email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กินนรกับพรานป่า EP4

ชื่อตอน : กินนรกับพรานป่า EP4

คำค้น : นิยายy NC+ ชายรักชาย ดราม่า นิยาย กินนรี กินนร เรื่่องลี้ลับ ตำนาน ป่าหิมพานต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กินนรกับพรานป่า EP4
แบบอักษร

"พี่แก้วจ๊ะ น้ำค้างกลับมาแล้ว" เสียงน้องชายตัวเล็กของแก้ว ตะโกนเรียกเมื่อเห็นพี่ชายยืนอยู่กับพ่อใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างสุ่มขังไก่ตัวนั้น

"อืม...หายไปไหนมาน่ะเรา ทำไมถึงได้กลับมาเอาปานนี้ล่ะห๊ะ"

"น้ำค้างก็ไปวิ่งเล่นแถวนี้มาแหละจ่ะ พี่แก้วมาทำอะไรอยู่ตรงนี้กับพ่อจ๊ะ" น้ำค้างถามพี่ชายตัวเองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายตัวเองยืนอยู่ด้วยกัน

"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวข้าขึ้นไปเตรียมของไว้สำหรับพรุ่งนี้ก่อน ข้าว่าจะเข้าป่าไปหาล่าสัตว์อีกสักหน่อย" พ่อพูดขึ้นก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนกระท่อม

"น้ำค้าง เนื้อตัวมอมแมมขนาดนี้ เจ้าไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยก่อนจะดีมั้ย ดูสิหน้าก็ดำ แขนก็ดำ" แก้วเมื่อเห็นสภาพน้องชายตัวเองที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ จึงไล่ให้ไปอาบน้ำอาบท่าทำความสะอาดร่างกายตัวเองให้สะอาด

"จ่ะพี่แก้ว งั้นน้ำค้างไปอาบน้ำก่อนนะ" พูดเสร็จน้ำค้างน้องชายของแก้วก็วิ่งกลับไปที่กระท่อมทันที

"เฮ้อ! สงสัยข้าคงจะคิดมากไปเอง ข้ากลับขึ้นไปบนกระท่อมก่อนดีกว่า" แก้วเอ่ยพิมพ์พำกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังกลับ เตรียมตัวจะเดินกลับกระท่อม

​"เดี๋ยวก่อน เจ้าอย่าพึ่งไป ปล่อยข้าออกไปก่อน"

​"สะ...สะเสียงใคร..ใครพูด" แก้วได้ยินเสียงนัั่นอีกแล้ว

"ข้าเอง ได้โปรดปล่อยข้าออกไปที ข้าไม่อยากถูกขังอยู่ที่นี่"

"เจ้าเป้นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าเป็นผีหรอ อึก..." จะทำอย่างไรดี ข้าต้องโดนผีหลอกอีกแน่ๆ ตายๆไอ้แก้วเอ้ย

"ข้าไม่ใช่ผี เจ้าลองมองลงมาด้านล่างสิ ข้าอยู่ในนี้"

"อึก...เจ้าอย่าบอกข้านะว่าเจ้าปะ...เป็นคน...คนพูด" แก้วก้มลงมามองด้านล่างตรงที่ขังไก้สีขาวเผือกตัวนั้นเอาไว้ ก่อนจะตกใจเมื่อได้ยินไก่ป่าตัวนี้พูดได้

"อืม...ข้าพูดเอง"

"อึก...ข้าต้องหูฝาดไปแน่ๆไม่จริงหรอก ไก่ป่าที่ไหนจะพูดได้เนอะ สงสัยเมื่อคืนข้าจะนอนน้อยไปหน่อย ฮ่าๆๆ"

"ข้าพูดได้จริงๆ เจ้าไม่ได้ฝันไปหรอก ปล่อยข้าออกไปที อย่าขังข้าเอาไว้อย่างนี้เลย"

"เจ้า...เจ้าเป็นผีอย่างงั้นรึ อึก..."

"เปล่า...ข้าไม่ใช่ผี เจ้าช่วยปล่อยข้าออกไปที"

"ว๊ากๆๆ ผีหลอก...เจ้าต้องเป็นไก่ผีแน่ๆเลย" แก้วทรุดเข่าลงข้างๆไก่ป่าตัวนั้นที่ถูกขังอยู่ในสุ่ม ก่อนจะแหกปากร้องออกมาด้วยความตกใจ

"หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวก็มีคนได้ยินหรอก ข้าไม่ใช่ผีจริงๆ"

"อึก...ถ้าเจ้าไม่ใช่ผี แล้วทำไมเจ้าถึงพูดได้ล่ะ ข้าไม่เชื่อหรอก ว๊ากๆๆ"

"ข้าบอกให้หยุดร้องไง ข้าไม่ใช่ ช่วยปล่อยข้าออกไปจากในนี้ที"

"ข้ากลัว...ถ้าเจ้าไม่ใช่ผี แล้วเจ้าเป็นใครมาจากไหน ไก่ที่ไหนจะพูดได้ อึก..." แก้วถามไก่ตัวนั้นออกมาด้วยความสงสัย

​"เจ้าปล่อยข้าออกไปจากตรงนี้ก่อนสิ แล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟังในสิ่งที่เจ้าอยากรู้"

"จริงรึ หากข้าปล่อยเจ้าไปจริงๆ เจ้าอย่าทำอะไรข้านะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ข้าจับเจ้าทำไก่ย่างแน่ๆ"

"อึก...หึๆๆ" เมื่อไก่ป่าตัวสีขาวเผือกที่ถูกขังอยู่ในสุ่มได้ยินที่แก้วพูดออกมาอย่างนั้น ก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

แก้วยืนคิดอยู่นานว่าจะปล่อยไก่ป่าตัวสีขาวเผือกตัวนี้ออกจากสุ่มที่ขังเอาไว้หรือไม่ หากมันหนีไปน้ำค้างน้องชายของตนต้องโกรธตนมากแน่ๆ แก้วไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดที่สุ่มขังไก่ให้ไก่ป่าตัวนั้นออกมาข้างนอก


พญาวิรุณหคกินนร...

