ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3 - ป้อนหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2560 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 - ป้อนหน่อย
แบบอักษร

ร่างเล็กเดินขึ้นไปชั้นบนก่อนจะเข้าไปในห้องที่ออกมา ร่างสูงตื่นแล้วและกำลังนั่งอยู่บนเตียง


"นายทิ้งฉัน" นั่นั่นเป็นคำที่ร่างสูงเอ่ย 


"ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย" ร่างเล็กพูดพลางวางถ้วยซุบไว้ที่โต๊ะข้างๆหัวเตียง


"ไปหาหมอหน่อยมั้ย ทิ้งไว้นานๆเดี๋ยวมันอักเสบ" แฮร์รี่บอก


"ไม่" เดรโกตอบสั้นๆ 


"กินนี่ซะสิ!" แฮร์รี่พูดพลางยื่นถ้วยซุบให้เดรโก 


"ป้อนหน่อยสิ..." เดรโกลากเสียงยาว


"อะไรของนาย! แค่หัวแตกนะ ไม่ได้แขนหัก!" ร่างเล็กบ่น 


"แล้วที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะใคร!" ร่างสูงพูดเสียงแข็ง แฮร์รี่ทำท่ากระฟึดกระฟัดเล็กน้อยแต่ก็ยอมนั่งลงข้างๆ มือบางหยิบถ้วยซุบก่อนจะตักซุบขึ้นมาจ่อที่ปากของร่างสูง


"มันร้อน...เป่าด้วย" เดรโกบอก


"เรื่องมากจริงๆ!!" ร่างเล็กสบถแต่ก็ยอมดึงช้อนกลับไปเป่า กว่าจะป้อนซุบให้พ่อคุณชายไม่ใช่เรื่องง่าย เดี๋ยวอยากได้นู่นอยากได้นี่ อันนี้ก็ไม่เอา อันนู้นก็ไม่เอา ไม่รู้ว่าอยากจะแกล้งเขาหรืออะไรกันแน่ 


15 : 30 น.


แฮร์รี่นั่งอ่านหนังสือบนเตียงอยู่ข้างๆเดรโก ตาสีมรกตตวัดมองร่างสูงเป็นพักๆ เวลาร่างสูงทำงานเขาดูจริงจังมาก คิ้วขมวดตลอดแล้วก็เงียบมากๆด้วย 


"เอ่อ...คือ สกอร์เปียสรู้มั้ยว่า เอ่อ...แม่เสียไปแล้ว" มันเป็นคำถามที่ไม่น่าจะถามแต่เขาก็อยสกจะถาม ไม่ว่าผลมันจะเป็นยังไงเขาจะยอมรับ 


"ไม่ เขาไม่รู้ ฉันกลัวลูกเสียใจ อีกอย่างลูกฉันยังเด็กเกินไปที่จะรู้เรื่องนี้ เอาไว้เขาโตกว่านี้แล้วค่อยบอก" เหลือเชื่อที่เดรโกไม่โกรธที่เขาถามเรื่องแบบนี้ ตอนนั้นเขาผิด เขาประมาทเอง 


"แด๊ดดี้!!!!" อยู่ดีๆเสียงใสๆก็ดังขึ้น พ่อแมงป่องน้อยยืนอยู่หน้าห้อง เดรโกก้าวลงจากเตียงก่อนจะเดินไปอุ้มสกอร์เปียสที่วิ่งมาหาเขา


"ทำไมแด๊ดดี้ไม่ออกไปเล่นกับผมเลย..." เด็กชายถามเสียงเศร้าๆ 


"แด๊ดดี้ขอโทษ....นี่ๆเห็นนี่มั้ย เป่าให้หน่อย..." เดรโกชี้ไปที่แผลที่ศีรษะ 


ปรู๊ดดดด 


เด็กชายเป่าไปที่ตรงนั้น อาจจะมีน้ำลายติดหน้าเดรโกไปบ้างแต่มันก็เป็นอะไรที่ทำให้เขามีความสุข 


"หายแล้วววว!" สกอร์เปียสร้องออกมา 


"ไปๆ เดี๋ยวแด๊ดดี้พาไปเล่น" เดรโกพูดก่อนจะทำท่าพาสกอร์เปียสออกไปแต่เขาก็หันกลับมา 


"มาสิ" ร่างสูงบอกกับร่างเล็ก แฮร์รี่ทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็ยอมวิ่งตามออกไป 


(ต่อ) 


เดรโกพาแฮร์รี่ลงมาที่ห้องสำหรับสกอร์เปียสที่เอาไว้เล่นโดยเฉพาะ ในห้องมีแต่อุปกรณ์ของเล่นของเด็กๆทั้งนั้น เวลาเขาอยู่กับพ่อแมงป่องน้อยเขาดูมีความสุขมาก ยิ่งเวลาที่เขาเล่นกับลูกยิ่งแล้วใหญ่ เขาหัวเราะตลอด นั่นเป็นภาพที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็น 


หลังจากที่เล่นของเล่นไปสักพัก สกอร์เปียสก็เปลี่ยนเป็นการต่อจิ๊กซอแทน ร่างเล็กได้แต่นั่งมองสองพ่อลูกเขาเล่นกันอยู่ห่างๆ 


"หม่ามี๊! มาช่วยผมต่อสิ!" เสียงเด็กน้อยเรียก เดรโกนิ่งไปที่ได้ยินสกอร์เปียสเรียกแฮร์รี่แบบนั้น ร่างเล็กค่อยๆเดินมาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆเด็กน้อย ทั้งคู่ช่วยกันต่อจิ๊กซออย่างสนุกสนานโดยมีเดรโกมองแบบเงียบๆ ทำไมเขาถึง...คิดถึงแอสโทเรียได้ขนาดนี้ ภาพที่เธอเล่นกับลูกมันแล่นเข้ามาในหัว น้ำใสๆไหลออกจากตาของร่างสูงโดยที่ไม่รู้ตัว 


"เอ่อ....มัลฟอย...นาย" แฮร์รี่พยายามจะบอก เดรโกรู้สึกว่าเขามีอะไรผิดปกติทำให้เขารับเช็ดน้ำตาออก ร่างสูงลุกพรวดและเดินออกจากห้อง ร่างเล็กอยากจะตามไปแต่เขาต้องดูแลสกอร์เปียสก่อน


ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง เด็กชายเริ่มหาวและเอามือขยี้ตาตัวเอง แฮร์รี่ก็เลยเรียกให้วินดี้มาพาไปนอน และเขาจะลองไปคุยกับเดรโก ว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น 


ร่างเล็กเดินขึ้นบันไดและตรงไปที่ห้องของร่างสูงก่อนจะลองเคาะประตูสองสามครั้ง 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก 


"เข้ามา" น้ำเสียงห้วนๆดังขึ้น แฮร์รี่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นเดรโกกำลังนั่งเปิดเอกสารอยู่ 


"เอ่อ....คือ..." ร่างเล็กอึกอัก 


"รู้ใช่มั้ยว่าฉันไม่ชอบฟังอะไรอ้ำอึ้ง" น้ำเสียงเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว 


"นายเป็นอะไรทำไมต้องร้องไห้!" แฮร์รี่พูดเสียงดัง 


"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ" เดรโกเงยหน้าจากเอกสาร 


"เออ! คนอุตส่าห์เป็นห่วง! ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร!" ร่างเล็กกระฟึดกระฟัดและทำท่าจะเดินออกจากห้องแต่ยังไม่ทันจะทำสำเร็จร่างสูงก็โดนร่างสูงโอบกอดจากด้านหลัง เดรโกค่อยๆโน้มหน้าเขามาใกล้ๆก่อนจะโขมยฝังจมูกลงบนแก้มของร่างเล็กเบาๆ 


"แค่นี้ก็โกรธแล้งหรอ...." ร่างสูงยียวน 


"ฉันไม่ได้โกรธ" แฮร์รี่ตอบ 


"แล้วจะไปไหน?" เดรโกแกล้งถาม 


"ไปหา....สกอร์เปียส!" ร่างเล็กพูดก่อนจะสะบัดกายให้เป็นอิสระจากร่างสูงแล้วก็เดินออกไป เดรโกืนหัวเราะกับท่าทางของแฮร์รี่เล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน


21 : 45 น.


ร่างเล็กนั่งมองเด็กชายผมบลอนด์ที่หลับปุ๋ยอย่างเอ็นดู มือบางลูบผมของเด็กน้อยเบาๆก่อนที่ริมฝีปากจะจูบที่กลางกระหม่อม เขาไม่รู้ว่าทำไมคงามรู้สึกของเขามันเปลี่ยนไป เขากลัวเด็กคนนี้เจ็บเวลาเล่นซน เขาสงสารเวลาที่เด็กคนนี้เรียกหาแม่ เขาไม่อยากให้สกอร์เปียสรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขารู้สึกผิดหรืออะไรกันแน่ 


แฮร์รี่ลงจากเตียงและกำลังจะเดินออกจากห้องแต่ก็โดรขวางโดยคนตัวสูง เดรโกลากแฮร์รี่เข้าห้องก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กบนเตียงด้วยความใคร่ ใบหน้าคมคายเริ่มเข้าคลอเคลียซอกคอขาวเนียนอย่างหื่นกระหาย 


"อย่า..." แฮร์รี่พยายามเปล่งเสียงออกมา 


"หึ ...อย่าคิดนะว่าแค่หัวแตกแล้วฉันจะทำไม่ได้" เดรโกเอ่ย


"ข้อร้องล่ะขอร้อง! แค่วันนี้วันเดียวแล้วฉัน...จะไม่ขัดขืนเลย แค่วันนี้วันเดียว..." ร่างเล็กพูดพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลออกมาสองสามหยด ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าหวานอย่างครุ่นคิด 


"ก็ได้....แต่แค่วันนี้วันเดียวนะ" ร่างสูงกำชับทำให้ร่างเล็กพยักหน้ารัวๆ เดรโกยอมขยับตัวออกจากแฮร์รี่ 


"ไม่ให้ฉันทำแบบนั้น แล้วเวลานี้...นายจะทำอะไร?" ร่างสูงถาม 


"นอน! ฉันไม่เคยได้นอนเต็มตาเลย! เพราะนายกวนฉัน!" แฮร์รี่สบถก่อนจะพลอกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เดรโก ร่างสูงทำหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อเพราะตำตอบของร่างเล็ก 


"เดี๋ยวๆ นายขอฉันคืนเดียวเพียงเพราะนายจะนอนหรอ!!!" เดรโกยังแปลกใจไม่หาย 


"ใช่!" ร่างเล็กทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยๆค่อยๆปิดลงไม่นานก็มีเสียงกรนเบาๆ ร่างสูงปัดปอยผมที่หล่นมาปรกหน้าร่างเล็กพร้อมกับรอยยิ้ม เดรโกแอบฝังจมูกลงบนแก้มเนียนเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป เอกสารเขายังเหลืออีกเป็นกอง มีหวังถึงเช้าแน่เลยคราวนี้

____________

เช้าวันรุ่งขึ้น


ร่างเล็กค่อยๆพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ผมสีดำจากที่เคยยุ่งเหยิงอยู่แล้วกลับฟู่ฟ่องเข้าไปใหญ่ ดวงตาคู่สวยค่อยๆเปิดออกและกระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง 


"ห้าวววว ไม่มีไอ้คุณชายนั่นมากวนใจมันดีอย่างงี้นี่เอง" แฮร์รี่พึมพำพลางปิดปากหาว ขาเรียวก้าวลงจากเตียงก่อนจะนำพาร่างเล็กเข้าห้องน้ำไป 


หลังจากที่ทำธุระเสร็จแล้ว แฮร์รี่ก็แต่งตัวในชุดอยู่บ้านธรรมดา ร่างเล็กเดินออกจากห้องและลงไปชั้นล่าง แน่นอนว่าป่านนี้พ่อแมงป่องน้อยคงกำลังกินข้าวอยู่ 


"หม่ามี๊! มากินกับผมสิ" เด็กชายพูดเสียงใสทำให้แฮร์รี่เดินไปนั่งข้างๆ 


"แด๊ดดี้ล่ะครับ?" ร่างเล็กถาม


"แด๊ดดี้ยังไม่ลงมาเลย..." เด็กน้อยคอย แฮร์รี่ครุ่นคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นบันไดและไปที่หน้าห้องของเดรโก 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ร่างเล็กเคาะประตูสองสามครั้ง 


"..." ไร้เสียงตอบรับ 


"เข้าไปละนะ!" ร่างบางบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ภาพทีีเห็นทำให้แฮร์รี่นิ่ง เมื่อร่างสูงนั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะ นิ้วเขาก็ยังกดอยู่ที่ปุ่มแล็บท็อป นี่เขาจะจริงจังกับงานมากอะไรขนาดนั้นเนี่ย 


"มัลฟอยๆ" แฮร์รี่เขย่าตัวเขาเบาๆทำให้เขาสะดุ้ง 


"เช้าแล้วหรอ?" เดรโกถามงัวเงีย 


"ใช่ แล้วนายนี่นะ ทำไมถึงตื่นสาย ไม่หลับไม่นอนหรือไงตอนกลางคืน ไปอาบน้ำจะได้ไปดูลูก!" ร่างเล็กว่าเสียงดุ 



"ดุอะไรขนาดนี้...." ร่างสูงพึมพำก่อนจะทำท่าเดินเข้าห้องน้ำแต่ก็หันกลับมา 


"วันนี้ฉันจะพาไปซื้อของ เตรียมตัวด้วยหล่ะ" เดรโกบอกและปิดประตูห้องน้ำ แฮร์รี่ยืนนิ่งอยู่คนเดียวสักครู่


"ไปซื้อของ!  งั้นก็แสดงว่าจะได้ออกไปข้างนอก!" ร่างเล็กพึมพำก่อนจะกระโดดโลดเต้นแบบดีใจและวิ่งกลับห้องตัวเองไป 


หนึ่งชั่วโมงต่อมา เดรโกยืนส่องกระจกหลังจากที่แต่งตัวเสร็จแล้ว ผมบลอนด์ถูกใช้เจลล์เซ็ดนิดหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกลับเรียบแปล้ แค่ไปห้างสรรพสินค้าของมักเกิ้ลเขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่สูธ เสื้อยืดกางเกงนีนส์ก็พอแล้ว 


ร่างสูงเดินออกจากห้องและเดินไปที่ห้องของร่างเล็ก แต่เขากลับไม่เห็นแฮร์รี่อยู่ในห้อง 


"พอตเตอร์! เสร็จหรือยัง" เดรโกถาม 


"เสร็จแล้วๆ" แฮร์รี่ตอบก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ วันนี้ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ เขาไม่คิดเลยนะว่าผิวของมือปราบมารจะขาวได้ขนาดนี้ ในความคิดของเขา มือปราบมารคือต้องวิ่งจับผู้ร้ายตรงนู้นตรงนี้แล้วผิวก็น่าจะมีแต่รอยแผลแต่...แฮร์รี่กลับไม่ใช่ ผิวทั้งขาวทั้งเนียน โอ้ ตายละ อาการหื่นกำเริบ น่าฟัดจริงๆเลย คืนนี้จะจัดให้หนัก 


"มัลฟอยๆๆๆ" แฮร์รี่เรียกเดรโกหลายรอบ 


"มัลฟอย!!!!!!!" ร่างเล็กตะโกนเสียงดังทำให้ร่างสูงสะดุ้ง 


"อะไร?" เดรโกพึ่งตื่นจากภวังค์ 


"ไปกันรึยัง!!!" แฮร์รี่ถามเสียงใส 


"อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวลูกฉันได้ยิน!" เดรโกตวาดแฮร์รี่เบาๆ 


"อ้าว...ไม่พาสกอร์เปียสไปด้วยหรอ?" ร่างเล็กถาทเสียงหงอยๆ 


"พาไปก็วิ่งวุ่นสิพอตเตอร์ เดี๋ยวเอาไว้ค่อยพาไปทีหลังแล้วกัน" เดรโกตอบก่อนจะพาร่างเล็กย่องลงมาชั้นล่าง อันที่จริงเขาบอกวินดี้ให้พาสกอร์เปียสไปเล่นตรงอื่นแล้ว คงไม่เป็นไรหรอก 


เมื่อออกมาถึงประตูบ้าน เดรโกก็หันมาหาแฮร์รี่ทำให้แฮร์รี่สะดุ้ง 


"แล้วก็อย่าคิดหนีนะ! ยังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก!" ร่างสูงพูดเสียงเข้ม แฮร์รี่ได้แต่พยักหน้ารัวๆ เดรโกพาแฮร์รี่ขึ้นรถและไม่นายรถคันหรูก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ไป


ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง 


แฮร์รี่กับเดรโกพึ่งมาถึง ไม่ทันไรร่างเล็กก็เดินไปนู่นไปนี่เหมือนเด็ก คิดว่าไม่พาสกอร์เปียสมาแล้วจะไม่วุ่นวายแล้วเชียว สิ่งที่แฮร์รี่วิ่งไปหาส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกขนมหรือไม่ก็อะไรที่อยู่ในหมวดของอาหาร ส่วนเดรโกก็มีหน้าที่แค่ไสรถเข็นตาม 


"มัลฟอย หยิบนี่ให้หน่อย มันสูง" ร่างเล็กบอก  สิ่งที่เขาอยากได้มันวางอยู่ชั้นบน ไม่ว่าเขาจะเขย่งเท้าให้สูงขนาดไหนมันก็หยิบไม่ถึง 


"ตอนเด็กๆไม่กินนมหรือไงพอตเตอร์ สอบเป็นมือปราบมารได้ไงเนี่ย" เดรโกบ่นพลางเอื้มมือหยิบคุกกี้แอนด์ครีมที่แฮร์รี่อยากได้ สำหรับร่างสูงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขย่งเท้าเลยสักนิด 


"ไปตรงนู้นดีกว่ามัลฟอย!" ว่าจบก็ไสรถเข็นไปโดยไม่สนใจเดรโก เขาก็ทำได้เพียงแค่วิ่งตาม 


หนึ่งชั่วโมงต่อมา 


หลังจากที่จัดการเรื่องจ่ายเงินสำหรับของอันมากมายก่ายกองของแฮร์รี่แล้ว มันเป็นเงินเยอะพอสมควรแต่สำหรับเดรโกแล้วมันก็ไม่เท่าไร 


"มัลฟอย! ฉันอยากไปดูน้ำหอม!" ร่างเล็กเอ่ยขึ้น


"แล้วทำไมไม่ไปดูก่อนซื้อของพวกนี้" ร่างสูงบอกเบื่อๆ 


"ก็พึ่งนึกได้..." แฮร์รี่พูดพลางเอามือเกาศีรษะตัวเอง 


"แล้วนายจะเอาของพวกนี้ไว้ไหน" เดรโกถามพลางมองไปที่ข้าวของมากมายที่อยู่ในรถเข็น 


"นายก็เอาไปเก็บที่รถสิ! ฉันไปดูรอก็ได้!" แฮร์รี่แสดงความคิดเห็น 


"แล้วฉันจะแน่ใจได้ไงว่านายจะไม่หนีฉัน..." เดรโกถามเรียบๆ


"ไม่หนีหรอก ฉันจะอยู่กับสกอร์เปียส นายเอาของไปเก็บแป๊บเดียวแล้วค่อยตามฉันไป" แฮร์รี่ตอบ แน่นอนว่าเขาจริงจัง ถึงตอนกลางคืนจะต้องทนทำอะไรแบบนั้นก็ตาม แต่เขาจะไม่ทิ้งสกอร์เปียสไปไหน เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กน้อยมีความสุขเพื่อถ่ายโทษ ถึงแม้มันจะชดใช้ไม่ได้ก็ตามที 


"ห้ามหนีนะ" ร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะแยกกันกับร่างเล็ก

_______________

แฮร์รี่จะนอน เข้าใจมั้ยเดรโก555

--

จะหนีมั้ยน้าาาา



ความคิดเห็น