ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 115.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2560 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.22
แบบอักษร

"อื้ออออ"ปภัสรินทร์รู้สักตัวอีกครั่งหลังจากที่หลับไป เธอค่อยๆลืมตาเปิดรับแสง

"?!"ปภัสรินทร์เบิกตากว้าง

พรึบ !

ปภัสรินทร์ลุกขึ้นนั่งหันมองซ้ายมองขวา ที่นี่ห้องใคร ?

"เราหลับไปตอนที่นั่งคุยกับคุณคิลนี่ แล้วมาอยู่นี่ไงได้ แล้วห้องใครละเนี่ย"

ปภัสรินทร์พูดคนเดียวพรางคิดไปด้วย

แก๊ก

คิลเลอร์เดินเข้ามาในห้องที่มีปภัสรินทร์อยู่พร้อมก้าวขายาวเข้ามาหาเธอ

"..........."ปภัสรินทร์หันมามองคิลเลอร์นิ่งแต่ยังไม่ได้พูดอะไรคิ้วบางยังพูกเป็นปมอยู่ด้วยความสงสัย

คิลเลอร์หลุดยิ้มทันทีที่เห็นปภัสรินทร์ทำหน้าสงสัย

"เธอเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น"คิลเลอร์ถาม

"ฉันมาอยู่นี่ได้ไง แล้วนี่ห้องใคร ?"ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ห้องฉันเอง เธอหลับฉันเลยอุ้มขึ้นมา"

"ทำไมไม่พาไปห้องฉันพามาห้องคุณทำไม"

"อยากพามาไง"

"คุณ !"

"พอๆ เธอตื่นแล้วก็ดีไปลุกไปล้างหน้าแล้วไปกินข้าวกันนี่ก็จะหกโมงแล้ว ไปสิ!"

ปภัสรินทร์ยอมทำตามที่เขาบอก ทั้งคู่เดินลงมาห้องอาหารของโรงแรมพร้อมกันแต่ที่ดูแปลกตาไปคือคิลเลอร์ นึกยังไงชวนเธอลงมากินข้าวด้วย

"นั่งสิ"

ปภัสรินทร์นั่งลงตรงข้ามคิลเลอร์

"จะกินอะไรสั่งเลย"

"ไม่เป็นไรคุณสั่งเถอะฉันกินได้"คิลเลอร์พยักหน้าแล้วหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน

"..........."ปภัสรินทร์นั่งนิ่งมองออกไปข้างนอกที่ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว

"อาหารมาแล้วครับ"พนักงานนำอาหารมาเสริฟ

ทั้งคู่ลงมือทานอาหารโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรสักคำตั้งหน้าตั้งตาทานอย่างเดียว

เมื่อทั้งคู่ทานอิ่มแล้วคิลเลอร์จึงพูดขึ้นทำลายความเงียบ

"ไปเดินเล่นกันมั้ย ?"

"ไม่ค่ะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว"

"ไปเถอะน่า แปปเดียวฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

"คุยอะไรคะคุยตรงนี้ก็ได้นี่"

"ไม่เอา เดินไปด้วยคุยไปด้วยถือว่าเดินย่อยอาหารไปด้วยไงไปเถอะที่นี่ตอนกลางคืนสวยนะ"

"............."ปภัสรินทร์พยักหน้ารับ อีกอย่างเธออยากเดินเล่นชายหาดตอนกลางคืนด้วย

เมื่อคิลเลอร์และปภัสรินทร์เดินออกมาชายหาด คิลเลอร์ยังไม่ได้พูอะไร

ปภัสรินทร์เดินรับลมจากคลื่นทะเล พร้อมอมยิ้มไปด้วย อาการที่ไม่หนาวมากและไม่ร้อนมากและทะเลยามค่ำคืนที่แสนสวยมันทำให้เธอมีความสุข

"ภัส !"คิลเลอร์เรียกหญิงสาว

"......."ปภัสรินทร์หันมาหาคิลเลอร์

"เธอชอบที่นี่มั้ย ?"

