นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

อุ๊ย! หนูมันชุม (ต้น) NC ของคุณหนูหัวโบราณ

ชื่อตอน : อุ๊ย! หนูมันชุม (ต้น) NC ของคุณหนูหัวโบราณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 78.5k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อุ๊ย! หนูมันชุม (ต้น) NC ของคุณหนูหัวโบราณ
แบบอักษร

20.อุ๊ย! หนูมันชุม

แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แม้ว่าตอนนี้บุญฤทธิ์จะได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าบ้านของตระกูลปุญญะวานิชแล้ว เขาก็ยังคงพักอยู่ในห้องเดิมทางทิศเหนือของบ้าน ใกล้กับห้องของเจ้าของบ้านซึ่งจริงๆ แล้วตอนนี้เขาควรเข้าไปอยู่

ห้องเก่าของบุญฤทธิ์มีสีฟ้า สีเดียวกับสีซึ่งทาบ้านหลังนี้ เครื่องเรือนในห้องยังคงอยู่ในรูปแบบเดิม เป็นโครงเหล็กสีขาว หรือไม่ก็เป็นหวายสีขาว ตัดกับผ้าปู หรือเบาะรองนั่งที่มีสีน้ำเงินและสีฟ้าคละกัน

ความจริงแล้วสัตตบงกชควรที่จะตื่นตาตื่นใจที่ได้มาอยู่ในสถานที่แปลกใหม่ แต่เพราะเมื่อครู่มีเรื่อง เธอจึงไม่อยู่ในสภาพที่ควรระรี้ระริก

เมื่อเห็นสามีลั่นดานประตูซึ่งเป็นดานแบบเก่าเรียบร้อยเธอที่ยังยืนอยู่กลางห้องกว้างก็พยายามทำให้เขามีอารมณ์ดีขึ้นด้วยการส่งยิ้มให้แล้วถาม "พี่หิวน้ำไหม กินน้ำเย็นหน่อยใจจะได้เย็นๆ "

พอสัตตบงกชทักแบบนั้นบุญฤทธิ์ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขาให้เธอไม่สบายใจและเป็นห่วงเสียแล้ว เขาถอนหายใจแล้วเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้ จากนั้นพาไปนั่งบนโซฟาหวายซึ่งอยู่มุมห้อง ตรงกันข้ามกับเตียงสี่เสาขนาดใหญ่

เขาประคองเธอให้นั่งแต่ไม่ได้นั่งตาม กลับเดินไปที่ประตูบานเฟี้ยมแล้วปลดกลอนประตูออก จากนั้นเลื่อนบานเฟี้ยมออกจนสัตตบงกชเห็นว่าห้องห้องนี้มีระเบียงด้านนอกที่ยาวและกว้างพอให้นอนกลิ้งเล่นได้

และเธอยังได้ยินเสียงกับกลิ่นของทะเลลอยตามลมมาจางๆ ทำให้พอเดาได้ว่า ระเบียงห้องนี้คงมองออกไปเห็นทะเลแน่ๆ

เฮ้อ เธออยากให้เช้าเร็วๆ จริง อยากรู้ว่าสิ่งที่เธอเดาเอาไว้จะจริงไหม และถ้าจริง ทิวทัศน์ยามมองออกไปจากระเบียงกว้างจะสวยแค่ไหนกันหนอ

"ถ้าบัวตื่นเช้าไหว ตอนเช้ามองพระอาทิตย์ขึ้นจากระเบียงนี้จะสวยที่สุด"

"บ้านหลังนี้สวยจังเลยนะ ใหญ่มากด้วย แถม...พี่ยังเป็นคุณหนู" ในเมื่ออารมณ์ของบุญฤทธิ์ไม่ใคร่ดี สัตตบงกชจึงตัดสินใจพยายามทำให้อารมณ์ของเขาดีขึ้น

ก็ไม่รู้นะว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน เธอทำได้เพียงแค่พยายาม

คำกระเซ้าถึงคำเรียกติดปากลุงคงทำให้อารมณ์ซึ่งมืดดำกลับมาสว่างสดใสขึ้น บุญฤทธิ์เบนหน้าจากความมืดเบื้องหน้ามามองสัตตบงกชที่นั่งฉีกยิ้มอยู่บนโซฟา

เห็นรอยยิ้มของเธอแล้วเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ และเมื่อยิ้มแล้ว ความหงุดหงิดไม่พอใจก็จางหาย

เขาโตแล้ว คิดเป็น ควรรู้ว่าคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาไม่พอใจนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ หากเขาเอาอารมณ์เสียไปลงที่คนซึ่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่ มันก็ไม่ยุติธรรมเลย

เขาพาสัตตบงกชมาที่นี่เพื่อพักผ่อน มาให้ไกลจากตัวปัญหาแบบคล้ายตะวัน ดังนั้นเขามีหน้าที่สร้างรอยยิ้มจริงๆ ให้เมีย มิใช่ยิ้มแบบเสแสร้งเช่นเมื่อครู่

เมื่อคิดได้แล้วชายหนุ่มก็เดินเข้ามานั่งข้างเธอแล้วกุมมือที่ไม่นุ่มนิ่มเอาไว้ "พี่ขอโทษ พี่อารมณ์เสียไปหน่อย"

"ไม่หน่อยแล้วล่ะ เยอะเลย" สัตตบงกชพูดตรง "บัวไม่เคยเห็นพี่โกรธแบบนั้นมาก่อน เคยเห็นแต่งอน น่ากลัวเนอะ"

บุญฤทธิ์ยิ้มบางๆ แล้วยกมืออีกข้างลูบหน้าตัวเองราวกับจะขับไล่ความน่ากลัวให้พ้นไป

ใครจะกลัวเขา เกรงเขา เขาไม่ว่า ไม่สน ไม่แคร์ ขอเพียงแต่เธอคนเดียวอย่าเป็นแบบนั้น อย่า กลัว อย่าเกรง และอย่าโกหกเขาก็พอ

"ขอโทษจริงๆ "

เมื่อได้รับคำขอโทษอีกครั้ง สัตตบงกชก็ยิ้มกว้างพร้อมส่ายหน้า "ไม่ต้องขอโทษแล้วล่ะ บัวเข้าใจพี่ พี่คงรักคุณปู่มากเลยฉุนขึ้นมาเมื่อมีคนย้ายรูปท่าน"

บุญฤทธิ์พยักหน้า ยอมรับ "พี่โกรธจริงๆ ตอนคุณปู่ยังอยู่ใครก็ยำเกรง แต่พอท่านจากไป ก็ไม่มีใคร...เคารพ ขนาดรูปท่าน ในบ้านท่านแท้ๆ ยังสั่งให้ปลดแล้วเอาไปเก็บให้พ้นหูพ้นตา แถมคนที่สั่งก็ไม่ใช่ใคร ลูกสาวของท่านเอง"

"พี่ดูรักคุณปู่จังเลยเนอะ ดีจังที่มีคนรัก มีคนคิดถึงแม้ว่าเราจะไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว ถ้า...บัวตาย พี่จะคิดถึงบัวบ้างไหม" ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันสัตตบงกชจึงได้ถามออกไปแบบนั้น แต่ทันทีที่พูดจบ บุญฤทธิ์ก็หน้าขึงขึ้นมา

"อย่าพูดอะไรแบบนั้น! "

เสียงเขาแข็ง ทว่าในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาจ้องเธออยู่พักหนึ่งก่อนคว้าตัวเธอไปกอดแรง แรงจนเธอเจ็บ จนเธอหายใจไม่สะดวก แต่...หัวใจเธอกลับมีความสุขมากเมื่อได้รับรู้ว่า จริงๆ แล้วเขาก็แคร์เธอเหมือนกัน

ขอแค่นี้ก็พอ...แค่นี้ก็พอ

"บัวก็แค่อยากรู้"

"เรื่องไม่เป็นมงคลแบบนี้ใครเขาพูดกัน นี่ถ้าคุณปู่อยู่แล้วได้ยินต้องจับบัวไปล้างลิ้นด้วยสบู่สามรอบ"

สัตตบงกชหัวเราะก่อนกระเซ้า "มีความหัวโบราณ คุณหนูหัวโบราณ"

คุณหนูหัวโบราณคำรามฮึ่มๆ ก่อนปิดปากคนที่กล้าล้อเขาด้วยริมฝีปากของตนเองอย่างรุนแรงอยู่สักหน่อย หากเพียงครู่เดียวเท่านั้นความรุนแรงเอาแต่ใจก็เปลี่ยนไปเป็นอ่อนหวาน เอาใจ จนสัตตบงกชครางเบาๆ

"บัวเหนื่อยไหม"

ระหว่างที่ถามมือไม้ของบุญฤทธิ์ก็ลูบไปตามแนวโค้งของฐานอก ลูบเฉียด ลูบเฉี่ยวยอดอกสัตตบงกชไปมาจนหญิงสาวไหวสั่นราวใบไม้ต้องลม

"ไม่ บัวต้องการพี่"

เมื่อได้รับรู้ความในใจตรงๆ ของเธอแล้วบุญฤทธิ์ก็ยิ้มกว้าง เขาเหลือบมองประตูบานเฟี้ยมที่เปิดออกกว้างแล้วสั่ง "บัวไปรอพี่ที่เตียงก่อนนะ เดี๋ยวพี่ปิดบานเฟี้ยมก่อน หรือว่า..." เขาลดเสียงลง ฟังดูมีเลศนัยอย่างไรพิกล "เราจะเปิดเอาไว้"

"บ้า! " ไม่ว่าเปล่า สัตตบงกชที่กลายเป็นคนขี้อายไปแล้วยังตีแขนล่ำสันที่ยังลูบเบาๆ ไปตามทรวงอกเธออย่างใหลหลงอีก "ไหนบอกว่าหวงบัวไง อยากให้คนอื่นมาเห็นบัวตอน...ตอนทำแบบนั้นกับพี่รึไง"

"แน่นอนว่าไม่อยากให้เห็น พี่หวง พี่หวงบัว พี่อยากดู อยากจับ อยากสัมผัสของพี่คนเดียว แต่...ด้านหลังนี้ติดกับทะเล ปกติไม่มีคนเดินผ่านมาหรอก ลองไหม ตื่นเต้นดีนะ"

"พี่! "

เสียงหัวเราะดังแผ่วๆ ประสานไปกับเสียงตีเผี้ยะๆ ไม่นานจากนั้นไฟในห้องด้านหลังติดกับทะเลก็ดับลง แต่...ประตูบ้านเฟี้ยมที่เปิดเอาไว้ไม่ได้ปิด

- - - - - - - - - -

**เพลงเล็กๆ น้อยๆ Hum **

ชื่อตอนกับการกระทำเหมือนไม่สัมพันธ์กันเลยนะคะพี่บอส พี่ต้องหัวโบราณสิคะ

พี่ค้าาาาาาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว