email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Look Like 09

คำค้น : Look Like รักเราใกล้กัน nana nanaกะหอยทาก ลุงอิน อินทร น้องพู่ พู่กัน เบาสมอง น่ารัก หวานมุ้งมิ้ง อบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ ไร่ส้มไร่องุ่น ใส่ใจ ดูแล ดราม่านิดหน่อย ฟิน หวานละมุน นิยาย ไม่ติดเหรียญ l

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 17:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Look Like 09
แบบอักษร

Look Like 09​




ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“อื้อ!” ฉันครางในคออย่างหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงรบกวนการนอนพักผ่อน

“ชู่ว นอนต่อเถอะ” เสียงนุ่มกระซิบข้างหูเบาๆ ฉันเลยหลับตาต่อแต่มันก็ไม่หลับเพราะหูยังได้ยินเสียงพูดคุยที่ดังมาจากหน้าประตูห้องพัก

“ทำอะไรกันอยู่วะเปิดช้า ช่างแต่งหน้ามารอแล้วนะ”

“ก็นอนอยู่ เข้ามาสิ”

“มึงนี่มัน! คุยกับเพื่อนยิ้มให้มันเหมือนคุยกับเมียหน่อยเถอะ”

“ก็มึงไม่ใช่เมียกู เดี๋ยวให้ช่างแต่งหน้านั่งรอก่อนแล้วกัน กูไปปลุกน้องก่อน” เสียงทะเลาะดังมาให้ได้ยิน ฉันลุกนั่งบนเตียงมึนๆมือก็รั้งผ้าห่มมากอดไว้

“ตื่นแล้วเหรอ” พี่อินเดินเข้ามาในส่วนที่เป็นห้องนอนแล้วถามอย่างอบอุ่น

“ค่ะ”

“พี่เปิดไฟนะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้า พี่อินเลยเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดไฟ ไม่นานไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นพี่อินมองพรางยิ้มขำเมื่อเห็นฉันฟุบหน้าลงกับกองผ้าห่มหนาๆนี่ ก็มันแสบตานี่นา

“อาบน้ำก่อนนะ ช่างแต่งหน้ามารอแล้ว”

“เค้าไม่มีแรง ง่วงด้วยเหนื่อยด้วย” ฉันเอียงหน้ามองพี่อินทั้งที่ยังฟุบหน้าอยู่กับผ้าห่ม

“เสร็จแล้วค่อยพักนะ เดี๋ยวพี่สั่งข้าวขึ้นมาให้มาเดี๋ยวพาเข้าไป” พี่อินเดินเข้ามาอุ้มฉันเข้าไปส่งในห้องน้ำจัดการปิดประตูห้องน้ำให้ด้วย ถ้าแอบหลับต่อพี่อินจะดุไหมนะ?

“อย่าแอบหลับนะพู่กัน!”

ฉันสะดุ้งหันกลับไปมองที่ประตูห้องน้ำทันทีเมื่อได้ยินเสียงพี่อินตะโกนเข้ามา ฉันว่าฉันควรรีบอาบน้ำก่อนที่คนตัวโตจะเข้ามาดุ

“พี่อิน พี่อิน! ลุงอิน!!” ฉันตะโกนเรียกคนที่คิดว่าจะอยู่ด้านนอกเสียงดังเพราะในห้องน้ำไม่มีเสื้อคลุมเลยสักตัวอีกอย่างตัวที่ใส่เข้ามาฉันทำล่วงลงพื้นเปียกน้ำไปเรียบร้อย

“ครับ!!”

“ว่าไง เรียกพี่ทำไม”

“พี่ช่วยหยิบเสื้อคลุมให้พู่หน่อยได้ไหมคะ” ฉันตะโกนบอกคนข้างนอก เสียงด้านนอกเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงที่เอ่ยเรียกฉัน

“พู่เปิดประตูครับ”

เสียงพี่อินบอก ฉันเลยขยับไปแอบหลังประตูพร้อมกับแง้มๆประตูยื่นมือไปรับเสื้อคลุมพรางดึงเข้ามา แต่ไม่คิดว่าพี่อินจะแทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำด้วยนี่สิ ฉันมองพี่อินตาโตแต่ตัวต้นเหตุกลับมองแล้วยิ้มขำ เขาปิดประตูลงพรางเดินเข้ามาใกล้ ฉันได้แต่ยกเสื้อคลุมปิดร่างไว้

“หึหึ ยังไม่ทำอะไรหรอก”

“พี่อิน!”

“ฮ่าๆๆๆ ใส่ชุดชั้นในได้แล้วก่อนที่จะไม่ได้ใส่”

“พี่อิน!!”

“แกล้งอะไรน้อง ทำไมไอ้พู่หน้างอแบบนั้น” ตอนที่นั่งแต่งหน้าอยู่เพื่อนพี่อินที่นั่งอยู่ด้วยก็ถามขึ้นอย่างสงสัย แต่คนถูกถามกลับยิ้มขำออกมาเท่านั้น

“เปล่านี่ ไม่รู้ว่างอนอะไรเหมือนกัน” พี่อินเดินเข้ามายืนซ้อนหลังพรางยกมือวางลงบนไหล่ฉันแล้วนวดเเบาๆ

“ไม่ต้องมาพูดเลย” ฉันแหงนหน้ามองเขาอย่างงอนๆแต่เขาก็แค่หัวเราะเท่านั้น

“ท่าจะบ้าแล้วเพื่อนกู โดนเมียงอนแต่ยังยิ้มได้ สยองชิบหาย”

“ลุงแกบ้าแล้วค่ะพี่คิม” คราวนี้ฉันหันไปฟ้องเพื่อนพี่อินบ้าง คนตัวสูงโยกศีรษะฉันไปมาเบาๆไม่ได้ดุหรืองอนที่โดนเรียกว่าลุง ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ชิ ไม่อยากจะพูด

“พี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละ”

“คิม มึงเพื่อนกูนะบางที”

“ทีกูล่ะว่า ใช่สิกูไม่ใช่น้องนี่ เชอะ!” พี่คิมสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินออกจากห้องไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ๆช่างแต่งหน้ารวมถึงพี่อินที่กำลังขำเพื่อนตัวเอง

“ใกล้เสร็จยังลูกแขกเริ่มมาแล้วนะ” เสียงคุณแม่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของแม่เราทั้งสองคน

“เหลือแค่เปลี่ยนชุดแล้วครับแม่”

“ถ้าเปลี่ยนเสร็จก็พาน้องไปข้างล่างเลยนะลูก”

“ครับแม่”

“จะไม่พูดกับพี่หน่อยเหรอ” พี่อินถามเสียงนุ่มหลังจากที่ฉันเข้าไปเปลี่ยนชุดในส่วนที่เป็นห้องนอนพี่อินที่อยู่ในชุดสูทสีขาวกำลังใช้สายตาอ้อนๆมองฉัน แววตาของเขาทำให้พี่ๆทำหน้าเคลิ้มเขิน แต่สำหรับฉันตอนนี้ไม่ค่ะ มันไม่ได้ผล

“ไม่คุย”

“ว้า มีคนงอนแบบนี้พรุ่งนี้กะว่าจะพาไปทานปลาเผาสักหน่อยแต่ไม่รู้ว่าจะมีใครไปด้วยไหม”

“ไปด้วย!” ฉันร้องบอกเสียงไม่ดังมากพร้อมกับยกมือขึ้นขอ พี่อินมองมาขำๆรวมถึงช่างแต่งหน้าที่อยู่ในห้องด้วย โอ๊ย ทำไมพวกเขาต้องมาหัวเราะฉันด้วยล่ะ

“หายงอนแล้ว?” พี่อินถามย้ำพรางลุกขึ้นมาหยุดยืนตรงหน้าฉัน

“หายแล้วนิดหน่อย แต่พรุ่งนี้ขอไปทานปลาเผาด้วยนะ”

“ครับ พรุ่งนี้ไปทานกันแต่ตอนนี้ยิ้มสวยๆแล้วลงไปข้างล่างกันตกลงไหม”

“ตกลงค่ะ”

ห้องโถงใหญ่ในโรงแรมถูกจัดตกแต่งเต็มไปด้วยดอกไม้สีหวานโต๊ะหลายร้อยรอถูกจัดเรียงไว้อย่างมีระเบียบ แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ฉันยืนยิ้มและไหว้ทักทายแขกตั้งแต่ลงมาถึงจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้พัก ความรู้สึกตอนนี้มันก็จะงงๆมึนๆหน่อย เพราะไม่คิดว่านี่คืองานแต่งฉันจริงๆ พี่อินที่ยืนอยู่ข้างๆโอบเอวไว้ไม่ให้ห่าง

ชุดที่เราสวมอยู่ตอนนี้ต่างเป็นสีขาวด้วยกันทั้งคู่ฉันใส่ชุดแต่งงานสีขาวแบบยาวส่วนพี่อินอยู่ในชุดสูทสีขาวเช่นเดียวกัน ใบหน้าหล่อถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆแต่พียงแค่แต่งแค่นั้นเขาก็ยังดูดีมากจริงๆ เพื่อนพี่อินมีเยอะมากพวกเขาทยอยเข้ามาพร้อมกับของขวัญแสดงความยินดี แต่กลุ่มเพื่อนสนิทพี่อินที่ร่วมงานและช่วยงานในช่วงเช้าตอนนี้ยังไม่เห็นมาเลยรวมถึงเพื่อนฉันด้วย ไอ้อาร์ตนั่นแหละไม่รู้ว่าตื่นหรือยัง

“ไงมึง แต่งกะทันหันชิบหายถ้าไอ้คิมไม่โทรบอกกูไม่รู้เลยนะ” เพื่อนที่อินเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องอะไรสักอย่างพรางมอบให้ฉันแล้วหันไปคุยกับพี่อิน แล้วยังยิ้มเผื่อแผ่มาให้ฉันด้วย

“อย่าบ่นน่า แต่งช้าแต่งเร็วยังไงเจ้าสาวกูก็คนเดินป่าววะ” พี่อินตอบมือก็เอื้อมมารับกล่องไปแล้วยื่นต่อให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ก็ใครจะไปคิดว่า ว่าคนปากแข็งอย่างมึงเนี่ยจะได้แต่งกับน้องจริงๆ”

“เออน่า มึงหยุดพูดไปเลยเข้าไปข้างในได้แล้วพวกไอ้เอ็มแม่งจะซัดเหล้าหมดแล้วมั้ง” พี่อินรีบเอ่ยไล่เพื่อน แต่ฉันยังข้องใจกับประโยคที่เพื่อนเขาพูดจริงๆ ฉันเงยหน้ามองพี่อินแต่เลือกที่จะยังไม่ถาม

“เออๆ มึงรอๆ รอเซอร์ไพรท์พวกกูฮ่าๆๆๆๆ” เพื่อนที่อินเดินเข้าไปในงานพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พี่อินหันมามองพรางยิ้มแหยๆมาให้

“ค่อยถามได้ไหมล่ะ” พี่อินบอกเสียงอ้อน

“ค่ะ”

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ มันไม่มีอะไรน่าเครียดเลยนะแต่พี่เขินอ่ะ เดี๋ยวค่อยเล่าได้ไหม” พี่อินยกแขนโอบเอวฉันไว้หลวมๆ พรางทำหน้าออดอ้อน เฮ้อ พอเห็นเขาทำแบบนี้ฉันก็โกรธไม่ลงแล้วจริงๆ

“อะแฮ่มๆ! รับแขกก่อนไอ้ลูกชาย”

เสียงเข้มๆของคุณพ่อพี่อินดังขึ้นทำให้ฉันได้สติผลักพี่อินออกงอนๆ นับว่าดีที่คนตัวสูงยอมผละออกห่างแต่มันก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น

“เมื่อยไหม” พี่อินถามหลังจากที่แขกเริ่มบางลงและพ่อกับแม่เดินเข้าไปในงาน

“ปวดเท้านิดหน่อยค่ะ” ฉันกอดแขนพี่อินอ้อนๆเพราะเขาทำหน้าตึงตั้งแต่มีเพื่อนเขาเข้ามาแซวฉันตอนเข้างานแล้ว เขาด่าเพื่อนตัวเองด้วยนะ ส่วนฉันก็โดนงอนทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

“อือ เดี๋ยวไปนั่งพักกัน เพื่อนเรานั่งอยู่แถวด้านหน้าเวทีอ่ะ ทนหน่อยนะ”

“ค่ะ”

“พี่อิน!!” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฉันกับพี่อินชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองอย่างสงสัย ร่างบางสูงโปร่งยืนใส่ชุดสีขาวฟูฟ่อง เธอคนนั้นจ้องมองพี่อินอย่างมีความหมายรอยยิ้มใสซื่อถูกส่งมาให้ร่างสูงข้างๆฉัน พี่อินมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ มือหนาหลุดล่วงจากเอวฉัน ใจฉันชาวาบเมื่อผู้หญิงคนนั้นโผเข้ามากอดพี่อินไว้ ร่างสูงยืนนิ่งไม่ได้ยกมือขึ้นกอดเธอเลย

“ฟาคิดถึงพี่อินจังเลยค่ะ” ร่างเล็กพึมพำบอกพี่อิน แต่ร่างสูงก็ยกมือผลักผู้หญิงคนนั้นออกแล้วรีบเข้ามาดึงฉันเข้าไปกอดกั้นผู้หญิงคนนั้นไว้


---------------------===============---------------------

เขียนไปเขินไป ลุงอินก็ต้องยอมไปตลอดนั่นแหละเพราะเมียเด็กขี้อ้อน หึหึ 

ปล.คำมันอ่านง่ายไหมคะ มันเรียบเกินไปหรือเปล่า สารภาพเลยว่านึกคำสวยๆไม่ออกแล้วค่ะรวนมากค่ะสมงสมองตอนนี้55555  แต่อยากให้อ่านแล้วผ่อนคลาย(เค้านี่แหละอยากผ่อนคลาย5555) 

ให้คำมั่นเลยนะคะ ว่าไม่เทแน่นอน แต่อาจจะมาช้าหรือมาๆหายๆ ที่ไม่ได้อัพเพราะว่ายังไม่ได้เขียนค่ะแต่ถ้าว่างเมื่อไหร่จะเขียนให้เสร็จแต่ละตอนแล้วอัพให้นะคะ

ความคิดเห็น