นิยายเรื่องนี้มีตัวละครจาก เล่ห์ปรารถนา มาเดินเล่นเป็นระยะ ๆ ใครที่ยังไม่เคยอ่านก็สามารถอ่านเรื่องนี้ได้อย่างเข้าใจ แต่ถ้าใครที่อยากรู้จักกับไทเกอร์ให้มากขึ้นก็ตามไปอ่านกันที่เรื่อง เลห์ปรารถนา กันได้นะคะ รักทุกคนค่ะ

31 แม่เราเก่งกว่าแม่ใคร ๆ

ชื่อตอน : 31 แม่เราเก่งกว่าแม่ใคร ๆ

คำค้น : ลวงปรารถนา แต่งงาน เฮีย เปย์ หนู nc 25+ ployx สวิตต์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2560 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31 แม่เราเก่งกว่าแม่ใคร ๆ
แบบอักษร

“เปย์อยู่ไหนลูก” 

เสียงคุณลภัสราวกับเสียงสวรรค์เป็นแสงส่องทาง ท่ามกลางความมืดมน

“น้องอยู่กับแม่ใช่ไหม”

เหมือนสวิตต์รวบรวมสติไม่ได้ เขาขับรถวนไปมาร้อนใจเหมือนเป็นบ้า คิดไม่ออกว่าจะไปตามหาสาวน้อยได้ที่ไหน

“อยู่ รีบมา น้องไม่ค่อยดี”

มารดาเขาตอบเสียงเหมือนกระซิบ ท่านวางสายแล้วเดินกลับมาหาเภตราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวตรงหน้าดูเศร้าสร้อยจนน่าสงสาร เธอนั่งเหม่อ ๆ รออยู่ที่ห้องรับแขกเหมือนทุกครั้ง

“พู่กัน มาหาแม่หรือ”

คุณลภัสทักทายเหมือนไม่ได้จับสังเกตอะไร ทั้งที่ในใจได้แต่ร่ำร้องให้ลูกชายตัวดีรีบมาหาที่บ้าน

“ค่ะ” 

สาวน้อยหลุบตามองมือ

“มีอะไรลูก”

“วันนี้หนูฝึกงานวัดสุดท้ายแล้วค่ะ”

เสียงสาวน้อยนั้นแสนเบาจนท่านต้องกระเถิบไปใกล้

“หนูจบแล้วนะคะ”

“โถ เก่งจังเลยพู่กัน ไหนมีเกรดอะไรให้แม่ดูไหม”

สาวน้อยกอดรัดท่านเมื่อเขยิบเข้ามาใกล้ ลังเลเหมือนจะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง

“ยังไม่มีหรอกค่ะ แต่พอเกรดออกแล้วหนูจะเอามาให้คุณลภัสดูนะคะ”

“ได้สิลูก แม่ภูมิใจในตัวหนูจังเลย”

ท่านแตะมือสาวน้อยเบาๆ ความอ่อนโยนที่คุณลภัสมีให้เภตรามาตลอด ทำให้เสียงถามที่ดังต่อจากนั้นค่อนข้างจะขลาดกลัว และไม่แน่ใจ 

“หนูจบแล้ว คุณลภัสจะให้หย่าใช่ไหมคะ” ดวงตาสาวน้อยแห้งแล้งจนน่าใจหาย

“อะไรกัน!เฮียเขาทำอะไรให้หนูเจ็บช้ำน้ำใจอีก บอกแม่มา แม่จะจัดการให้”

เสี่ยงนุ่มๆ นั้นพยายามจะปลอบประโลม นึกคาดโทษสวิตต์ในใจ

“ไม่มีหรอกค่ะ หนูเองที่…”

หญิงสาวน้ำตาร่วงโดยไม่สามารถกล่าวได้จบประโยคขณะที่ คุณลภัสแทบลุกขึ้นเต้น

“อย่าร้อง ๆ เดี๋ยวแม่จะดุเฮียให้เอง อะไรกัน โมโหตาเปย์แค่นี้ ก็ไม่อยากเป็นลูกแม่แล้วหรือ”

“ไม่ใช่นะคะ”

สาวน้อยตกอกตกใจ รีบปฏิเสธเสียงเครือ

“คุณลภัสดีกับหนูมาก ทำไมหนูจะไม่อยากเป็นล่ะคะ”

“งั้นก็ดีแล้ว แม่ก็กลัวว่าหนูไม่สบายใจ ไม่อยากได้แม่เพี้ยนๆ หรือเปล่าน่ะสิ”

“โธ่ คุณลภัส”

สาวน้อยร้องคราง แต่สีหน้าดีขึ้นมาก อดขำในคำพูดท่านไม่ได้

“พู่กัน แม่จะบอกอะไรให้นะ แม่อยากได้หนูมาเป็นลูกสาวตั้งนานแล้ว พอได้แล้วแม่ไม่ส่งคืนง่ายๆ หรอก แม่รู้ว่าไม่ค่อยยุติธรรมกับหนูซักเท่าไหรที่ต้องมาแต่งกับคนไม่ได้เรื่องอย่างเปย์ แต่แม่ก็อยากให้พู่กันอดทนกับเฮียให้มากหน่อย แม่ผิดเองแหละที่เลี้ยงให้โตมาบ้าๆ บอ ๆ แต่เฮียเขาก็รักหนูนะลูก” 

ท่านถามตอนที่กุมมือน้อยๆไว้แน่น

“แต่ว่า เฮีย”

“ไม่มีต่งไม่มีแต่ เฮียทำไรหนูฟ้องแม่มาเลย แม่จัดการให้”

คุณหญิงทำเสียงโมโหเกินจริงใส่ อยากให้สาวน้อยรู้ว่าท่านรักและเอ็นดูอยู่เสมอ

“เฮีย เขาไม่อยากอยู่กับหนูหรอกค่ะคุณลภัส”

สาวน้อยกลับไปเสียงขื่นขมเหมือนเก่า แม้จะอยากรู้ความจริงมากแค่ไหน แต่คุณลภัสรู้ดีว่าท่านต้องตะล่อมสาวน้อยไม่ให้เตลิดไปไกลกว่านี้เสียก่อน

“ใครจะไม่อยาก เปย์มันหลงหนูจะเป็นจะตายแล้ว ดูซิคราวที่แล้วหนูหายมาวันเดียว รีบโผล่มาตามกลับแทบไม่ทัน”

สาวน้อยส่ายหน้าแทนคำตอบ

“ไม่จริงหรอกค่ะ”

คุณลภัสได้แต่แอบโมโหลูกชายในใจ ข้องใจว่าบอกรักสาวน้อยแบบไหนกันเภตราถึงได้ไม่เชื่อในตัวเขาขนาดนี้ หากยังคงพูดปลอบประโลมหล่อนอย่างใจเย็น พยายามไม่ให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่

“ถ้าหนูไม่อยากอยู่กับเฮียจริงๆ ก็ย้ายกลับมาอยู่กับแม่ แต่ไม่ต้องหย่าหรอกลูก สมบ่งสมบัติแม่ยกให้หมดเลย ปล่อยมันนอนร้องไห้คนเดียวไป”

พูดไม่ทันจบประโยค พายุลูกที่ชื่อสวิตต์ก็มาถึง เขาพุ่งเข้ามากอดรัดสาวน้อยโดยไม่สนใจสายตาใครทั้งนั้น

“พู่กัน พู่กัน”

ชายหนุ่มพร่ำเรียกชื่อหล่อนก่อนจะระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง

“พอก่อน เปย์ เกรงใจแม่ เกรงใจน้องบ้าง”

เสียงมารดาเขาดูโล่งใจที่ชายหนุ่มมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว ดังนั้นเธอจึงกลับไปเหน็บแนมเขาเหมือนเก่า

“อ้าว ทำไมหน้าตาบวมปูดแบบนั้นล่ะ”

ท่านร้องเสียงดังเมื่อมองเห็นชัดเจน

“นี่ตีน้องหรือ แม่เลี้ยงให้เปย์เป็นคนแบบนี้หรอ”

“แม่ครับ ถ้าตีน้อง น้องก็ต้องมีแผลสิ ทำไมผมเป็นคนมีแผลล่ะ”

เสียงเถียงนั้นอ่อนใจ

“แม่คิดว่าลูกแม่เป็นคนยังไงเนี่ย เอาแต่เข้าข้างพู่กัน”

เขายังกอดหล่อนไว้แน่นหนา แม้จะหยุดจูบแล้วก็ตาม

“พู่กันเป็นลูกแม่ แม่ก็ต้องเข้าข้างอยู่แล้ว”

ท่านตอบก่อนจะส่งสายตาให้สวิตต์อย่างมีความหมาย

“เอ้า ถ้างั้นไปทำแผลก่อนเถอะ พู่กันดูพี่เขาหน่อยนะลูก”

“ค่ะ”

ลูกชายมองตอบมารดาอย่างขอบคุณ

“ขึ้นไปห้องเปย์น่ะไป เดี๋ยวแม่ให้เด็กเอายาเอาอะไรไปให้”

“ครับแม่” 

เขาลุกจับจูงสาวน้อยไปด้วย ประคับประคอง เหมือนกับว่าหญิงสาวเป็นคนที่เขาต้องดูแลมากกว่าด้วยซ้ำ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว