ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 คืนที่แสนน่ากลัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 คืนที่แสนน่ากลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2561 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 คืนที่แสนน่ากลัว
แบบอักษร

​การเดินก็มาถึงจุดสิ้นสุด นั่นก็คือบ้านของเนเองนั่นแหละ สองหนุ่มลงจากรถรีบขนข้าวของแล้วเอาเข้าไปเก็บในบ้าน ก่อนจะพากันกินข้าวกินปลา

"พี่แคชตอนเย็นไปเดินตลาดคลองถมกันป่ะ" เนแทรกพูดขึ้นในระหว่างกำลังทานข้าว

"โอเคครับ" แคชหันไปตอบยิ้มๆก่อนจะหันกลับมาทานข้าวต่อ

"ไม่ถามพี่บ้างหรือไง" คิวโพล่งขึ้นเสียงเรียบติดงอนๆเล็กน้อย 

"งั้น คิวไปด้วยกันนะ ... พอใจยัง" 

"เน....พูดกับพี่เขาดีๆหน่อย" แม่เนพูดขึ้น ก็เนเขาไม่ชอบคิวจะให้พูดดีๆด้วยคงยากมาก

ระหว่างรับประทานอาหารก็เป็นไปอย่างราบรื่น หรือเปล่า... โดยรวมๆแล้วก็ราบรื่น พอทานเสร็จสองหนุ่มก็ขอตัวไปพักผ่อน เพราะเดินทางมาเหนื่อยๆ

พอตกเย็น ตะวันเริ่มบ่ายคล้อยลงต่ำ ตามที่ได้นัดหมายว่าจะไปเดินตลาดคลองถมกัน คนอื่นเขานั่งรอแล้วเหลือแต่คิวที่กำลังแต่งตัวไม่เสร็จ

ไม่นานคิวก็แต่งตัวเสร็จสักที...

"ไม่รู้จะแต่งหล่อไปไหน?" เนพูดขึ้นลอยๆ แต่ความจริงแอบเหน็บคิวเปรยๆ

"ก็คนมันหล่ออ่าาา" ทางคิวก็ตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ ก็เขาหล่อจริงๆ 

ระหว่างทางจากบ้านไปตลาดคลองถมมันก็ไม่ได้ไกลมากนัก เดินไปแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้นก็ถึงแล้ว เวลาแบบนี้เลยที่เหมาะแก่การมาเดินซื้อของกินตอนเย็น

ผู้คนเดินพล่านละลานตาเต็มไปหมด มีทั้งมาเป็นครอบครัว มากับแฟนหรือมากับเพื่อนก็มี แต่ที่ต่างไปกว่านั้น ทุกคนหันมาสนใจแคชกับคิวสะมากกว่า เพราะคนแถวนี้ไม่เคยเห็นพวกเขา แถวพวกเขายังน่าตาดีอีก

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนๆก็มีแต่สายตาจับจ้องมาที่พวกเขา จนแทบจะทำอะไรไม่ถูก พอเดินๆไปก็ได้ของติดไม้ติดมือกันคนละหลายอย่าง ก่อนจะพอกันเดินกลับ

"พี่แคช พี่เคยได้ยินเรื่องนี้ป่าว" ระหว่างเดินจู่ๆเนก็ถามขึ้น

"เรื่อง??"

"คืนสิบห้าค่ำอ่าา" พอเนพูดแคชถึงกับอึ้งแล้วหยุดเดินทันที เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่เขารู้งั้นหรอ ยังมีคนอื่นที่รู้เรื่องคืนสิบห้าค่ำเหมือนพวกเขา

"เนไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน"

"ป้าเนเอง ก็เขาเจอกันมาจะๆ"

"ไหนเล่ามาดิ"

"ได้ค่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า....."


คืนนั้น ทุกคนออกไปทำมาหากินกันตามปกติ และเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มและใหญ่ สีของดวงจันทร์สาดส่องไปทั่วพื้นที่จนสามารถมองเห็นทางระหว่างตอนกลางคืนได้

ยิ่งบรรยาการแบบนี้ก็ยิ่งดีเข้าไปอีก เหล่าบรรดาลุงๆป้าๆพากันจับปูหาปลากบเขียดจนเป็นที่น่าพอใจ

"พวกเอง ทางนั้นเป็นไงบ้าง ได้เยอะมั้ย" ป้านุเรียกถามเพื่อนๆ

"ได้เยอะเลย ฝั่งเองล่ะ"

"เหมือนกัน"

ยิ่งอยู่นานความสว่างของแสงจันทร์ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น สายลมเริ่มพักมาอ่อนๆแต่ไม่แรงนัก แต่ความรู้สึกกลับหนาวชอบกล

"ตาช่วง ฉันว่าพวกเรารีบกลับเถอะ ท่าจะไม่ดีละ" ป้านุหันไปบอกคนที่เป็นสามีตัวเอง

"นางใจ!! ฉันว่าพวกรีบกลับดีมั้ย..." ป้านุยังคงเรียกคนอื่นๆ

จากสายลมที่พัดอ่อนๆนั้น...ก็กลับหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีลมพัดผ่านแต่ทำไมถึงอากาศเย้นยะเยือกเช่นนี้ ภาหะนะที่ขับเคลื่อนกลับก็เป็นรถอิแต๋นชาวบ้าน ระหว่างทางเงียบเชียบ แม้แต่เสียงของเขียดเล็กเขียดน้อยก็ไม่มี  แควก!!

"ตาช่วง ได้ยินเสียงอะไรไหม..." ป้านุเอ่ยขึ้น ทุกคนจึงหันมามองป้านุกัน

"ฉันก็ได้ยิน...."

"อาจจะเป็นเสียงของนกก็ได้" ลุงช่วงพูด ขณะ ขับรถอิแต๋น

ขับมาสักพัก...สิ่งที่ทุกคนกลัวมากที่สุดก็คือ ทางกลับมันต้องผ่านป่าช้า หรือที่เรียกตรงนั้นว่าวัดป่าท้ายหมู่บ้าน ระหว่างกำลังขับผ่านนั้น ดูเหมือนจะมีเมฆลอยมาบังแสงจันทร์จะทำให้มองเห็นทางด้านหน้าไม่ค่อยชัด

"เมฆที่ไหนกันมาบังแสงจันทร์" ป้านุพูดพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

"อึ๊ก!!!!" ป้านุแทบพูดไม่ออก.....

"นางนุ เองเป็นอะไร!!!" ป้านุไม่พูดอะไร เพียงแต่แหงนหน้าขึ้นฟ้า แล้วทุกคนก็หันตามขึ้นไป .....

!!!!!

หลังจากกลับมาบ้านทุกคนก็เป็นไข้กันหมด กว่าจะหายดีก็หลายวัน.....


"แค่นี้เองหรอ..." คิวถามขึ้นหลังจากที่เนหยุดพูดไป

"ก็แค่นี้ จะเอาอะไรอีก" เนสวนกลับทันควัน

"พอๆๆ ทั้งสอง" และแล้วคนห้ามศึกอย่างแคชก็เข้ามาขวางเอาไว้ ก่อนจะหันไปถามเนอีกครั้ง "แล้วเนรู้อะไรหลังจากนั้นป่ะ"

"อันนี้เนก็ตอนพี่ไม่ได้เหมือนกัน เพราะเรื่องนี้ไม่มีคนเขาอยากพูดถึงกันหรอก"

ที่เนได้เล่ามานั้นไม่ใช่ว่าคนอย่างแคชจะเดาอะไรไม่ออก มันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีหรืออาจจะเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ป้านุไม่สามารถที่จะเล่าให้ใครฟังได้ และเรื่องนี้แคชเองก็ได้เก็บเอามาคิดพลางๆ

"ไงเด็กๆ ได้อะไรทานกัน" แม่ของเนเอ่ยทัก

"พวกผมไม่ได้อะไรเลยครับ มีแต่ของเนาล้วนๆ" 

ไม่ทันไรสงครามระหว่างคิวกับเนก็เริ่มต้นอีกครั้ง เอาเป็นว่าเรื่องนี้แคชไม่ของยุ่งด้วย พร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านแล้วกลับไปยังห้องนอนทันที





(เดี๋ยวมาต่อนะคะ)



9/5/61  เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ที่ไรท์เองก็ไม่อยากนำมาเขียน แต่ก็อยากให้อ่านดูเนาะ ทางผู้ใหญ่เขาไม่ได้เล่าอะไรต่อ พอถึงตอนที่บอกว่าเจออะไรนั้น เขาก็เริ่มตัวสั่น เหมือนคนไม่มีสติ.....ตามนั้น เดี๋ยวมาต่อเนาะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว