💕💕💕ชอบกดไลค์...ใช่กดแชร์ฝากติดตามเพจด้วย มือใหม่หัดเขียน💕💕💕💕

ชื่อตอน : แผนสาวงาม 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2560 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนสาวงาม 100%
แบบอักษร


🌹​จัดหน้ายากเกินคำบรรยาย🌹

🌹-แผนสาวงาม-🌹      


ในเมืองหลวงตอนนี้มีข่าวลือเรื่องเกี่ยวกับการเฟ้นหารัชทายาท จวิ้นหวังเป็นผู้ที่ขุนนางเห็นว่าเหมาะสมที่สุด โดยฐานอำนาจขุนนางส่วนใหญ่นั้นมาจากตระกูลเหยา ทำให้องค์ชายคนอื่นต่างวิ่งเข้าหาพรรคพวกเพื่อคานอำนาจกัน       

เวลานี้เหยาซือจินถือได้ว่าเป็นคนโปรดของจวิ้นหวังโดยแท้จริง เพียงใบหน้าที่งดงามของนางนั้นก็สามารถคว้าพระทัยของอ๋องหนุ่มมาได้ไม่ยาก และเมื่อนางเห็นว่าบุตรีขุนนางคนใดที่มีแววว่าจะมาแย่งตำแหน่งของนางแล้ว เหยากัวเถียนจะส่งคนไปลอบวางยาทั้งหมด  

แผนการต่างๆถูกดำเนินไปอย่างแยบยลจวบจนกระทั่งฝ่าบาทมีราชโองการแต่งตั้ง หลี่อี้หานขึ้นเป็นไท่จือสมดังที่นางตั้งใจ      

แต่นางก็ดีใจได้ไม่นานเมื่อมีดรุณีนางหนึ่งเดินทางมาเยือนราชสำนักแคว้นเกาฟาง นางคือ เยลู่เมิ่งเอ๋อ สตรีแห่งชนเผ่านอกด่านที่ห่างไกล 

ในขณะที่ชนเผ่าต้องมอบเครื่องบรรณาการเป็นสมบัติมากมายแด่ดินแดนแม่ เยลู่เมิ่งเอ๋อก็ถูกส่งมาเพื่อเป็นเครื่องบรรณาการแห่งราชสำนัก 

นางเป็นองค์หญิงที่งดงามและมีเสน่ห์เย้ายวนเช่นที่สตรีแห่งทะเลทรายควรมี      ทั้งอกเอวชดช้อย ผิวสีน้ำผึ้งแปลกตาไม่ขาวผ่องแต่นวลเนียน และดวงตาหวานซึ้งยิ่งกว่าสตรีใดที่ไท่จื่อเคยพบ ท่วงท่าการร่ายรำของนางนั้นทั้งยั่วยวนและปลุกความต้องการของผู้ชาย      

ไม่ใช่เรื่องยากเลยหากนางจะเป็นที่ต้องตาของคนมักมากเช่นหลี่อี้หาน 

คราแรกที่ได้เห็นท่วงท่าการร่ายรำของนางนั้น เขาก็แทบอยากจะไปลักตัวนางมากกกอดเสียเดี๋ยวนั้น      

แต่เมื่อในงานฉลองนั้นอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้แล้ว เขาจำต้องระงับความต้องการที่จะเสพสมนางเอาไว้       


เหยาจือซินนั้นมีตำแหน่งเพียงอนุ แต่ไม่นานนางก็จะได้เลื่อนเป็นพระชายา และจากนั้นนางก็จะได้ตำแหน่งฮองเฮาหากไท่จื่อทรงครองราชย์ ตระกูลเหยาฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้ที่นางมาก ดังนั้นความผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวก็ไม่สามารถปล่อยให้เกิดขึ้นได้      

การปรากฏตัวของเยลู่เมิ่งเอ๋อนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เหนือความคาดหมาย แต่ฐานะของนางที่เป็นถึงองค์หญิงนั้นทำให้เหยาจือซินไม่สามารถปริปาก กระทำการใดได้สะดวก       

นางเป็นเพียงอนุไม่สามารถมาร่วมงานเลี้ยงของทางราชสำนักได้ ดังนั้นกว่าจะรู้ถึงตัวขัดขวางแผนการก็เมื่อฮ่องเต้พระราชทาน เยลู่เมิ่งเอ๋อให้แก่ไท่จื่อ       


ไท่จื่อต้องรีบเก็บอาการดีใจเอาไว้ภายในเมื่อรับพระราชทานหญิงงาม       

ส่วนฝ่าบาทก็ทอดมองบุตรชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย เห็นท่าสวรรค์จะเห็นใจถึงส่งสตรีที่สามารถหันเหความสนใจไท่จื่อจากตระกูลหวังมาให้ 

นางเป็นเพียงองค์หญิงจากแคว้นบรรณาการย่อมไม่สามารถแต่งตั้งเป็นชายาเอกได้ แต่ก็สามารถแต่งตั้งให้นางมีตำแหน่งเป็นชายารองได้ เหยาจือซินที่เป็นเพียงอนุก็จะไม่สามารถก้าวข้ามนางมาได้      

และที่สำคัญ ด้วยเพียงตัวคนเดียวเยลู่เมิ่งเอ๋อก็ไม่สามารถขอการหนุนหลังจากบ้านเกิดได้เช่นกัน นางเพียงหวังเชื่อมความสัมพันธ์ว่าจะสามารถบรรเทาบรรณาการได้ในปีถัดไป เย่ลู่เมิ่งหรง บิดาของนางก็ทั้งชราภาพและมีเพียงบุตรสาว จึงเป็นตัวเลือกชั้นดีในครานี้ 

เมื่อขาดบุตรชายในการสืบทอด การส่งบุตรสาวมาแต่งงานจึงเป็นเพียงวิธีเดียว      


ไท่จื่อนำเยลู่เมิ่งเอ๋อกลับวัง ดวงตาของเขาส่องประกายยามมองดอกโบตั๋นสีชาตที่ร้อนแรง อาภรณ์ของชาวทะเลทรายที่บางเบาแต่สามารถปกปิดได้มิดชิดนั้น ทำให้เขาเกิดกำหนัดอยากจะฉีดชุดพวกนั้นออกแล้วเริงรักกับนางเสียเดี๋ยวนี้

แต่จริตมารยาของชาวทะเลทรายหาใช่สิ่งที่จะดูถูกกันได้ง่าย เพียงออดอ้อนไท่จื่อนิดหน่อยเขาก็ถึงกับกลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ รีบตะบึงกลับมายังจวนของตัวเอง      

“ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว


🌹40%🌹•••••••••••••


พ่อบ้านขานเสียงดังเมื่อเกี้ยวนำรัชทายาทกลับจากงานฉลอง ทั้งเหยาจือซินและคนอื่นๆเตรียมมาต้อนรับ เพื่อร่วมแสดงความยินดีแก่จวิ้นหวัง 

เพียงอีกไม่กี่วันที่ฮ่องเต้จะทรงออกราชโองการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ พวกเขาก็จะมีหน้ามีตาตามนายของตำหนักไปด้วย      

เหยาจือซินเป็นคนแรกที่เดินมาถึง 

ใบหน้าเปื้อนยิ้มของนางประดับด้วยขี้ผึ้งสีชาดที่ริมฝีปากดูเย้ายวนนั้น ในตอนนี้ต้องบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด เมื่อนางเห็นสามีที่รักกำลังประคองใครบางคนในอ้อมกอดอย่างหวงแหน ใบหน้าแดงระเรื่อและผิวที่เต่งตึงนั้นทำให้นางต้องกัดฟันกรอด

“เสด็จพี่เพคะ นางคือ” เหยาจือซินเลือกที่จะไม่แสดงอาการออกไป      ตอนนี้นางนั้นไม่พอใจอย่างมาก ดวงตาดอกท้อของสตรีชั้นต่ำผู้นั้น ช่างกล้าชม้อยชม้ายชายตาให้สามีของนาง      

“เจ้ามาก็ดีแล้ว นางคือองค์หญิงเยลู่เมิ่งเอ๋อ จากเผ่าทะเลทราย เป็นเสด็จพ่อประทานให้เรา ต่อไปนี้นางจะมาอยู่ปรนนิบัติเราที่ตำหนักด้วย” 

เสียงอ้อแอ้เล็กน้อยของเขากล่าวอย่างชื่นบานแต่ใบหน้าของเหยาจือซินนั้นกำลังบิดเบี้ยว      

พระราชทาน หมายความว่ายังไง ทำไมฝ่าบาทจึงพระราชทานสาวงามให้ เห็นทีจะไม่ได้การ ดูจากจริตมารยาแล้ว นางคิดว่าสตรีจากทะเลทรายนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่ นางไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางแผนการ      

“พระชายาหม่อมฉันเยลู่เมิ่งเอ๋อเพคะ” เมื่อนางเห็นว่าสีหน้าของเหยาจือซินเริ่มน่าเกลียดขึ้นไปทุกที ร่างบอบบางนั้นก็แสร้งทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย และเจียมเนื้อเจียมตัว      

ฝ่ายจวิ้นหวังเมื่อเห็นกิริยามารยาทอันดีของ องค์หญิงต่างแดนก็พอพระทัยมาก กำชับให้เหยาจือซินคอยดูแลเรื่องต่างๆของนางให้ดี      

“ลุกขึ้นเถอะ องค์หญิงเจ้ามีฐานะสูงกว่านางที่เป็นอนุ เรื่องทั้งหลายต้องเป็นนางจัดการถูกแล้ว แต่นี้ไปเจ้าถือว่าเป็นคนของเราแล้ว”      หลี่อี้หานผู้ครอบครองสาวงามถึงสองนาง พูดจาไม่ไว้น้ำใจต่อสตรีของพระองค์แม้แต่น้อย นั่นทำให้ใบหน้าของเหยาจือซินยิ่งบิดเบี้ยวไม่น่าดู       

ส่วนองค์หญิง นางก็ทำทีขอบพระทัยจวิ้นหวังด้วยความขวยเขิน       

ของเก่าหรือจะสู้ของใหม่สดกว่า บัดนี้ในพระทัยของจวิ้นหวังคล้ายจะลืมเลือนเหยาจือซิน อนุคนโปรดไปหมดแล้ว ทั้งคู่โอบประคองกันเข้าไปในตำหนักของจวิ้นหวัง ทิ้งให้ทุกคนยืนเผชิญหน้ากับความเกรี้ยวกราดของอนุเหยา   

ตำหนักเหยา   

“นังสารเลว แพศยา กล้ามาเล่นหูเล่นตากับเสด็จพี่ เป็นเพียงสตรีจากดินแดนบ้านป่ากล้าจะมาเทียบรัศมีกับข้า” ตอนนี้นางโกธรจนอาละวาดขว้างปาข้าวของแตกกระจาย      

“พระสนมเหยาเพคะ อย่าทรงกริ้วนักเลย เชื่อว่าอีกไม่นานท่านอ๋องจะต้องทรงเบื่อนางแน่เพคะ สตรีบ้านป่ามือไม้หยาบกระด้าง ไม่สามารถปรนนิบัติท่านอ๋องได้ดีหรอกนะเพคะ” บ่าวรับใช้รีบทำการปลอบ      

รอบห้องเต็มไปด้วยถ้วยกระเบื้องมีค่าที่ตอนนี้แตกกระจาย โคมกระจกลายแปดทิศ และรูปสลักเจ้าแม่กวนอิมถูกนางโยนจนแหลกเละ 

บ่าวรับใช้ต่างหวาดกลัวจนหัวหด หลายคนหวาดกลัวจนหน้าซีด 

เป็นเพราะรู้ดีถึงความร้ายกาจที่ซ่อนเอาไว้ของนายหญิงเป็นอย่างดี      บ่าวรับใช้ที่หน้าตาดีหน่อยก็จะค่อยๆถูกขายออกไปอย่างเงียบๆ หากว่ามีบ่าวหญิงคนใดที่คิดจะปีนป่ายเตียงของท่านอ๋อง ต่อมาไม่นานนางจะพบว่าตัวเองถูกขายกลายเป็นทาส หรือไม่ก็หายสาบสูญไป ทั้งสตรีที่เคยปรนนิบัติท่านอ๋องทั้งหลายต่างหายหน้าไปจนแม้แต่ท่านอ๋องเองก็ไม่เอะใจ แต่พวกนางนั้นรู้ดีถึงความเหี้ยมโหดของสนมเหยา       

เมื่อระบายความโกธรต่อข้าวของจนหมด นางก็ค่อยๆคืนกลับมามีสติอีกครั้ง ด้วยไม่ต้องเกรงกลัวว่าท่านอ๋องจะรู้ถึงความอิจฉาริษยาของนาง ทำให้สามารถอาละวาดด่าทอบ่าวรับใช้ได้ตามใจ เพราะตำหนักของนางและท่านอ๋องนั้นอยู่ไกลกันพอสมควร และไม่มีบ่าวใจกล้าคนใดนำเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกเป็นแน่      

เมื่อเหลือบมองเหล่าผู้คนที่มอบคลานตรงหน้า นางก็รู้สึกสบายใจ ความยำเกรงของนางต้องมาจากความโหดเหี้ยม หากแม้ปล่อยปละเพียงนิดพวกมันก็จะไม่เห็นหัวเรา นางรู้ดีว่าไม่มีบ่าวคนใดกล้าเสนอหน้านำไปบอกแก่ท่านอ๋องแน่ พวกมันล้วนกลัวตายทั้งสิ้น      

“สั่งคนมาเก็บให้เรียบร้อย ข้าอยากจะดูนักว่านังจิ้งจอกเมิ่งเอ๋อนั่นจะมีหน้าอยู่ได้นานเท่าไหร่”       

บ่าวรับใช้รีบกระวีกระวาดเข้ามาเก็บกวาดจนหมด พลางนึกสงสารองค์หญิงจากต่างแดนผู้นั้นว่าจะต้องผจญกับความเกลียดและโหดเหี้ยมของนายหญิงมากเพียงใด           


ในขณะที่ตำหนักว่าที่รัชทายาทกำลังลุกเป็นไฟอยู่นั้น ฝ่าบาทและขันทีคนสนิทก็กำลังนั่งฟังทหารองครักษ์รายงานความเคลื่อนไหวภายในตระกูลโจว      

“หลายวันมานี้หลังจากเดินทางไปยังชายแดน ทางตระกูลโจว และโจวเจียงสงก็ปิดประตูเงียบอยู่กันแบบสงบเสงี่ยม ไม่ต้อนรับผู้ใด มีเพียงให้พ่อบ้านและบ่าวออกมาซื้อหาของใช้บ้างเป็นบางครั้ง ส่วนทางด้านพระชายาโจว นางนอกจากออกไปเดินซื้อของแล้ว ก็เพียงชมสวนและพูดคุยกับองค์ชายสิบสามเท่านั้นพะยะค่ะ”      องครักษ์ที่แฝงตัวเข้าไปในจวนขององค์ชายสิบสามรายงาน      

“จับตาดูพวกเขาอีกสักพัก ถ้าไม่มีการเคลื่อนไหวใดใดก็ให้เจ้ากลับมาได้” พระองค์สั่งการ 

ฮ่องเต้ยังไม่ไว้ใจในทีเดียว พระองค์ส่งสายไปคอยสองส่องตระกูลโจวว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง 

หากเมื่อทรงเมตตาให้ทางรอดแล้ว ยังมีใครเกิดจิตใจคิดคด ต่อให้เป็นขุนนางที่ใกล้ชิด พระองค์ก็ต้องทรงตัดไฟเสียแต่ต้นลม และทรงหวังว่าจะไม่ต้องลงมือกับตระกูลโจว


🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽




ความคิดเห็น