  ข้าย่นคิ้วแล้วนึกต่อ

ข้านอนรออยู่ใต้ต้นไม้นั้นพักใหญ่พี่ตัวสุดท้าย พี่ห้าของข้าก็ถูกนางในดวงใจสลัดรัก แถมคุณแม่ก็มีหมาป่าวัยใกล้ๆกันเข้ามาเกี้ยว  ข้าไม่ชอบใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ ได้แต่พาวนาในใจว่าคู่ครองคนใหม่ของคุณแม่หมาป่าคงจะยอมอนุญาตให้ข้าตามติดนางกลับไปด้วย แล้วในตอนนั้นเองที่ข้าได้เห็นหมาป่าบางตัวที่มองมาที่ข้าจากที่ไกลๆ

"...มีหมาป่าตัวสีดำมองมาที่ข้า"  ข้าพึมพำออกมาก่อนจะเบิกตาโพลง

"..."

"อ้า!ข้าโดนกัดที่ขานี่!"  ข้าร้องลั่นก่อนจะยกขาหน้าตรงบริเวณที่ถูกกัดขึ้นเพื่อจะเอามาดู แต่ความรู้สึกเจ็บตึงๆที่แผลมันทำให้ข้ายกขาหน้าไม่ขึ้นได้แต่เอี่ยวคอก้มลงไปดู ที่ขาหน้าตอนนี้มันไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วมีเพียงรูใหญ่ๆที่เป็นรอยฟันที่แขนเท่านั้น

กรรซ์

"ก่อนหน้านั้น!"  หมาป่าตัวสีดำตรงหน้าข้าคำรามเสียงดัง จนข้าสะดุ้งเฮือกเบิกตาโพลง

"กะ...ก่อน...ก่อนหน้านั้น..."  ข้าเอ่ยเสียงตะกุกตะกักแล้วเริ่มนึกต่อก่อนจะเบิกตาโพลงขึ้นมาอีกครั้ง  "เจ้าจะกินข้า!!!"

กราซซซซซ์~

"ข้าจะกินเจ้าทำไมเจ้าหมาโง่!"  อีกฝ่ายตะคอกเสียงดัง

"ขะ...ข้าไม่ได้โง่นะ!เจ้ากัดหูข้า!เจ้าจะกินข้า!"  ข้าเถียงสู้แต่ในใจก็หวาดกลัวอีกฝ่ายอยู่ลึกๆ

"ข้าอยากมีอะไรกับเจ้า ข้าจึงกัดแต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะกินเจ้า"

"อ๊ะ"  ข้าอุทานออกมา ใบหน้าร้อนผาวกับสิ่งที่อีกฝ่ายได้เอื้อนเอ่ยออกมาเมื่อครู่

...เค้าอยากมีอะไรกับข้า?!...

"โง่!"

"ข้าไม่ได้โง่! ข้าไม่ใช่คู่ของเจ้าเสียหน่อย เจ้าจะมีอะไรกับข้าไม่ได้!"

"โง่!เจ้าตกลงเป็นคู่กับข้าแล้ว"  อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเย็น จมูกยาวๆเลื่อนมาติดชิดกับจมูกสั้นๆของข้า

"ห่ะ? ข้าน่ะหรือตกลงเป็นคู่กับเจ้า"  ข้าย่นคิ้ว

"คิดให้ดีๆก่อนที่ข้าจะจับเจ้าผสมพันธุ์ตรงนี้  เดี๋ยวนี้!!!!!!"

"!!!"  ข้าเบิกตาค้างอย่างตกใจ

...หมาป่าบ้าอะไร เจอกันไม่กี่ทีบอกจะจับข้าผสมพันธุ์!...



 ** **...................................................................................................................................................................................... **



สวัสดีค้านักอ่านที่น่ารักทุกคน

ถึงจะเป็นแนววิปริตขนกับสัตว์แต่ก็ใช่จะอีโรติพิสดารอะไรนะคะ เพราะไรท์เป็นคนบ้าๆบอๆแต่งหน่วงๆไม่เป็น(ทั้งที่อยากแต่งมากๆก็ตาม//ชีวิตมันเศร้า) ถามว่า NC มีมั้ย? ขอตอบเลยว่ามี! แต่อย่าหวังอะไรกับมันมากนะคะไรท์ง่อย NC มาก 5555

ทั้งนี้ไรท์ต้องกราบขออภัยสำหรับนักอ่านที่ติดตามและรอคอยนะคะ 

ไรท์หายไปนานเลย (หนึ่งเดือนนิดๆเองงงงงงง 555)

วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากนะคะที่แว๊บมาอัพก่อนเสาร์อาทิตย์ก็เพราะ ไรท์จะมาแจ้งของดอัพนิยาย(ทุกเรื่อง)ชั่วคราวนะคะ  ซึ่งจริงๆก็แจ้งในเพจไปก่อนล่วงหน้าแล้ว แต่กลัวว่านักอ่านจะได้รีบข่าวสารไม่ทั่วถึง ไรท์เลยมาแจ้งในธัญวลัยด้วย

แต่จะให้แจ้งเฉยๆมันก็ดูจะใจร้ายสำหรับคนที่รอเกินไป ไรท์เลยใจดี(?)มาอัพให้หนึ่งตอน

เหตุผลก็คือ พอดีไรท์ไม่ค่อยมีกำลังใจในการแต่งต่อเท่าไหร่ ฝืนเขียนไปก็เกรงว่าจะไม่สนุกเสียเปล่าๆ ไรท์ก็เลยตัดปัญหาของดอัพไปก่อน + กับช่วงนี้ทางสาขามีงาน + กิจกรรมเยอะมากกกกกกกกกก ไรท์จะโดนงานทับตายแล้ว + อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยด้วย ไรท์ป่วยบ่อยมากช่วงนี้ ล่าสุดก็พึ่งหาย นักอ่านที่รักก็รักษาสุขภาพกันด้วยนาาาาา

ปล. “ขาหน้า” ที่นายเอกของเรื่องกล่าวหมายถึง “แขน” นะคะ นางโดนเลี้ยงโดยหมาป่า หมาป่าไม่มีแขนจะมีแต่ขาหน้าและขาหลัง ถึงนางจะไม่ใช่หมาป่าจริงๆแต่นางก็ไม่รู้จักแขนเน้อ

ปล2. กล้องข้อความเป็นไรมากปะคะ กว่าจะอัพได้ 3-4 รอบละเนี้ย ลำไย!!!!!!!!

เม้นท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ

แล้วเจอกันค่ะ

:)

ความคิดเห็น