"ขอบใจเจ้ามาก ที่ปล่อยข้าออกมา เจ้าคงจะเป็นลูกสาวของพรานบุญสินะ หึๆๆ" พรานบุญเป็นพรานป่าที่เก่งมากในเรื่องของการเข้าป่าล่าสัตว์ ข้าได้ยินบริวารของข้าเล่ากันว่า พรานบุญมีลูกสาว2 คน คนโตหน้าตาสะสวย ผิวพรรณเปล่งปลั่งงดงามกว่าสตรีนางใดในป่าหิมพานต์ที่ข้าอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้น ข้าเองก็อยากจะมาให้เห็นกับตาของตนเอง เมื่อพรานบุญเข้าป่ามาล่าสัตว์ข้าจึงได้แปลงกายเป็นไก่ป่าตัวสีขาวเผือก แล้วยอมให้พรานบุญจับตัวข้ามาที่กระท่อมชายป่าแห่งนี้ ก่อนจะถูกจับมาขังเอาไว้ใส่สุ่มขังไก่อันนี้ ตอนแรกข้าเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าลูกสาวของพรานบุญจะนำข้ามาเลี้ยงไว้ใส่สุ่ม ข้านึกว่าจะโดนจับทำไก่ย่างซะแล้ว

"เจ้าอย่าเข้ามานะ" ร่างบางที่อยู่ตรงหน้าของข้าตอนนี้ เมื่อปล่อยข้าออกมาจากสุ่มขังไก่แล้ว แต่พอเห็นข้าเดินออกมาร่างบางเดินถอยหนีออกไปจากข้า สงสัยคงจะกลัวข้ากระมั้ง

"หึ! เจ้ากลัวข้าอย่างงั้นรึ"

"อืม หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ถ้าหากเดินเข้ามาหาข้าอีกแม้แต่ก้าวเดียวข้าจับเจ้าถอนขนทำไก่ย่างแน่ ไอ้ไก่ผี! อึก..."

"หึๆๆ ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าข้าไม่ใช่ไก่ผี แต่เจ้าไม่ยอมเชื่อข้าเอง"

"ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก หากเจ้าไม่ใช่ผีแล้วทำไมเจ้าถึงพูดได้ล่ะ อึก..."

"ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่เจ้าจะคิดก็แล้วกันนะ เจ้าชื่อแก้วสินะ เป็นลูกสาวคนโตของพรานบุญ หึๆๆ"

"ไอ้ไก้ผี ไอ้ไก่บ้า...กล้าดียังไงห๊ะมาว่าข้าเป็นผู้หญิง ข้าเป็นลูกชายคนโตของพรานบุญเว้ย! ไม่ใช่ลูกสาวอย่างที่เจ้าคิด"

"อึก...ลูกชาย เจ้าเป็นผู้ชายอย่างนั้นรึ" ร่างบางกำลังโกรธข้า ข้าเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ร่างบางพูดออกมา ร่างบางที่อยู่ตรงหน้าของข้าตอนนี้เป็นผู้ชาย ลูกชายของพรานบุญไม่ใช่ลูกสาวอย่างที่หลายคนเข้าใจ

​"ก็ใช่นะสิ ไอ้ไก้บ้า ไอ้ไก่ตาถั่ว ข้าออกจะแมนเต็มร้อยขนาดนี้ ยังมาว่าข้าเป็นผู้หญิงอีก"

"ถ้าอย่างนั้น น้องชายของเจ้าก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วยเช่นกัน ใช่หรือไม่"

"น้องชายของข้าชื่อน้ำค้าง เป็นผู้ชายเหมือนกับข้า"

"อึก..." นี่ข้าดูไม่ออกจริงๆรึ ว่าร่างบางที่หน้าตาสะสวยคนนี้เป็นผู้ชายเหมือนกันกับข้า รูปร่างหน้าตาและผิวพรรณสวยมาก สวยจริงๆสมคำล่ำลือที่ข้าได้ยินมาจากบริวารของข้า พรานบุญมีลูกเป็นผู้ชายทั้งสองคนไม่ใช่ผู้หญิง

"แล้วเจ้าเป็นใครมาจากไหนไอ้ไก่ผี บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ" ร่างบางถามข้าออกมาด้วยความสงสัย

"หึๆๆ เจ้าเลิกเรียกข้าว่าไอ่ไก่ผีก่อนสิ แล้วข้าจะบอกเจ้า"

"ชิ!" ร่างบางสะบัดหน้าหนีใส่ข้า ก่อนจะรีบเดินกลับขึ้นไปบนกระท่อม

"เดี๋ยวก่อนสิ เจ้าอย่าพึ่งไป เจ้าไม่อยากรู้แล้วอย่างนั้นรึ ว่าข้าเป็นใครมาจากไหน"

"ไม่!"





​ขอบคุณสำหรับการติดตาม โปรดติดตามต่อใน Ep ถัดไป

1 เม้นท์ = 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว