ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Special

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2560 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Special
แบบอักษร

​Step Father Special

​"ร่างกายไทม์เป็นของเดฟนะ"



คอโด DMX


"เดฟ เค้ามีไรจิบอก" สรรพนามแทนตัวเองเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของผม


"ว่าไง หืม?" ผมล้มตัวลงไปซุกตรงอกข้างซ้ายของคนที่ขึ้นชื่อว่า ผัว ที่ถูกต้องตามกฎหมาย


จำตอนที่เดฟขอผมแต่งงานได้ไหม ผ่านไป 1 เดือน ผมกับเดฟเราก็ไปจดทะเบียนสมรสกันที่อิตาลี่ พ่อกับแม่ ทุกๆคน รู้หมด และ มีความคิดเห็นตรงกันว่า โอเค เพราะผมก็ 18 ปีแล้ว ไม่มีใครขัดข้องใดๆ


"เค้ามีอะไรจิบอก" ผมจีบปาดจีบคอพูด


"ทำไมต้องใช้เสียงแบบนี้ ไปทำอะไรผิดมาละ" ทันทีที่เดฟพูดจบผมก็รีบยกหัวออกจากอกแกร่ง แล้วหันไปปะทะหน้า สุดท้าย จบด้วยการที่ผมส่ายหัวเชิงปฏิเสธ


"ปล่าวน้าา" ผมมองหน้าคนที่กำลังกอดเอวผมหลวมๆ เพราะ ท่าที่ผมนั่ง เสี่ยงต่อการตกมาก


"ไหนมีอะไรเอ่ย"


"เค้าสอบติดทุนที่อิตาลี่อ่ะ" ผมพูดออกไปทั้งๆที่มองหน้าคนตัวใหญ่ที่ตัวเองกำลังนั่งทับตักอยู่


"ผลสอบออกตอนไหนละ" เดฟถามพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมุมปาก


"ก็.." ผมเว้นช่องไว้นิดหน่อย "2 3 เดือนที่แล้วอ่ะ"


"ก่อนที่เดฟจะไปหาใช่ไหม" คนสูงถามเสียงหนักๆแต่เจือปนไปด้วยความหยอกล้อ


"อื้อออ" ผมตอบออกไป


"มีเวลาอยู่ด้วยกันตั้งเยอะ ไม่รู้จักบอก มันน่านอยด์ไหมเนี่ย" เดฟพูดจบก็อุ้มผมลงจากตัก เอาวางไว้ข้างๆตัว ก่อนที่ตัวเองจะยืนขึ้นเต็มความสูง เข้าห้องทำงานไป


"เค้าผิดไปเลี้ยววว" ผมพูดก่อนที่คนตัวสูงจะปิดประตูดัง ปัง! "เอาไงดีวะ" ผมนั่งคิดหาวิธีการง้อซักพักก่อนจะเดินเข้าครัวไป


10 นาทีต่อมา


BOOM!


"เฮ้ยย!" ทันทีที่เสียงบุ้มดังขึ้น เดฟก็รีบเปิดประตูห้องออกมา


"แฮร่ๆ" ผมยิ้มออกมาเจือนๆก่อนจะปิดเตาแก๊ส แล้วรีบวิ่งออกมา แต่ยังไม่ทันไร ก็ไปชนเข้ากับขาโต๊ะกลางห้องเสียงดัง ตุ๊บ! แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรมาก แล้วเดินไปหาเดฟที่ทำหน้าเข้มอยู่ตรงประตูห้องครัว


"ออกไปก่อน เดี๋ยวเก็บครัวให้ อันตราย" เดฟอุ้มผมไปที่โซฟา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องซักผ้าออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาดครบชุด แล้วก็เดินเข้าห้องครัวไป


ตอนแรกก็กะทำอาหารง้อที่ไม่ได้บอก แต่รู้สึกเหมือนยิ่งทำยิ่งแย่ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีประโยชน์อะไรเลย สุดท้ายคนที่ต้องมาตามเก็บก็เป็นเดฟอยู่ดี


"อะไร ทำหน้าเศร้าทำไม" ผมที่นั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว จู่ๆก็มีคนตัวสูงเดินเข้ามาสะกิดไหล่ "ทำหน้าเศร้าทำไมอีกละ" เดฟไม่พูดเปล่า แถมยังเอามือมาลูบหัวผมเล่นหน่อยๆคล้ายปลอบ


"ขอโทษ" ผมก้มหน้างุดไม่กล้าให้เดฟเห็นหน้าตัวเองตอนนี้


"รู้ก็ดี ใครใช้ให้ทำละ ทำอาหารไม่เป็นก็อย่าทำ" เดฟดุเสียงเข้ม


"ก็.. เค้าจะง้อ ขอโทษที่ไม่บอก" ผมพูดเสียงอู้อี้ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกดมือที่หัวนิดหน่อย


"ไม่โกรธเรื่องไม่บอกที่ติดทุนอิตาลี่ โกรธที่ทำไม่เป็นแล้วยังจะทำ ถ้ามันระเบิดทำยังไง คิดว่าเดฟอยู่ไปโดยไม่มีไทม์ได้ไหม หืออ? ร่างกายนี้ก็ของเดฟนะ อย่าให้เป็นรอยสิ" เดฟพูดจบก็อุ้มผมตรงไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะวางผมไว้ตรงขอบอ่างอาบน้ำ แล้วเปิดน้ำทันที


"ขอโทษนะ" ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่กำลังปลดกระดุมเสื้อของผมออกทีละเม็ดทีละเม็ด


"ห้ามทำอีกละ เดฟเป็นห่วง" เดฟพูดจบก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะอมยิ้มขำออกมา "เดี๋ยวมาแปบ" เดฟพูดจบก็เดินออกจากห้องน้ำไป


ไม่ถึง 1 นาที เดฟก็กลับมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องหรู


แชะ! แชะ!


ตามด้วยเสียงชัตเตอร์ที่ชัดระดับ HD


"น่ารัก" เดฟมองโทรศัพท์ในมือก่อนจะพึมพัมคนเดียว ตามด้วยเสียงหัวเราะกับรอยยิ้มกว้างๆที่ใครพบใครเห็น ก็ต้องใจละลายกันทั้งนั้น


ผมก็เช่นกัน


"หัวเราะไรอ่ะ" ผมถาม


"หัวเราะแมว" หมายถึงผมสินะ


"หัวเราะทำไมเล่า"


"แมวมอมแมม" เดฟบอกออกมาก่อนจะฉีกยิ้มหวาน เอ่อ.. เอาใหม่ ก่อนจะฉีกยิ้มชั่วร้ายออกมา "แมวซนจนมอมแมม พอมอมแมมเราต้องทำอะไรต่อให้แมวสะอาด ไทม์ว่าทำไร หึหึ" เดฟพูดอออมาก่อนจะหัวเราะเบาๆในรำคอ


อาบน้ำสิ โง่จัง


"อาบน้ำดิ ฉลาดปะเนี่ย" ผมตอบออกไปทันที โดยหารูู้ไหมว่า ตัวเองโดนกับดักที่หมีร้ายตรงหน้าขุดหลุมรอเหยื่อตกลงไป


เหยื่อที่ว่า ก็ไม่พ้นแมวน้อยที่มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ถามว่า มึงไม่รู้จริงหรอ


"งั้น เรามาอาบน้ำให้แมวกันดีกว่าเนาะ" เดฟพูดดจบก็อุ้มผมลงอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอยู่ประมาณใต้หน้าอก


"เดี๋ยวๆๆๆ" ผมที่เพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร ก็ประท้วงขึ้นทันที "โอ้ยย!" ผมร้องออกมาเสียงดัง เมื่อรู้สึกปวดตรงขา สงสัยจะเป็นตอนที่รีบวิ่งออกมาแน่ๆ


"..." พอคนตัวสูงที่กำลังวุ่นกับการถอดกางเกงให้ผมได้ยินเสียงร้องของผม ทันทีทันใดการกระทำทุกอย่างของเขาหยุดชะงัก เหมือนมีคนมากดปุ่ม Stop ก็ไม่ปาน "เฮ้ออ จริงๆเลย" เดฟพูดจบก็อุ้มผมออกจากอ่างนั้น ก่อนจะวางผมไว้ตรงฝาชักโครก ก่อนจะนั่งลง จับขาผมมาไว้ที่ขาของเขา "ช้ำเลยวะ แม่ง" เดฟสบถคำหยาบออกมา


"เค้าไม่เป็นไร" ผมบอกคนตัวสูงที่ตอนนี้อยู่แค่ระดับหน้าผมเท่านั้น


"ช้ำขนาดนี้ยังว่าไม่เป็นไรอีกหรอวะ" เหมือนเดฟจะหัวเสียนิดหน่อยแฮะ "อาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะทายากให้" เดฟพูดจบก็ถอดกางเกงให้ผมอย่างเบามือ เผอแปบเดียว เสื้อผมทั้งหมดของผม ก็ไปกองกันอยู่มุมห้อง


10 นาทีต่อมา


10 นาทีที่เสียไป เดฟไม่หื่นใส่ผมเลย สายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เวลาแค่ 10 นาที แต่กลับเหมือนนานเป็นชั่วโมง ผมเหมือนเด็กที่ทำอะไรไม่เป็น ผมได้แต่มองการกระทำของคนที่สูงว่า


ตอนนี้ก็เช่นกัน.. ผมมองคนที่ใส่เสื้อผ้าให้ผมอย่างเบามือ เหมือนกลัวผมเจ็บ


"ไปนั่งรอที่เตียง" เดฟพูดจบก็เดินออกไปข้างนอก ซักพักก็กลับเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ ปฐมพยาลบาลต่างๆ ก่อนนั่งลงพร้อมกับเปิดฝายา แล้วทาให้ผม


มือเบาโคตร ไม่เจ็บเลย


"แม่งเอ้ย" ผมได้ยินเขาสบถเบาๆนิดหน่อย "น้ำมันกระเด็นใส่หรอวะ" เดฟพูดจบก็จับแขนผมมาดู ผมเห็นมันแดงเฉยๆ เพราะ ถ้าเป็นน้ำมันกระเด็นใส่จริงๆตอนนี้ผิวผมคงพองไปแล้ว


"แค่น้ำน่ะ" ผมบอกก่อนจะจับหน้าอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมามองผม เดฟทำหน้างงนิดหน่อย ผมไขความสงสัยด้วยการก้มลงไปจูบคนที่กำลังทายาให้ผมอยู่เมื่อกี้ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตกใจนิดหน่อย แต่พอได้สติ ตอนแรกที่ผมเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน ตอนนี้กลับเปลี่ยนฝ่าย ผมกลายเป็นรับแบบเดิมทันที


"ทำอะไรก็คิดหน่อย หวงนะเว้ย" เดฟพูดจบก็ฟังหน้าไปกับคอระหงของผม เมื่อกี้ผมเห็นแวบๆว่าเขาหน้าแดงด้วยแหละ


"น่ารักชะมัด" ผมพูดขึ้นมาเบาๆ


"เดี๋ยวเหอะ!" เดฟทำเสียงดุหน่อยๆ แต่ก็ยังไม่คลายออกจากกอดผม ผมรับรู้ถึงแรงกอดที่เพิ่มมากขึ้นจากเมื่อกี้ ผมจึงยกมือข้างหนึ่งที่กอดเขา ไปไว้บนหัวของคนที่สูงกว่า แล้วลูบมันเบาๆ


"ไม่รู้ว่าเดฟจะเบื่อเค้าไหม" ผมพูดออกไปก่อนจะหันหน้าไปทางประตู "เค้าไม่ปล่อยเดฟไปแล้วนะ" ผมพูดจบก็หอมแก้มเดฟทีหนึ่ง


"เดฟก็ไม่ปล่อยไทม์ไปเหมือนกัน" เดฟพูดจบก็ผละออกจากกอดผม แล้วจับหน้าผม ก่อนที่ปากของเราจะประกบกัน เราแลกลิ้นกันจนน้ำหวานหยดเยิ้มออกมาจากริมฝีปากทั้งสอง จูบนี้เนิ่นนานกว่าจะปล่อย


"นอนกันเถอะ ก่อนที่จะไม่ได้นอน" เดฟบอกก่อนจะหัวเราะออกมา


"คับ" สิ้นคำผม เดฟก็ล้มตัวลงนอนตามด้วยการกระชากแขนผมให้ล้มตัวลงนอนข้างๆ โดยที่หน้าของผมซุกอยู่ตรงคอของเดฟ คางสวยของเดฟเกยอยู่บนหัวของผม


"ฝันดีคับแมวของหมี" เดฟพูดจบก็จูบที่หน้าผากผม


"ฝันดีหมีของแมว" ตามด้วยการจูบคางที่เริ่มมีเคลาขึ้นหน่อยๆ


เสร็จสิ้นของวันนี้ ทั้ง 2 ที่เหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็หลับกันไปตามๆกัน แค่ในโลกความจริงที่ว่าเจอกันทุกวันอยู่แล้ว เหตุไฉน พวกเขากับไปเจอกันในความฝันอีก


ช่างเป็นคู่นี่น่าอิจฉาจริงๆ


................................................

Writer

ขอโทษที่เพิ่งลงจ้าาาา เราไม่อะไรจิแก้ตัว 

ถึงจะเพิ่งมา แต่ก็มาเน้ออออออออออออ

ติชมได้ แล้วก็ รออ่านเรื่องใหม่ของเค้าด้วยยยยยย>3<

ความคิดเห็น