ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำบอกลา

คำค้น : yuri,เลสเบี้ยน,อิโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำบอกลา
แบบอักษร

21.30น.

สินีนั่งไขว้ห้างอยู่ที่ห้องโถงเพียงลำพังหลังเธอพึ่งวางสายจากวุฒิชัยที่โทรมาบอกว่าอาจจะกลับดึกเพราะรถที่เขาขับไปเกิดมีปัญหาขึ้นกลางคันก่อนที่


ติ๊ดๆๆ

เสียงข้อความบางอย่างจากโทรศัพท์ของสินีดังขึ้น สินีเหลือบไปมองก่อนหยิบขึ้นมาดู ปรากฏรายชื่อที่ดูไม่สมเหตุสมผลที่จะต้องมีธุระติดต่อกับเธอ สินีมีเบอร์ของรินลนีตั้งแต่ครั้งที่รินลนีจับตัวมีนาไป หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏว่าอีกฝ่ายได้ส่งรูปภาพอะไรบางอย่างมาให้เธอ แถมยังมีข้อความส่งท้ายมาอีกว่า


***ถ้าเธอไม่เปิดดู แล้วเธอจะเสียใจ***

สินีทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก เธอประหลาดใจกับข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาให้เธอ ครั้นจะกดทิ้งไปเพราะดูถ้าแล้วผู้หญิงคนนี้คงมีแต่จะหาเรื่องกวนประสาทเธอก็เท่านั้น แต่อีกใจหนึ่งเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าภาพที่ส่งมามันคือภาพอะไร สุดท้ายสินีก็ตัดสินใจกดเข้าไปดูภาพที่อีกฝ่ายส่งมา สินีดวงตาเบิกโตในทันทีเมื่อเห็นภาพที่รินลนีส่งมาให้ ภาพที่ปรากฏร่างของคนสองคนที่เธอรู้จักดีกำลังกอดกันริมสะพาน มือเรียวยาวเริ่มสั่นไหว น้ำใสๆไหลเอ่อมากองที่หางตาจนทำให้ภาพที่เห็นในมือถือเบลอไปในทันที ก่อนที่น้ำตาของสินีจะหยดลงบนภาพในโทรศัพท์ ใบหน้าของสินีร้อนฉ่าขึ้นทุกขณะ ดวงตาของเธอแม้ว่าจะมีน้ำใสๆไหลหยดแต่มันกลับมีแต่ความแข็งก้าว หัวใจของเธอเต้นรั่วจนแทบจะระเบิดออกจากอก ก่อนที่เธอจะกดปุ่มออกจากข้อความที่ปรากฏภาพอันทำให้เธอสะเทือนใจออก แล้วหันมากำมือถือไว้ในมือโดยแน่นด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ถึงแม้ว่าเธอจะมีน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาแต่สินีก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยร้องไห้ออกมาสักนิดเดียว เธอนั่งใจเย็นจ้องมองไปที่ประตูหน้าบ้านเพื่อรอให้ทั้งคู่กลับมาอย่างจดจ่อ




23.00น.

กัญญากับมีนาเดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยอาการหยอกล้อกัน ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าสินีนั่งกอดอกรอทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างเห็นได้ชัด

“แม่ยังไม่นอนอีกเหรอคะ..” มีนาเอ่ยถามสินี สินีลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินมาหยุดที่หน้าของมีนาแล้วเอื้อมมือขึ้นแตะไหล่ของอีกฝ่าย

“แกขึ้นไปนอนได้ล่ะยัยมีน ชั้นมีเรื่องจะคุยกับคุณการต์สักหน่อย...” สินีเอ่ยเสียงเรียบก่อนหันมามองที่กัญญาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยกัญญารู้สึกได้ถึงความเย็นระเยือกจากใบหน้าของสินีที่จ้องมองมายังเธอ

“ค่ะ..” มีนาเอ่ยตกลงก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดไปพลางหันกลับมามองที่หน้าของกัญญา เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสินีจะพูดอะไรกับกัญญา

“คุณสิมีอะไรค่ะ...” กัญญาเอ่ยถามอีกฝ่ายพลางอมยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก

“พวกเธอไปนอนกันได้ล่ะ ชั้นมีเรื่องบางอย่างจะคุยกับคุณการต์เป็นการส่วนตัว เรื่องสำคัญมาก...” สินีเอ่ยบอกเหล่าบรรดาสาวใช้ เมื่อพวกเธอได้ยินน้ำเสียงและท่าทีที่จริงจังของสินีต่างก็รีบลุกออกจากห้องโถงกันไปในทันที สินีจ้องมองเหล่าบรรดาสาวใช้จนแน่ใจว่า ทุกคนได้ออกไปกันหมดแล้ว ก่อนจะหันกลับมามองที่ใบหน้าของกัญญาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“การต์...เรื่องของเธอกับยัยมีนน่ะ..เธอแค่เผลอใจเพราะใกล้ชิดกัน ยังนั้นใช่รึเปล่า ชั้นเข้าใจถูกใช่มั๊ย....” สินีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นครอ กัญญานิ่งอึ้งสักพัก เธอก้มหน้าหลบสายตาของอีกฝ่ายก่อนพูดว่า

“ไม่ใช่ค่ะ...เราทั้งคู่รักกันค่ะ” กัญญาเอ่ยก่อนที่เหงยหน้ากลับมามองที่ใบหน้าของสินี ด้วยใบหน้าที่ลำบากใจ สินีส่ายหัวเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าเอ่ยแบบนี้กับเธอตรงๆ ก่อนที่ปี่เข้ามาจับที่ข้อมือของกัญญา

“ไม่การต์..ไม่ใช่...เธอแค่เหงา ชั้นรู้…” สินียังคงพยายามพูดปลอบใจตัวเองพลางจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาที่อ้อนวอน ก่อนพูดต่อไปว่า

“อย่าทำเย็นชากับชั้นแบบนี้สิการต์ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้...รึว่าเธอจะยังโกรธที่ชั้นกับคุณวุฒิชัยในวันนั้นที่...”

“พอทีเถอะค่ะ...เรื่องของเรา  ชั้นว่า...มันสมควรที่จะจบได้แล้ว  ต่อให้ไม่มีคุณมีนเข้ามา...สักวัน..เราสองคนก็ต้องจบลงแบบนี้อยู่ดี คุณสิทำใจยอมรับความจริงนี้เถอะค่ะ ...ชั้นไม่อยากทนอยู่ต่อไปแบบนี้อีกแล้ว...มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย” กัญญาเอ่ยตัดบทด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย เธอตัดสินใจบอกความรู้สึกในใจทั้งหมดกับสินีนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของกัญญาชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาของเธอจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและมีน้ำใสๆคลอที่หางตา

“ไม่...การต์...มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ..ชั้นขอร้องล่ะ..อย่าทำแบบนี้กับชั้นเลยนะ เธอไม่สงสารชั้นรึยังไง...ชั้นรักเธอนะการต์” สินีขยับเข้าไปจับข้อมือของกัญญาอีกครั้งพลางอ้อนวอนขออีกฝ่าย เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลงแบบนี้เลย สินีรักกัญญาด้วยความรักที่บริสุทธิ์หมดหัวใจจริงๆ ซึ่งกัญญาเองก็รับรู้ได้เธอก้มลงไปมือมองที่มือของสินีที่จับที่ข้อมือของเธอ ก่อนที่จะแกะมันออกช้าๆ สินีมองดูการกระทำของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ

“มันควรจบได้แล้วค่ะคุณสิ ชั้นเสียใจ.. ชั้นเองก็รักคุณนะคะ แต่เราคงไปไกลกว่านี้ไม่ได้ ชั้นคงไม่อาจแย่งคุณสิมาจากคุณวุฒิชัยได้เพราะมันไม่ถูกต้อง และชั้นก็รู้ดีว่ายังไงซะคุณสิก็ไม่มีวันเลิกกับคุณวุฒิชัยเพื่อมาคบกับผู้หญิงอย่างชั้นได้หรอกค่ะ... มันถึงเวลาแล้วค่ะคุณสิ เลิกกันนะคะ เรามาจบความสัมพันธ์ที่แสนจะอึดอัดนี้กันจะดีกว่าค่ะ” ทันทีที่กัญญาพูดจบสินีก็มิอาจรั้งน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตาได้อีกต่อไป มันไหลย้อยเป็นทางยาวออกมาตามแก้มของเธอ สินีนิ่งอึ้งเธอทั้งจุกทั้งผิดหวังทั้งเสียใจในเวลาเดียวกันจนพูดอะไรไม่ออก

“การต์...ไม่นะการต์ ขอร้องล่ะ...อยู่ต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ ถ้าไม่มีเธอเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจชั้นจะอยู่ต่อได้ยังไงอะการต์” สินีพูดด้วยน้ำตา ก่อนที่เข้ามาจับที่แขนทั้งสองข้างของกัญญาเพื่ออ้อนวอนขอให้อีกฝ่ายเห็นใจ

“ยอมรับสักทีเถอะค่ะคุณสิ!!!  คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว...คุณอย่าเอาแต่พูดเลยค่ะว่าชั้นเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของคุณ... ใช่!!...ชั้นเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของคุณ คอยบริการคุณ ปกป้องคุณ...เวลาที่คุณสิต้องการ ชั้นเป็นทุกอย่างที่คุณอยากให้เป็น..เป็นคนคอยเติมเต็มความสุขให้กับชีวิตของคุณ...แล้วชั้นล่ะค่ะ  ชั้นล่ะ!!!!!.” กัญญาตะคอกเสียงสูงใส่สินีพร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่สองแขนของสินีเช่นกัน ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

“เวลาชั้นต้องการคุณ!!!! คุณให้ชั้นอย่างที่ชั้นให้คุณได้มั๊ย!!!” กัญญาตะคอกเสียงดังใส่สินี ก่อนที่จะแกะมืออีกฝ่ายออกในทันที สินีดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับพฤติกรรมของอีกฝ่ายที่มีต่อเธอ

“ขอโทษนะคะ..ชั้นไม่ได้รักคุณแล้ว ชั้นรักคุณมีนค่ะ...แล้วชั้นจะไม่โลเลและโกหกตัวเองเหมือนคุณ...เราเลิกกันเถอะนะ” กัญญาเอ่ยพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจและอึดอัดมานานที่รินไหลอาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย สินีค่อยๆถอยหลังออกไปทีละก้าวๆ ช้าๆ เธอกำลังรู้สึกผิดหวังที่กำลังจะเสียกัญญาไป เธอเอาแต่คิดในใจ ใช่ ชั้นมันคนเห็นแก่ตัว ชั้นใช้เธอเพื่อเป็นความสุขที่ต้องการเมื่อไรก็เรียกให้มาหาได้ทุกเมื่อ โดยที่ชั้นไม่ได้เคยสนใจเลยว่า เธอจะรู้สึกอย่างไร ถูกแล้วสินะ แต่ว่า..ชั้นไม่อยากยอมรับมัน ไม่ ชั้นจะไม่ยอมรับมันไม่ ไม่เด็ดขาด ใช่ ใช่แล้ว...ต้นเหตุที่ทำให้การต์เปลี่ยนไป ต้นเหตุที่แท้จริงที่ทำให้การต์รักชั้นน้อยลงแล้วหันไปรักคนอื่นแทน ใช่ ใช่แล้ว ยัยลูกนอกไส้คนนั่น ใช่

“อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.” สินีกรีดร้องเสียงดังอย่างเสียสติ เธอไม่อาจควบคุมพลังแห่งความโกรธในตัวเองได้อีกแล้ว

“รักมันมากใช่มั๊ย!!!!!!!  รักมันมากใช่มั๊ย!!!!!!.” เธอตะโกนใส่หน้ากัญญา ดวงตาเบิกโตด้วยความโมโหและขาดสติอย่างสุดขีด ก่อนที่จะวิ่งขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องของมีนาในทันที กัญญานิ่งอึ้งกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของสินีด้วยความตกใจ

“อย่านะคุณสิ!!!  คุณจะขึ้นไปไหนอะ!!! คุณสิ!!!!” กัญญาเอ่ยห้ามอีกฝ่ายก่อนที่จะรีบวิ่งตามไป แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว สินีเข้าไปในห้องของมีนาด้วยความรวดเร็วและเธอไม่ลืมที่จะล๊อกประตู

“อ้าวแม่มีอะไรกันรึเปล่าค่ะ หนูได้ยินเสียแม่กรี๊ด...” มีนาโผล่เข้ามาหาสินีที่เข้ามาในห้องของเธอ

“แกยังเหมือนเดิมเลยนะ เวลาอยู่ในห้องทำไมไม่ล๊อกประตู...ฮึ!...” สินีเอ่ยพลางจ้องใบหน้าของมีนาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูหน้ากลัว มีนาสังเกตุเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของสินีเธอจึงค่อยๆถอยตัวออกห่างจากสินีช้าๆด้วยอาการตกใจ

“แม่ เป็นอะไรไปค่ะ...” เธอเอ่ยอย่างสงสัย ก่อนที่


ตึ้งๆๆๆๆๆ

เสียงทุบประตูจะดังขึ้น

“คุณสิ!!!!  เปิดประตูเดียวนี้นะคะ!!!!.”


ตึ้งๆๆๆๆๆๆๆ

“ทำไมคุณการต์เอาแต่ทุบประตูอยู่อย่างนั้นล่ะคะแม่...” มีนาเอ่ยด้วยความตกใจ แต่สินีกลับแสยะยิ้มให้เธอก่อนที่จะตะโกนใส่มีนาว่า

“ไม่ต้องมาเรียกชั้นว่าแม่!!!!!  ฟังให้ดีๆนะ ว่าชั้นไม่ใช่... แม่ของแก!!!  ชั้นเป็นหมัน!!!!  ได้ยินหม้ายยยย!!!!  ชั้นเป็นหมัน.. ชั้นจะมีลูกโง่ๆอย่างแกได้ยังไงกันเล่า!!!!! ยัยเด็กโง่!!!!!” สินีเอ่ยด้วยความโมโหก่อนที่เข้าไปผลักมีนาจนร่างของเธอกระเด็นลงไปนอนกับเตียง กัญญาที่อยู่ข้างนอกดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจสุดขีด เธอได้ยินทุกคำพูดจากปากของสินีอย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงของมีนากรีดร้องจากด้านใน

“อย่านะคะ!!!! แม่จะทำอะไร!!!! แม่เป็นอะไรไปค่ะ!!!!..” มีนาพยายามดันตัวของสินีที่คล่อมอยู่บนตัวเธอออกไป

“ก็บอกแล้วไง!!!  ว่าชั้นไม่ใช่แม่แก....ยัยเด็กโง่ แม่แกตายไปตั้งแต่แกอายุขวบเศษได้มั้ง ฮ่าๆๆๆ  ไม่นานพ่อของแกก็เขามาอ้อนวอนของแต่งงานกับชั้น ผู้ซึ่งมีอิธิพลและอำนาจการตัดสินใจ ชั้นนี้แหละที่เป็นคนค่อยสนับสนุนพ่อของแกอยู่เบื้องหลัง เพราะไม่อย่างนั้นคนอย่างนั้นคงไม่มีปัญญาหาเงินได้เยอะขนาดนี้หรอก แกต้องขอบคุณชั้นนะที่ชั้นทำให้แกมีบ้านหลังใหญ่ๆ และทรัพย์สินมหาศาลขนาดนี้ ฮ่าๆๆ” สินีเอ่ยด้วยใบหน้าที่และอารมณ์ที่อยู่เหนือการควบคุม เธอจับแขนของมีนากดขึงไว้กับเตียงโดยแรง

“ไม่จริงอะ..แม่อย่าพูดแบบนี้สิ หนูรักแม่...หนูมีแม่แค่คนเดียวนะคะ ก็คือแม่สิของหนู..มันไม่จริงใช่มั๊ย” มีนาเอ่ยด้วยใบหน้าที่สับสนเธอไม่อยากจะเชื่อคำพูดของสินี เธอไม่มีวันเชื่อ

“จริงๆแกก็ดูรักน่าเอ็นดูในสายตาชั้นอยู่หรอกนะ แต่เสียแรง..เห็นใบหน้าสวยๆใสๆแบบเนี้ยใครจะไปรู้ ว่ามีสันดานชอบแย่งของๆคนอื่นอะ!!!!  ห่ะ!!!!!..” สินีตะคอกใส่มีนา


ตึ้งๆๆๆๆๆๆๆๆ

“อย่านะคะคุณสิ  คุณอย่าทำอะไรคุณมีนนะ!!!!!ชั้นขอร้อง...” กัญญาเอ่ยตะโกนพลางทุบประตูอย่างต่อเนื่อง สินีแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ พลางจ้องมองไปที่ใบหน้าของมีนาแล้วพูดว่า

“หึๆๆๆ ดูสิ..การต์รักแกขนาดไหน...แหมๆๆๆ น่าอิจฉาเสียจริงๆ ไหนขอดูหน่อยสิของที่การต์รักนักรักหนามันจะสวยงามน่าหลงใหลขนาดไหนกันเชียว” สินีเอ่ยพลางแสยะยิ้มก่อนที่ใช้มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่ายแล้วสัมผัสกับเนินหน้าอกเต่งตึงของอีกฝ่ายในทันที

“แม่จะทำอะไร   อย่านะ!!!.” มีนาพยายามดิ้นให้หลุดจากผู้เป็นแม่ ก่อนที่จะตัดสินใจเอาตัวรอดโดยการกัดเข้าที่แขนของสินีเข้าจังๆ

“โอ๊ย!!!!.” สินีเอ่ยร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่มีนาจะหลุดออกร่างของสินี เธอพยายามลุกหนีไปจากเตียงแต่กลับถูกอีกฝ่ายกระชากตัวกลับมาที่เตียงด้วยแรงที่เยอะกว่าบวกกับอารมณ์โมโหซึ่งทำให้ร่างของมีนาถูกสินีดึงกลับมาโดยง่าย

“จะหนีเหรอ!!!! ยัยเด็กโง่เอ้ย!!!! ชั้นยังไม่ได้เห็นสิ่งที่น่าหลงใหลบนตัวเธอเลยนะ!!!.” สินีเอ่ยพรางแสยะยิ้มอีกครั้งก่อนที่จะใช้แรงขืนใจ กระชากเสื้อยืดสีขาวของอีกฝ่ายจนขาด ก่อนที่ส่วยยอดสีชมพูที่แข็งชูชันเป็นไตบนหน้าอกขาวๆของอีกฝ่ายจะโผล่พ้นออกมาให้สินีได้เห็นเต็มตา

“อย่านะ!!!  แม่เป็นบ้าไปแล้วอะ....!!! โอ๊ย...ปล่อยหนูสิ!!!!..” มีนาพยายามดิ้นรนอีกครั้ง


ตึ้ง!!!!!   ตึ้ง!!!!!!!

กัญญาเริ่มใช้ฝ่าเท้าถีบเข้าที่ประตูหวังที่จะพังเข้ไปช่วยมีนาให้ทันไม่เวลา ขืนปล่อยไว้แบบนี้ สินีที่กำลังอยู่อารมณ์บ้าครั้ง ต้องเผลอทำอะไรๆไม่ดีต่อมีนาเป็นแน่

“รอก่อนนะคะคุณมีนา  ย๊ากกกกกก”


ตึ้ง!!!!!!!

ไม่นานบานประตูก็พังลงด้วยแรงทั้งหมดที่กัญญาถีบเข้าใส่ประตู ก่อนที่กัญญาจะรีบเข้าดึงร่างของสินีออกจากตัวของมีนาในทันที

“หนีไปค่ะคุณมีนหนีออกไป!!!..” กัญญาตะโกนให้มีนาหนี หลังจากตั้งสติได้มีนรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วคว้าผ้าเซ็ดตัวผืนหนึ่งไปปกปิดร่างกายแล้ววิ่งหนีออกไปในทันที

“ปล่อยชั้นนะ!!!!  อ๊ายยยยยยย   ปล่อย!!!!!!   ปล่อยซี่!!!!” สินีตะโกนโวยวายอย่างเป็นบ้าเป็นหลังก่อนที่เธอจะถูกกัญญาทุ่มลงไปกองกับพื้น กัญญาอาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีออกไปตามมีนาทันที สินีหลังจากที่ตั้งตัวได้ก็หันกลับมามองที่กัญญาที่วิ่งหนีเธออกจากห้องตามมีนาไป

“กลับมานะการต์...กลับมานี่!!!!  ชั้นบอกให้กลับมา!!!!....อ๊ากกกกกก”  สินีเอ่ยด้วยน้ำตาเธอคร่ำครวณให้กัญญากลับมาหาเธอด้วยท่าทางที่น่าสงสารเห็นใจ

กัญญาวิ่งออกมาคว้าข้อมือของมีนาที่ยืนรออยู่ที่ห้องโถงข้างล่าง

“ไปค่ะ...เราต้องหนี...”

“หนีไปไหนค่ะ..” มีนาเอ่ยถามอีกฝ่าย

“ตามมาเถอะค่ะ..ชั้นมีอยู่ที่หนึ่งที่คิดว่าน่าจะปลอดภัย” กัญญาเอ่ยกับมีนาด้วยใบหน้าที่จริงจัง

“ที่ไหนเหรอค่ะ....” มีนาเอ่ยถามอีกครั้งพลางจ้องใบหน้าอีกฝ่ายกลับเพื่อรอคำตอบ



-----------------------------------------------------------------------------------

บางทีก็สงสารคุณสินะ ตอนนี้เค้าเขียนซะให้คุณการต์ไม่เหลือเยื่อใยใดๆต่อคุณสิเลย ฮ้า..ปวดร้าวแต่ก็ต้องเขียน

พีคตรงคุณสิไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของคุณมีนนี่แหละ

แต่ที่พีคของพีคไปอีก คุณการต์ชั้นเขียนอิมเมจให้คุณ สวยแซ่บ หุ่นดีและบอบบางนะคะ แต่คุณพังประตูได้แข็งแรงและบึกบึนมาก 555+

ปล.ขออภัยหากมีคำผิดนะจ๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว