ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2560 14:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

​บทที่ 16  (ต่อ)

  "หึ สงสัยทะเลาะกับคู่หมั้นไอ้การมันจนต้องเข้าโรงพยาบาลสินะ อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงไปทำอะไรโรส”​

    “พี่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยจริงๆ” ผมพูดเสียงแผ่วไม่สนว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ได้ยินก่อนจะเดินหนีจากเขาไป

   กาย พาร์ค

       ผมมองดูร่างบางเดินผ่านผมไปผมเลือกที่จะนั่งเงียบอยู่แบบนั้นจนเวลาล่วงเลยไปสองทุ่มกว่าๆ ผมไม่เคยเข้าใจอะไรเลยจริง”

Rrrr Rrrr

      “มีไร”

     (เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ โกดังเก็บสินค้าล็อบใหญ่ถูกวางเพลิงครับ”

      ผมกดวางสายทันทีที่ปลายสายพูดจบก่อนจะคว้าคุญแจรถและขับรถไปอย่างรวดเร็ว

      ----------------------------------------------------------------------------------------------------

      “เราถูกโจมตีนานหรือยัง” ผมพูดพลางมองดูเปลวเพลิงที่แผดเผาโกดังของตนอย่างช้าๆ

      “อะ...เออ..พวกมันโทรมาขู่เราตั้นแต่เมื่อวานเย็....”

      “เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่โทรมารายงานฉัน!!”

     ผมหันไปตะคอกลูกน้องของตน ซึ่งนั้นทำให้ผมเริ่มคิดแล้วว่าที่นี้คนไม่ได้มีแค่ตนและพวกของเขาแน่ๆ ในเมื่อมันโทรมาขู่เมื่อวานเย็น วันนี้ก็คงเป็นวันที่พวกมันลงมือ

      “ไปบอกคนของเราให้เตรียมรับมือกับพวกมัน พวกมันน่าจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

        “ครับ”

       ผมรับปืนมาจากลูกน้องของตน สายตาคมสำรวจมองดูรอบๆก่อนที่จะพลันไปเห็นชายชุดดำกำลังเล็งกระบอกปืนมาทางตน

       ผมหลบกระสุนปืนนั้นก่อนจะวิ่งตามมันไป

        ปัง ปัง!

      เสียงปืนดังก้องภายในซอกซอยตอกเล็กๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ทางตน กระบอกปืนทั้งสองหันเข้าหากัน ร่างสูงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้เปรียบจึงตรงเข้าไปล็อคตัวอีกฝ่ายแล้วแย่งปืนไว้

        “ใครส่งแกมา”

        “หึ”

         ผมชงักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้านับสิบวิ่งมาทางตน แต่นั้นมันก็เป็นอะไรที่เล็กน้อยกว่าการได้เห็น ซัน เพื่อนรักที่เป็นอดีตไปเดินนำหน้าออกมา

       “ไม่เจอกันนานเลยนะ....เพื่อนรัก...” ซันพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงมาหาผม ส่วนลูกน้องมันก็วิ่งแจ้นไปหาเจ้านายมันแล้ว

       “........”

     “จะงงหรือตกใจก่อนดีละ”

      “...มึงมาทำอะไรที่นี้”

      “หึ....”ซันยกกระบอกปืนมาทางผมใบหน้าเรียบที่ฉายความรู้สึกต่างๆมากมายทั้งความโกรธ ความแค้น และความเจ็บปวด “กูเคยบอกมึงแล้วกาย ว่าเมื่อไหร่ที่มึงไม่ต้องการคิวแล้ว กูจะเป็นคนดูแลมันต่อจากมึงเองและที่เมื่อไหร่มึงทำให้คิวต้องเจ็บ กูคนนี้จะเป็นคนที่ทำให้มึงต้องตายทั้งเป็น แต่กูว่าคนอย่างมึงควรจะหายไปจากโลกซะยังดีกว่า!!!”

ปัง!

ผมเบี่ยงตัวหลบกระสุนแต่ก็ยังไม้พ้นอยู่ดีทำให้ลูกกระสุนเฉียดแขนไป

ปัง ปัง!!

 เสียงปืนจากลูกน้องของผมเข้ามาช่วยไว้ทำให้ผมหนีออกไปจากตรงนี้ได้ ผมรีบขึ้นรถและขับออกไปซึ่งซันกับพวกของมันที่เหลือก็ขับรถตามมาติดๆ พวกมันลั่นปืนมาติดๆกัน

   “แม่งเอ้ย”

 ผมคว้าปืนก่อนจะเปิดกระจกรถแล้วยิงพวกมันกลับทำให้รถตอนนี้ไร้การควบคุม ท้องถนนที่ว่างเปล่าสองข้างทางมีเพียงแค่ภูเขาและหน้าผาที่สูงชันกับน้ำทะเล

   “5555 อย่าทำให้มันเป็นเรื่องยากเลยกาย”

    “ไอ้ซัน”

    “หุบปาก! ถ้าไม่มีมึง คิวมันคงเลือกกู”

    ปัง ปัง ปัง ปัง! กายกลับเข้ามาควบคุมรถต่อเสียงระดมปืนดังไปเรื่อยๆจนกระทั้งกระสุนปืนลูกหนึ่งโดนเข้ากับล้อรถคันหรูของตนจนรถเสียการควบคุมหมุนเบียดกับท้องถนนแล้วเสียหลังตกลงไปหน้าผา

  ตู้ม!!

ประกายไฟจากการละเบิดของรถลุกโซนก่อนที่บางส่วนจะจมหายลงไปในมหาสมุทรในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงจัทร์ส่องแสง

คิวพาร์ค

ผมขึ้นมาข้างบนจนเวลาล่วงเลยไปสองทุ่มกว่าร่างสูงก็ยังไม่ขึ้นมาจึงลองลงไปดูก็เห็นรถคันหรูขับออกไปข้างนอก

        “สังสัยคงไปนอนข้างนอกสินะ แล้วเราจะไปสนใจเขาทำไมเนี้ย”

   ผมเข้าไปหาอะไรกินในห้องครัวเพราะคงกลับไปนอนต่อไม่ไหวแล้วละ

      เฮือก ผมนิ่งค้างอยู่ซักพักเมื่ออยู่ๆก็รู้สึกใจหายแปลกๆ ทำไมนะ

      “ช่างเถอะรีบหาไรกินดีกว่าหิวจะแย่แล้ว”ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบแก้วน้ำ

      เพล้ง!

ความคิดเห็น