facebook-icon

อ่านแล้วเม้นได้เลยน้าา นี่ย้อนอ่านทุกเม้น5555 ตอนนั้นที่แต่งนิยายเรื่องนี้ เค้าม.4เองนะตัว เลยหัวร้อนนิดหน่อย5555 อย่าสนใจบททอล์คของเรามากนะ55555555 ขอโทษไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลย😂😂😅

ชื่อตอน : Part11

คำค้น : I's my คนนี้ของกู Part11

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2560 09:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part11
แบบอักษร

Part11

...บรรยากาศรอบข้างที่เริ่มแปลกไปทำเอาร่างเล็กของต้นตาลถึงกับเริ่มแสดงสีหน้าเกรงๆ ผ่านมานานเกือบชั่วโมงที่เขายังคงไม่ได้ลงจากรถ รถยังคงวิ่งเรื่อยๆไปตามทางตรงหน้า จากบ้านเมืองกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ และในที่สุดก็เหลือแค่ภูเขา

“พามาทำไม”

“พามาสนุก..ลงมา”

เสียงทุ้มเอ่ยออกมานิ่งๆเช่นเดียวกับสายตาที่ยังจดจ้องไปที่ร่างของอีกคนอย่างไม่ว่างตา

เจ้าของร่างเล็กจ้องกลับพร้อมๆกับปากสีสดที่ขยับเบาๆเป็นคำว่า ..ไม่..

“กูบอกให้ลงมาไงวะ!

“กูไม่ละ!..โอ้ยย!!ไอ้เหี้ย!!

..ปึก!..

เจ้าของร่างบางเหวลั่นออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกอีกคนกระชากลงจากรถอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นเดียวกับข้อศอกขาวที่ถึงกับเริ่มถลอกจนปรากฏรอยเลือด

“อะไรของมึงวะ..กูจะกลับบ้าน!

“ถ้ากลับได้ก็กลับดิ”

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาอย่างยียวนนั้นทำเอาคนฟังถึงกับต้องชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ เพราะถึงที่ที่เขาอยู่จะอยู่ในเขตเชียงใหม่แต่ถ้าเทียบกับทางที่ขับรถมานั้นก็ถือว่าที่แห่งนี้ไกลจากตัวเมืองพอควร

“มึงพากูมาทำไม”

“มาพักผ่อนไงครับ..ลุกมานี่!

..ครืดด!..

“โอ้ยย!กูเจ็บนะเว้ย!

คนที่ถูกกระชากไปกับพื้นถึงกับต้องหลุดร้องออกมาด้วยความเจ็บ ถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหินนั้นขูดเข้ากับแขนขาวๆซะจนเกิดรอยถลอกเต็มไปหมด

“เอ้าหรอวะ..กูนึกว่ามึงชอบซะอีก..หึหึ”

..ปึก!..

..ผลั้ก!..

ร่างเล็กที่นั่งกองอยู่บนพื้นถูกอีกคนถีบเข้าที่สีข้างซะเต็มแรงจนร่างขาวบางถึงกับล้มกระแทกเข้ากับถนนหินลูกรังอย่างจัง

“แค่ก...”

เสียงหวานไอออกมาน้อยๆเมื่อเผลอกลืนเอาก้อนหินเม็ดเล็กๆเข้าไปในปาก มือขาวบางที่เต็มไปด้วยเลือดค่อยๆพยุงร่างตัวเองขึ้นเพื่อไม่ให้ใบหน้าของตนสัมผัสเข้ากับพื้นถนนลูกรัง

“ซี้ดดด..กูเจ็บ..”

ร่างบางครางออกมาน้อยๆเมื่อศรีษะถูกอีกคนกระชากเข้าจากด้านหลัง แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของใบหน้าหวานจะตั้งตัวก็ถูกร่างสูงถีบเข้าที่แผ่นหลังไปอีกรอบ

...ปั้ก!..

“อุ้ก!แค่กๆ..ไอ้เหี้ย!..”

“หึหึ..สนุกมั้ย”

“สนุกพ่องดิ...”

คนตัวสูงแสยะยิ้มออกมาน้อยๆเช่นเดียวกับปากหยักได้รูปของนิคที่พึมพำออกมาเบาๆเป็นคำว่า..ปากดี..

“ลุกขึ้น..แล้วเดินตามกูมา”

คนตัวเล็กตวัดสายตามองอีกคนอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับแขนขาวที่พยายามพยุงร่างของตัวเองขึ้นจากพื้น

“ชักช้าวะ!

“อ้ะ!ไอ้นิค!

แรงกระชากจากอีกคนทำเอาคนที่กำลังไม่สบายถึงกับล้มพับลงกับพื้นไปอีกรอบ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างสูงจะไม่ได้ใส่ใจอะไรจะมีก็เพียงแค่มือหนาที่ยังคงออกแรงกระชากร่างเล็กๆของต้นตาลให้ตามตนมา

“กูเจ็บ...”

..ปึก!..

“อั้ก..”

เมื่อเดินเข้ามาถึงบ้านพักหลังขนาดกลางเจ้าของร่างบางก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปด้านในจนแผ่นหลังเล็กกระแทกเข้ากับขอบโซฟาอย่างจัง

“มึงพากูมาทำไมวะ!

“พามาทรมานเล่น”

คำพูดที่หลุดออกมานั้นทำเอาคนฟังถึงกับตาโตเลยทีเดียว เพราะร้อยของร้อยเปอร์เซนต์ถ้าจะสู้กันตัวต่อตัวเขาไม่มีทางที่จะสู้ร่างสูงตรงหน้านี้ได้แน่

“กูจะกลับบ้าน”

เสียงหวานเอ่ยออกมาห้วนๆพร้อมๆกับร่างเล็กที่รีบลุกออกจากพื้นที่ตนนั่งแต่ยังไม่ทันที่จะลุกไปไหนอาการเวียนหัสที่ประทังเข้ามาก็ทำเอาคนหน้าหวานถึงกับต้องทรุดนั่งลงที่เดิมไปแทบจะทันที

“เหี้ย!อะไรอีก!

เจ้าของใบหน้าหวานเหวลั่นออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆก็ถูกอีกคนขึ้นคร่อมอย่างไม่ทันตั้งตัว

มือเล็กขาวบางถูกเจ้าของร่างสูงรวบไว้ด้วยมือเดียวเช่นเดียวกับมือหนาอีกข้างที่เริ่มลูบคลำตามสะโพกของคนใต้ร่าง

“ปล่อยนะเว้ย!

“เชี่ย!อยู่นิ่งๆดิวะ”

ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิดเช่นเดียวกับมือหนาที่บัดนี้ยังคงลูบคลำอยู่ตามสะโพกแชะบั้นท้ายของอีกคน

“จะทำอะไรวะ!อ้ะ..”

“อ่า..เจอแล้ว”

เสียงทุ้มเอ่ยออกมายิ้มๆพร้อมๆกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกจากตัวของอีกคน ตาสวยมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจแต่แทบจะทันทีที่สายตาสบเข้ากับสิ่งในมือของอีกร่างเจ้าของใบหน้าหวานก็ถึงกับโวยวายออกมาทันที

“เอาโทรศัพท์กูมานะ!!

“ที่นี้สัญญาณไม่ค่อยดี..กูว่าทิ้งไปเหอะ”

...ปึก!..

..เพล้ง!...

“ไอ้นิค!

ตาสวยมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกกระแทกพื้นจะแหละละเอียดด้วยใบหน้าที่ยังคงแสดงอาการตกใจไม่หายแต่วิ่งที่น่าตกใจกว่าก็คือสิ่งที่อีกคนกำลังทำต่อไป

..เพล้ง!...

“โทรศัพท์กูก็คงไม่มีสัญญาณหรอก”

เอ่ยตอบออกมาด้วยใบหน้าระลื่นแตกต่างจากร่างขาวบางในตอนนี้ที่ยังคงจดจ้องไปยังซากโทรศัพท์สองเครื่องตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“หึ..ตกใจอะไร..กูก็แค่ต้องการเวลาที่อยู่กับมึงสองคน”

“ระ..โรคจิต”

เสียงหวานเอ่ยด่าอีกคนตะกุกตะกักเช่นเดียวกับร่างเล็กที่ถอยหลังหนีอีกร่างที่กำลังเดินเข้ามาจนร่างกายชนเข้ากับขอบโซฟา

“อย่า!

คนตัวเล็กเหวลั่นออกมาอย่างตกใจเมื่อถูกอีกร่างคร่อมทับเช่นเดียวกับมือขาวบางที่พยายามยื้อมือของอีกคนไว้

“อ้ะ..ปล่อยนะเว้ยยย”

เจ้าของร่างเล็กเริ่มออกแรงดิ้นจนคนด้านบนรำคาญเช่นเดียวใบหน้าคมคายที่กำลังซุกไซร้อยู่กับซอกคอขาวถึงที่กับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของบุคคลที่สามที่ดังขึ้น

“น้านิคคคคคค..ตำไมมาแย้วไม่บอกหนูยู้มั้ยว่าน้องกระตี๊บคิดตึ๋งใจจะขะ..กรี้ดดดด!...ทำอาใยกานนะ!

“เหี้ย!!

เสียงหวานของต้นตาลสบถออกมาอย่างตกใจเมื่อสายตาสบเข้ากับเด็กน้อยตัวอ้วนที่ยืนตาค้างอยู่หน้าประตูบ้าน

“เย็ดแม่ง!

คนตัวสูงสบถออกมาอย่างหัวเสียเช่นเดียวกับร่างแกร่งที่จำเป็นต้องย้ายตัวเองออกจากร่างของต้นตาลอย่างเลี่ยงได้

“น้านิคตำอาใยอยู่”

เจ้าเด็กกระตี๊บที่เพิ่งเดินมาถึงเอ่ยถามตนเป็นน้าอย่างสงสัยเช่นเดียวกับตากลมที่จ้องมองไปยังร่างของเล็กของต้นตาลอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ

“มากับใคร”

“น้านิคตำอาใยอยู่..ตอบกระตี๊บก่อง”

“ไม่บอก”

“บอก!บอกกระตี๊บมาเยยนะ!

“ไม่”

เมื่อเห็นว่าน้าชายของตนไม่ให้คำตอบ เด็กน้อยกระตี๊บจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆร่างของต้นตาลแทน

“ตำอาใยกับน้านิค”

“....”

“หนูถามอยู่นะ!ว่าเพ่ตำอะใยกับน้านิค”

“เอ่อ..เล่นกัน..ใช่ๆ..เล่นกัน”

คำตอบจากปากของต้นตาลทำเอาเจ้าเด็กตัวอ้วนถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย และแทบจะทันทีที่เด็กน้อยกระตี๊บเอ่ยประโยคถัดไป คนฟังก็ถึงกับอ้าปากค้างอย่างพูดไม่ออกเลยทีเดียว

“เอ้าหยอ..กระตี๊บคิกว่าเพ่กับน้านิคกำลังตำลูกกันอยู่ซะอีก..เฮ้อ..เสียดายจะมัด”

# # # # #

Next Part12

 นิคxต้นตาล

 


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว