ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ รับรองสนุกชัวร์. You don't worry because My novel is fun.Of cause.

ชื่อตอน : รักแรก...?

คำค้น : Stop lust now!!!! หยุดหื่นเดี๋ยวนี้นะ , น่ารัก , ซัน , เควิล , เชน , หื่น , 4P , ตอนที่ห้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2560 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก...?
แบบอักษร

...........กริ๊งๆๆ...........แกรก.........

............06.00 น............

"......ฮ้าวววว....."

ร่างบางตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เพราะ วันนี้เป็นอีกวันที่เค้ามีเรียนในช่วงเช้าแล้วก็เลิกบ่าย

....พรึบ!!...

เมื่อร่างบางเริ่มตั้งสติได้ ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำทันที.......แล้วเมื่อร่างบางอาบน้ำเสร็จ ก็หมือนเช่นเคย คือการเดินออกมาแต่งตัวแล้วก็เซ็ทผมอยู่หน้ากระจก....แล้วก็พูดประโยคเดิม

"ใครว่ะเนี่ย...หล่อจังเลยยยย"

เมื่อร่างบางเซ็ททรงผมเสร็จแล้วนั้น....ก็เดินลงมาชั้นล่าง...แต่!!!...กลับพบคนที่คุ้นเคยถึง 3 คน..นั่นก็ไม่ใช่ใครหรอก[รู้ๆกันอยู่]...ร่างบางก็งงๆว่าพี่ๆมีอะไรหรือเปล่า.....ก็เลยเดินไปหาพวกพี่ๆเพื่อที่จะทัก...ตอนแรกเชนที่เห็นร่างบางลงมานั้น ก็กะว่าจะเดินไปหา...แต่เมื่อเห็นร่างบางเป็นฝ่ายที่กำลังเดินมาหาพวกเค้าเองนั้น...ทั้งสามเลยยืนขึ้นเพื่อที่จะคุยกับร่างบางเช่นกัน....

"หวัดดีครับพี่ๆ....มาทำอะไรกันหรอครับ"

"เฮ้ย...คนกันเองไม่ต้องยกมือไหว้ก็ได้ แค่ทักเฉยๆพอ" เควิลพูด

"อ๋อ...ได้ครับ"

"ถามได้...พวกพี่ก็มาหาเราไงล่ะ...ทั้งหอเนี่ยพี่รู้จักอยู่แค่เรานะ" ซันพูด

"อ๋ออออ...แล้วพี่มาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"วันนี้พวกพี่ก็ว่างอีกเช่นเคย...พี่ก็เลยจะพาเราไปส่งที่มหาลัย แล้วพวกพี่ก็จะถือสะว่าไปเยี่ยมอาจารย์ด้วยเลย" เชนตอบ

"ไม่เป็นไรครับ....เดี๋ยวผมไปเองได้"

"โห...พี่มาถึงนี้ล่ะ...ไปกับพี่นี่แหล่ะ...มาๆขึ้นรถเดี๋ยวสาย" ซันพูด

"งั้น...โอเคครับ...ขอบคุณนะครับ^_^"

เอาแล้วไง....ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว...ทำให้สามหนุ่มที่ยืนมองอยู่นั้นก็เขินๆทำตัวไม่ถูกไปตามๆกันเลยทีเดียว

เมื่อทั้งสี่คนขึ้นมาบนรถก็พูดคุยกันทั่วๆไป เช่นนอนหลับมั้ย...ฝันถึงพี่บ้างป่าว...อะไรทำนองนี้ แล้วในขณะเดียวกันร่างบางก็พิจารณาการแต่งตัวของแต่ละคนในวันนี้ด้วยเช่นกัน

..พี่ซัน..วันนี้แต่งตัวดูดีมากเลย...สวมแว่นตากันแดด...สวมนาฬิกาข้อมือผู้ชายสีเงิน...ใส่เสื้อยืดแขนยาวสีดำ...แต่พับขึ้นมาถึงข้อศอก...กับกางเกงสามส่วนความยาวประมาณหัวเข่าสีเหลืองส้ม...แล้วก็ใส่รองเท้าผ้าใบผู้ชายสีดำ....ถ้ารวมๆราคา...อย่าพูดเป็นรายละเอียดเลย...รู้แค่ว่าโคตรแพง!!!

..พี่เควิล..วันนี้แต่งตัวหล่อนะเนี่ย...ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินไม่ติดกระดุมบน...สวมนาฬิกาข้อมือผู้ชายสีดำเป็นสายหนัง...กางเกงสามส่วนสีเทาความยาวประมาณหัวเข่า...ใส่รองเท้าผ้าใบผู้ชายสีเทาดำ.....ราคาก็เช่นกัน...แพง!!!

..พี่เชน..วันนี้ไม่ใส่แตะยางมาล่ะน้า...สวมนาฬิกากันน้ำ...วันนี้ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวมีโลโก้สีแดงของแบรนด์อยู่บนเสื้อ...กางเกงวอร์มสามส่วนสีเทามีโลโก้ของแบรนด์อยู่ข้างๆกางเกง...รองเท้าผ้าใบผู้ชายสีดำแดง...แพง!!..คำเดียว แพงงงงงง

แล้วร่างบางก็คงไม่รู้ว่าในขณะที่คุยกันอยู่ร่างสูงก็พิจารณาการแต่งตัวของร่างบางเช่นเดียวกัน

วันนี้ร่างบางแต่งตัวด้วยชุดนักศักษา มีเน็กไทด์ กางเกงสีดำขายาว รองเท้าหนัง...เซ็ทผมทรงหน้าม้ายาวปล่อยตรงลงมา....มันเป็นการแต่งกายเหมือนนักศึกษาทั่วๆไปแต่ร่างสูงทั้งสามกลับมองร่างบางว่ามันดูน่ารักมากๆเลย....เห็นแล้วอยากจับ......[รู้ๆกันดี]

ระหว่างทางก็คุยกันไปเรื่อย...ถามนู้นถามนี้ว่าเออเป็นไงมั้ง เรียนหนักมั้ย สมัยพี่นี่อาจารย์ดุ อะไรก็ว่ากันไป....ผ่านไปสักพักก็มาถึงกันที่มหาลัย....แต่!!!!..มันไม่ใช่แค่นั้นไงล่ะ

......กรี้ดดดดดด!!!.....อร้ายยยยยยย!!!.....อ้ากกกกกก!!!.....กรี้สๆๆๆๆ!!!!!

"หืม!!!...เสียงอะไรกันครับเนี่ย" ร่างบางหันไปถามร่างสูงทั้งสามด้วยความสงสัย....แต่ร่างสูงทุกคนกลับไม่พูดอะไร...สิ่งที่พวกเค้าทำคือ ฉุดข้อมือร่างบางแล้ววิ่งไปหาที่แอบอย่างรวดเร็ว...

"แฮ่ก...แฮ่ก..แฮ่ก....พี่ๆวิ่งหนีอะไรกันครับ....แฮ่ก..ละ...แล้วลากผมมาด้วยทำไม" ร่างบางถามทั้งสามหนุ่มที่ตอนนี้หลบกันอยู่ที่พุ่มไม้ใหญ่ข้างตึกอาคารเรียนของคณะร่างบาง...

"แล้วรักเห็นพวกสาวๆนั่นไหมล่ะ....พี่หนีนั้นแหล่ะ..." เควิลพูด

"วิ่งกันมาเหมือนฝูงซอมบี้...กูล่ะตกใจชิปหายยย" เชนพูด

"เชี่ยเอ้ยยยยย....กูจบจากที่นี่ก็นานแล้วนะ...ทำไมยังมีเหตุการณ์แบบนี้ว่ะ" ซันพูด

"ผมงงอ่ะครับ....อะไร..ยังไง...ทำไมพี่ต้องหนี...งงครับ" น่ารักถาม

"คือ...รักฟังนะ" เควิลบอกร่างบาง

"ครับ!"

"พวกพี่เคยเป็นเดือนของที่นี่!!!" ร่างสูงทั้งสามพูดออกมาพร้อมกัน

"ฮ่ะ!!....จะ...จริงหรอครับ"

"จริง!!!...ไอ้ซันเป็นเดือนคณะ...ไอ้เควิลเป็นเดือนมหาลัย...ส่วนพี่ก็เป็นเดือนคณะเหมือนกัน" เชนพูด

"ผมก็ว่า...ทำไมพวกพี่ต้องหนี" ร่างบางตอบ

"แล้วเราไม่สงสัยบ้างหรอว่าทำไมพี่ถึงได้เป็นเดือนกัน" ซันลองถามร่างบาง

"ไม้สงสัยเลยครับ....เพราะดูจากหน้าตาพวกพี่แล้ว...ผมก็เถียงไม่ออกเลยครับ...........°_°'

'เมื่อกี้เราพูดอะไรออกไปเนี่ย' ร่างบางนึกในใจเพราะเมื่อกี้ที่เค้าพูดออกไปเหมือนการที่ชมพวกพี่ๆว่าหล่ออะไรทำนองนี้....[แต่ก็หล่อจริงๆอ่ะ]

"หืม....เมื้อกี้เราพูดว่าพวกพี่หล่ออะไรทำนองนี้ใช่มั้ย" ซันถามร่างบาง แต่ก็รู้อยู่แล้วแหล่ะว่าร่างบางชม แต่อยากได้ยินอีก...

"คะ...คะ...คือ...คือว่า......ครับ" ////// ร่างบางตัดสินใจพูดความจริงออกไป เพราะตอนแรกเค้าก็กะว่าจะพูดเป็นอย่างอื่น แต่พอเห็นหน้าพวกพี่ๆร่างบางจึงไม่อยากจะโกหก เลยตอบออกไป

"55555555เรานี่เวลาเขินเนี่ยโคตรน่ารักเลยนะ....รู้ตัวป่ะ" ซันหยอดน้อง

"งืออออออ...พี่พูดแบบนี้ผมก็ยิ่งเขินนะครับ" //////ร่างบางพูดออกไปแต่นั่นทำให้พวกพี่ๆอยากแกล้งร่างบางอีก เพราะ ร่างบางโคตรน่ารักเลย เวลาที่เขิน หรือ อาย

"อ่ะๆ...พวกพี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ แล้วเราเรียนคณะไหนอ่า" เควิลถาม

"ก็คณะนี้แหล่ะครับ" ร่างบางชี้ขึ้นไปที่ตึกข้างๆพุ่มไม้ซึ่งเป็นตึกคณะของเค้า

"งั้นดีเลย...พาพี่ขึ้นไปหน่อยดิ...พี่ขอหลบภัยแปปนึง" เชนพูดขอร่างบาง ซึ่งนั่นก็ได้ผล ร่างบางค่อยๆย่องพาทั้งสามหนุ่มขึ้นไปบนตึกคณะของเค้าเอง...แต่บังเอิ๊ญบังเอิญที่เจออาจารย์สาวท่านหนึ่งเข้า...ซึ่งอาจารย์คนนั้นเป็นพี่สาวแท้ๆของเควิลนั่นเอง

"เฮ้ย!!!...พี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง" เควิลตกใจมาก เมื่อเห็นพี่สาวแท้ๆของตนเองมาเดินอยู่ที่นี่

"เอ้า!!!...ฉันเป็นอาจารย์ที่นี่นิถามมาได้...แล้วฉันต้องถามพวกแกมากกว่าว่ามาทำอะไรที่นี่...แล้วนั่นมันคือนักศึกษาของช้านนนนน"

"สวัสดีครับ...อาจารย์คาร่า" ร่างบางยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาของตนเอง

"จ่ะ....เอ้า..ไอ้พวกนี้นิ...ยัง...ยังอีก....ยังไม่ยกมือไหว้ฉันอีก!!...ฉันอายุมากกว่าพวกแกตั้ง 7 ปีนะ" [30ปีจ้าาา] คาร่าพูด

"อ๋อออออ....หวัดดีคร้าบบบบ" ทั้งสามหนุ่มยกมือไหว้พี่สาวทันที

"ไหว้แล้วนะ...ไว้จะถามอะไรค่อยไปถามต่อ ตอนนี้ขอที่หลบภัยก่อน" เควิลพูดกับพี่สาวของตน

"หึหึ....โดนสาวๆรุมอีกล่ะซิท่า....งั้นก็ตามมา" เมื่อคาร่าพูดจบก็พาน้องชายทั้งสามรวมถึงลูกศิิษย์ที่รักของตนไปยังห้องประจำของตัวเองทันที

..........แกรก.......ปัง..........

"เห้อออออออออ!!!....โล่งอกหน่อยปลอดภัยล่ะ" เควิลพูด พร้อมทั้งเพื่อนอีกสองคนของตัวเองที่ก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

"ไม่ได้มาห้องนี้นานล่ะ...เหมือนเดิมเลยนะเนี่ย" เชนพูด

"ระวังหน่อยล่ะ...อย่าทำห้องของฉันรกนะ!!!" คาร่าพูด

"....????...."

"สงสัยใช่มั้ยว่าพี่รู้จักกับอาจารย์คนนี้ได้ไง" ซันถาม

"ครับ?"

"คือ...พวกพี่เคยเป็นเดือนของที่นี้....แล้วอาจารย์คนนี้เป็นพี่สาวแท้ๆของเควิล แล้วที่พวกพี่พูดประมาณว่าห้องนี้ยังเหมือนเดินก็คือ เวลาที่พวกพี่หนีสาวๆ เราก็จะมาหลบกันที่นี่ จนกว่าจะถึงคาบเรียนพวกเราถึงจะออกไปน่ะ" ซันพูดให้ฟัง

"อ๋อออ...ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

"แล้วพวกแกก็รู้ไว้ด้วยนะว่าเด็กคนนี้ คือ ลูกศิษย์สุดที่รักของฉัน ซึ่งถ้าพวกแกแกล้งน้องล่ะก็....ฉันจะฆ่าให้ตายให้หมดเลย!!!!" คาร่าพูด

"แหมมมม....หวงจังนะ" เชนพูด

"ใช่สิ...ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของน่ารักนะ" คาร่าพูด

"จริงดิ!!!" ร่างสูงทั้งสามพูด

"จริง" คาร่าตอบ

"บังเอิญจังเลยยย" ร่างสูงทั้งสามพูดพร้อมกับยิ้มร้าย

"พวกพี่ๆครับ ผมขอไปเรียนก่อนนะ....จะ 8 โมงแล้ว" น่ารักพูด

"โอเคๆ...ไปเรียนเถอะ ตั้งใจเรียนนะ...อ้อ..เรียนเสร็จไลน์มานะ" เชนพูด

"ครับ....ลานะครับอาจารย์ ลานะครับพี่ๆ" ร่างบางพูดพร้อมทั้งยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาของตนเอง แล้วก็ โบกมือลาพวกพี่ๆ

"บายยยยย" ทั้งสามพูดพร้อมโบกมือลาร่างบาง อาจารย์คาร่าก็เช่นกัน

...........ปัง..........

"ฉันรู้นะว่าพวกแกคิดอะไรกับน่ารักน่ะ" คาร่าพูด พร้อมชี้หน้าถามทั้งสามหนุ่ม

"หึหึ...สมแล้วที่เป็นพี่สาวผม ฉลาดจริงๆ" เควิลพูด

"ฮ่ะ!!!...สามต่อหนึ่งเลยเนี่ยนะ พวกแกเอาจริงดิ" คาร่าถาม

"คนนี้พวกผมจริงจังมากเลยนะพี่" เชนตอบ

"แต่น้องยังเด็กนะ แล้วน้องก็อ่อนต่อโลกมาก บริสุทธิ์สุดๆอ่ะ" คาร่าพูด เพราะตั้งแต่เห็นหน้าร่างบางแว๊บแรกก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้นิสัยยังไง เค้าเป็นอาจารย์ที่นี่มากี่ปีแล้ว ถ้าดูเด็กไม่ออกก็ไม่รู้จะพูดยังไงล่ะน้ะ

"ผมรู้!!!" ร่างสูงทั้งสามตอบด้วยความจริงจัง

"เพราะผมก็รู้เหมือนกันว่าน้องบริสุทธิ์แค่ไหน" ซันตอบ

"พวกผมผ่านผู้หญิงมาเยอะมากนะพี่ ดูออกหมดว่าใครเป็นยังไง น้องอ่ะเป็นคนที่พวกผมต้องการมากที่สุดแล้ว" เชนตอบ

"น้องเป็นทุกๆอย่างในชีวิตพวกผม ตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกแล้วพี่.....น้องคือรักแรกของพวกผมเลยนะ" เควิลพูด

"พี่คาร่า...พี่เชื่อใจพวกผมนะ" ซันพูด

"ผมรักน้องเข้าแล้วจริงๆ" ทั้งสามหนุ่มพูดออกมาพร้อมกัน

"เห้อออออ....ฉันน่ะเชื่อใจพวกแกนะ แต่พวกแกก็ต้องพิสูจน์ให้ฉัน และ น้องเห็นนะว่าแกจะจริงจังกับน้องซักแค่ไหนเชียว" คาร่าพูด

ความจริงแล้วคาร่าก็ไม่เชื่อทั้งสามหนุ่มหรอก เพราะก่อนหน้านี้อ่ะ ทั้งสามนี่เพลย์บอยตัวพ่อเลยนะ แล้ววันนี้จะมาพูดว่าจริงจังกับคนนี้มันก็ดูเป็นคำที่เชื่อไม่ค่อยได้ถูกมั้ย...แต่ที่คาร่าเลือกที่จะเชื่อน้องๆของเค้าก็เพราะ ดูจากสายตา คำพูดคำจาที่สื่อถึงความมุ่งมั่น ความจริง แล้วนั้นเลยทำให้เธอเลือกที่จะเชื่อทั้งสามเพราะไม่เคยเห็นน้องๆจริงจังแบบนี้กับใครเลย นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเชื่อ แต่พวกหนุ่มๆก็ต้องพิสูจน์ว่าจะจริงจังกันแค่ไหนด้วย...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว