email-icon facebook-icon Instagram-icon

ผิดพลาดยังไง แนะนำกันได้นะคะ ยังมือใหม่หัดเขียน ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มาเม้นให้กันนะ ...........ตะเกียงแก้ว

ชื่อตอน : Ep.6 Dangerous Boys

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2560 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.6 Dangerous Boys
แบบอักษร

Why’d you have to go and make me like you?

Yeah this is a feeling I’m not used to

Why’d you have to go and make me like you?

I’m so mad at you cause now you got me missing you

Cause now you got me missing you

Ringtone by make me like you

Pitchyyyy

โยทะกา :ฮัลโหล

พิชชี่ :อิโย มึงเป็นไงบ้างอะ กูเดินกลับมาก็มี การ์ดกันไม่ให้เข้าไปในเต็นท์ บอกว่าข้างในกำลังตีกัน

โยทะกา :กูยังไม่ตาย ปลอดภัยดี และไม่สัมภาษณ์ไอ่บ้านะ้นอีกเด็ดขาด

ตี่ตี่่.....low battery 5%

พิชชี่ :เออๆ แล้วนี้อยู่ไหน จะกลับยัง

โยทะกา: อยู่บนรถ.....(ดับ)

เออดีไปอีก แบตไอโฟนหมด แล้วจะทำไงเนี้ยยย

โย :ทำไมสามภพยังไม่มาสักที นี่มันนานแล้วนะ ข้างนอกอาจจะปลอดภัยแล้วก็ได้ ฉันควรออกไปดีมั้ย หรือเชื่อฟัง ไอ่จอมโหดนั้นดี

ก๊อกกกกกๆๆๆ เสียงคนเคาะกระจก

โย :อร๊ายยนอีผี!!!!!!(หลับตาปี๋)

สามภพ :ฉันเองๆเปิดประตูดิหว๊ะ

โย :โอ้ย มาไม่ให้สุ่มให้เสียง เธอกดเปิดล๊อคประตูเค้าก็ก้าวขึ้นรถมา

สามภพ ที่่เสืัอเชิ้ตยับยู่ยี่ ผมไม่เป็นทรง และรอยเลือดที่มุมปาก พอดูรวมแล้วโคตรเซ็กซี่แบบ ดิบๆ

สามภพ :จะมองหน้าฉัน อีกนานมั้ย?

โย :เออ ..แล้วฉันไปได้ยังอะ คือฉันกลับบ้านได้ยัง

สามภพ ไม่ตอบอะไร เขาขับรถออกจากสนามแข่ง เพื่อไปไหนสักที

โย :เห้ยๆๆ นี่นายจะไปไหนอะ ปล่อยฉันลงก่อนสิ ฉันไม่ไปกับนายหรอกนะ นี่คิดจะทำอะไรฉันงั้นหรอ ไอ่คนชั่ว ไอ่เลว

สามภพ: หยุดพูดซะทีดิ รำคาญ อยากลงก็ลงไป....

โยทะกา : จะบ้าหรอ?? นี่มันกลางทาง มืดก็มืด ฉันเป็นผู้หญิงนะ นายนี่มันหาความดีไม่ได้จริง

สามภพเอื้อมมือปลดสายคาดเข็มขัดฉัน และ :ในเมื่อเธอด่าฉัน ชั่ว เลว ระยำ มาตลอดทาง เธอลงไป เพราะฉันใจดำแบบนั้นจริงๆ ไป!!! ปากดีอยู่ได้

โยทะกา :เออ ฉันจะไม่ลืมเลยว่านายทำกับฉันไว้ยังไง

สามภพ :เรื่องของเธอ...

บรื้นนนน รถสุดหรูของสามภพขับออกไปอย่างเร็ว

แต่งตัวแบบนี้ เดินกลางคืนที่เปลี่ยวๆแบบนี้ จะไม่ให้กลัวได้ไงละ หื้อออ ไอ่พี่สามภพ ไอ่ชั่ว ชาตินี้ของอย่าเจอกันอีกเลย

ฉันคอยๆเดินไปตามทางข้างถนน แทบจะไม่มีรถผ่าน มีแต่แสงไฟจากเสา ริมถนน ทำไมเค้าใจร้ายแบบนี้นะ

อากาศก็เย็นตอนกลางคืน ไหนจะเสื้อเอวลอยของฉันอีก หื้อออ (น้ำตาเริ่มจะเอ่อ)

ปริ้นๆๆๆ เสียงแตรรถ ใครบ้างคนขับมาจอด ตัดหน้าฉัน

อิโยซวยอีกแล้ว วิ่งเข้าป่าเลยดีมั้ย? ทำไงดี เค้าจะมากีหรือร้ายเนี้ย หนีก่อนดีกว่า!!

: นี่เธอนะ ทำไมมาเดินข้างทางเปลี่ยวๆคนเดียวละ ขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง

โยทะกา ค่อยๆหันไปตามเสียงเรียกนั้น นั้นมัน พี่ราเชนทร์กับ พี่ทีสองนิ

พี่ราเชนทร์ : ไว้ใจพวกเราได้นะครับ จริงๆ ดูหน้าผมสิ

(พี่ราเชนทร์ ผู้มีหน้าตาน่ารัก และรอยยิ้มมหันตภัยที่มีพลังทำร้ายล้างสูงสุด )

ทีสอง : จะขึ้นไม่ขึ้น ไม่งั้นก็นอนข้างถนนไปละกัน

ผู้ชายแก๊งนี้มันเป็นอะไร ปากหมากันทุกคน ยกเว้นพี่ราเชนทร์คนดีของบ่าว

พี่ราเชนทร์ : มึงจะไปดุเค้าทำไม ขึ้นมาเถอะครับๆ เดี๋ยวพวกพี่ไปส่งเอง ปลอดภัยถึงบ้านแน่นอน สัญญา

โยทะกา : ขอบคุณมากจริงๆคะ

ฉันก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังของรถ หรูสีดำสนิท โดยมีพี่ทีสองเป็นคนขับ และพี่ราเชนทร์นั่งข้างๆ

พี่ทีสอง : บ้านเธออยู่ไหน?

โยทะกา : เออ อยู่คอนโด the key ตรงข้าม มหาลัย บราวลิ่ง ค่ะ

พี่ราเชนทร์ : อ้าว รุ่นน้องที่มหาลัยเดียวกันนี่เอง กลับทางเดียวกันเลยๆ แล้วทำไมถูกทิ้งไว้กลางทางแบบนั้นละ มันอันตรายมากเลยนะ ทะเลาะกับแฟนหรอ?

โยทะกา : ป่าวคะ เรื่องมันยาว (ก็เพื่อนพวกพี่ๆแหละทิ้งฉันไว้)

พี่ทีสอง : มึงจะถามอะไรหนักหนาหว๊ะ กูรำคาญ

พี่ราเชนทร์ : อย่าไปถือสาไอ่ทีสองมันเลยนะ มันชอบปากหมาอย่างเนี้ยแหละ เวลาเจอคนที่ชอบ

พี่ทีสอง : มึงอยากโดนทิ้งไว้กลางทางบ้างมั้ยละ? ไอ่เวร

พี่ราเชนทร์ : มึงๆ รถที่ขับตามหลังมานั้นใช่ รถไอ่สามภพป่าวหว๊ะ กูสายตาสั้น

จะใช่นายนั้นได้ยังไง เขาเหยียบมิดไมล์นำหน้า เราไปถึงไหนแล้ว จะมาขับตามหลังคันของพี่ทีสองได้ยังไง?



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว