สถานะ : กลับมาเขียนต่อหลังจากอู้เพราะโควิดไปนานนม ตอนต่อไป : ตอนที่38-?? รีไรท์ยังไม่มีในเร็ววันนี้ขอให้อดทนไปก่อน เพราะใจไรท์อยู่กับตอนใหม่มากกว่าตอนเก่า

ตอนที่8 เจรจาข่มขู่

ชื่อตอน : ตอนที่8 เจรจาข่มขู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 เจรจาข่มขู่
แบบอักษร

​"อ...อุ่ก ด...ดูถ้าข้าจะดื่มเยอะไปหน่อยนะเนี่ย น...แน่นท้องจัง"

"นี่ไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำตั้งแต่เช้าที่ดื่มเลยเหรอ? ไม่ท้องแตกตายเหรอนั่น?"

"เข้าสิยะ แต่ว่าเข้าเป็นเวลาน่ะ เพราะงั้น...เดี๋ยวมา รอสักครู่"

สรุปแล้วคือตอนนี้ยังไม่ได้เข้าสินะ? ห้องน้ำน่ะ? พวกผมนั่งรอให้เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ เอวานี่ติดผมสุดๆไปเลยล่ะนะ ส่วนฮินะก็...ยิ้มกรุ่มกริ่มมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว อะไรล่ะนั่น? ทางนี้พยายามไม่สนใจแล้วเหลือบสายตาไปมองคุณพี่สาวยั่วสวาทด้านหลัง

"จะว่าไปเธอน่ะ มีชื่อสินะ? ไม่มาแนะนำตัวกันหน่อยรึไง? ผมชื่อคุโระ. คุโรมิเนะ คุโระน่ะ มาจากต่างโลกน่ะ"

"คุโรมิเนะ เอวาค่ะ เป็นน้องสาวของพี่คุโระค่ะ"

เดี๋ยวก่อนเอวา เธอไม่มีนามสกุลไม่ใช่รึไงกันน่ะ?แล้วเอานามสกุลของผมไปต่อหน้าชื่อทำไมกัน? แถมพอเอวาพูดแบบนั้นฮินะก็คิ้วกระตุกหรี่ตาจ้องมองเอวาจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อกันอีกด้วย แล้วเอวาเหรอจะทนไหว? นั่งสั่นไปน่ะสิ...

"หุ...หุหุหุ ต่อจากนี้ไปชื่อของเราจะไม่ใช่ฮินาตะ ฮินะอีกแล้ว! เรามีชื่อใหม่ที่จะบ่งบอกถึงฐานะและจุดยืนของเราอย่างแน่ชัด ว่าคุโรมิเนะ ฮินะ! เพราะงั้นเรียกให้ถูกล่ะ!"

เธอเป็นเด็กรึไงกัน? จะเปลี่ยนนามสกลุแบบนั้นก้ต้องแต่งงานกันก่อนไม่ใช่เหรอ? จะว่าไปต้องไปจดทะเบียนและต้องซื้อแหวนด้วยนี่นะ? ไม่รู้ว่าโลกนี้จะเป็นแบบนี้รึเปล่า แต่ถ้าไม่ก็ทำตามที่โลกนี้จำเป็นต้องทำไปก่อนก็แล้วกันล่ะนะ

"ก่อนจะเปลี่ยนนามสกุลต้องแต่งงานกันก่อนนะฮินะ"

"บู่ รู้แล้วน่า!"

"เธอเข้าใจใช่ไหมเอวา?"

"...ค่ะพี่"

เธอซึมหน่อยๆ ฮินะก็ด้วย ผมเลยยื่นมือไปลูบหัวให้กับทั้งสองคน สำหรับฮารุนั้นไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว คนที่อยู่ตรงนี้ที่ต้องแนะนำตัวนั้นเหลือเพียงแค่พี่สาวยั่วสวาท อกโตและงดงามคนนั้นเท่านั้น พวกเราทุกคนมองไปยังเธอเพื่อที่จะคาดคั้นให้เธอพูดออกมาเร็วๆ แน่นอนว่าเมื่อถูกสายตาของฮินะเข้าไปก็ต้องผงะเล็กน้อย และก็พยายามเปิดปากพูดขึ้นมา

"น...นิลล่าค่ะ ม...ไม่มีนามสกุล ย...อย่ามองกันแบบนั้นสิคะท่านผู้กล้า"

เธอไม่ได้มองมาทางผมแต่กำลังมองไปทางฮินะ หน้าแดงหน่อยๆและตัวสั่น เหงื่อไหลนั่นทำให้รู้ถึงความรู้สึกของเธอลึกๆภายในใจ ตอนนี้อยากจะไล่เธอกลับไปชะมัดแต่ไม่ทำดีกว่า เพราะยังไงพวกเราก็กำลังจะไปจากที่นี่อยู่แล้วด้วย

"ฮ่าห์♥ โล่งดีจริงๆ"

"...เป็นดาร์กเอลฟ์โลลิที่เสียของจังนะ"

"ว่าใครกันหา!? อยากตายนักรึไง?"

เฮ้ๆ อาการเมาเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ? แล้วอย่ามองมาด้วยสายตาที่น่ากลัวแบบนั้นสิ แล้วไม่นานเธอก็มองไปยังนิลล่าที่ทำท่าคุกเข่าเคารพฮินะอยู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆนิลล่าจนกระทั่งไปยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ นิลล่าเงยหน้าขึ้นมองโครวแล้วก้มกลับลงไปในทันที

"ข...ขออภัยที่มองค่ะ!"

"ใครอนุญาตให้เจ้าขึ้นมากัน? เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำที่ไม่มีอะไรดีเว้นเสียจากหน้าอกใหญ่ๆของเจ้าอย่างเจ้าน่ะ ขึ้นมา ณ ที่แห่งนี้ได้อย่างไรกัน?"

ท่าไม่ดีแล้วแฮะ ผมลุกขึ้นแล้วไปจับเข้าที่ไหล่ของโคราวก่อนที่จะฉุดให้ถอยกลับมาหนึ่งก้าว จากที่ดูอยู่นิลล่าเหงื่อแตกพลั่กๆเลยด้วยนะนั่น

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นกัน?"

"เจ้าน่ะไม่รู้อะไร นังผู้หญิงคนนั้นมันไร้ค่า ไม่สามารถทำประโยชน์ให้แก่กลุ่มของพวกเราได้เลยแม้แต่น้อย เวทย์มนต์ที่มีก็แค่ไม่กี่อย่าง แถมยังมีธาตุพิเศษอย่างเวทย์ศักดิ์สิทธิ์แต่ดันเลเวลน้อยซะนี่ รวมๆแล้วอ่อนแอสุดๆ ข้าเสียเวลากับการที่ต้องมานั่งเฝ้าว่าเมื่อไรนังนี่จะตายตั้งหลายต่อหลายครั้ง หากไม่มีนังนี่ล่ะก็งานคงจะเสร็จเร็วกว่านี้เยอะ ไม่สิ ถ้ามีแค่ข้ากับท่านฮินะเพียงแค่สองคนงานคงจบไปอย่างรวดเร็วแล้วด้วยซ้ำ"

"ผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าเธออ่อนแอ จากที่ดูๆมาแล้วถ้ายัยนี่อ่อนแอจริงทำไมถึงมีปริมาณมานาขนาดนี้กันล่ะ?"

'มานา' หน่วยวัดลพังเวทย์ที่อยู่ภายในร่างกายของมนุษย์และอมนุษย์ รวมไปถึงสัตว์อสูร ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่มีชีวิต ต้นไม้ หญ้า ล้วนมีมานาทั้งสิ้น และสิ่งที่ไม่มีชีวิตบางอย่างเองก็มีมานาเช่นกัน ดาบศักดิ์สิทธิ์หรือบางสิ่งบางอย่างที่มีความพิเศษ อย่างน้อยๆผมก็สัมผัสได้อยู่ล่ะนะ

"มานาปริมาณมากขนาดนั้น ผมไม่คิดว่าเธออ่อนแอหรอกนะ แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่เพราะเธออคติกับหล่อนเพียงเพราะเธออกเล็ก..."

"อยากตายเหรอ?"

"เธอจะฆ่าผมได้เหรอ? อย่างเธอเนี่ยนะ? ไว้ผ่านไปอีกสักร้อยปีค่อยมาคุยกันใหม่ก็แล้วกัน"

อา...มองตาขวางเชียว แต่ผมไม่ได้หวาดกลัวมันเลยแม้แต่น้อย ผมเมินเธอแล้วเดินไปหานิลล่า พร้อมกับดึงตัวเธอขึ้นมายืน จากนั้นก็จ้องหน้าเธอสักพักจนหน้าเธอแดงโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ถึงจะรู้ไปก็ไม่สนใจเลยไม่ได้ใส่ใจแล้ไม่เก็บเอามาคิดด้วย

"อย่าก้มหัวให้ใครอีกล่ะ ฮินะเขาไม่ชอบ ส่วนยัยโครวก็ปากหมาไปงั้นแหละ เพราะงั้นอย่าไปสนใจเลย"

"ต...แต่ว่าฉันอ่อนแอ...น...นั่นเรื่องจริงนะ"

"อ่อนแอที่ไหนเขาอยู่ระดับAกัน? ปริมาณมานานั่นก็มากมายอย่างที่บอกไป ทักษะการเคลื่อนไหวของเธอก็ใช่ย่อย นี่มันท็อปของท็อปในหมู่มนุษย์เลยไม่ใช่รึไง? การกำหนดลมหายใจและท่วงท่าในการเคลื่อนที ประสาทสัมผัสของเธอเองก็คงจะดีด้วยสินะ? เธอน่ะสุดยอด นี่ยังเป็นเพียงแค่สิ่งที่ผมมองเห็นจากภายนอกเท่านั้น ถ้าผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ทั้งสกิล ความสามารถ ความเข้ากันได้ของธาตุและเวทย์มนต์ ความถนัดทางกายภาพ ทุกๆอย่าง ผมมั่นใจได้ว่าเธอน่ะแข็งแกร่งแน่ๆ

แต่...ยัยนั่นมันเกินคนไปหน่อย เพราะเป็นดาร์กเอลฟ์ความสามารถทางเวทย์มนต์เลยมากกว่า ปริมาณมานาก็มากกว่าเธอมาก ทักษะการใช้เวทย์มนต์และความเร็วของขา และการเคลื่อนไหวก็แปลกๆแต่ไม่ติดขัด ถ้าให้เทียบล่ะก็เธอห่างชั้นกับยัยนั่นสุดๆ แต่ถ้าให้พูดออกมาตรงนี้ หรือจะเปรียบกับคนอื่นเธอน่ะสุดยอดมาก เท่าที่เจอมาเธอนี่แหละที่อันตราย ทั้งต่อกายและใจสุดๆ หากไม่ใช่เพราะผมมีคนรักอยู่แล้วผมอาจจะหลงรักเธอก็ได้ แต่โทษทีนะแต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเรื่องนั้นน่ะ โทษทีที่พูดออกมานะ"

"ม...ไม่ได้ชอบซะหน่อย ล...แล้วก็...ข...ขอบคุณนะ ข...เข้าใจแล้วล่ะ...ค่ะ"

"หยุดคำพูดสุภาพของเธอลเยนะ ผมไม่ชอบอะไรที่มันสุภาพซะด้วยเพราะงั้นเป็นกันเองเถอะ ผมก็แค่มนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่าคนปกติหน่อยๆเท่านั้น อายุของผมน้อยกว่าเธอซะอีกนะ"

"ข...เข้าใจแล้ว..."

เธอหน้าแดงก้มลงต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่พอจะดูได้ว่าเขิน...เฮ้ย ปรับตัวตามสถานการณ์ไวไปไหม? เรากำลังพูดถึงเรื่องที่โครวไม่ชอบเธอกับหลักเหตุผลเรื่องพลังจนถึงเมื่อกี้อยู่เลยนะ ไหงตอนนี้เขินเพราะถูกผมชมกับมองหน้าผมล่ะ?...ก็ดีใจอยู่หรอกแต่แบบว่ามีคนที่ชอบมากพออยู่แล้ว คงต้องปฏิเสธล่ะนะ

"...ข้าไม่ชอบเจ้าจริงๆเลยเจ้ามนุษย์"

"หลายคนก็เคยพูดแบบนี้กับผมเหมือนกันน่ะนะ"

"ข้าจะพาท่านผู้กล้ากลับ ไอ้เรื่องกำหนดการเข้าเฝ้าอะไรนั่นลืมๆมันไปซะ ข้าไม่ไว้ใจเจ้า"

เธอจับไปที่มือของฮินะ แล้วอ้าปากพึมพำอะไรบางอย่าง ผมเข้าใจในทันทีว่ามันคือบทร่ายเวทย์ เธอคงจะส่งฮินะกลับไปยังประเทศของเธอสินะ? อย่างหวังเลยเถอะ

ในเมื่อเธอกล้าตั้งตนเป็นศัตรู ผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปราณีอีกแล้ว ผมคว้าไปที่คอเล็กๆของโครวแล้วบีบด้วยมือเพียงข้างเดียวจนคอยุบเป็นรอยนิ้วมือ มันแน่นมากพอที่จะใช้เวลาไม่นานในการฆ่าเธอ และมากพอที่จะทำให้เธอหายใจไม่ออกอีกด้วย แน่นอนว่าผมยกเธอขึ้นเหนือพื้น ถ้าหากว่าเธอไม่ต้องการจะทำตามที่ผมต้องการและยังขัดขวางเป้าหมายของผมแล้วล่ะก็ นั่นหมายความว่าเราไม่ใช่พวกพ้องกัน

"ค...คุจัง!"

"พ...พี่ค---"

"ใจเย็นๆก่อนคุโระ นายกำลังจะฆ่าเธอนะ"

หืม? ยัยนี่...ดึงมือผมออกมาตอนไหนกัน?

เผลอไม่กี่วินาที...ไม่สิ เพียงแค่วินาทีเดียวฮารุก็ดึงมือของผมออกจากโครว แล้วปล่อยให้โครวนั่งไอออกมาอยู่อย่างงั้น แถมมือยัยนี่ค่อนข้างจะจับมือผมเอาไว้ซะแน่น แต่ใช่ว่าจะดึงออกไม่ได้ เพียงแต่พลังที่ต้องใช้มันจะมากเอาสุดๆนี่สิ

"...ไม่ใช่พนักงานต้อนรับธรรมดาๆสินะ?"

"มั้งนะ"

"...เฮ้อ เอาเถอะ โครว ถ้าไม่ไว้ใจผมนั่นมันก็เรื่องของเธอผมไม่สน แต่ถ้าเธอคิดจะยุ่งกับคนของผม ก็เตรียมตัวตายซะ ถึงฮารุจะห้าม หรือแม้แต่เอวาจะยื่นมือเข้ามาผมก็จะฆ่าเธอแน่ๆ อย่าได้ทำอะไรโง่ๆอีก สิ่งที่ดวงตาของเธอเห็นน่ะ มันยังคงเป็นโลกที่คับแคบเกินกว่าจะตัดสินชีวิตใครได้ ดวงตาของเธอน่ะ มีปัญหาค่อนข้างจะมากเลยนะ"

"แค่กๆ ห...หา? จะหาเรื่องเหรอ?"

"ถ้ายังไม่เปลี่ยนพฤติกรรมนั่นล่ะก็นะ อย่าหาว่าชั้นโหดร้ายก็แล้วกัน"

"ก...แก! อวดดีนั---"

"จ...ใจเย็นๆก่อนนะทั้งสองคน!"

ฮินเข้ามาขวางพวกเราทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่...เอ่อ...ยังไงดีล่ะ สำหรับผมล่ะก็ผมคิดว่านั่นน่ารักมากเลยน่ะนะ แต่จะพูดว่าโกรธก็ไม่ผิดนักหรอก เธอมองไปที่โครวแล้วก็หันกลับมามองผม แล้วตะโกนใส่ผมแบบนี้

"อย่าแกล้งเด็กสิคุจัง!"

แล้วผมก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

"...ฮินะ ยัยนั่นอายุเยอะกว่าพวกเราอีกนะ หมายถึงมากกว่าผม มากกว่าเอวา มากกว่าเธอและมากกว่านิลล่าซะอีกน่ะนะ"

ทำไมถึงทำหน้าไม่เชื่อแบบนั้นล่ะ? เอวาก็ด้วย มีแค่นิลล่ากับฮารุงั้นเหรอที่เชื่อน่ะ? แล้วเอวา ยัยนั่นเป็นอมนุษย์ของโลกนี้และเธอก็เป็นคนของโลกนี้ทำไมถึงไม่เชื่อกันล่ะ? แล้วทำไมถึงโยงมาที่เรื่องนี้ได้ล่ะ? ผมกำลังทะเลาอยู่กับโครวไม่ใช่รึไง? จะเอาฮาเหรอ?

"...แล้วคนที่แกล้งคนอื่น หรือจะพูดว่าแกล้งเด็กน่ะมันทางนั้นนะ"

ไหนๆก็ไหนๆเติมเชื้อเข้าไปซะหน่อย ยังไงฮินะก็ค่อนข้างจะถูกชักจูงได้ง่ายแบบแปลกๆ ผมชี้ไปทางโครวแล้วฮินะก็หันไปมองเธอตามที่นิ้วของผมชี้ไป ก่อนที่จะหันกลับมาทางนี้ และหันกลับไปอีกครั้ง

"ค...โครวจัง! อย่าแกล้งคนอื่นสิ!"

"ข...ข้าเปล่าแกล้งนะคะท่านฮินะ!"

รับมุกกับเขาด้วยแฮะยัยนี่ หรือว่ายัยนี่จะเป็นมิตรกับแค่ฮินะคนเดียว? หลงรักฮินะเหรอ? ถึงจะสนับสนุนเรื่องรักเพศเดียวกันเพราะคิดว่าความรักมันไม่แบ่งแยกพรมแดนก็เถอะ แต่มาขวางผมก็ไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไรแฮะ แต่ถ้าอย่างงั้นก็เท่ากับฮินะจะมีภรรยาและสามีอย่างละหนึ่งคน ส่วนผมมีภรรยาสองคนก็เท่าเทียมกันน่ะสินะ? แบบนั้นก็ไม่เลวเท่าไร

*เดี๋ยวก่อนบักเทพดำ เอ็งคิดเยอะไปไหม?*

-พึ่บ พึ่บ(เสียงดึงเสื้อ)-

"หืม? อะไรเหรอเอวา?"

"ค...คุณโครวเค้ามีเหตุผลที่ไม่ชอบคุณนิลล่าน่ะค่ะ เมื่อกี้ได้ฟังจากฮารุมาแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะเกลียดจอมเวทย์ทุกคนที่มีพลังอ่อนกว่าตนเอง และมีอคติกับมนุษย์สุดๆไปเลยล่ะนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นทาสสงครามเธอคงไม่ทำงานให้กับประเทศนี้ คุณฮารุพูดมาแบบนั้นน่ะค่ะ"

แล้วเธอไปคุยกับยัยนั่นตอนไหนกัน? เวลาที่พวกเธอจะคุยกันสองต่อสองมันมีแค่นิดเดียวเองนะ แล้วเล่าประวัติของโครวให้ฟังแบบย่อมันก็ต้องใช้เวลาพอควรอยู่ดี แต่นี่...ก็สมกับเป็นฮารุล่ะนะ

"อคติเหรอ? แล้วมันทำไมล่ะ? คนที่เอาชนะความคิดด้านลบของตนไม่ได้นั่นแหละที่ผิด ไม่ว่าจะเอาเหตุผลอะไรมาพูดมันก็เป็นได้แค่ข้ออ้างเท่านั้น มีพรสวรรค์แต่กลับเกลียดคนที่อ่อนแอกว่างั้นเหรอ? มันก็แค่พวกหยิ่งยโสเท่านั้นนั่นแหละ"

แต่ไอ้เราจะไปว่าคนอื่นก็ไม่ได้ซะด้วย ความยโสของผมมันมีมากกว่ายัยนั่นซะอีก ถึงจะไม่ใช่นิสัยตั้งแต่กำเนิดแต่ดูเหมือนจะเป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย แม้จะพยายามแล้วก็ตามที

"ฟังให้ดีล่ะ พวกเธอทุกคนเลย อย่าได้คิดอคติอะไรกับคนอื่นไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ นอกจากนี้อย่าได้ข่มผู้อื่น เธอน่ะแข็งแกร่งแต่คนอื่นก็เหมือนกัน เธอน่ะมีพรสวรรค์แต่ยัยนั่นไม่ได้มี ทั้งหมดที่ยัยนั่นทำได้คือพยายาม ฝึก ฝึก ฝึกและฝึก และยิ่งไปกว่านั้น...อย่าไปอิจฉาในสิ่งที่คนอื่นมีแต่ตนไม่มีสิ"

"หา!? เจ้าหาว่าอกข้าเล็กงั้นเหรอ!? ยกโทษให้ไม่ได้!"

สุดท้ายเหตุผลที่ไม่ชอบยัยนิลล่าก็แค่อิจฉาหน้าอกนั่นไม่ใช่รึไงเนี่ย? น่าสงสารชะมัด ผมเอื้อมมือไปแตะที่หัวนุ่มๆของโครว แล้วลูบไปมาราวกับลูบหัวเอวา ทางนั้นหน้าแดงหน่อยๆแต่คงไม่ได้คิดอะไร คงจะเป็นเพราะผมทำกับเธอเหมือนกับเด็กล่ะมั้ง?

"...ยังไงก็ต้องมีคนที่ชื่นชอบหุ่นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะน่า"

"อยากตายไหมหา!?"

โทษทีสงสัยจะหยาบคายไปหน่อย ว่าแต่นี่จะไม่ได้ตามที่นัดแล้วรึไงเนี่ย? ผมเตือนเธอแต่ตอนแรกเธอก็ทำท่าจะไม่ยอมไปอีกแล้ว แต่เพราะฮินะเธอจึงยอมสร้างวงเวทย์เคลื่อนย้ายให้ พวกเราจับมือกันเป็นลูกโซ่ แน่นอนว่าฮารุต้องมาด้วยแต่...ยัยนิลล่าจะตามมาด้วยทำไมกัน?

"จงเคลื่อนย้าย • เทเลพอร์ต!"

แล้วทัศนวิสัยของพวกเราก็เปลี่ยนไป

"ค...คย๊า!"

"หนอย...หน้าอกนี่มันอะไรกันเนี่ย!? ยามใส่ชุดก็ยิ่งใหญ่ ยามถอดไปก็ใหญ่ยิ่ง เจ้าคิดจะข่มคนทั้งโลกเลยหรือไงหา!?"

เสียงของนิลล่าครางดังออกมาจากอีกฟากของห้องเปลี่ยนชุด พวกเราที่มาถึงที่นี่ก็ได้กลุ่มเมดพาไปเปลี่ยนชุดให้ดูเป็นพิธีล่ะนะ ส่วนชุดของผมก็คล้ายๆกับสูทของขุนนางยุคก่อนทางแถบตะวันตกน่ะ ก็ดูดีแต่ทำไมถึงมีสีที่หลากหลายจังเนี่ย? สุดท้ายก็ขอชุดที่มีโทนสีเดียว หรือมีแค่ดำกับขาวเท่านั้น

ผมน่ะแต่งตัวเสร็จแล้วเลยออกมายืนรอที่หน้าประตู แต่ฝั่งผู้หญิงน่ะไม่เสร็จง่ายตอนนี้ก็เลยได้ยินเสียงดังออกมาเรื่อยๆ แต่ว่าที่ไม่เสร็จง่ายมันเพราะยัยโครวไม่ใช่รึไงกัน? อย่าเอาแต่เล่นสิเฮ้ย

"โอ้! สมกับเป็นผู้กล้า หุ่นดีจังนะคะเนี่ย"

"ใช่ไหมล่ะ! รอบอกXXเซ็นฯ เอวXXเซ็นฯ และสะโพกอีกXXเซ็นฯ ถึงจะไม่ได้มีขนาดใหญ่อะไรมากแต่หุ่นดีสุดๆไปเลย ไม่มีไขมันส่วนเกิน กล้ามเนื้อที่ไร้สาระก็ไม่มี ไม่ว่าจะส่วนไหนก็ทั้งอ่อนนุ่ม ผิวลื่นไม่แข็งกระด้างจนเกินไป! ที่สำคัญใบหน้ากับเส้นผมนี่ ใบหน้าที่งดงาม ดวงตากลมโต ริมฝีปากบาง จมูกโด่งไม่มากเกินไปและไม่น้อยเกินควร แก้มที่แดงหน่อยๆ คิ้วที่เข้ารูป และเส้นผมที่นุ่มลื่นไม่แตกปลายนี่ก็เป็นลักษณะที่ดีเลยล่ะ!"

"คุณฮินะสวยสุดยอดไปเลยล่ะนะคะ หนูอยากจะโตไปเป็นแบบนั้นบ้างจัง เผื่อพี่คุโระจะได้หันมาสนใจหนูบ้าง ล...แล้วก็นิ้วของคุณฮินะก็เรียวยาวและงดงามเหมือนกันนะคะเนี่ย"

"เอวาจังจะต้องงดงามมากแน่ๆเมื่อโตขึ้น เรามั่นใจเลยล่ะ"

ทั้งฮารุ โครวและเอวาก็ต่างพากันชื่นชมเรือนร่างของฮินะ ทั้งบอกคุณสรรพพร้อมเพรียง ...ครั้งนี้ผมจะฟังอย่างเงียบๆก็แล้วกัน แต่ว่า...ยัยนิลล่าหายไปไหนล่ะ? ได้ยินเสียงสะอื้นเล็กน้อยจากสถานที่ไกลออกไปภายในห้องอยู่ด้วยแฮะ

"ให้ข้าเดา เจ้าคงเป็นคนที่วานให้ท่านโครวมาขอให้อนุญาตเข้าเฝ้าพ่อของข้าสินะ?"

"หือ?"

เป็นชายผมทองที่เตี้ยกว่าผมหน่อยแต่ตอนนี้ระดับสายตาพอๆกันเพราะอีกฝ่ายใส่บู้ทส้นสูง สวมชุดที่ดูดีประดับด้วยทองต่างๆทั้งต่างหู สร้างคอ กำลัง แหวน บลาๆๆ แม้แต่ดาบก็หรูงั้นเหรอ? ส่วนทางนี้ก็...ตัวเปล่ากับชุดที่ดูดีมีฐานะโทนสีดำและขาว ค่อนข้างจะต่างกันหน่อยแฮะ

"ก็ใช่แหละนะ"

"เห? เจ้าน่ะหรือคนที่จะแย่งท่านฮินาตะของข้าไปจากข้า? หุ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ! ข้าคงเข้าใจผิดสินะ สงสัยครานี้ข้าคงไม่ต้องทำอะไร ยังไงก็ไม่มีทางที่ข้าจะแพ้เจ้าหรอก ถ้างั้นลาล่ะ"

...หลงตัวเองสุดๆ เลยแฮะ แล้วไอ้บทคำพูดก่อนจะแพ้นั่นมันอะไร? แถมบ่นแค่ไม่กี่ประโยคก็จากไปไม่รอให้ตอบโต้หน่อยรึไง? น่าหงุดหงิดหน่อยๆแฮะ แต่นั่นไม่เท่ากับที่มันกล้าพูดว่า 'ท่านฮินะของข้า' หรอก ฮินะเป็นของผมต่างหาก สงสัยอยากจะมีเรื่องสินะไอ้เจ้าคนหลงตัวเองนั่น

"หงุดหงิดกับไอ้หมอนั่นชะมัด"

"มีอะไรเหรอคุจัง?"

"หือ?"

หลังจากที่สงบสติได้นิดหน่อยก็หันไปหาต้นเสียง ซึ่งก็คือพวกผู้หญิงที่แต่งตัวกันเสร็จแล้ว ฮินะเป็นคนออกมาคนแรก ตามด้วยฮารุและนิลล่า เอวาและโครวตามลำดับจนกระทั่งมายืนเท้าเอวตรงหน้าของผม ทันใดนั้นผมก็หายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ ...เพราะมีเทพธิดายืนอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะ

ฮินะในสภาพที่มัดผมเอาไว้ข้างหลังและปล่อยผมด้านหน้าและด้านข้างลงมา ค่อนข้างจะสวยสุดยอดเลยล่ะ เพราะว่าไม่ได้เจาะหูเลยสวมต่างหูไม่ได้แต่ก็สวมแหวนที่นิ้วกลางกับนิ้วนางข้างแขวาซะแทน รวมกับแหวนแปลภาษาก็เป็นสามวง มีกำไลสีเงินงดงามอยู่ที่แขนซ้ายด้วยสองวง ไม่มีสร้อยคอเพราะเธอไม่ชอบ ชุดที่สวมก็เดรสสายเดี่ยวสีขาวที่มีผ้าคลุมไหล่สีขาวอยู่ด้วย สวยชะมัด! อ๊ะ! รองเท้าเป็นสีขาวส้นสูงน่ะนะ

"...งดงามสุดๆ แต่งงานกับผมเถอะ"

"ตกลงค่ะ!"

"ล...แล้วหนูล่ะคะ!"

ชุดของเอวานั้นก็ค่อนข้างจะคล้ายกันแต่เป็นเดรสเปิดหลังและหัวไหล่ที่มีผ้ามาคลุมปิดเอาไว้อย่างงดงาม แน่นอนว่ามีสีโทนแดงทั้งชุดและส้นสูงที่ไม่มากนั่น ถึงจะดูเหมือนเด็กแต่ด้วยหน้าอกขนาดใหญ่ทำให้ยัยโครวมองมาอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่จะมาหาเรื่องเด็กก็คงไม่ใช่นิสัยยัยนั่น ยัยนั่นเลยปล่อยไปล่ะนะ

"น่ารักมากเลยล่ะเอวา"

"ข...ขอบคุณค่ะพี่ พ...พี่ก็ดูดีมากเลยล่ะนะคะ ล...แล้วไม่มีคำพูดขอแต่งงานเหรอคะ?"

"..."

"นั่นสินะคะ? ก็ซึนเดเระนี่นา"

คิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นเหรอเวา? เอาจริงดิ?

"นี่ๆ ชมฉันบ้างสิ"

"แล้ว...ทำไมถึงใส่ผู้ชายล่ะ?"

นั่นเป็นชุดเดียวกับแบบของผม ไม่ได้ต่างกันเลยด้วย มันเป็นสีเดียวกันกับของผม บู๊ทสีดำเหมือนกันด้วย ไม่มีเครื่องประดับยกเว้นต่างหูสีเงินรูปดาบนั่น ผมของเธอถูกเสยขึ้นให้ดูคล้ายผู้ชายแต่หน้าอกนั่นมันชัดเจนดีนะ

ถัดมาก็โครวในชุดกี่เพ้า...เดี๋ยวนะ มีด้วยเหรอกี่เพ้าน่ะ? ร่างกายเธอดูสูงขึ้นเล็กน้อย จากตอนแรกสูงกว่าเอวาแค่นิดเดียว แต่ตอนนี้เตี้ยกว่าฮินะแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง

"ผลของชุด"

"ยังไม่ได้ถามอะไรเลยนะ"

"สายตานั่นมันฟ้อง"

เป็นเอสเปอร์รึไง? สุดท้ายก็นิลล่าในชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนต่างจากของโครวที่เป็นสีดำลายขาว งดงามมากเลยล่ะ กู้ดจ็อบในหลายๆความหมาย เน้นหน้าอก สะโพกและชวนใจเต้นแต่...มันใช้กับผมไม่ได้ผลหรอก แน่นอนว่าผมที่ยาวถึงกลางหลังของเธอถูกรวบไว้ที่ข้างศีรษะ หรือก็คือทรงไซด์โพนี่เทล*นั่นแหละ

*คิดถึงภาพแม่ของเอเลน...

"สวยดีนะ"

"ข...ขอบคุณ"

"ไปกันเถอะ ไปฆ่าพระราชากัน"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ!!! ไปคุยค่ะไม่ใช่ฆ่า! โธ่!!!"

ดีที่มีคนตบมุกให้จะได้ไม่เงียบกัน ผมถูกกอดที่แขนขวาโดยฮินะ และมือซ้ายก็จับไว้โดยเอวา มีสามสาวสามสไตล์สุดแสนจะงดงามเดินตามหลัง ถ้าคนบนโลกมาเห็นผมในสภาพแบบนี้คงได้โดนปาของใส่แล้วถูกสาปแช่งว่า "ไปตายซะไอ้พวกเรียจู*!" แหงๆ

*พวกเพรียบพร้อม มีดีตั้งแต่เกิด พรสวรรค์ ชื่อเสียง เงินทอง สมอง ความแข็งแรง เด่นทุกด้าน หล่อ หุ่นดี มีสาวติด บลาๆๆ

"ถ้างั้นเชิญตามมาเลยค่ะ แล้วก็...อย่าทำแบบที่พูดออกมาเมื่อกี้เลยนะคะ ไม่งั้นคุณได้โดนตามล่าแน่ๆค่ะ"

"แค่พูดเล่นน่า"

"อย่าให้ใครได้ยินจะดีกว่านะคะ"

เมดของที่นี่สวยดีแฮะ ใจดีและทำหน้าที่ได้ดีสุดๆ พวกเราเดินตามเธอไปยังท้องพระโรง ไม่ขอเล่ารายละเอียด เอาเป็นว่าเดินมาถึงแล้วก็แล้วกัน ย่นเวลาสักหน่อยเถอะ

-เอี๊ยด....-

"พาแขกมาเข้าเฝ้าแล้วค่ะองค์ราชา"

"อืม เข้ามาได้"

พวกเราเดินเข้าไป แน่นอนว่าทั้งคู่ต้องปล่อยมือจากผมก่อนเพื่อเป็นมารยาท พวกเราเดินมาอยู่กันตรงหน้าของพวกเขา ราชาที่ใส่ชุดเหมือนลูกแบบเป๊ะๆ เครื่องประดับสีทองเต็มตัว มีมงกุฏอยู่บนหัวและดาบขนาดใหญ่อยู่ข้างกายคนนั้นมองมาที่ผมและฮินะ จากนั้นก้คนอื่นๆ

"เป็นเจ้าเองรึที่ขอให้โครวมาเข้าเฝ้าข้า?"

"อา ชั้นเองแหละ"

แน่นอนว่าไม่ได้ทำความเคารพอย่างการคุกเข่า แถมยังพูดไม่ค่อยสุภาพด้วย แต่ยกเว้นนิลล่าแล้วคนอื่นเหมือนจะไม่สนใจเลยแฮะ โครวเองก็คิดว่าผมเป็นแบบนี้ปกติกว่าล่ะมั้ง?

ข้างๆของพระราชา ดูเหมือนจะเป็นองค์ราชินีสวมชุดเดรสโทนสีทอง เครื่องประดับเต็มที่และมงกุฏ นั่นคือลักษณะคร่าวๆ ที่น่าแปลกคือเธอสวยมากทั้งๆที่อายุขนาดเลขสี่นำแล้วนี่สิ แน่นอนว่าครอบครัวนี้ผมทองทั้งครอบครัวเลย แต่ดวงตาของราชินีมีสีเขียวอ่อน ต่างจากพ่อและลูกที่มีสีน้ำตาล

"เธอดูดีในชุดนนั้นนะจ๊ะ ว่าแต่ เธอมีธุระอะไรกับพวกเรางั้นหรือจ๊ะ?"

"ชั้นอยากจะมาขอตัวฮินะคืน ถ้าไม่ทำตามจะทำลายที่นี่ทิ้งซะ หมายถึงปราสาทนี่น่ะนะ แล้วก็จะช่วยกำจัดพวกปีศาจหรือสัตว์อสูร รวมไปถึงงานลำบากต่างๆให้ แลกกับตัวฮินะและอิสรภาพของพวกเราทุกคน ถ้าไม่ต้องการล่ะก็อย่างที่ว่าไป ชั้นจะทำลายที่นี่ทิ้งซะ"

"สามหาว! อวดดีนักนะเจ้าไพร่! ทหาร! จับตัวมัน! ท่านฮินะ ท่านโครว ได้โปรดมาทางนี้ พวกท่าจะไม่เป็นอันตราย แน่นอนเด็กน้อยและสาวสวยทั้งสอง มาทางนี้สิ พวกเจ้าจะไม่เป็นอะไรหลังจากที่ข้าจัดการมันแล้ว"

หวา...มั่นใจน่าดูเลยแฮะลูกของราชา หรือจะเรียกว่าเจ้าชายดี? ก็เหมือนกันนี่นา? ตอนนี้เขาผายมือมาทางนี้ คุณแม่ของเขายิ้มแล้วมองมาทางนี้ แม้จะไม่ได้ลืมตาก็เถอะ ส่วนคุณพ่อก็...หรี่ตามองแต่ไม่ได้พูดอะไร

"...น่าขยะแขยงเหมือนเคยเลยนะ องค์ชายมาครอสเนี่ย"

"น่าๆ ใจเย็นๆก่อนสิโครวจัง แต่ก็จริงนะ ทั้งๆที่เราไม่ได้สนใจเขาแท้ๆแต่กลับจ้องเรือนร่าง และตามตื้อเราอยู่ได้ เราอยากอยู่กับคุจังมากกว่าอีก!"

พวกเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังพอที่จะทำให้พวกทหารหยุดนิ่ง ก็นะพวกมันกว่าจะมาถึงที่นี่ก็นานโข่ ไหนเวลาจะเกิดขั้นมันเป็นเพียงช่วงสั้นๆอีก และเมื่อเจ้าชายบ้านั่นได้ยินก็ผงะไป ก่อนที่จะจ้องเขม็งมาทางนี้ แล้วหยิบดาบของตนพร้อมกับพุ่งเข้ามาหา

"แกตาย!"

"หืม? เฮ้อ..."

-เปรี้ยง!-

เพราะรองเท้านี่ค่อนข้างจะแข็งแรงจึงยกขึ้นมาเตะใส่ดาบที่พุ่งลงมาได้จนตัวของถือกระเด็นถอยหลังไป ก่อนที่ผมจะเคลื่อนไหว ฮินะก็ปลดปล่อยพลังสีขาวของเธอออกมา ถ้าให้พูดนี่คือการใช้เวทย์มนต์เสริมพลัง ปริมาณมานาของฮินะก็มากจนทะลุขีดจำกัด...เอ่อ แถมยังมีมานาไม่สิ้นสุดด้วยนะ แถมยังรั่วไหลหน่อยๆด้วยมานาของฮินะน่ะ สุดยอดจริงๆ

ฮินะหยิบดาบของตนที่ออกมาจากอากาศธาตุ เวทย์มิติหรือ? น่าจะใช่ล่ะนะแต่ต่างกันนิดหน่อย ของยัยนั่นน่าจะเหมือนกับเกม น่าจะเป็นของจำพวกไอเทมบ็อกซ์มากกว่าแฮะ

ดาบสีขาวคมด้านเดียวถูกชักออกจากฝัก ฮินะชี้ปลายดาบไปยังเจ้าบ้าอย่างช้าๆ พร้อมปล่อยแรงกดดันเพื่อบ่งบอกถึงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน ไหนดาบของเธอจะเปลี่ยนเป็นดาบสองคนใบดาบเล็กและรียวยาวอีกล่ะ? คล้ายเรเปียร์แต่ว่าใบดาบใหญ่กว่าหน่อย ราวกับกระบี่เล็กของจีนเลย

" 'ลุกซ์' ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ม่ีวันแตกหัก ตัดได้ทุกสิ่งอย่างและเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจชอบจากผู้ใช้อีกด้วย อยากจะลองลิ้มรสดูไหมล่ะมาครอส?"

"ท...ท่านฮินะ?"

"กล้ามากเลยนะที่เอาดาบนั่นชี้หันเข้าหาสามีแห่งเรา คุโรมิเนะ คุโระผู้ยิ่งใหญ่คนนี้น่ะ"

อย่ายกยอขึ้นสูงอย่างงั้นสิฮินะ แล้วอะไรคือคุโรมิเนะ คุโระผู้ยิ่งใหญ่ล่ะ? ผมเป็นแค่มนุษย์ที่ไม่ค่อยจะปกตินิดหน่อยเท่านั้นเองนา

"ท...ท่านฮินะ! ท...ทำไมท่านถึง..."

"ฮินะ...น่ากลัวแฮะ"

"ม...ไม่จริงน่า!"

"เรื่องจริง เอาดาบแหลมจ่อคออีกฝ่ายแล้วส่งสายตาประมาณว่า 'เราจะฆ่าแกให้ตายอย่างช้าๆและทรมาณสุดๆไปเลย' ด้วยล่ะ ฮินะมรู้นะว่าเธอโกรธแต่ให้เกียรติเด็กที่ยืนอยู่ตรงนี้หน่อย"

ผมผายมือไปทางโครว...

"ว่าใครเป็นเด็กฟะหา!?"

"อ๊ะ โทษทีชี้ผิดคนน่ะ"

ผมเลื่อนมือไปทางเอวา แล้วเมินโครวไป

"...อย่าให้เด็กต้องมองดูอะไรที่น่ากลัวสิ"

"พี่อ่ะ!"

ดูเหมือนจะแกล้งเยอะไปซะแล้วสิ อย่างน้อยก็พอทำให้ฮินะใจเย็นแล้วกลับมาทางนี้ได้แค่นั้นก็พอ ผมมองไปทางเจ้าโง่นั่นแล้วก็ราชาตามลำดับ ทางนี้แฝงความกดดันและความไม่เป็นมิตรลงไปด้วยจนทางนั้นต้องถอนหายใจออกมา

"ข้าขอโทษก็แล้วกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้"

"โฮ่?"

"แต่ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง หากว่าช่วยพวกข้ากำจัดจอมมารล่ะก็ข้าจะขอบใจเจ้ามากเลยล่ะ จนถึงเวลานั้นพวกเจ้าห้ามกลับโลกเดิมโดยเด็ดขาด เป็นอันตกลงนะ?"

"ก็นะ มีคนขอร้องให้ช่วยก่อนหน้านายตั้งนานแล้ว น่าเสียดายแต่ก็คงจะต้องพูดแบบนี้ 'ชั้นจะอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือผู้คน แลกกับอิสรภาพของฮินะ เพราะงั้นขอคืนล่ะ' ในสามประโยคนี้นายคงเข้าใจสินะ?"

"...ไม่ขึ้นตรงต่อใคร หากเป็นมิตรจะช่วย เป็นศัตรูก็ฆ่า อิสรภาพคือที่สุด ช่วยเหลือผู้คนที่สมควรได้รับการช่วยเหลือ รับคนของตนคืนไป ข้าเข้าใจดี ...เข้าใจแล้ว ข้าขอยอมรับ เพราะงั้นนำนี้่ไปซะ"

เขาหันไปหาองค์ราชินี ส่วนองค์ราชินีก็หยิบเอาบางอย่างออกมา ...มันคือมีดสั้นสามเล่มสำหรับสามคน คงหมายถึงผม ฮินะแล้วก็โครวสินะ?

"ข้ามีเก็บไว้อยู่อีกเล่ม พวกเราสามารถพูดคุยและติดตามกันและกันได้ด้วยสิ่งนี้ พวกมันสามารถถูกผูดมัดได้ เพราะงั้นผูกมัดให้เป็นของตนก่อนที่จะหายดีกว่า เพราะมันมีประสิทธิภาพมากกว่าที่เห็นภายนอกเสียอีก"

"ขอบคุณ ถ้างั้นลาล่ะ"

"อืม ข้าก็หวังว่าคราหน้าลูกชายของข้าจะไม่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้เพื่อที่จะไม่ต้องเป็นศัตรูกับท่านอีก ยังไงก็ตามเรื่องของหนุ่มสาวข้าไปยุ่งย่ามด้วยไม่ได้หรอกนะ"

"ในฐานะพ่อก็ห้ามอะไรที่มันผิดหน่อยสิ"

ผมโบกมือลาโดยไม่หันกลับ อย่างน้อยก็ไม่มีคนที่โง่พอที่จะมาโจมตีจากด้านหลังเพราะงั้นสบายใจได้ พวกเราถูกบอกว่าให้นำชุดนี้กลับไปได้เพราะงั้นเลยไม่ได้เปลีย่นชุด แต่ชุดเดิมที่อยู่ในห้องก็ต้องไปเอามาอยู่ดี แล้วพวกเราก็กลับมายังเมืองเมอร์เซียน่าแห่งนี้ ก่อนที่จะเกิดเรื่องแปลกๆอย่างนี้ขึ้น

"นี่คุจัง เราน่ะ...เราอยากจะ 'ทำเรื่องอย่างว่า' กับคุจังเหมือนกันนะ♥ เหมือนกับเอวาจัง...ได้โปรด 'ทำกับเรา' ทีเถอะ♥"

ร่างที่เปลือยเปล่าของเธอกำลังกอดผมในสภาพที่นอนทับกันอยู่ สายตาที่หยาดเยิ้มมองมาทางผม เอวาเองก็กอดผมจากด้านข้าง และด้านตรงข้าม นิลล่ากำลังทำแบบเดียวกันในสภาพเดียวกันคือเปลือยเปล่า

เรื่องราวมันเกิดขึ้นตอน...



ไม่ได้เขียนไม่หมดแต่ว่าตัดจบเลยล่ะ ก็ตอนนี้มันแค่ตอนเจรจานี่นา? (นี่เจรจาเหรอ? นอกจากจะจบไวแล้วยังเป็นอะไรที่ข่มขู่สุดๆไปเลยนะนั่น...)

ยังไงก็ตามฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ♥ ถ้างั้นท้ายบทก็...ก็มีแหละแต่จะเป็นบทของใครกันนะ?



"ล...หล่อจังค่า!! งดงามค่ะ! เท่มากเลยค่า!!!!!!!!!!"

"ใจเย็นๆก่อนสิ"

เด็กสาวผู้เป็นครึ่งมนุษย์และจิ้งจอกยิ้มเจื่อนมองไปยังเด็กสาวที่เป็นนางฟ้า พี่สาวคนโตของสามพี่น้องทั้งๆที่ตัวเล็กขนาดนี้และได้กล่าวตักเตือน สาวสาวน้อยผู้เป็นพี่คนโตนั้นทำสายตาหยาดเยิ้มยิ้มกริ่มและตัวสั่นเมื่อมองไปยังกระจกขนาดหนึ่งตารางฟุต

"อยากได้เข้าจัง♥"

"บอกให้สงบสติก่อนไง ยัยพี่บ้า!"

"หยา!"

สาวหูสัตว์สับมือใส่กบาลของนางฟ้าสาวผู้เป็นพี่จนต้องสงบสติลง เธอจิบชาเล็กน้อย ปรับท่านั่งแล้วมองไปยังพี่สาวของตนที่กำลังมองกระจกอยู่ ในจังหวะนั้น...

...ใบหน้าของพี่สาวของเธอเปลี่ยนไป อารมณ์เองก็ด้วย จากที่กำลังหลงไหลไปกับชายคนนึง ตอนนี้กลายเป็นโกรธเคืองยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าสุดฟินราวกับคนโรคจิต ต่อจากนั้นก้เปลี่ยนเป็นอิจฉา แล้วก็หน้าแดง... หงุดหงิด บลาๆๆ

"อะไรล่ะนั่น? แปลกชะมัด"

"ห๊ะ?"

"เปล่าๆ ว่าแต่ไม่คิดจะลงไปพบเจอกับเขาบ้างรึไง? ถึงจะน่าเสียดายแต่คงต้องเปลี่ยนอาชีพไปทำงานอื่นเผื่อจะได้เจอกับเขาอีกครั้ง อิจฉาพี่ฮารุจังนะที่ได้เจอกับเขาตลอดเลย"

"ข้าก็คิดแบบนั้นน่า แต่ว่าพวกเจ้าน่ะเป็นคนผลักงานมาให้ข้าไม่ใช่หรือไร? แต่งานก็ใกล้จะหมดแล้วล่ะ เพราะงั้นอีกไม่นานคงจะลงไปจากสวรรค์ได้...เฮ้อ ทั้งๆที่บนสวรรค์นี้ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดแท้ๆ"

"เอาไว้พี่จัดการงานทุกอย่างหมดแล้ว พี่ก็กลายเป็นราชินีแห่งสวรรค์และปกครองสวรรค์ไม่ใช่รึไงคะ? อย่างพึ่งรีบเลยค่ะ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่า เพราะไม่ว่ายังไงอนาคตก็ถูกล็อคเอาไว้แล้วด้วย"

"พูดสุภาพแปลกๆแฮะ กำลังคิดอะไรรึเปล่าเนี่ย?"

"อยากตายเหรอ?"

ท่าไม่ค่อยดีเท่าไรกับท่าทีของทั้งสองคน แม้จะเป็นเรื่องล้อเล่นแต่ถ้าทำแบบนั้นขึ้นมา ต่อให้พวกเธอจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยแต่สวรรค์ได้พังไปส่วนนึงแน่ๆเพราะงั้นทั้งคู่เลยหยุดการกระทำทุกอย่างเอาไว้ สาวน้อยหูจิ้งจอกจิบชาต่อไป ส่วนนางฟ้าผู้เป็นพี่ก็พึมพำเบาๆออกมา

"ฝ่ายนั้นรู้ตัวแล้วงั้นเหรอเนี่ย?"


<ไกลออกไป>


"ข้าขอมอบหมยางานให้เจ้า จงไปกำจัดผู้กล้าซะ ถ้าไม่สำเร็จก็ใช้งานสองคนนั้นก็แล้วกัน"

ข้าไม่ชอบใจเลย อ๊ะ! ข้าคือแอสโมดิอุส เป็นต้นแบบของซัคคิวบัสชั้นสูงทั้งหลาย เป็นต้นกำเนิดของสายพันธุ์ซัคคิวบัสที่เป็นสัญลักษณ์แห่งบาปทั้งเจ็ด บาปแห่งราคะคนนี้ถูกใช้งานเยี่ยงทาส

ข้ากับแมมม่อน ทูตสวรรค์คนนึงที่ตกสวรรค์ลงมายังนรกและได้มาอยู่บนโลกใบนี้ คล้ายกับลูซิเฟอร์แต่ไม่ใช่ มันตกลงมาเพราะทำผิดต่อพระเจ้า เห็นเงินตราเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าอะไร ก็แค่ไอ้ปีศาจที่โลภมากเท่านั้น

อีกตัวคือซาตาน มันเป็นปีศาจมาตั้งแต่กำเนิด ขี้หงุดหงิดและน่ารำคาญ แข็งแกร่งแต่โง่ ถึงยังไงก็ได้รับความวางใจมาก ต่างจากข้าที่เป็นแค่สถานที่บำเรอกามให้กับท่านจอมมาร

ใช่ ท่านจอมมาร น้องชายของบุรุษที่ยิ่งใหญ่ ชายที่ข้าได้ถวายตัวรับใช้เป็นทาสและหลงรักเขานั้นถูกจอมมารผู้นี้ฆ่าไป อุโรโบรอสคือชื่อของจอมมารคนนี้

เขาฆ่าราชาแห่งข้า ฆ่าภรรยาของเขาแล้วจับตัวข้าไปบำเรอกาม ทั้งๆที่มีแค่นั้นแต่ก็กระแทกเข้ามาอย่างสุดกำลังเสมอๆ ถึงยังไงมันก็ทำให้ข้าไม่ค่อยพึงพอใจ เพราะชายที่ข้าหลงรักนั้นทั้งใหญ่และยอดเยี่ยม ชายที่ชื่อว่าเท็นโด คุโระคนนั้น

และภรรยาของเขา ฮินาตะ เมงุมิได้กำเนิดลูกชายของเขา แต่ว่าได้หายสาบสูญไป เด็กน้อยที่เกิดมาได้รับพลังแห่งความมืดจากมนุษย์ที่เดินทางไปต่างโลกหลายๆโลกอย่างเท็นโด คุโระและพลังสีขาวจากสวรรค์ พลังศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ที่ถูกส่งมอบให้กับหญิงสาวผู้เป็นมนุษย์จนกลายเป็นสมมติเทพจากองค์เทพีที่ใกล้สิ้นใจ แม่ของเด็กคนนั้น...ผู้กล้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ฮินาตะ เมงุมิ

ลูกชายของเขานั้น...ถ้าข้าจำไม่ผิดพี่ของเขาตั้งชื่อให้ว่าอุโรโบรอส เพราะว่าเด็กคนนั้นสามารถฆ่าพญามังกรผู้เป็นนิรันดร์ และได้แย่งชิงความสามารถรวมไปถึงพลังของมังกรคนนั้นไปอีกด้วย แต่ว่าท่านเมงุมิไม่ยอมแล้วบอกว่าต้องตั้งชื่อให้สมกับเป็นมนุษย์บนโลกที่พวกเขาจากมาสักหน่อย

คุโรมิเนะ คุโระ...ชื่อที่เธอตั้งให้ลูก นามสกุลก็ไม่เหมือนกับทั้งคู่เพราะคงจะดีกว่าถ้ามีนามสกุลไม่เหมือนกัน และนั่นเป็นเพราะเธอจะฝากให้ตระกูลคุโรมิเน่เลี้ยงดูอีกด้วย สุดท้ายก็ย้ายไปต่างโลกซะก่อนโดยที่ไม่รู้ว่าได้พาเขาไปรึเปล่า...เด็กน้อยที่มีสายตาที่น่ารักและแหลมคม เด็กหนุ่มที่ทำให้ข้าหลงรักราวกับพ่อของเขา

เฮ้อ...ถึงข้าจะชอบเซ็กซ์แต่ข้าไม่อยากจะทำแบบนี้ตลอดไปหรอกนะ แต่ข้าไม่สามารถพูดอะไรได้พลางทำสีหน้าสิ้นหวัง แต่ก็ได้รับความหวังจากปากของจอมมารซะเอง

"แล้ว? เป้าหมายล่ะ?"

"ดูเหมือนลูกชายของพี่ชายของข้ากลับมายังโลกใบนี้แล้วน่ะสิ ชายที่ฆ่าสิ่งมีชีวิตที่เป็นนิรันดร์ได้ อุโรโบรอส หรือก็คือ คุโรมิเนะ คุโระคนนั้นนั่นแหละ!"

!!! ข้าจะต้องหนีไปให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม!

ข้าอยากจะเจอเขา อยากจะตกหลุมรักเขา อาจจะเป็นเพราะข้ารักพ่อของเขาข้าจึงอยากเป็นของเขาด้วย นั่นก็เพราะข้าต้องการตัวแทนของพ่อของข้า แต่ไม่นึกเลยว่าหลังจากที่ได้เจอเขาแล้ว...ข้าจะตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้

แถมขนาดแบบนั้น...ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าพ่อของเขาอีกนะ อุฟุฟุ♥

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว