ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

"เมืองอยู่อีกไกลไหม ลูน่า" 

"อีกไม่ไกลแล้วละซาคุยะ " 

"เห้ ซาคุยะเธอจะบ่นทำไมเธอไม่ได้เดินเองสักหน่อยนี่น่า" 

"ไม่ได้นะ คุโระ หมานะพูดไม่ได้นะ" 

"ชั้นไม่ใช่หมาแต่เป็นหมาป่าต่างหาก" 

โดยตอนนี้ชั้นกำลังอยู่ในร่าง แบล็ค วูล์ฟ  ชื่อว่าคุโระ 

"แต่ซาคุยะ ฉันเคยอ่านในหนังสือนะว่า พวกมอนเตอร์ที่มีสติปัญญานะ สามารถพูดได้นะ 

"ง งั้นเหรอ ลูลู่ " 

"อีกไม่ไกลก็จะถึง เมืองบริตัน แล้วละคะ" 

"ป่านนี้พ่อกับแม่คงเป็นห่วงพวกเธอแย่แล้วละนะ" 

"ไงก็ต้องขอบคุณคุโระที่ยอมให้พวกเราออกจากทวีปดำละนะ" 

"ไมเป็นไรหรอก ไงชั้นก็กะว่าจะมาเที่ยวทวีปมนุษย์สักครั้งอยู่แล้ว" 

ในตอนนี้ชั้น ซาคุยะ ลูน่า ลูลู่ กำลังอยู่ในทวีปมนุษย์ 

ส่วนเหตุผลนั้นก็เพราะว่า 

ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่กินข้าวเช้าที่ทวีปดำ 

"อ่า อร่อย อาหารของง ดอรี่นี่กินกี่ทีก็ไม่เบื่อเลย" 

"ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ท่านซาคุยะ" 

"เห้แต่ชั้นไม่ได้กินสักคำเลยนะ" 

"หึ  นายไปหากินเอาเองสิ " 

"เดียวฉันก็จับเธอกินสะเลยหนิ พูดอย่างงี้ หืม ลูลู่เป็นไรไป อาหารไม่อร่อยเหรอ" 

"......." 

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก #/×&#*÷#*÷¥# 

"นี่ลูลู่" 

"เอ๊ะ ม มีไรเหรอพี่ลูน่า" 

"เธอเป็นไรหรือปล่าว" 

"ไม่เป็นไรนี่- 

"ลูลู่ เธอคิดถึง พ่อกับแม่ใช่ไหม" 

"ค คะใช่แล้วละคะ" 

"แล้วนี่นายรู้ได้ไงว่า ลูลู่คิดถึงพ่อกับแม่ของเธอ" 

"ชั้นก็คิดถึงบ่อยๆตอนชั้นยังมีชีวิต เพราะชั้นต้องย้ายไปอยู่คนละเมืองกับที่พ่อแม่ของชั้นอยู่" 

"งะ งั้นหรอคะ แต่ไม่ใช่ว่า มาโอเป็นจอมมารไม่ใช่หรอคะ " 

"น นั้นสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" 

*มาโอยังไม่ได้บอกว่าสองสาว ว่าตัวเองถูกอัญเชิญมาจากต่างโลก* 

"งั้นไหนๆแล้วพวกเราก็ไปทวีปมนุษย์แล้วไปหาพ่อแม่ของ ลูน่า กับ ลูลู่ กันเถอะ" 

ซาคุยะเสนอความคิดขึ้นมา 

ชั้นยังไม่ได้ทันตอบไรก็โดนลากมาด้วยสะแล้ว แถมจบลงโดยการที่ต้องมาอยู่ในร่างหมาป่านี่ละ 

กลับมาที่ปัจจุบัน 

"น่าเบื่อจัง" 

"งั้นทำไมเธอไม่ลงมาเดินเองมั้งละ" 

"ไม่เอาอะ ฉันอยากหาไรสนุกๆทำจังเลย" 

"อะนึกไรสนุกๆออกแล้วละ" 

ซาคุยะพูดจบ ก็ลงจากหลังชั้นไป แล้วหยิบไรสักอย่างจากพุ้มไม้ข้างๆ สิ่งที่หยิบออกมาคือ กิ่งไม้ 

"เห้ ซาคุยะ เธอคงไม่คิดอะไรแปลกๆอยู่ใช่ไหม" 

"ก็ไม่รู้สินะ คิก คิก" 

"หึ จะทำอะไรก็เช่นแต่ชั้นจะไม่เล่นต-" 

"เอ้า ฮึบ ไปเก็บมา" 

เมื่อซาคุยะขว้างกิ่งไม้ออกไป ชั้นก็วิ่งไปทิศทางที่กิ่งไม้ถูกโยนไป แล้วก็คาบกิ่งไม้กลับไปหาซาคุยะ 

ชั้นวางกิ่งไม้ลงบนมือของซาคุยะ 

"ดีมากเด็ก ดีมาก" 

ซาคุยะพูดไปก็นำมืออีกข้างที่ว่างมาลูปหัวชั้น 

"แฮ่ แฮ่ แฮ่ เดียวชั้นไม่ใช่สุนัขน-" 

"ขอมือหน่อย" 

ซาคุยะยื่นมือซ้ายออกมา โดยหงายฝ่ามือขึ้น 

แปะ ชั้นนำขาหน้าข้างขวาวางบนมือของซาคุยะ 

"นี่ ลูน่า ลูลู่ มาลองทำดูสิสนุกมากเลยนะ" 

"ฉ ฉันขอผ่านดีกว่า" 

"ฉันก็ขอผ่านด้วยคะ" 

ลูน่า กับ ลูลู่ ยกมือขึ้นมาและส่ายไปซ้ายทีขวาทีเพื่อแสดงท่าทางปฏิเสธ แต่ตาของพวกเธอบ่งบอกว่าอยากลองทำสุดๆเลย 

ซาคุยะส่งกิ่งไม้ให้ลูน่า 

หมับ 

ลูน่ามองกิ่งไม้ในมือสลับกับชั้นในร่าง แบล์ค วูล์ฟ เมื่อลูน่าตัดสินใจได้ก็เริ่มตั้งท่าและ 

"ไปคาบมา คุโระ" 

ชั้นวิ่งไปคาบกิ่งไม้มาให้ลูน่า 

"ขอมือหน่อย คุโระ" 

แปะ ชั้นว่างขาหน้าของชั้นลงบนมือของ ลูน่า 

แล้วลูน่าก็ส่งกิ่งไม้ให้ลูลู่ 

"เอ๊ะ ฉ ฉันด้วยหรอคะ ฮึบ อะ" 

ลูลู่พยายามโยนกิ่งไม้ออกไป แต่เธอโยนพลาดมันเลยทำให้กิ่งไม้ที่ลูลู่โยนลอยมาโดนหน้าชั้น และร่วงลงพื้น 

"ข ขอโทษคะ"  

ชั้นใช้ปากคาบกิ่งไม้ที่อยู่บนพื้น แล้วเดินไปให้ลูลู่ เพื่อให้เธอโยนมันอีกครั้ง 

"เอ๊ะ แต่ฉันโยนไปแล้วนี่คะ" 

"แบบนั้นเค้าไม่เรียกว่าโยนหรอกนะ โยนใหม่สะสิ" 

"ค คะ ฮึบ" 

ชั้นเดินไปคาบมา และวางลงบนมือขอองลูลู่ โดยที่ลูลู่ก็ยืนมือออกมา 

"แล้วเธอจะไม่พูดหรอ" 

"ข ขอมือหน่อย ค คะ" 

ชั้นเอาขาหน้าไปวางไว้ที่มือของลูลู่ 

#นายท่านคะ ห่างจากจุดที่นายท่านอยู่ไป 400 เมตร มีมนุษย์อยู่คะ โดยผลจากการตรวจสอบพบว่า มนุษย์พวกนั้นเป็นโจรคะ และมีพวกที่ไม่ใช่โจรอยู่ด้วยคะ# 

'โจรงั้นเหรอ แล้วจำนวนละ' 

#โจร มี30 คนคะ โดยมี LVอยู่ที่17-26คะ และ พวกคนที่ไม่ใช่โจร มีอยู่ 6 คนคะโดยทั้ง6คนเป็นผู้หญิงทั้งหมดคะ# 

"เห้ ดูเหมือนแถวนี้จะมีรังของพวกโจรอยู่ด้วยนะ" 

"ห้ะ โจรงั้นหรอ" 

"พวกเราจะเอาไงละ จะผ่านไปเลยหรือว่าไง" 

"พวกเราคงต้องผ่านไปละนะ แล้วเดียวพวกเราค่อยเอาเรื่องนี้ไปบอกที่กิลด์ดีกว่านะ" 

"ถ้างั้นชั้นว่าพวกเราต้องรีบกันละนะ เพราะที่นั้นมีคนที่ถูกจับอยู่ด้วยแถมยังเป็นผู้หญิงทั้งหมดเลย" 

"ว่าไงนะ มีคนถูกจับอยู่ด้วยเหรอ" 

"ใช่" 

"ทำไงดีละคะ พี่" 

ลูน่าทำท่าทางคิดหนักเมื่อได้ยินว่ามีคนถูกจับอยู่ด้วย 

"งั้นเราก็ไปช่วยพวกเค้ากันเถอะ" 

ซาคุยะเป็นคนเสนอความคิดขึ้นมา 

"ม ไม่ไหวหรอกแค่พวกเรานะ" 

"นี่ๆ ลูน่าอย่าลืมสิ ว่าพวกเรามีท่านจอมมารอยู่ด้วยนะ" 

ทั้งสามสาวหันมามองชั้นเป็นตาเดียว 

"เข้าใจแล้ว ๆ" 

เมื่อตกลงกันเสร็จ พวกเราก็มารังของพวกโจร 

"พวกเธอคอยตามหลังชั้นไว้ละ" 

"อย่ามาสั่งฉัน" 

"เข้าใจแล้ว" 

"เข้าใจแล้วคะ" 

ชั้นเดินไปที่ปากทางเข้ารังของพวกโจร โดยที่มีคนเฝ้า3คน 

"เห้ยมีมอนเตอร์มาเอาไงดี" 

โจรคนหนึ่งพูดขึ้นเพื่อบอกโจรอีก2คนที่อยู่ข้างหลังตน 

"เชือดแม่งทิ้งไปเลยสิ" 

"เห้ยข้าขอหนังของมันนะ น่าจะขายได้ราคาดีเลยละ" 

"แบ่งข้าด้วยละ" 

เจ้าโจรที่เห็นชั้น เดินเข้ามาหาชั้น แล้วชักดาบออกมา แล้วฟันใส่ชั้น 

" แสลช " 

เจ้าโจรนั้นฟันมาใส่ชั้นด้วยความเร็วที่สูง แต่ในสายตาชั้นมันช้าเหมือน หอยทากเป็นตะคริว เอ้ย ช้าเหมือน ภาพสโลว์โมชั่น 

ชั้นกระโดดหลบไปด้านหลัง 

"ชิหลบได้งั้นเหรอ งั้นลองอีกที" 

โจรสถลออกมา แล้วพุ่งเข้าโจมตีชั้นอีกครั้ง แต่ชั้นหลบอีกครั้งแต่คราวนี้ชั้นกระโดดอ้อมไปด้านหลังโจร 

"เชอะหลบเก่งชะมัด หายไปไหนแล้วนะ" 

"เห้ยข้างหลังแกโว้ย" 

โจรที่อยู่ข้างหลังชั้นบอกเจ้าโจรที่ถือดาบ ถึงแม้ว่าโจรจะหันกลับมาตามที่เพื่อนของมันบอก แต่มันช้าไปแล้ว ชั้นกัดไปที่คอของโจร 

กรับ 

"อ้ากกกกกกกกกก" 

สิ้นเสียงของร้องของโจร ร่างมันก็ล้มลงบนพื้น พร้อมกับเลือดนองพื้น 

"เอาละใครจะเป็นคนต่อไปดีละ" 

ชั้นพูดโดยที่ปากของชั้นเต็มไปด้วยเลือดของเจ้าโจรที่ตายไปแล้ว 

"ป ปีศาจจจจจจ" 

โจรคนนึงร้องออกมา 

"เห้ยใจเย็นไว้ รีบไปเรียกพวกในถ้ำมาเร็วเข้า" 

โจรที่ร้องออกมารีบวิ่งเข้าไปในถ้ำตามที่เพื่อนของมันบอก 

ชั้นปล่อยให้โจรวิ่งเข้าไปในถ้ำ ซึ่งความจริงชั้นสามารถฆ่ามันได้ง่ายๆ 

ชั้นเดินมาตรงหน้าของเจ้าโจรที่ยืนอยู่หน้าถ้ำ 

"ริกะ เธอมาทำไรที่ รังของโจรงั้นหรอ" 

ชั้นพูดกับโจรที่อยู่ข้างหน้าชั้น 

เมื่อเจ้าโจรได้ยินเช่นนั้นก็ ยิ้มออกมา 

"อา โดนจับได้สะแล้ว นึกว่าจะได้สู้กับท่านจอมมารสะหน่อย" 

"หึเธอคิดว่าจะหลอกชั้นได้หนะ แล้วเธอมาทำไรที่นี่บอกมาสิ" 

"ก็ทวีปดำมันน่าเบื่อ ฉันเลยออกมาหาไรทำ" 

"งั้นหรองั้นชั้นคงต้องให้คลอเดียลงโทษเธอสะแล้วละมั้ง" 

"ข้า ขอโทษ ข้าได้ข่าวมาว่า องค์หญิงของเมือง บริตัน ถูกจับ อยู่ที่นี่หนะคะ เลยมาลองดูหนะคะ" 

"งั้นเหรอถ้างั้นก็ไปได้แล้ว ไม่งั้นชั้นจะบอกคลอเดีย" 

"คะข้าจะไปเดียวนี้ละคะ" 

แล้วริกะในร่างของโจรหนุ่มก็หายไปจากตรงนั้น 

ชั้นเดินเข้าไปในถ้ำ ซึ่งพวกโจรที่อยู่ในถ้ำทั้งหมดก็เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว 

"หึๆ แกไม่รอดแน่ไอ้ปีศาจ" 

โจรที่หนีเข้ามาเรียกพรรคพวกผู้ขึ้น 

ชั้นที่เห็นว่าโจรที่เหลือทั้ง27 คน อยู่ในสภาพที่พร้อมรบ มันทำให้ชั้นรู้สึกดีจริงๆ รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ฆ่ามนุษย์ 

และแล้วการสังหารหมู่ก็ขึ้น 

1คน 2คน 3คน ยิ่งฆ่าไปมากเท่าไรก็ยิ่งอยากฆ่ามากขึ้นไปอีก 

แล้วก็มาถึงโจร4 พวกโจรวิ่งนี้ลึกเข้าไปในถ้ำ แต่ชั้นก็เริ่มไล่ฆ่าที่ละคน 

"ไม่นะ ม่ายยยย อ้ากกกกกก" 

1คน 

"ตายซะไอ้ปีศาจ อ้ากกกกกก" 

2คน 

"อย่าเข้ามานะ อ้ากกกกกกก" 

3คน 

"โปรดปล่อยชั้นไปเถอะนะ อ้ากกกกกก" 

4คน 

แล้วการสังหารหมู่ก็จบลง 

พวกซาคุยะที่เดินตามหลังชั้นมา ก็พบกลับซากศพ จำนวนมาก 

ซาคุยะเมื่อเห็นซากศพก็ไม่ได้ปฏิกิริยาใดๆ 

ลูน่ากับลูลู่ มีสีหน้าที่ซีกเผือกเมื่อเห็นซากศพ 

"พวกคนที่ถูกจับมาอยู่ข้างหน้านี่ละ ชั้นฝากพวกเธอทีละกัน" 

พูดจบชั้นก็เดินไปที่ทางที่ชั้นเข้ามา 

"นี่แล้วนายจะไปไหนละนั้นหนะ" 

"ชั้นจะไปทำธุระนิดหน่อยนะ" 

ที่ชั้นพูดออกมาอย่างงั้น นั้นก็เพราะว่า เรย์ได้บอกว่า กำลังมีกลุ่มโจรมาทางนี้ 

โดยที่มีคนที่น่าจะเป็นหัวหน้ามีLVอยู่ที่ 50 แล้วยังมีลูกน้องจำนวน50คน 

ชั้นเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำเพื่อรอพวกมันมาถึง 

เมื่อพวกมันมาถึง คนที่น่าจะเป็นหัวหน้า ก็ตะโกนบอกพวกลูกน้อง 

"เห้ย ดูถ้าพวกเราจะมีแขกมานะ" 

พวกลูกน้องที่ได้ยินเช่นนั้น ก็จับอาวุธเตรียมพร้อมสู้เตรียมที่ 

ชั้นพุ่งเข้าไปหาพวกโจร โดยที่ชั้นจะเหลือตัวหัวหน้าไว้คนสุดท้าย ชั้นจึงพุ่งผ่านตัวหัวหน้าไป 

ตัดมาที่ด้านของซาคุยะ 

เมื่อคุโระเดินออกไปจากถ้ำ ฉันก็หันไปหา ลูน่า กับ ลูลู่ 

"กลัวคุโระงั้นเหรอ" 

ลูน่ากับลูลู่ พยักหน้ากับคำถามของฉัน 

"ล แล้วซาคุยะ ม ไม่กลัวบ้างเหรอคะ ฉันกับพี่หนะกลัวมากเลยคะ กลัวจนขาขยับไม่ได้เลยละคะ แถมตอนที่คุโระเดินผ่านฉันมันหน้ากลัวมากเลยคะ" 

ฉันมองไปที่ขาของทั้งสองขาเห็นว่า ขาของพวกเธอกำลังสั่นอยู่ แล้วฉันก็เห็นน้ำอะไรบางอย่างกำลังไหลอยู่ด้วย 

"พวกเธอคงกลัว คุโระกันจนฉี่ราดเลยสินะ" 

""เอ๊ะ"" 

ทั้งสองคนตกใจกับส่งที่ฉันถามพวกเธอ 

"ใช่แล้วละ" 

"คะฉันกลัวมากเลยคะ" 

เมื่อได้ยินคำตอบของทั้ง2คน ฉันก็หัวเราะออกมา 

"คิก คิก คิก ฮ่า ฮ่า" 

ลูน่า กับ ลูลู่มองฉันที่หัวเหราะออกมา 

"โทษที โทษที ฉันไม่ได้หัวเราะเรื่องพวกเธอฉี่ราดหรอก แต่ฉันหัวเหราะตัวเองที่มีสภาพไม่ต่างจากทั้งสองคนหนะ" 

ฉันถลกกระโปรงของชั้นขึ้นมาเพื่อให้ทั้งสองคนเห็นสภาพ น้ำที่ไหลออกมาจำนวนมาก และเพราะฉันไม่ใส่กางเกงใน มันเลยทำให้ทั้งสองคนเห็นกลีบดอกไม้ของฉัน 

เมื่อการพูดคุยจบลง พวกเราก็เดินไปส่วนที่มีคนถูกจับไว้ 

พวกเราเดินมาถึงกรงที่มีคนถูกจับอยู่ พวกเราก็พบกับคนผู้หญิง 6คน ตามที่คุโระบอก 

"พวกแกต้องการอะไรอีกไอ้พวกโจร" 

มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา 

"ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ พวกเราไม่ใช่พวกโจรหรอกนะคะ" 

ลูลู่ พูดขึ้นมาเพื่อแก้ความเข้าใจผิดของหญิงสาว 

"งั้นก็แสดงหลักฐานให้ดูหน่อยสิ" 

พวกลูน่าเลยโชว์บัตรนักผจญภัยให้หญิงสาวดู 

"ดูท่าจะไม่ได้โกหกนะ แล้วพวกเธอเข้ามาในนี้ได้ไง โดยที่ไม่ให้ พวกโจรเจอพวกเธอ" 

"คือว่าตอนนี้พวกโจรทั้งหมดตายหมดแล้วนะคะ" 

"หรือพวกเธอฆ่าพวกนั้นทั้งหมดเลยหรอ" 

"ปล่าวคะ ตอนพวกเราเข้ามาพวกโจรก็โดนฆ่าหมดแล้วคะ" 

"งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันขอทราบชื่อของพวกคุณได้ไหมคะ" 

หญิงสาวถามขึ้นมา แล้วลูลู่ก็เป็นแนะนำตัวให้พวกเรา 

"ฉันชื่อว่า ลูลู่ คะ ส่วนนี่พี่สาวฉัน ชื่อ ลูน่า คะ และคนสุดท้าย ซาคุยะ คะ" 

"ยินดีที่รู้จักคะ คุณลูลู่ คุณลูน่า คุณซาคุยะ" 

"ชื่อของชั้นคือ ยูริ ออเรนเฟร์ต คะ" 

พอหญิงสาวที่ ชื่อ ยูริ บอกชื่อของเธอ ทั้งลูน่า กับ ลูลู่ ก็แสดงอาการตกใจออกมา 

"" อ องค์หญิง ยูริ พ พวกเราของอภัยที่เสียมารายาท กับท่านคะ "" 

"เรื่องนั้นชั่งมันเถอะคะ แล้วฉันก็อยากจะขอให้พวกคุณทั้งสาม คนเรียกฉันว่า ยูริ นะคะ แล้วก็เลิกใช้คำสุภาพกับฉันด้วยนะคะ" 

"เอ่อ คือ เรื่องนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้หรอกคะ องค์หญิง ยูริ พวกเราเป็นแค่สามัญชนคะ ไม่มีสิทธิ์ เรียกแบบนั้นได้หรอกคะ" 

"ง งั้นเหรอ" 

เมื่อยูริได้ยินคำตอบจากลูลู่ ก็มีสีหน้าเศร้าๆ 

"ถ้า ยูริต้องการให้ พวกเราพูดแบบนั้น ฉันก็ยินดีที่นะ" 

เมื่อยูริสิ่งที่ฉันพูด ก็แสดงสีหน้ายิ้มแย้มออกมา และมองไปที่ ลูน่า กับ ลูลู่ โดยมีสีหน้าคาดหวังแบบสุดๆ 

" ย ยูริ " 

" ข เข้าใจแล้วคะ ย ยูริ" 

เมื่อยูริได้ยินเช่นนั้น ก็มีสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมา 

"ตั้งแต่นี้ไปพวกเธอสามคน ก็เป็นเพื่อนกับฉันแล้วสินะ" 

""ห้ะ ม เมื่อกี้ว่าอะไรนะ/นะคะ"" 

ลูน่ากับลูลู่ พูดออกมาด้วยความตกใจ 

"ตอนนี้พวกเธอเป็นเพื่อนกับฉันแล้ว" 

ทั้งลูน่ากับลูลู่ นิ่งค้างกับสิ่งที่ยูริพูดออกมา 

"นี่ทั้งสองก่อนอื่นเราต้องหากุญแจมาเปิดกรงนี่กันได้แล้วนะ " 

"น นั้นสินะ" 

"ช ใช่แล้วคะ" 

พวกเราสามคนเริ่มหากุญแจ 

"เจอแล้วคะ" 

ลูลู่ เป็นคนหาเจอ แล้วก็ไขกุญแจเพื่อเปิดกรง 

ตอนนี้ ทุกคนออกมากันหมดแล้ว โดยคนที่โดนจับไว้มี 

ยูริ เมด2คน ชาวบ้าน2คนที่เป็นพี่น้องกัน แล้วก็ทหารหญิงที่มีสภาพเหมือนจะโดนใช้ เป็นของเล่นของพวกโจร 

เนื้อตัวของทหารหญิงจึงเต็มไปด้วย น้ำขาวขุ้นของพวกโจร 

ลูน่าใช่เวท คลีน ทำให้ร่างกายของเธอกลับมาสะอาดไม่มีน้ำขาวขุ้นบนตัวเธออีกแล้ว 

ฉันส่ง โพชั่น ให้ทหารหญิงไปขวดนึง ซึ่งโพชั่นนี้ คุโระให้พวกเรามาตอน ก่อนจะมาทวีปมนุษย์ โดยที่ให้ฉันไว้3ขวด ลูน่ากับลูลู่2ขวด 

ที่ฉันได้เยอะกว่าก็เพราะว่าฉันนั้นเลเวลน้อยสุด 

"นี่คะดื่มโพชั่นนี่ก่อนนะคะ แต่ควรดื่มแค่อึดเดียวนะคะอย่าดื่มมากกว่านั้น ไม่งั้นจะเป็นอันตรายได้คะ" 

ทหารหญิงดื่มตามที่ฉันบอก แล้วก็ส่งขวดคืนมาให้ฉัน 

โพชั่นที่คุโระให้มานั้น สามารถ ฟื้นHp/Mp กลับมาเต็มได้ในทันที แถมยังสามารถล้างสถานะที่ผิดปกติออกไปได้ด้วย 

"ว้าว เจ้ายาโพชั่นอันนั้นสุดยอดไปเลยนะคะเนี่ย" 

พูดจบทหารหญิงก็เดินไปสวมชุดของเธอที่อยู่บนโต๊ะ นอกกรงขัง 

เมื่อทุกอย่างพร้อมพวกเราก็เดินออกมาจากส่วนที่ใช้เป็นที่ขัง มายังที่ ที่เกิดการสังหารหมู่เกิดขึ้น 

เมื่อเรามาถึง ทั้ง6คนที่เพิ่งเห็นสภาพของที่นี่ ก็มีสีหน้าซีดเผือก 

"น นี่มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่นะ" 

"พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันคะ ตอนพวกเราเข้ามาก็เห็นสภาพเป็นอย่างงี้แล้วละคะ" 

"ง งั้นเหรอ" 

ก็ไม่ได้โกหกสักหน่อยเพราะคุโระจัดการเสร็จแล้วพวกเราค่อยเข้ามาเลยไม่รู้ว่าเกิดไรขึ้น 

พวกเราเดินตรงไปที่ทางออก โดยมี ฉัน ลูน่า ลูลู่ เดินนำ 

เมื่อพวกเราเดินออกมาสิ่งแรกที่เห็นคือปลายหอกและดาบจำนวนมากชี้มาที่พวกเรา ซึ่งมีจำนวน40คน 

"ยอมแพ้สะดีๆ พวกแกหมดทางหนีแล้ว ถึงจะเป็นผู้หญิงแต่ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นโจรพวกเราก็ไม่ละเว้นหรอกนะ" 

ทหารที่ขี่ม้าพูดออกมา ดูเหมือนเค้าจะเป็นหัวหน้าหน่วย 

"เอ่อเดียวคะพวกคุณเข้าใจผิดแล้วคะ คือว่าพวกเราเป็น-" 

"หึไม่มีใครเชื่อคำพูดของพูดของโจรหรอกนะ" 

"งั้นคุณจะเชื่อคำพูดของฉันไหมคะ" 

"อะ องค์หญิง​ ท่านปลอดภัยดีหรือครับ" 

"ใช่แล้วคะ แล้ว3ท่านกำลังหันดาบใส่ก็เป็นคนที่ช่วยชีวิตชั้นไว้คะ" 

พวกทหารที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลดอาวุธลง และยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่องค์หญิงปลอดภัย 

"ตอนนี้พวกเรารีบกลับไปที่ปราสาทกันเถอะคะ เพื่อรายงานว่าฉันปลอดภัย แล้วฉันจะให้ท่านแม่ มอบรางวัลให้กับพวกนายทุกคน" 

"หึ หึ หึ เสียใจด้วยนะครับองค์หญิงผมคงให้ท่านทำอย่างงั้นไม่ได้หรอกนะครับ เพราะไม่งั้นมันจะผิดกับแผนที่ผมวางไว้นะครับ" 

"คุณหมายความว่าไงคะ ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูดคะ" 

"สิ่งที่ผมจะพูดก็คือ ผมจะรายงานกับท่านราชินี ว่าองค์หญิงและพวกทหารทั้งหมดได้เสียชีวิตลง จากการโจมตีของมอนเตอร์" 

หัวหน้าหน่วยหยิบสิ่งที่เหมือนขลุ่ยแตรสัตว์ แล้วเป่ามัน 

ปูนนนนนนนนนนนนนน 

สิ้นเสียงของแตรเขาสัตว์ ก็มีสิ่งนึงปรากฏขึ้นมาข้างๆ หัวหน้าหน่วย 

มันคือหมาป่าที่มีสีดำ แบบเดียวกับ คุโระ 

"น นั้นมันแบล์ค วูล์ฟ " 

แล้วจู่ๆ แบล์ค วูล์ฟ ก็ส่งเสียงหอน ออกมา 

เสียงของเจ้า แบล์ค วูล์ฟ ก็ได้มีหมาป่ามาเพิ่ม อีก ประมาณ 20 ตัว 

"แย่แล้วเจ้าแบล์ค วูล์ฟ มันเรียกพวกมาแล้ว" 

"อย่าไปกลัว ที่มามีแค่ ไวท์ วูล์ฟ พวกเราชนะได้อยู่แล้ว 

"หึ หึ ไปเลยพวกลูกน้องที่น่ารักของชั้น ฆ่าพวกมันให้หมด" 

พวกหมาป่าทั้งหมด ยกเว้น แบล์ค วูล์ฟ วิ่งเข้ามาหาพวกฉัน 

############### 

จบตอน 

ความคิดเห็น