ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน 1 คิดชื่อตอนไม่ออก

ชื่อตอน : ตอน 1 คิดชื่อตอนไม่ออก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 1 คิดชื่อตอนไม่ออก
แบบอักษร

ชั้นโผล่มาที่ห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องที่ใหญ่มาก บรรจุคนได้เกินร้อย โดยในตอนนี้คนที่อยู่ในห้องทุกคนหันมามองชั้นกับซาคุยะ ที่กำลังหลับอยู่ 

พอดูดีๆแล้วสิ่งที่กำลังมองชั้นกับซาคุยะไม่ใช่คนแต่เป็นปีศาจ 

"ยินดีต้อนรับคะท่านจอมมารออร์ค ฉันคือรองผู้บัญชาการคะ มีชื่อว่า คลอเดียคะ ถ้าเป็นไปได้ขอทราบนามของท่านด้วยคะ" 

คลอเดีย LV 599 

อายุ 490 เพศ หญิง 

ดาร์กเอลฟ์ 

เมื่อได้ยินสิ่งที่ดาร์กเอลฟ์สาวถาม ทำให้ชั้นคิดไเด้ว่าชั้นยังอยู่ในร่างออร์คอยู่ จึงยกเลิกสกิลแล้วกลับมาร่างมนุษย์ 

"เอ๊ะ มนุษย์ ไม่ใช่ว่าท่านจอมมารเป็นออร์คเหรอ" 

"ชั้นมีชื่อ ว่า มาโอ แล้วเพราะมีไรหลายๆอย่างหนะ แต่ชั้นเป็นมนุษย์" 

"เข้าใจแล้วคะ ท่านจอมมาร" 

"เรียกชั้นแค่ มาโอ ก็พอ ส่วนยัยที่หลับนี่ ซาคุยะ" 

"เข้าใจแล้วคะ ท่านมาโอ" 

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ท่านจอมมาร ผมเสนาธิการครับ มีนามว่า อเดกอลี้ ครับ" 

อเดกอลี้ Lv 595 

อายุ 350 เพศ ชาย 

ปีศาจ 

"เอ่อ เรียกผมว่า มาโอ เหอะครับ" 

"แห่มๆ เห็นอย่างงี้ข้าก็ศึกษาภาษาของพวกผูกล้ามานิดหน่อยนะครับ ชื่อมาโอ ในภาษาของผู้กล้า หมายถึง จอมมาร ใช่ไหมละครับ" 

"แหะ แหะ ใช่แล้วละครับ" 

"งั้นหรอกหรอคะ ถ้างั้นฉันขอเรียกท่านว่า ท่านจอมมาร แบบเดิมละกันนะคะ" 

"เอางั้นก็ได้ครับ ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ" 

"ที่นี่คือ ทวีปดำคะ และนี่ปราสาทของท่านคะ ท่านจอมมารคะ และเก้าอี้นั้นคือบัลลังค์ของท่านคะ ลองไปนั่งดูสิคะ 

ชั้นทำตามที่ คลอเดียบอกและนั่งบนบังลังค์ที่มีสีดำ เมื่อชั่นนั่งลงบนบังลังค์ โดยมีซาคุยะนั่งบนตักของชั้น ปีศาจทุกตนก็ทำการคุกเข่าให้ชั้น 

"ท่านจอมมารพวกเรา กองทัพจอมมาร ทั้ง1,500,000 ตน พร้อมรับบัญชาจากท่านแล้วคะ ถ้าท่านต้องการสิ่งใดโแรดบอกพวกเรามาได้เลยคะ พวกเราจะนำมันมาวายให้ท่านเอง" 

"ท่านจอมมารจงเจริญ" 

"ท่านจอมมารจงเจริญ" 

"ท่านจอมมารจงเจริญ" 

"ท่านจอมมารจงเจริญ" 

"ท่านจอมมารจงเจริญ" 

"ท่านจอมมาร ประสงค์สิ่งใดคะ โปรดบอกพวกเรามาได้เลยคะ" 

"เอ่อถ้างั้นคือว่า ชั้นอยากกินข้าวหน่อยนะ" 

"นั้นสินะคะเพราะนี่ก็เย็นมากแล้วด้วยละนะคะ" 

"ง่ำ ง่ำ ง่ำ ง่ำ อร่อยสุดๆไปเลยนะไอ้นี่นะ ชั้นเพิ่งเคยกินของอร่อยขนาดนี้ครั้งแรกเลยนะ" 

"ถ้าท่านจอมมารชอบอาหารที่ผมทำ ผมก็ดีใจที่สุดที่ไเเกิดมาแล้วละครับ" 

"นี่ นี่ นายอย่าร้องไห้สิ ร้องไห้อย่างงี้มันทำให้ชั้นรู้สึกแย่นะ" 

"ขอโทษด้วยครับท่านจอมมาร" 

"แล้วจะขอโทษทำไมละ ชั้นควรขอบคุณนายด้วยซ้ำที่ให้ชั้นได้กินของอร่อย" 

#นายท่านคะ อีกไม่นานซาคุยะก็จะตื่นแล้วคะ# 

เมื่อเรย์บอกชั้นเรื่องซาคุยะ ชั้นก็สั่งให้ดอรี่ทำอาหารแบบทานง่ายๆให้ชั้น และชั้นก็ให้คลอเดีย พาชั้นไปที่ห้องของชั้น เพื่อพักผ่อน 

"งั้นท่านจอมมารพักผ่อนให้สบายนะคะ" 

พูดจบคลอเดียก็เดินจากไป ชั้นเดินไปที่เตียง ซึ่งเป็นเตียงไซต์ King ที่สามารถนอนกันได้ถึง15คน แล้วก็รอซาคุยะตื่น 

"อืม อืม " 

"ไงตื่นแล้วหรอ " 

"หืม แกไอ้ปีศาจ แกพาชั้นมาที่ไหนนะ" 

"ที่ปราสาทจอมมารนะ" 

"แกพาฉันมาที่นี่แกคิดจะทำอะไรฉัน" 

"หืมแล้วเธอคิดว่าชั้นพาเธอมาทำไรละ" 

พูดจบชั้นก็มองไปที่ส่วนต่างๆของซาคุยะ ที่ตอนนี้อยู่ในชุดวันเกิด 

"แกไอ้ปีศาจอย่ามามองฉันด้วยสายตาหยั่งงั้นนะ" 

"เธอคิดว่าตอนนี้เธอมีสิทธิ์เถียงชั้นงั้นเหรอ แต่ไงตอนนี้เธอก็กินข้าวก่อนดีกว่านะ" 

"ฉันไม่หิว แล้วก็ไม่คิดจะกินอาหารของพวกปีศาจแบบแกด้วย" 

โครกกกกกกกกกกก 

"ปากบอกไม่หิวแต่ท้องร้องใหญ่แล้วนะ กินสะสิ" 

ชั้นส่งจานข้าวที่กำลังร้อนๆ ส่งให้ซาคุยะไป แต่เธอปัดจานข้าวนั้นทำให้อาหารที่อยู่ในจานหล่นลงพื้นทั้งหมด 

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่กินอาหารที่ไอ้พวกปีศาจแบบแกกินหรอก ถุ้ย" 

"เธอทำเกินเหตุไปแล้วนะ เธอรู้ไหมว่าอาหารจานนั้น ดอรี่ทำเพื่อเธอเลยนะ แล้วเธอมาทำหยั่งงั้นเนี่ยนะ" 

"แล้วจะทำไมละแกจะฆ่าฉันหรอเอาเลยสิเชิญเลย" 

"ฆ่าเธอเหรอไม่ความตายนะมันสบายไป ชั้นไม่ให้เธอตายง่ายๆอย่างงั้นหรอกนะ เธอต้องอยู่กับชั้นไปจนกว่าชั้นจะพอใจ แล้วถึงตอนนั้นค่อยฆ่าเธอทิ้ง" 

พูดจบชั้นก็เดินเข้าไปหาซาคุยะ ใช้มือขวาจับผมเธอไว้ แล้วลากเธอลงมาจากเตียงมายังจุดที่อาหารอยู่ 

"โอ้ย มันเจ็บนะไอ้ปีศาจ จะทำอะไรฉันนะ เอามือออกไปจากหัวฉันนะ" 

"ทำอะไรงั้นหรอ ก็จะให้เธอกินข้าวไงละ แต่เพราะเธอทำอาหารมันหล่นลงพื้น แต่ไงเธอก็ต้องกินมันละนะ" 

ชั้นนำร่างของซาคุยะ ไปยังจุดที่อาหารหล่นอยู่ แล้วกดหัวซาคุยะลงไป 

"เอาละกินสะสิ อย่าให้เหลือด้วยละ" 

"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่กิน ให้ตายยังไงฉันก็ไม่กินอาหารของพวกปีศาจเด็ดขาด" 

"ไม่กินงั้นหรอ ถ้างั้นก็คงช่วยไม่ได้ละนะ" 

ชั้นเปลี่ยนร่างของตัวเองเป็นออร์ค 

"งั้นชั้นคงต้องบังคับให้เธอกินสินะ" 

"ไม่ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันอย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ฉ ฉันยอมแล้วฉันยอมทำทุกอย่าง เพราะฉะนั้นได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮือ ฮือ" 

เมื่อชั้นกลายร่างเป็นออร์ค ซาคุยะแสดงท่าทางหวาดกลัวอย่างมาก และเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา 

#ดูถ้านายท่านคงสร้างแผลใจ ที่ทำให้ซาคุยะหวาดกลัว นายท่านในร่างออร์ค ไว้มากเลยคะเธอถึงได้กลัวนายท่านขนาดนี้# 

ชั้นรู้สึกหดหู่เมื่อได้ฟังสิ่งที่เรย์ พูดออกมา ชั้นรู้สึกรังเกียจตัวเองจริงๆ ที่ทำให้เด็กสาวอายุแค่นี้ (ถึงจริงๆยัยซาคุยะจะมีอายุมากกว่ารูปร่างก็เหอะ) กับสิ่งที่ชั้นทำไป 

"ชั้นว่าชั้นจะสนุกกับร่างกายของเธอต่อหลังจากเธอกินข้าวเสร็จ" 

"ฮี๋ อย่านะฉันขอร้องละ จะให้ชั้นทำไรก็ได้แต่อย่าทำแบบนั้นอีกเลยนะฉันขอร้องละ" 

"แล้วทำไมชั้นต้องฟังคำขอร้องของเธอด้วยละ" 

"....." 

"หึ ช่างเถอะนี่ก็ดึกมากแล้วชั้นชักง่วงนอนแล้วสิ ถ้าต้องนอนดึกชั้นคงต้องหาไรทำด้วยสินะ เอาเป็นมาสนุกกับร่างกายเธอกันดีกว่านะ" 

"ไม่ ขอร้องละอย่าทำไรฉันเลยนะ" 

"งั้นเธอคงรู้สินะว่าต้องทำไร" 

ชั้นกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์ 

"ค คะฉันจะรีบกินข้าวให้หมดเดียวนี้ละคะ" 

ซาคุยะเลื่อนหน้าลงไปที่อาหารที่อยู่บนพื้น 

ชั้นดึงผมของซาคุยะ 

"โอ้ย ก  แกจะทำไรนะ" 

"เธอไม่ต้องกินนั้นแล้วละ กินไอ้นี่แทน" 

ชั้นใช้สกิลสร้างจานขึ้นมาซึ่งในจานนั้นมีอาหารที่ ดอรี่ทำไว้ 

"ลุกขึ้นมาแล้วไปนั่งบนเตียงสะ" 

ซาคุยะทำตามที่สั่งอย่างว่าง่าย และชั้นก็ส่งจานให้เธอ รอบนี้เธอรับมันไว้ 

"กินสะ" 

"ง่ำ ง่ำ ....... ง่ำๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" 

เกร้ง 

ซาคุยะกินหมดในเวลาไม่นาน 

"เอาดื่มนี่สะ แล้วไงอร่อยไหม" 

"อึก อึก อึก อ่าาาาาา อืม อร่- ไม่เลย" 

"งั้นเหรอแต่เธอก็กินมันจนหมดเลยหนิ" 

"น นั้นเพราะแกสั่งให้ฉันกินให้หมดไม่ใช่หรอ" 

"เอาละงั้นเรามายืดเส้นยืดสายก่อนนอนกันดีกว่านะ" 

"นี่จะทำไรฉันนะ" 

ชั้นกดร่างของซาคุยะไว้บนเตียง แล้วเริ่มเลียไปที่หน้าอกของเธอที่มีขนาดแค่ คัพA 

"นี่ๆ แกทำไรนะ อ่า อย่าเลียสิ มันน่าขยะแขยงนะ อ่า อย่านะ อ่า" 

ชั้นกัดเข้าไปยอดอกของซาคุยะ แล้วนำนิ้วชี้กับนิ้วกลางแหย่เข้าไปในกลีบดอกไม้ของซาคุยะ แล้วขยับเข้าออก 

"อ่า อ่า อ่า หยุดนะ อ่า อ่า อ่า หยุดเถอะ อ่า อ่า" 

ชั้นใส่นิ่วนางเข้าไปเพิ่ม แล้วขยับเร็วขึ้น 

" อ่า อ่า อ่า รู้สึกดีจัง อ่า อ่า ขอร้องละฉันจะทนไม่ไหวแล้ว อ่า อ่า อ่า อ่า อ่า" 

ชั้นขยับไปเรื่อยแต่เมื่อซาคุยะใกล้จะเสร็จชั้นก็หยุดขยับนิ้ว 

"อ่า อ่า อ่า อะ แฮ่ก แฮ่ก แกหยุดงั้นหรอ ทำไมละ" 

"ก็เธอขอร้องให้ชั้นหยุดไม่ใช่หรอ ชั้นก็หยุดตามที่เธอต้องการไงละ" 

"นี่ขอร้องละ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่ช่วยทำต่อเถอะนะ ฉันรู้สึกทรมาณมากเลยเพราะฉะนั้น-" 

"ไม่ชั้นจะไม่ทำต่อ และชั้นก็อยากนอนแล้ว" 

ชั้นยื่นคำขาดว่าจะไม่ทำต่อมันทำให้ แต่ซาคุยะยังไม่ยอมแพ้ เธอเอานิ้วของเธอไปที่กลีบดอกไม้ของตัวเอง แล้วพยายามตกเบ็ดตัวเองให้อารมณ์ที่ค้างอยู่มันหายไป 

"ชั้นของสั่งห้ามเธอตกเบ็ดให้ตัวเองเด็ดขาด" 

สิ้นเสียงของชั้นซาคุยะที่กำลังจะตกเบ็ดให้ตัวเองก็หยุดชะงักไป 

"นี่แกทำอะไรกับร่างกายของฉัน" 

"เธอเป็นทาสของชั้น และชั้นก็แค่ออกคำสั่งกับเธอแค่นั้นเอง และจนกว่าชั้นจะยกเลิกคำสั่งเธอก็จะไม่สามารถตกเบ็ดให้ตัวเองได้" 

"นี่ขอร้องละช่วยฉันเถอะนะ ฉันทนไม่ไหวแล้วมันทรมาณมากเลย ถ้าเป็นงี้ต่อไปฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ" 

#นายท่านข้าได้ให้ สกิลรังสรรค์สมบูรณ์ ได้สร้างสกิล สลีบ แล้วคะ# 

"ท่านได้รับสกิล เวทย์สลีบ แล้ว" 

"นี่ฉันขอร้องละช่วยฉ- " 

ชั้นใช่ เวทย์สลีบกับซาคุยะ ซึ่งเธอก็หลับทันที่ชั้นใช้เวทย์ใส่เธอ 

ชั้นปรับท่าทางการนอนของเธอแล้วห่มผ้าให้เธอ ในตอนที่ชั้นกำลังจะลุกออกจากเตียงเพื่อไปนนอนที่โซฟา 

มีมือมาจับที่แขนชั้นไว้ ซึ่งนั้นคือของซาคุยะ โดยที่แขนของชั้นรู้สึกถึงแรงบีบจากมือของซาคุยะ 

"ฉันเกลียดแกไอ้ปีศาจ ฉันอยากฆ่าแกให้ตาย เพราะแกบังอาจมาทำเรื่องแบบนั้นกับร่างกายของฉัน" 

ชั้นฟังซาคุยะละเมอออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา 

เพราะแขนของชั้นโดนซาคุยะจับไว้แน่น จนแกะออกไม่ได้ ชั้นจึงจำใจต้องนอนบนเตียงกับซาคุยะ ที่อยู่ในชุดวันเกิด 

*หืมฉากNc นะหรอไม่มีหรอกเพราะชั้นไม่ใช้ ยัยสไลม์บางตนที่เล่นสนุกจนถึงเช้า* 

"อืมทำไมมันรู้สึกร่างกายมันหนักๆนะ" 

ร่างกายของชั้นตั้งแต่ช่วงไหล่ลงไปมีผ้าห่มปิดอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมผ้าห่มมันถึง นู่นขึ้นแบบแปลกๆ 

ชั้นจึงเลิกผ้าห่มขึ้นสิ่งที่เจอคือ ซาคุยะที่กำลังกอดชั้นอยู่ 

"ง่ำ ง่ำ อ้ามมมมมม งับ" 

ซาคุยะกัดเข้ามาที่หน้าอกของชั้น 

"งืม งืม งืม " 

พอซาคุยะกัดจนพอใจแล้วก็เอาปากออกจากหน้าอกของชั้น โดยทิ้งรอยรูปฟันของเธอไว้พร้อมกับน้ำลาย 

'ว่าแต่เสื้อชั้นมันหายไปไหนละเนี่ย' 

#ฉันเป็นคนถอดให้นายท่าน เองคะนายท่าน# 

"ขออีก อ้ามมมมมม งับ" 

ซาคุยะกัด ชั้นอีกที่แต่คนละที่กับครั้งแรก ชั้นเลยเอาคืนด้วยการดีดหน้าผากของซาคุยะ 

เพี้ย 

"อู~~~~ อืมเช้าแล้วหรอ" 

"ไง อารุณสวัสดิ์ยัยเด็กขี้เซา" 

"อะ แก แกคิดจะทำให้ฉันปล่อยฉันเดียวนี้นะ" 

"เธอพูดไรของเธอ ชั้นต่างหากที่ต้องบอกให้เธอปล่อยชั้นได้แล้ว จะกอดไปถึงเมื่อไรฮะ" 

"ฉันเนี่ยนะจะกอ-" 

ซาคุยะรีบเอามือที่กอดชั้นออกในทันที และรีบลุกออกจากตัวชั้น แต่จับมือเธอไว้แล้วกดเธอลงกลับที่นอน ในสภาพคว่ำหน้าแล้วหันก้นเธอมาทางชั้น 

ชั้นใช้นิ้วแหย่เข้าไปในกลีบดอกไม้ของเธอ แต่ชั้นก็ทำให้เธอใกล้เสร็จแต่ไม่ยอมให้เสร็จ 

"อ่า อ่า อ่า แก แก อ่า อ่า ขอร้องละ อ่า " 

"เอาชุดนี่ไปใส่สะ " 

ซาคุยะทำตามที่ชั้นพูดแต่สีหน้าของเธอยังบ่งบอกถึงความไม่พอใจ 

"โอ้ สวยมากเลยนะเนี่ย" 

"ต่อให้แกพูดสักล้านครั้งฉันก็ไม่ดีใจกับคำพูดของปีศาจหรอกนะ" 

"ถ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปกันได้แล้ว" 

ชั้นกับซาคุยะเดินออกจากห้องไป และตรงไปยังห้องบัลลังก์ 

เมื่อชั้นเข้าไป ก็พบว่ามี ปีศาจหลายตนอยู่ก่อนแล้ว และทุกตนก็หลีกทางให้ชั้นกับซาคุยะ 

โดยที่ซาคุยะเดินเข้ามาเกาะแขนชั้นไม่ยอมห่าง 

'หืมยัยนี่ทำไมถึงทำท่าทางกลัวสะขนาดนี้กันนะ ทั้งที่ตอนอยู่กับชั้นในร่างมนุษย์ยังด่าชั้นอย่างไม่เกรงกลัวเลย 

#ฉันว่านั้นเป็นเพราะอีกฝ่ายนายท่านเท่านั้นละคะ# 

'หืม แล้วมันหมายความว่าไงกันละ' 

#เรื่องนั้นฉันคงบอกนายท่านไม่ได้หรอกคะ# 

'งั้นก็ช่างเหอะ' 

ชั้นมองดูซาคุยะที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว และซาคุยะก็มองขึ้นมาหาชั้น โดยที่มีน้ำตาปริ่มๆออกมา 

มันน่าแกล้งมาก ชั้นเลยกลายร่างเป็น ออร์ค 

เมื่อชั้นกลายร่างเป็นออร์ค ซาคุยะ ก็พยายามจะออกห่างจากชั้น แต่เพราะรอบข้างยังมีปีศาจตนอื่นอยู่ด้วย เลยไม่ได้ออกห่างจากชั้น 

เมื่อมาถึงบัลลังก์ชั้นกลับร่างมาเป็นมนุษย์ และนั่งลงบนบัลลังก์ โดยที่บังคับให้ ซาคุยะ นั่งบนตักของชั้น 

และคลอเดียก็เริ่มพูดออกมาเป็นคนแรก 

"ท่านจอมมารคะ เมื่อคืนหลับสบายดีไหมคะ" 

"หลับสบายดีมากขอบคุณที่เป็นห่วง นะ" 

"ค่ะ " 

ต่อจากคลอเดีย ก็ตามด้วย อเดกอลี้ 

"ท่านจอมมารครับ คือตอนนี้เรามีปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งนะครับถ้าไง-" 

"เรื่องที่พวกนายจะสร้าง โรงเรียนให้กับพวกปีศาจใช่ไหมละ ได้สิชั้นอนุญาต " 

"ท่านทราบด้วยหรือครับ" 

"ชั้นอ่านจากรายงานที่อยู่ในห้องแล้วนะ อ่านตอนรอยัยขี้เซาบางคนตื่น" 

"อย่ามาหาว่าฉันขี้เซานะ ไอ้ปีศาจหน้าขยะแขยง" 

"ถ้าในเมื่อท่านจอมมารอนุญาตแล้วข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วละครับ" 

"แล้วไม่ทราบว่าท่านจอมมาร ทราบเกี่ยวกับโลกใบนี้ขนาดไหนแล้วเหรอคะ" 

"ชั้นยังไม่รู้ไรเลยละนะ ถ้าไงช่วยบอกชั้นที่ได้ไหม คลอเดีย" 

"เป็นความกรุณาอย่างมากคะ งั้นขอเริ่มจาก ในโลกนี้มีทวีป อยู่ด้วย 3 ทวีป คะ โดย ทวีปแรกคือทวีป ของมนุษย์ 2คือทวีปปีศาจ และ3คือทวีปที่พวกเราอยู่กันคะ ทวีปดำ" 

"ทวีปมนุษย์ นั้นนอกจากมีมนุษย์อาศัยยังมี เอลฟ์ คนแคระ บลาๆๆๆๆ คะ" 

"ทวีปปีศาจ นอกจากจะมีแต่ปีศาจเท่านั้นที่อาศัยอยู่ ยังมีจอมมารอีกด้วยคะ" 

"หืมจอมมารเหรอ ไม่ใช่ว่าชั้นเป็นจอมมารหรอกหรอ" 

"ท่านอย่าได้เอาตัวเองไปเทียบกับเจ้าพวกเศษเดนพันธ์นั้นเลยคะ พวกมันไม่ควรจะได้ชื่อว่าจอมมารด้วยซ้ำไป เป็นแค่สิ่งที่พวกมนุษย์ทึกทักขึ้นมาเอง" 

"ง งั้นเหรอ" 

"คะ ในทวีปปีศาจเคยมีจอมมารที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดเกิดขึ้นมา แต่มันมีเลเวลแค่ 190 ยังสู้ปีศาจที่อ่อนแอ่ที่สุดของเราไม่ได้เลยคะ" 

"ว้าว สุดยอดเลยว่าแต่ปีศาจที่อ่อนแอ่สุดนี่เลเวลเท่าไรหรอ" 

"เลเวล 300คะ ซึ่งนั้นคือเลเวลที่ต่ำสุดที่เราจะรับเข้ากองทัพคะ" 

"หะ 300" 

"คะเลเวล300 คะ ซึ่งผู้ที่อ่อนแอที่สุดของเราในตอนนี้คือ สไลม์ที่ชื่อว่า ริกะ คะ" 

"งะ งั้นเหรอ" 

"คะ ส่วนทวีปที่3 ทวีปดำนั้น คือทวีปที่เราอาศัยอยู่ ที่นี่นอกจากปีศาจแล้วยังมีมนุษย์อาศัยอยู่ด้วยคะ" 

"หืมมีมนุษย์ด้วยงั้นหรอ ชั้นนึกว่าทวีปนี้จะมีแต่ปีศาจสะอีก" 

"ที่ทวีปนี้เรารับทุกเผ่าพันธ์คะ ขอแค่ทำตามกฏที่ตั้งไว้ได้คะ " 

"กฏหรอ" 

"คะมีกฏอยู่3ข้อคะ 1ห้ามดูหมิ่นท่านจอมมาร 2ห้ามดูถูกเผ่าพันธ์อื่น 3 เมื่อเข้ามาแล้วห้ามออกจากทวีปหากไม่ได้มีการอนุญาตจากตนในกองทัพจำนวน20ตน แต่ถ้าเป็นท่านจอมมารอนุญาตสามารถเข้าออกได้เลยคะ" 

"นี่ละคะกฏทั้ง3ข้อของพวกเรา" 

"อืมก็ดูเป็นกฏที่ไม่ได้แย่อะไรเลยนะ" 

"ขอบคุณที่ชมคะท่านจอมมาร" 

ตึง เสียงประตูห้องเปิดออกมา 

"ขออนุญาตคะท่านจอมมาร" 

​"ข้ามีนามว่าริกะคะ ข้าจับตัวมนุษย์มาได้คะ ข้าจึงนำมาถวายให้ท่านคะ" 

เกร้ง เกร้ง 

มีหญิงสาวที่โดนล้ามโซ่เดินเข้ามา2คน 

ลูลู่  

อายุ 18 เพศ หญิง 

คลาส นักบวช 

มนุษย์ 

ลูน่า 

อายุ 18 เพศหญิง 

คลาส นักเวท 

มนุษย์ 

######## 

จบตอน 

ความคิดเห็น