"ชอบสิคะ ทั้งสวยทั้งบรรยกาศดี"ปภัสรินทร์แต่สายตายังคงมองออกไป

"ถ้าชอบจะพามาบ่อยๆ"

"ทำไมคะ ? คุณคิดจะทำอะไรอีก"

"........."คิลเลอร์ไม่ตอบแต่ยิ้มให้ร่างบางแทน

"แล้วเรื่องที่บอกว่าจะคุยด้วยไหนล่ะคะ"

คิลเลอร์มองปภัสรินทร์นิ่งแล้วเดินไปกอดร่างบางจากข้างหลังพรางใช้คางวางไว้บนไหล่บาง

"คุณคิล คุณมากอดฉันทำไมปล่อย !"

"ขอโทษ "

ปภัสรินทร์ชะงักเมื่อได้ยินคำที่คิลเลอร์พูดออกมา จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย ?

"ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ทำร้าย ขอโทษที่พูดไม่ได้ดีใส่ ขอโทษที่ใส่อารมณ์ ขอโทษทุกๆเรื่อง ขอโทษครับ"

"..........."ปภัสรินทร์ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

"ยกโทษให้คิลได้มั้ย คิลสัญญาจะไม่ทำอีกนะครับ"

"คุณเป็นอะไรของคุณ คุณทำร้ายฉันสารพัดแล้วจะมาขอโทษฉันง่ายๆหรอ แล้วความรู้สึกที่ฉันเสียไปละ"

"ขอโทษครับ ภัสจะตบจะตีคิลคืนก็ได้นะ จะตีให้หัวแตกเลยก็ได้ จะกดคิลลงทะเลก็ได้ครับคิลยอม"

"หึ ฉันไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง"

"ภัส เริ่มต้นกันใหม่นะ ภัสจะยังไม่ยกโทษให้คิลก็ได้แต่เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ"

"เริ่มต้นอะไร คุณพูดอะไรของคุณคุณคิลอยู่ๆก็มาพูดแบบนี้คุณคิดจะทำอะไรอีก"

"ไม่ได้คิดจะทำอะไร แต่แค่อยากเริ่มใหม่เหมือนคู่รักคู่อื่น"

"คู่รัก ?! คู่รักอะไรของคุณ"

"ก็คิลกับภัสไง คู่รัก"

"คิลไม่รู้หรอกว่าชอบภัสตอนไหนแต่ตอนนี้มันชอบไปแล้ว ภัสให้โอกาสคิลได้มั้ยยังไม่ต้องยกโทษให้คิลก็ได้แต่ขอแค่โอกาส นะครับ"

"คุณคิดว่าเล่นขายของหรอคุณคิลคุณทำร้ายฉันสารพัดแล้วอยู่ๆก็มาขอโอกาสเริ่มต้นใหม่ แล้วคุณนิต้าล่ะคุณเอาเธอไปไว้ที่ไหนคุณเห็นความรู้สึกคนเป็นแค่ของเล่นหรือไง"

"นิต้าก็อยู่ส่วนนิติาสิ คิลกะ..."

"เห็นแกตัว ! คุณทำร้ายเธอได้ยังไงคุณมีหัวใจอยู่หรือป่าวทำไมถึงทำกับเธอแบบนั้น"

"นี่ฟังก่อนสิ จะบอกว่าคิลกับนิต้าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว สถานะตอนนี้แค่พี่น้องเท่านั้น"

"หมายความว่าไง ?"

คิลเลอร์มองหน้าปภัสรินทร์แล้วอมยิ้ม พรางเล่าทุกอย่างให้ปภัสรินทร์ฟัง

'อื้ออ อ่าวคิล'

'ตื่นแล้วหรอผมมีอะไรจะคุยด้วย'

'เดี๋ยวค่ะ แล้วนิต้ามานอนอยู่นี่ได้ไงคะ'

'คุณทานอาหารเสร็จแล้วง่วงผมเลยพาขึ้นมาส่งน่ะ'

'แล้วคิลมีอะไรจะคุยกับนิต้าค่ะ'

'คุณอาจจะมองว่าผมเลวก็ได้นะ แต่นิต้าความรู้สึกผมตอนนี้มันเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว คือ ผม ผมขอโทษ'

นิต้าเริ่มใจสั่นทำไมคิลเลอร์พูดแบบนี้แต่พยายามนิ่งแล้วถามออกไป

'อะไรหรอคะคิล คุณจะบอกอะไรนิต้า'

'ผมว่าเราเลิกกันเถอะ ผมขอโทษแต่ความรู้สึกผมเปลี่ยนไปแล้ว ผม เอ่อ'

นิต้าน้ำตาคลอ อะไรกันเธอฟันไปหรอนี่ มันไม่จริงใช่มั้ย คิลรักฉันไม่มีทาง ไม่มีทาง

'นิต้า พูดอะไรสักอย่างได้มั้ยผมขอโทษ'

'ทำไมคะคิล ทำไม ฮึกๆ ทำไม เพราะอะไรคิลบอกนิต้าได้มั้ย ฮื่อๆ'

นิต้าน้ำตานองหน้า ถามออกไปเธอต้องเก็บอาการแค่ไหน แต่ต้องเก็บอาการไว้เพราะต่อหน้าคิลเลอร์เธอเรียบร้อย แต่ในใจตอนนี้อยากจะกรี้ดใส่ใจจะขาด

'เพราะผมมีคนใหม่ ผมผิดเองนิต้าผมเลวเองคุณอย่าเสียเวลากับคนอย่างผมเลย'

'ใครค่ะ ผู้หญิงคนนั้นคือใคร'

นิต้าพยายามเก็บอารมณ์ถามออกไป ถ้าเธอรู้ว่าใครเธอไม่เอาไว้แน่

'ภัสครับ'

นิต้ากำมือแน่น นังภัสแกจะแย่งคิลไปจากฉันจริงๆใช่มั้ย ฉันคงใจดีกับแกเกินไปสินะ

'ฮื่อ นานหรือยังคุณนอกใจนิต้านานหรือยัง'

'ก่อนนิต้าจะมาที่ลพบุรี'

นิต้ากำมือแน่นจิกเล็บเข้าเนื่อตัวเองพยายามระงับอารมณ์ไว้

'ผมขอโทษนิต้า คุณจะตบจะตีผมก็ได้แต่อย่าเงียบนะครับ'

'นิต้าไม่ทำร้ายคนที่นิต้ารักหรอกค่ะ ถ้าคิลคิดดีแล้วนิต้าก็จะยอมเลิกให้ก็ได้ถ้าสิ่งนั้นทำให้คิลมีความสุข'

หึ คิดว่าคนอย่างนิต้าจะยอมง่ายๆหรอ อะไรที่เป็นของๆฉันมันก็เป็นของฉัน ฉันจะเล่นตามน้ำไปก่อนก็ได้

'นิต้า'

คิลเลอร์มองนิต้าด้วยความสงสารแต่ก็ต้องบอกตอนนี้ดีกว่าปล่อยไว้นานจะทำให้เธอเจ็บป่าวๆ

'ไม่เป็นไรค่ะคิล ถึงเราจะเลิกกันแต่เราก็เป็นพี่น้องกันได้นี่คะ พี่คิล'

'ขอบคุณครับที่เข้าใจพี่ น้องนิต้า'

นิต้าแสร้งยิ้มให้พรางเช็ดน้ำตาแล้วลุกไปกอดคิลเลอร์

'นิต้าขอกอดในฐานะแฟนครั้งสุดท้ายนะคะ'

คิลเลอร์ดกอดนิต้าพรางลูบผมไปด้วย นิต้าตาเข็งขึ้นมาทันทีฉันจะฆ่าแกนังภัสคอยดู

ทั้งคู่ผละออกจากกันแล้วคิลเลอร์ก็ดึงนิต้ามากอดอีกครั้ง

'กอดนี้สำหรับน้องสาวคนสวยของพี่คิลครับ'

'ค่ะพี่คิล ปล่อยนิต้าได้แล้วคะเดี๋ยวภัสมาเห็นจะเข้าใจผิด'

นิต้ายิ้มแล้วแสร้งพูดขึ้น คิลเลอร์ผละออกมาแล้วเข็ดน้ำตาให้นิต้า

'น้องนิต้า สัญญากับพี่ได้มั้ยว่าจะไม่งอแงอีก เดี๋ยวไม่สวยนะครับ'

'พี่คิล นิต้าสวยจะตาย ค่ะนิต้าจะไม่งอแงอีกสัญญาค่ะ'

'แต่พี่คิล นิต้าขอพักอยู่ที่บ้านพี่คิลต่อได้มั้ยนิต้ายังไม่อยากกลับกรุงเทพนะคะ'

'ได้สิครับ นิต้าจะอยู่กี่วันก็ได้กี่เดือนก็ได้อยู่แล้วสำหรับน้องสาวคนสวยของพี่'

หึ จะอยู่ตลอดไปเลยต่างหากและไม่ได้อยู่ในฐานะน้องสาวด้วย

'ขอบคุณค่ะ แต่ภัสจะไม่ว่านิต้าหรอคะ'

'ไม่ว่าหรอครับ'

ปภัสรินทร์ฟังที่คิลเลอร์เล่าให้ฟังนิ่ง พรางคิดทำไมนิต้ายอมง่ายจังแต่คิดไปคิดมาก็สงสารเธอเหมือนผู้หญิงด้วยกันย่อมเข้าใจกัน

"คุณไม่สงสารคุณนิต้าบางหรอคุณคิล"

"สงสารสิครับ แต่ก็ต้องบอกอยู่ดีบอกตอนนี้ยังดีกว่านานๆไปแล้วค่อยบอก"

"เรื่องคิลกับนิต้าจบไปแล้วจริงๆนะ ตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว"

"นั่นมันก็เรื่องของคุณไม่เกี่ยากับฉัน ปล่อย !"

"เกี่ยวสิ ก็คิลยกเลิกความสัมพันธ์กับนิต้าเพื่อภัสเลยนะ"

"........"นี่หรอที่ทำเพื่อเธอ บอกเลิกผู้หญิงอีกคนเพื่อมาหาเธอมันเลวเกินไปหรือป่าว

"ภัสกำลังคิดว่าคิลเลวใช้มั้ย มันก็คงจริงแหละ คิลคบก้บนิต้าเพราะคิดว่านิต้าคือคนที่ใช่เราไม่เคยมีอะไรกัน จนมาช่วงระยะหนึ่งก่อนที่จะเจอภัสอีกความรู้สึกที่มีให้นิต้าตอนแรกก็เริ่มลดน้อยลง"

"แตาคิลก็ยังไม่แน่ใจจนได้มาเจอกับภัส ถึงรู้ได้ว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆแต่ไม่รู้จะเริ่มบอกนิต้าจากตรงไหน"

"ภัสไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก มันไม่ใช่ความผิดภัสเลยคิลผิดคนเดียวเพราะตัวคิลคนเดียว"

"............"ปภัสรินทร์ยืนฟังคิลเลอร์พูดนิ่ง

"แล้วตอนนี้เราก็จบกันด้วยดี เราทั้งคู่ยอมจากกันด้วยดี จากสถานะแฟนตอนนี้เหลือแต่พี่น้องเท่านั้น ความรู้สึกคิลไม่มีมากไปกว่านั้นแล้วเชื่อคิลนะ"

"ภัส"คิลเลอร์เรียกร่างบางเสียงอ่อน

"ปล่อยได้แล้วคะ ฉันจะขึ้นห้องนี่ก็ 2 ทุ่มแล้ว"

"ไม่ภัสตอบคิลก่อนว่าจะให้โอกาศคิลมั้ย"

"นี่คุณ เลิกพูดคิลกับฉันได้มั้ยฟังแล้วมันขนลุกแล้วก็ปล่อยฉันด้วย"

"ภัสก็ตอบมาสิว่าจะให้โอกาสคิลมั้ย"

คิลเลอร์จับร่างบางหันหน้ามาประชันหน้ากับเขาแล้วกอดเธอไว้แนบออก

"นี่คุณ มันอึดอัดปล่อย"

"บอกมาก่อนสิ"

"ไม่ !"

คิลเลอร์หน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัดพรางปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอด

ปภัสรินทร์ที่เห็นหน้าคิลเลอร์ง๋อยก็ใจกระตุกทันที

"ฉันเข้าใจเธอนะ ฉันทำเลวกำเธอไว้เยอะเธอคงไม่ให้โอกาศฉันง่ายๆหรอก"

ปภัสรินทร์มองพรางอมยิ้มไปด้วย เวลาทำหน้าแบบนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย

' ! ปภัสรินทร์ชะงักนี่เธอชมเข้าหน้ารักหรอ แต่เรืี่องที่เขาขอมันก็ยากที่จะให้จริงๆแหละ เขาทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ จะมาขอกันง่ายแบบนี้ก็ไม่โอนะ เอาวะ ! ถ้าเขาสัญญาแล้วเธอก็จะลองทำเพื่อหัวใจเธอดูสักครั้ง แต่ถ้ายังมีอีกครั้งอย่าหวังว่าจะได้โอกาสครั้งที่สอง'

"ขึ้นห้องเถอะ"

ปภัสรินทร์บอกเขาให้ขึ้นห้อง หรือบอกตัวเอง ? ช่างเถอะ แต่ร่างหนายังคงยืนนิ่ง

"ถ้าไม่ขึ้นก็ไม่ต้องให้แล้วมั้งโอกาส"ปภัสรินทร์แกล้งพูดรอยๆ

คิลเลอร์จากที่ยืนหน้าเศร้าเมื่อได้ยินคำที่หญิงสาวพูดก็เงยหน้าทันที

'นี่เขาไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย เขาไม่ได้ฝันใช่มั้ย'

"โอ้ยย ไม่ได้ฝันแฮะ"

ปภัสรินทร์ยืนมองคิลเลอร์พรางยิ้มไปด้วย

หมับ ! ฟอด จุ๊บ จุ๊บ

คิลเลอร์วิ่งมากอดปภัสรินทร์แล้วหอมแก้ม ทั้งจูบทั้งหอม จนร่างบางเขิลหน้าแดงหมดแล้ว

"นี่คุณ ทำอะไรอายเค้าเดี๋ยวคนมาเห็น ปล่อยก่อน"ปภัสรินทร์พูดด้วยความเขิล

"ขอบคุณครับ ที่ให้โอกาสคุณคิล"

"โอกาสมันมีครั้งเดียวนะคะ รักษาให้ดีด้วยถ้าคุณทำให้ฉันเสียใจอย่าหวังว่าจะมีอีกครั้ง"

"ครับ คุณคิลจะไม่ทำให้ภัสเสียใจจะรักแต่ภัสคนเดียวจะมีเหตุผลจะเชื่อใจภัสทุกอย่าง"

"ฮ่าๆๆ พอเลยปล่อยได้แล้วอายเค้า"

"อายอะไรคนรักกัน"

"นี่"

คิลเลอร์และปภัสรินทร์เดินจับมือกันกลับโรงแรมด้วยความสุข แทนและเวร์ยืนแอบมองอยู่หันมามองหน้ากันแล้วยิ้มพร้อมโทรเล่าให้ป้าพิศฟัง กว่าจะเข้าใจกันได้ลุ้นแทบตาย




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว