ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่2 No NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 No NC
แบบอักษร

สไลม์ชื่อ ริกะ เข้ามาในห้อง พร้อมทั้ง หญิงสาว2คน ที่อยู่สภาพหวาดกลัวแบบสุดๆ 

"ท่านจอมมารคะ ข้าขอมอบหญิงสาวสองคนนี้ให้ท่านคะ" 

"ริกะเจ้าไปทวีปมนุษย์มาสินะ" 

"ป เปล่านะคลอเดีย" 

"หึ คิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรอ ฉันจะลงโทษเธอ หลังจากนี้" 

"ม่ายยยย ท่านจอมมารช่วยข้าด้วยนะคะ" 

"คลอเดีย ถือว่าชั้นขอละกันนะ " 

"ถ้าท่ารจอมมารว่างั้นก็ได้คะ" 

"ชั้นช่วยเธอแค่ครั้งนี้นะ ริกะ ถ้ามีครั้งหน้าชั้นคงจะต้องให้คลอเดียลงโทษ" 

"ขอบคุณคะท่านจอมมาร" 

"แล้วจะเอาไงกับ2คนนี้ดีละ" 

"ถ้าเป็นปกติพวกเราคงฆ่า2คนนี้ทิ้ง แต่เพราะตอนนี้พวกเธอ2คนนี้เป็นของท่านจอมมาร เพราะงั้นแล้วแต่ท่านจอมมารเลยคะ" 

"ถ้าจะทำอะไรละก็ทำฉันคนเดียวเถอะอย่าทำไรน้องสาวของฉันเลย" 

เด็กสาวชื่อลูน่าพูดขึ้นมา 

"ไม่ทำฉันแทนอย่าทำท่านพี่เลย" 

"เงียบสะ พวกเจ้าคิดว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ใด ห้ะ ท่านจอมมารข้าขออนุญาตนำมนุษย์2คนนี้ไปลงโทษ ที่พวกมัน-" 

"ไม่ต้อง อเดกอลี้ ถ้าเป็นชั้นโดนจับมาก็คงไม่ต่างจาก2คนนี้สักเท่าไรหรอก" 

"เข้าใจแล้ว ครับ" 

"แล้วมีเรื่องไรอีกไหม" 

"ไม่มีแล้วคะท่านจอมมาร" 

"งั้นพวกเราก็ไปกินข้าวกันเถอะ พวกเธอสองคนด้วย " 

""เอ๊ะ"" 

ลูน่ากับลูลู่ส่งเสียงตกใจออกมาเมื่อชั้นบอกให้ทั้งคู่ไปกินข้าว 

ก็แน่ละที่ต้องตกใจ เพราะโดนจับมาแล้วยังโดนบอกให้ไปกินข้าวด้วยอีก 

แต่ซาคุยะนี่สิหยิกแขนชั้นตลอดเลยเป็นไรของยัยนี่นะ 

เมื่อมาถึงห้องทานอาหาร คนที่นั่งกับมีแค่ ชั้น ซาคุยะ  โดยที่ซาคุยะนั่งอยู่บนตักชั้น คลอเดีย พวกปีศาจตนอีกบอกว่ากินกันมาแล้ว ส่วนสองสาวที่มาใหม่ก็ไม่กล้าเข้ามานั่งได้แต่ยืนสั่นอยู่ข้างกำแพง 

'ยัยพวกนั้นเป็นไรละนั้นตัวสั่นใหญ่เลย' 

#เป็นเพราะพลังปีศาจที่นายท่านปล่อยออกมาคะ# 

'หืมนี่ชั้นปล่อยสิ่งนั้นตลอดเวลาเลยเหรอ' 

#ใช่แล้วคะ# 

'แล้วถ้างั้นทำไมซาคุยะถึงไม่ค่อยมีอาการเท่าไรเลยละ' 

#ในกรณีของซาคุยะ ซาคุยะกลัวนายท่านมากว่าพลังที่นายท่านปล่อยออกมาสะอีกคะ# 

'งะงั้นเหรอ แล้วพอมีวิธีซ่อนพลังไว้ไหมเรย์' 

#เรียบร้อยแล้วคะ แต่ตอนนี้นายท่านใช่พลังได้แค่1ใน10 คะ# 

เมื่อเรย์พูดจบ 2พี่น้องก็หยุดสั่นกลัวชั้น 

"แล้วพวกเธอจะไม่กินข้าวหรือไง" 

ชั้นถาม2สาวที่ตอนนี้หยุดสั่นแล้วแต่ยังไม่ยอมเข้ามานั่ง 

"พ พวกเราของผ่านดีกว่าคะคือว่าพวกเรายังไม่หิวคะ" 

โครกกกกกกกกกกกกกกกก 

โครกกกกกกกกกกกกกก 

มีเสียงท้องร้องดังออกมาจากเด็กสาวทั้งสอง 

ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เด็กสาวทั้งสองหน้าแดงนิดๆด้วยความอาย 

"ถ้าหิวก็มานั่งกินด้วยกันสิ" 

"ไม่ละคะพ-" 

โครกกกกกกกกกกกกก 

ขณะที่ลูน่ากำลังพูดอยู่ก็มีเสียงท้องร้องขึ้นมา แต่คราวนี้ไม่ใช่ของลูน่าหรือลูลู่ แต่เป็นเสียงท้องของชั้นเอง 

"ถ้าพวกเธอไม่กินงั้นชั้นก็จะไม่กินเหมือนกันและเธอด้วยซาคุยะ แต่คลอเดียเธอกินไปเลยไม่ต้องรอชั้นหรอก" 

""เอ๊ะ"" 

"ถ้าท่านจอมมารยังไม่กิน ฉันก็ขอยังไม่กินเหมือนกันคะ" 

"แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน แล้วก็ปล่อยชั้นลงเดียวนี้เลยนะ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน ฉัน อือ อื อ" 

ชั้นขี้เกียจฟังซาคุยะบ่นแล้วจึงจูบ เธอเพื่อปิดปากไม่ให้เธอพูดไรได้อีก 

"อือ อือ อือ อือ ห่าาาาาาาาา แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก  ก แก แก อือ อือ อือ" 

เมื่อซาคุยะจะพูดไรสักอย่างชั้นก็เข้าไปจูบเธออีกครั้ง โดยครั้งนี้เธอเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาพร้อมใช้มือทุบฉัน และไม่นานเธอก็เลิกทุบ แขนของเธอตกลงไปข้างลำตัว 

เมื่อเห็นว่าซาคุยะไม่มีท่าทีต่อต้านชั้นจึงนำปากของชั้นออกจากปากของซาคุยะ 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก " 

"ชั้นชักเบื่อแล้วสิงั้นซาคุยะเรามาสนุกกันดีกว่านะ เล่นในห้องอาหารก็คงจะสนุกอีกแบบละนะ" 

สิ้นคำพูดของชั้นซาคุยะก็พยายามจะหนีชั้น แต่ชั้นจับแขนซาคุยะไว้ แล้วชั้นกลายร่างเป็นออร์ค 

"ปล่อยฉันนะไอ้ปีศาจ ปล่อยฉันนะ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย ฮือ ฮือ ฮือ ขอร้องละได้โปรด ฉันจะทำตามที่พูดทุกอย่างเลย แต่อย่าทำสิ่งนี้กับฉันเลย" 

"หืมเธอจะทำทุกอย่างเลยเหรอ" 

เมื่อฟังสิ่งที่เธอพูดชั้นจึงหยุดสิ่งที่จะทำ 

"ฮือ ช ใช่แล้วทุกอย่างเลย ฉันยอมทำทุกอย่างเลย ถ้าไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเอา ไอ้ของขยะแขยงของนายมาเล่น กับตรงนั้นของฉัน" 

เมื่อฟังคำขอร้องของซาคุยะ จบชั้นก็กลับมาในร่างมนุษย์ 

"ก็ได้ชั้นจะไม่ทำก็ได้ถ้าเธอไม่ต้องการ แต่เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ แล้วถ้าเธอไม่ทำตามที่สั่งก็ถือสะว่าเธอเป็นคนผิดสัญญาเองนะ แล้วจำไว้ว่านี่คือครั้งสุดท้าย ชั้นจะไม่ฟังคำอ้อนวอนของเธออีกแล้ว" 

"ฮึก เข้าใจแล้ว ฮึก ฉันจะทำทุกอย่างเลย" 

"ดี แล้วพวกเธอสองคนละ จะเอาไง จะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่ฉันก็จะได้ส่งพวกเธอไปให้พวกก็อบลินสะเลย" 

"อย่านะได้โปรดอย่า ฉันยอมทำทุกอย่างขอแค่น้องสาวฉันปลอดภัย" 

"ไม่คะ กรุณาปล่อยพี่ฉันไปเถอะคะ ฉันจะทำแทนเองคะ" 

"ท่านจอมมารคะทวีปเราไม่มีก็อบลินคะ" 

"งั้น ก็ส่งไปให้พวกออร์ค " 

"ในทวีบเรามีออร์คเพียงตนเดียวคะท่านจอมมาร" 

"งั้นก็ส่งสองสาวนี่ไปให้มันสิ เจ้านั้นน่าจะดีใจไม่น้อย" 

"ออร์คที่ว่าก็ท่านจอมมารนั้นละ คะ" 

"ห้ะชั้นงั้นหรอ แต่ชั้นเป็น-" 

"คะท่านจอมมารเป็นมนุษย์ แต่ที่ประชาชนทวีปดำรู้คือท่านคือ ออร์ค คะ" 

"งั้นช่างเถอะ พวกเธอมานั่งสะ หรือพวกเธอจะต้องให้ชั้นใช้กำลังทำให้พวกเธอนั่งดีละ" 

""พ พวกเราจะไปนั่งเดี๋ยวนี้ละคะ"" 

เมื่อสองสาวนั่งเก้าอี้ แล้วดอรี่ก็ยกอาหารมาเสริฟ แต่จำนวนที่มาเสริฟกับมีแค่ 4ที่เท่านั้น ทั้งๆที่มีคนอยู่5คน 

แต่ที่แปลกกว่า คือทำไมจานของชั้นมีสีแดงและปริมาณมากกว่า จานอื่นถึง3เท่า 

ชั้นอยากยอกล้อซาคุยะเล่นสักหน่อยจึงตักขึ้นมาคำนึงแล้ว ยื่นให้ซาคุยะ 

"ฉันไม่ใช่เด็กที่จะต้องมาให้ปีศาจแบบแกมาป้อนให้หรอกนะ" 

ยัยซาคุยะทำท่าโว้ยวาย ชั้นที่เห็นแบบนั้นก็คิดว่าเธอช่างน่ารักจริงๆ 

"ถ้าเธอไม่กินก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าเธอไม่หิวชั้นจะกินเองทั้งหมดนี่คนเดียวละกัน" 

"นี่ใครบอกแกกันว่าฉันไม่กิน" 

"งั้นอะ อ้าม" 

"อุ อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กนะไอ้ปีศาจ อ้ามมม" 

"อ อร่อยยยยย นี้ไอ้ปีศาจหยุดทำไมตักมาอีกสิ" 

"คร้าบบ คร้าบบบ" 

ระหว่างที่ชั้นตักอาหารให้ซาคุยะกิน ชั้นก็มองดู2พี่น้อง กับคลอเดียไปด้วย 

คลอเดียยั้นก็กินปกติไม่มีไรพิเศษ 

แต่สองพี่น้องนี่สิ ตอนแรก ทำท่าไม่อยากกิน แต่ตอนนี้สภาพเหมือนคนอดอยากมาจากไหนไม่รู้เลย 

ผ่านไปสักพัก สาวๆทั้ง4คนก็ทานอาหารเสร็จเรียบร้อย แต่ชั้นนี่สิ ไม่ได้กินสักคำเลย เพราะนอกจากยัยซาคุยะจะกินคนเดียวแล้วยังแบ่งให้2พี่น้องกินอีก 

"อ่าอร่อยจริงๆ พวกเธอคิดอย่างงั้นไหมลูน่า ลูลู่ " 

"คะ พวกฉันไม่นึกมาก่อนเลยว่าขอบคุณมากเลยนะคะ ท่านซาคุยะ" 

"เรียกฉันว่าซาคุยะเฉยๆ ก็พอแล้วละ ลูน่า ลูลู่" 

"ถ้างั้นซาคุยะ ฉันกับลูลู่คงต้องฝากท้องไว้กับเธอแล้วละ" 

"ขอรบกวนด้วยนะคะ ซาคุยะ" 

เห้ยๆเดียวก่อนคนที่คุมที่นี่มันชั้นนะ ชั้นเป็นจอมมารนะเว้ยเห็นหัวกันมั้งสิ 

ชั้นชักหมดความอดทนแล้วสิ 

"นี่ๆ จะทำไรก็อย่าให้มันมากไปนัก ชั้นจะลงโทษเธอ ซาคุยะ" 

"ฉันทำไรผิดฮะ แกถึงจะลงโทษฉันนะ" 

"เรื่องไรเหรอก็เรื่องที่ เธอทำตัวเหมือนเป็นนายของที่นี่ แล้วยังกินข้าวชั้นหมดอีก" 

"ห้ะ กะอีแค่เรื่องแค่นี้อะนะ ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอ-" 

"แสดงว่าเธอจะไม่ทำตามที่เธอพูดไว้ก่อนหน้านี้สินะ" 

"......" 

ชั้นเปิดใช่สกิล สภาวะจอมมาร 

เมื่อชั้นใช้สกิล สภาวะจอมมาร คลอเดียเริ่มมีอาการตัวสั่นออกมา 

ที่ตักของฉันนมันรู้สึกเปียกแต่มันกลับอุ่นๆ เมื่อชั้นมองลงไปก็พบกลับซาคุยะที่กลัวชั้นจน ฉี่ราด และกำลังสั่นกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ 

"อะไรกันแค่นี้ก็กลัวจนฉี่ราดแล้วเหรอ เป็นของเล่นที่แย่จริงๆ หึ หึ 

" ก แก แกเป็นใครก-" 

เพลี้ย เมื่อซาคุยะเริ่มพูด ชั้นตบหน้าเธอ 

"น นี่-" 

เพลี้ย ชั้นตบเธออีกครั้ง 

"น-" 

เพลี้ย และชั้นก็ตบอีกครั้ง 

"..." 

เพลี้ย คราวนี้ซาคุยะยังไม่ทันได้พูดไรชั้นก็ตบไปที่หน้าเธออีกครั้ง 

"ชั้นอนุญาตให้ของเล่นแบบเธอพูดตอนไหน" 

เพลี้ย เพลี้ย เพลี้ย เพลี้ย เพลี้ย 

ชั้นตบเธออีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ยิ่งทำให้ซาคุยะเจ็บมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้ชั้นมีความสุข 

"เอาละเรามาสนุกกันต่อดีกว่าบนเตียงอะนะ" 

ซาคุยะรีบลุกออกจากตัวชั้นเพื่อที่จะหนี 

แต่ชั้นจับผมของซาคุยะ แล้วกระชากเธอเข้ามาหาชั้น 

"โอ้ยมันเจ็บนะ" 

"หึ คิดว่าจะหนีรอดจากชั้นได้งั้นเหรอ มานี่เลยไปกับชั้นสะ" 

ชั้นลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินออกกจากห้อง โดยลากซาคุยะไปด้วย 

แต่ก่อนจะออกชั้นหันไปหา ลูน่า กับ ลูลู่ ที่ตอนนี้ใต้เก้าอี้ที่พวกเธอนั่งอยู่มีน้ำหยดอยู่ คงกลัวจนฉี่ราดกันทั้งคู่เลยสินะ 

"แล้วพวกเธอสองคนละจะตามมาไหม ถ้าไม่ก็ตายอยู่ที่นี่สะเลยนะ เพราะพวกเธอมันเกะกะลูกตาชั้น" 

""ค คะพวกเราจะตามท่านไปคะอย่าฆ่าพวกเราเลยนะคะ"" 

2พี่น้องตอบอย่างกลัวๆ แล้วเดินตามชั้นออกจากห้อง 

พวกเราเดินมาถึงห้องของชั้น 

"เอ้าเข้าไปสิ อย่าชักช้า" 

3สาวเดินเข้าห้องไป และชั้นก็เดินตามหลังทั้ง3สาว 

"ชั้นจะเล่นไรกับพวกเธอดีละหืม" 

"อย่าทำไรลูลู่เลยนะ ถ้าจะทำก็ทำฉันคนเดียวเถอะคะ" 

"ไม่คะ อย่าทำพี่ฉันเลยคะ ทำฉันแทนเถอะคะ" 

"ไม่พี่ต่างหาก" 

"ไม่คะต้องฉันคะ" 

2พี่น้องเถียงกันไปเถียงกันมา 

"เงียบ ไม่ต้องเถียงกันเพราะพวกเธอต้องโดนทั้งคู่นั้นละ" 

ชั้นจับ ลูน่า กับ ลูลู่ โยนไปที่เตียง 

"เอาละชั้นจะเล่นกับใครก่อนดีนะ เอาเธอละกัน แม่นักบวชสาว เธอต้องมาเป็นของเล่นแก้เบื่อให้ชั้น" 

ชั้นเดินไปหาลูลู่ 

" มาโอ " 

ขณะที่ชั้นเดินไปหา ลูลู่ มีเสียงของซาคุยะเรียกชื่อชั้นเป็นครั้งแรก จากข้างหลังชั้น ชั้นจึงหันกลับไป 

เพลี้ย 

จังหวะที่ชั้นหันกลับไปด้านหลัง ชั้นก็โดนตบโดยซาคุยะ 

"กล้าทำอย่างงี้แสดงว่า อยากโดนนักใช่ไหมยัย-" 

ชั้นกำลังจะตบหน้าซาคุยะคืน แต่ก็ต้องหยุดชะงักไป เมื่อเห็นหน้าซาคุยะ 

เพราะตอนนี้ซาคุยะกำลังร้องไห้อยู่ 

ชั้นที่เห็นซาคุยะร้องไห้ ในใจชั้นมันรู้สึกเจ็บปวดมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ ตอนเห็นซาคุยะร้องไห้มันทำให้ชั้นรู้สึกดีแท้ๆ 

"เอาสิรอไรละจะตบก็ตบมาเลย" 

ซาคุยะพูดออกมาเสียงสั่นๆ ในขณะที่ร้องไห้ 

"เธอคิดว่าชั้นไม่กล้าหรือไง" 

"เอาสิจะตบฉันก็ทำเลยอยากตบฉันสักกี่ทีก็เชิญเลย ตบให้พอใจเลย แต่หลังจากนี้นายช่วยกลับมาเป็น มาโอคนเดิมได้ไหม" 

"คนเดิมเหรอชั้นต่างจากเดิมตรงไหนละ ชั้นก็เป็นชั้นอยู่ตลอด อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นชั้นตอนที่เจอกับเธอ ตอนที่ พรากความบริสุทธ์เธอ ตอนที่ป้อนข้าวเธอ หรือจะตอนนี้ ชั้นก็คือ มาโอ" 

"ไม่ใช่ แกไม่ใช่มาโอ มาโอนะ ไม่ทำอย่างงี้เด็ดขาด" 

"เธอพึ่งรู้จักชั้นแค่วันเดียว เธอจะรู้อะไรเกี่ยวกับชั้นบ้างละ" 

"ถึงฉันจะพึ่งรู้จักหมอนั่น แต่ฉันเชื่อว่า หมอนั่นจะไม่มีทางที่จะบังคับให้ ลูน่า กับ ลูลู่ ทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด" 

"เชื่อใจชั้นงั้นเหรอ งั้นก็ดีชั้นจะทำลายไอ้ความเชื่อของเธอทิ้งไปสะ" 

หมับ 

ชั้นจับซาคุยะกดลงบนเตียง 

"ชั้นจะคอยดูตอนไอ้ความเชื่อของเธอมันแตกสลายไป" 

ชั้นขู่ให้ซาคุยะกลัว แต่ซาคุยะกลับจ้องมาที่ตาชั้น โดยที่ที่ไม่มีความกลัวอยู่ในสายตาของเธอ 

'ชิ' 

#นายท่านคะ จากที่ฉันวิเคราะห์ได้ ตอนนี้เธอไม่มีความกลัวนายท่านอยู่เลยคะ # 

" ปิดการใช่สกิล สภาวะจอมมาร" 

'ชิ ช่วยไม่ได้เรย์ สร้างสกิลให้ชั้นหน่อย' 

"ท่านได้รับสกิล คลีน " 

#เรียบร้อยแล้วคะนายท่าน# 

"หึ หึ หึ" 

ชั้นใช้สกิล สลีบ ทำให้ทั้ง3สาวหลับไป แล้วใช่ สกิล คลีน ทำความสะอาด ร่างกายและเสื้อผ้าพวกเธอ 

ชั้นจัดท่านอนของ3สาวให้เรียบร้อย แล้วห่มผ้าห่มให้พวกเธอ 

"เห้อ​ อันตรายนะเนี่ยตอนใช่สกิล​ สภาวะจอมมาร​ ถ้าไม่โดนหยุดไว้ละก็ชั้นคงทำเรื่องแย่ๆ​ ลงไปแน่ๆ"  

ชั้นคิดถึงเรื่องที่จะทำกับสามสาว​ 

"แถมพอได้มานอนคิดดูแล้วแทนที่จะโกรธ​ ซาคุยะชั้นควรขอบคุณเธมากกว่าที่ทำให้ชั้นได้มีชีวิตครั้งที่2แบบนี้"  

ชั้นเอื้อมมือไปลูบหัวซาคุยะที่กำลังหลับอยู่ 

"ชั้นจะดูแลเธออย่างดีเพราะเธอมอบชีวิตที่2ให้ชั้น​" 

ชั้นเดินไปที่โต๊ะที่อยู่ในห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเก้า เพื่ออ่านหนังสือที่ชั้นอ่านค้างไว้ 

หลังจากที่อ่านหนังสือไป5ชั่วโมง 

เร็วเหมือนเว้นบรรทัด นิยาย 

ซาคุยะก็ตื่นขึ้นมา และมองมาทางชั้น แต่ชั้นไม่ได้สังเกตุเห็นซาคุยะ เพราะกำลังอ่านหนังสืออยู่ 

" ม ม มาโอ" 

ซาคุยะเรียกชื่อชั้นด้วยเสียงที่สั่นนิดๆ 

"หืม อ้าวเธอตื่นแล้วหรอ" 

"...." 

ไม่มีคำพูดออกมาจากซาคุยะ แต่เธอเดินมาหาชั้น 

ชั้นคิดว่าคงไม่พ้นโดนด่า หรือโดนตบแน่ๆ แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ละนะ 

เธอเดินมาถึงเก้าอี้ที่ชั้นนั่งอยู่ แล้วพุ่งเข้ามากอดชั้น พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ 

"นายกลับมาแล้ว ฉันกลัวมากเลยนะรู้ไหม" 

"ชั้นก็ไม่ได้ไปไหนหนิ-" 

"ไม่เจ้านั่นนะมันไม่ใช่นายสักหน่อย" 

"ว่าแต่เมื่อกี้เธอเรียกชื่อชั้นงั้นใช่ไหม ฉันจำได้ว่าเธอบอกว่าจะไม่เรียกชื่อชั้นเด็ดขาดไม่ใช่เหรอ" 

"ร เรื่องนั้นนะมัน มัน เอ่อ-" 

"ถ้าเธอไม่อยากก็กลับไปปเรียกแบบเดิมก็ได้" 

"ไม่ มาโอ คือชื่อของนายนะ ฉันจะไม่กลับไปเรียกนายว่าปีศาจอีกแล้ว" 

"ว้าวนั้นอะไรอะน่ากินจังเลย" 

ซาคุยะที่เปลี่ยนมานั่งบนตักชั้น สังเกตุเห็น เค้กชิพฟ่อนที่ชั้นใช่สกิล สร้างขึ้นมา 

"นี่ๆฉันขอกินไอ้นั้นได้ไหมอะ" 

"ได้สิเดี๋ยวชั้นตักให้ละกัน" 

ชั้นตักชิพฟ่อนขึ้นมาแล้วป้อนใส่ปากของซาคุยะ 

"อ้ามมม งับ อร่อยจัง ฉันพึ่งเคยกินครั้งแรกเลยนะเนี่ย" 

เมื่อชั้นเห็นหน้ามีความสุขของซาคุยะ ชั้นก็ตัดสินใจบางอย่างได้ 

ชั้นวางช้อนลง แล้วนำมือมาดึงเสื้อของซาคุยะขึ้น โดยที่ซาคุยะไม่มีท่าทีขัดขืนเลย ชั้นนำอีกมือไปที่ท้องน้อยของ ซาตุยะชั้นทำการปลดสกิลทาสออกจากซาคุยะ 

รูปตราที่ท้องน้อยของซาคุยะหายไป 

"นี่นายทำอะไรหนะ" 

"ชั้นก็แค่มอบอิสระภาพคืนให้เธอ ตอนนี้เธอไม่ใช่ทาสชั้นแล้ว" 

ซาคุยะมองหน้าชั้น แล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้ชั้นเรื่อยๆ แต่แล้วในขณะนั้น 2พี่น้องก็ตื่นขึ้นมา 

"อ อืม " 

"อืม อืม" 

ซาคุยะรีบเอาหน้าออกห่างจากชั้นทันที 

"นี่ๆฉันเอาเจ้านี่ไปให้ ลูน่า กับ ลูลู่ กินได้ไหม" 

"เอาสิเอาไปได้เลย" 

ชั้นพูดจบ ซาคุยะก็ลงจากตักชั้นแล้วหยิบจานชิพฟ่อนไปหา ลูน่า กับ ลูลู่ 

"นี่ๆทั้งสองคนลองกินนี่สิอร่อยมากเลยนะ" 

""....."" 

ไม่มีเสียงพูดจากทั้ง ลูน่า และ ลูลู่ 

"นี่พวกเธอเป็นอะไรเหรอทำไมถึงเงียบละ" 

เมื่อซาคุยะถาม2สาว ลูน่าก็เป็นคนพูดออกมาก่อน 

"นี่ซาคุยะ เธอไม่ต้องฝืนยิ้มต่อหน้าพวกเราก็ได้นะ" 

"ใช่แล้วละคะตามที่ท่านพี่บอกละคะตอนอยู่ต่อหน้าพวกเราซาคุยะร้องออกมาเธอคะ" 

"หืมฝืนยิ้ม ร้องไห้ ลูน่า กับลูลู่ พูดถึงเรื่องไรเหรอ" 

"ก็เรื่องที่เธอโดนเจ้าจอมมารนั้นขื่นใจเธอไง ฉันขอโทษนะเพราะเวทย์ที่เจ้าจอมมาร ทำให้ฉันไม่สามารถช่วย ซาคุยะ ได้ฉันขอโทษนะ" 

"ใช่แล้วคะ ฉันในฐานะนักบวช ตั้งแต่นี้ไปฉันจะขอให้ท่านเทพแห่งแสง ประทานพรให้ซาคุยะ ทุกวันเลยคะเพื่อที่จะได้ให้ซาคุยะพ้นความทุกข์นี้ไป และพบเจอแต่ความสุขคะ" 

"หืม ช่างเรื่องนั้นเถอะมากินนี่กันดีกว่านะอร่อยมากเลยละ" 

"อืมอร่อยมากเลย" 

"ฉันพึ่งเคยกินของแบบนี้ครั้งแรกเลยนะคะ" 

"งั้นมากินด้วยกันสิ แต่มีแค่นี้เองคงไม่แบ่งกันทั้งสามคนแน่ๆ เลย" 

ซาคุยะทำท่าครุ่นคิด และเหมือนนึกไรออก 

"นี่ มาโอ " 

"มีไร " 

ลูน่า กับ ลูลู่ ที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าชั้นอยู่ในห้องด้วย ก็มีอาการหน้าซีด 

"ฉันอยากได้อีก" 

เมื่อซาคุยะพูดจบ ชั้นก็เดินไปหาซาคุยะ เมื่ไปถึงเตียง ลูน่า กับ ลูลู่ ก็มาคั่นกลางระหว่าง ชั้นกับซาคุยะ 

"พวกเราจะไปยอมให้นายทำอะไรซาคุยะได้หรอก" 

"ใช่ แล้ว ซาคุยะเป็นเพื่อนของพวกเรา แล้วเพื่อนก็ย่อมต้องช่วยกัน" 

ชั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโดยกหงายฝ่ามือขึ้น แล้วใช้สกิลสร้างชิพฟ่อนออกมา2จาน แล้ววางลงหน้าลูน่า กับ ลูลู่ 

ทั้งสองสาวงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ชั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร 

"มีแค่นี้ใช่ไหม" 

"อืม" 

เสร็จแล้วชั้นก็เดินออกจากห้องไป แต่ชั้นหันไปพูดกับสามสาวก่อนจะเปิดประตู 

"ตามสบายละ เดียวตอนมื้อเย็นชั้นจะมาเรียก" 

ก้อก ก้อก ก้อก 

"เข้ามาสิไม่ได้ล็อค" 

"มีไรหรอ มาโอ " 

"ชั้นมาตามพวกเธอไปกินข้าวนะ" 

"ถึงเวลาแล้วเหรอ งั้นไปกันเถอะ" 

ซาคุยะเดินออกมาจากห้องคนแรกด้วยความอารมณ์ดีแปลกๆ และตามมาด้วยลูน่ากับลูลู่ 

ลูน่าเดินมาหาชั้น 

"เอ่อคือท่านจอมมารขอโทษดด้วยนะคะเรื่องที่ฉันว่าท่านไปนะคะ" 

"เรื่องนั้นนะช่างมันเถอะ ชั้นจะลืมๆมันไปสะ แต่เธอต้องเรียกชั้นว่า มาโอ แค่ มาโอเฉยๆ" 

"คะ ท่านจอม ม มาโอ" 

"เธอด้วยลูลู่" 

"คะ ท่านจอมมาร เอ้ย ม มาโอ" 

"คิก คิก คิก" 

"หัวเราะไรของเธอ" 

"ปล่าว คิก คิก" 

ชั้นเลิกสนใจ ซาคุยะ เดินเดินไปห้องกินข้าว 

เมื่อเข้ามาในห้องกินข้าว ลูน่า กับ ลูลู่ ก็นั่ง เก้าอี้ทันที ส่วนยัย ซาคุยะ ก็มานั่งบนขาของชั้น 

เมื่อซาคุยะนั่งลงบนขาชั้น ชั้นรู้สึกสัมผัสแปลกๆ 

"ซาคุยะหรือเธอจะ-" 

ซาคุยะนำนิ้วชี้มาแตะที่ปากชั้น เพื่อบอกให้ชั้นหยุดพูด 

"อาหารมาแล้วคร้าบบบบ" 

เป็นจังหวะเดียวกับที่ดอรี่ เอาอาหารมาเสริฟ โดยที่จานของชั้นเป็นจานสีแดงและยังมามากกว่าจานอื่น3เท่าเหมือนเดิม 

"เชิญทานได้เลยคร้าบ" 

ลูน่า กับ ลูลู่ กำลังกินอาหาร แบบไม่วางมือ 

ชั้นเอื้อมมือไปหยิบช้นตัวเอง แต่ซาคุยะหยิบไปก่อนชั้น 

ซาคุยะนำช้อนตักอาการขึ้นมาแล้วยื่นมาทางชั้น 

"อ อ้ามมมม" 

งับ 

"อร่อยไหม" 

"อืมอร่อยมากเลย" 

พูดจบชั้นก็แย่งช้อนมาจากมือของซาคุยะ แล้วก็ป้อนเธอ 

เมื่ออาหารเหลืออยู่ครึ่งจาน ชั้นก็ยังคงป้อน ซาคุยะอยู่ 

แต่แก้มของซาคุยะบวมออกมา เหมือนพวกกระรอกเวลากินอาหาร จะเก็บอาหารไว้ที่กระพุ้งแก้มเลย ช่างน่ารักจริงๆ 

ขณะที่ชั้นกำลังคิดอยู่ ซาคุยะก็นำหน้าของตนเองเข้ามาใกล้ชั้น 

"เห้นี่ซาคุยะเธอเป็นอะ-" 

ซาคุยะนำปากของเธอมาจูบกับปากของฉัน แต่มันไม่ใช่แค่นั้นมันมีอะไรบางอย่างไหลออกมาจากปากเธอมาสู่ปากฉัน ชั้นจำรสชาตินี้ได้มันคือ รสชาติอาหารที่อยู่บนจานตรงหน้าชั้น 

เมื่อซาคุยะนำอาหารที่อยู่ในปากของเธอออกมาหมดแล้ว เธอก็ผละปากของเธอออกไป 

"เป็นไงอร่อยไหม" 

"อืมอร่อยมากเลย" 

"แล้วระหว่างที่ชั้นป้อนให้ด้วยช้อนกับปากนายชอบอย่างไหนมากกว่ากันละ" 

"ก็ต้องป้อนด้วยปากสิ" 

ชั้นสังเกตุเห็น ลูน่า กับ ลูลู่ กำลังมองมาทางนี้ พร้อมกับหน้าของทั้งสองที่แดงนิดๆ 

"อะไรกัน ลูน่า กับลูลู่ ก็อยากป้อน มาโอ ด้วยงั้นหรอ" 

""ไม่ ไม่อยากเลยสักนิดคะ"" 

"งั้นหรองั้นมากินกันต่อเถอะ" 

"ขอบคุณสำหรับอาหาร" 

"อร่อยมากเลยคะคุณดอรี่" 

"นี่ นี่ " 

"หือมีไรเหรอ" 

"ฉันอยากกินไอ้นั้นอีกอะ ไอ้ชีพฟ่อนนะ" 

"ถ้ากินเยอะๆระวังน้ำหนักจะเพิ่มนะแถมจะอ้วนด้วยนะรู้ไหม" 

"อู อู เข้าใจแล้ว" 

เมื่อพวกเรากินข้าวเสร็จก็เดินออกจากห้องอาหาร กลับมาที่ห้องของชั้น 

ซาคุยะ ลูน่า ลูลู่ เข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ ส่วนชั้นก็กำลังนอนเล่นอยู่บนโซฟา 

เมื่อทั้งสามสาวอาบน้ำเสร็จแล้ว และสวมชุดนอนของพวกเธอที่ให้คน้ตรียมไ้ให้แล้วก็ เดินมาหาชั้นที่โซฟา 

"เอาเริ่องที่นอนหนะน้ะ ชั้นจะให้พวกเธอนอนบนเตียงนั้นละ ส่วนชั้นจะนอนที่โซฟานี่ละ" 

"เอ๊ะจะดีหรอ ที่ให้ ฉันกับลูลู่นอนนอนที่เตียงหนะ" 

​"ชั้นไม่มีปัญหาไรหรอกที่จะนอนที่โซฟาหนะ" 

"ต แต่ว่ามันจะ-" 

"หรือว่าพวกเธอกลัวว่าชั้นจะลุกขึ้นมาทำไรพวกเธอตอนพวกเธอหลับ ถ้าเป็นอย่างงั้นชั้นจะไปนอนที่ห้องบัลลังก์ ก็ได้นะ" 

"ไม่ ใช่อย่างงั้นคะ คือว่า ท่านพี่นะ อยากจะพูดว่า นี่คือห้องของ มาโอ และนั้นคือเตียงของมาโอ พวกเราสองพี่น้องมาอยู่ที่นี่ ในฐานะ นักโทษอยู่แล้วนี่คะ ให้พวกเรานอนบนพื้นก็ได้คะ" 

"นี่ๆพวกเธอเป็นผู้หญิงนะจะปล่อยให้นอนพื้นได้ไงกันละ" 

"ง งั้นเหรอคะ" 

"เอาละมานอนกันเถอะ" 

"งั้นมาโอราตรีสวัสดิ์นะ" 

"ราตรีสวัสดิ์ ซาคุยะ พวกเธอด้วยนะ ลูน่า ลูลู่" 

"อะ รา ราตรีสวัสดิ์" 

"อะคะ ราตรีสวัสดิ์คะ" 

############## 

จบตอน 

ป.ล. ตอนต่อไปจะมีบทให้พระเอกโชว์เทพด้วยนะ 

ป.ล.2ต้องขอโทษด้วยถ้าตอนนี้มันไม่สนุกนะ 

เพราะผมแต่งไม่ค่อยเก่ง 

ความคิดเห็น